[Zoya Weasley]

U b r a n k o
Nie liczę na ludzi tak, jak kiedyś, to nie przejdzie.
Potem gdzieś znikają i się budzę w tym momencie.
Zoya zapukała dwukrotnie, ale nie otworzył.
Użyła więc własnego kompletu kluczy, którego nie zdążyła oddać, aby dostać się do środka.
Nie czuła się z tym komfortowo, choć w drodze do apartamentowca usilnie próbowała nastroić sobie dobry humor. Od wizyty Johnnego minęły trzy dni, podczas których zdążyła wielokrotnie przeanalizować każde jego słowo. Ostatecznie wysłała mu wiadomość, w której zgodziła się na współpracę.
Wahała się, ale nie z braku chęci pomocy Lucienowi. Pragnęła wyciągnąć go z tego szamba, jednak nie chciała robić tego za jego plecami ani wbrew jego woli. Zoi zależało przede wszystkim na tym, aby mężczyzna sam wyraził zgodę i pozwolił jej być przy sobie, tak aby wspólnie mogli uporać się z całym tym rozdmuchanym przez media skandalem.
Tymczasem miała świadomość, że mogło być to trudne. O ile Lucien nie zechce współpracować, będzie musiała go do tego nakłonić albo, co gorsze, postawić przed faktem dokonanym. Sama myśl o konieczności wywierania na nim presji, przed którą zawsze tak mocno sie zapierała, była bardzo przytłaczająca.
Przecież Zoya nie chciała być kolejną osobą, która próbowała nim manipulować! Z drugiej strony nie potrafiła dalej bezczynnie patrzeć, jak coraz bardziej się pogrążał. Johnny zdradził jej zbyt wiele szczegółów, przez co nie mogła spać spokojnie.
Pierwsze, na co zwróciła uwagę po wejściu do mieszkania, był oczywiście Lucien. Mimowolnie drgnęła, ale widząc, że jeszcze nie odwrócił się z kanapy w jej strone, zdjęła kurtkę i zamieniła ciężkie trapery na kapcie. Te, o dziwo, wciąż tkwiły w szafce na buty, zupełnie jakby nic się nie zmieniło.
W końcu wyprostowała się i już z pudełkiem sushi, butelką wina oraz pękiem różowych tulipanów, zamierzała ruszyć w stronę salonu. Wtem natrafiła na spojrzenie Luciena. Było tak przenikliwe i pełne zaskoczenia, że na moment znieruchomiała. Szybko jednak odzyskała rezon i starając się zachować tę samą swobodę, skierowała się od razu do kuchniej części mieszkania. Przy okazji minęła również kanapę i kątem oka zauważyła, że na stoliku stała szklanka z resztką bursztynowego trunku.
— Nie patrz tak na mnie — rzuciła, kiedy dotarła do kuchennej wyspy i rozłożyła przyniesione rzeczy na blat. Następnie wyjęła wazon i wstawiła do niego kwiaty. Od razu zrobiło się dzięki nim jakoś milej dla oka, choć uśmiech zbłądził z twarzy Zoi, kiedy znów spojrzała na Luciena.
Naprawdę w zastraszającym tempie podniósł się z kanapy i zminimalizował dzielący ich dystans, aż w odruchu przystąpiła krok do tyłu i wydęła zaskoczona usta. Szybko jednak odzyskała rezon, sięgnęła po pudełko sushi i niespodziewanie wcisnęła mu je w ręce. Zaraz pospiesznie wyciągnęła z opakowania jedną rolkę i nie odrywając wzroku od Luciena, demonstracyjnie wepchnęła ją sobie do ust. Drugą wepchnęła jemu, kiedy spróbował się odezwać.
— Wegańskie. Mogą ci nie smakować — stwierdziła.
Zoya w rzeczywistości była bardzo zdenerwowana. Serce biło jej z niestosowną intensywnością, a cała ta nagła bliskość i reakcja Luciena tylko spotęgowały jej wewnętrzne napięcie. Nie zamierzała jednak dać mu tego po sobie poznać. Ostatnie, czego potrzebowała, to aby od samego progu wyczuł jej niepewność. Musiała przynajmniej udawać głupio pewną siebie, skoro on trwał w tym dziwnym, wisielczym nastroju.
Nagle go wyminęła i beztrosko przespacerowała się w stronę salonu. Następnie przystanęła przed stolikiem, z którego pochwyciła szklankę i, aby sprawdzić czym się tak świetnie delektował, śmiało upiła łyczka.
— Nic nie robisz w domu, popijasz sobie samotnie alkohol i nawet nie możesz do mnie oddzwonić. Nie wspominając już o tym, że dwa razy pukałam do drzwi — wyliczyła słodko-przekornym tonem. W tym czasie uważnie przyglądała się Lucienowi, przy czym sugestywnie machnęła szkłem w stronę wejścia. — Nie ładnie, Lucien — Zaśmiała się i po prostu dopiła porcję whisky.
Nie był dziś sobą. Zauważyła jego pobladłą twarz i strapioną mimikę, która zmieniała oblicze z każdym jej gestem. Mimo wszystko Lucien wyglądał na niewyobrażalnbie zmęczonego, a być może nawet wyczerpanego, co celowo zignorowała.
Miała wrażenie, że okazywanie mu współczucia i nadmierne użalanie się nad całą sytuacją jedynie jeszcze bardziej go zdołują. Postanowiła więc się z nim podroczyć, aby chociaż udawać, że z łatwością potrafiła przejść do normalności.
— Dolej mi. Przecież i tak sobie nie pójdę — Uniosła w stronę mężczyzny szklankę. — Łatwiej będzie nam się rozmawiało, bo chyba mamy do pogadania, co? — dodała, uprzednio ironicznie cmokając.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

Zignorował pukanie.
Chwilowo miał dość wszystkiego i wszystkich i marzył o spokoju.

Przez ostatni tydzień jeździł wyłącznie ze spotkania na spotkanie. Dosłownie k a ż d y potrzebował jego uwagi. Widywał się po kolei z każdym ze sponsorów, których osobiście musiał uspokoić i wytłumaczyć im się z całego tego zajścia. Zawitał również do firmy na rozmowę z górą, która udzieliła mu reprymendy i pouczyła o odpowiedzialności.
W międzyczasie rozmawiał też z Johnnym, by przedyskutować strategię wizerunkową, ale już na samo podejście do tematu Zoi zirytował się, a jego ostry ton poniósł się po ścianach mieszkania: Nie będę jej w to mieszać!
Martwili się o niego też przyjaciele, ale skutecznie ich zbywał, wymawiając się brakiem czasu. Nie miał siły poruszać z nimi tego samego tematu, który trawił go od środka i krążył po internecie, wraz z coraz bardziej absurdalnymi teoriami.
Pomiędzy wieloma nieodebranymi połączeniami widział również ten jeden, szczególny kontakt. Po wszystkim, co przeszli, naprawdę nie zamierzał jej już w nic angażować. Nawet, jeśli miałaby to być wyłącznie rozmowa. Uważał, że swoim oświadczeniem zrobił wszystko, co w jego mocy yhym, jasne, żeby nie posądzano jej o prostytucję. A ona miała w sobie zbyt wiele empatii, której nie mógł znieść. Nie zasługiwał na nią ani na cokolwiek z jej strony.
Pozostawała jeszcze niewyjaśniona sprawa tego nagłego przecieku, bo wynajęty detektyw nadal nie mógł znaleźć człowieka odpowiedzialnego za wybuch tej tragicznej w skutkach afery.
Pomiędzy tym wszystkim musiał ścierpieć także zatruwającą mu głowę Isobel, której nie wystarczyły zwykłe półsłówka. Na domiar złego w tym tygodniu przychodziła do jego mieszkania częściej, niż w ciągu ostatnich trzech miesięcy, ostatecznie podsuwając mu pomysł, by wykorzystać do tego Agathę. Słusznie przy tym zauważyła, że blondynka zdążyła już nieco zyskać sobie w oczach innych.
Lucien nie miał wyjścia.

Po powrocie z kolejnego spotkania z prywatnym darczyńcą fundacji, który postanowił zerwać z nimi stosunki, podjął decyzję o włączeniu w sprawę Agathy i poprosił Johnny’ego o zaaranżowanie jedynego wywiadu, którego mieliby razem udzielić. Nie sprawdził nawet odpowiedzi, tylko rzucił telefon na blat kuchenny w kuchni, po czym sięgnął po whisky.
W trakcie pierwszej szklanki, katując gardło ostrym smakiem alkoholu, wziął prysznic i przebrał się w dresy. Drugą nalał sobie później i zasiadł przy tv, postanawiając wyłączyć swój mózg podczas oglądania jakiegoś głupawego reality show.
W pierwszej chwili nawet nie drgnął, słysząc szczęk zamka, a jedynie przytknął szklankę do ust i wypił kolejny spory łyk z myślą, że przynajmniej w ten sposób będzie w stanie sprostać kolejnemu spotkaniu z matką.
Z tym, że nie odezwała się od progu tak, jak miała w zwyczaju. Kilka sekund później odwrócił więc głowę w tamtym kierunku i momentalnie jego twarz stężała.
Zoya.
Była ostatnią osobą, którą spodziewał się teraz zobaczyć. Trochę podchmielone trybiki w jego głowie automatycznie zaczęły pracować mocniej, ale żaden logiczny argument nie potrafił się w niej utworzyć.
Tymczasem ciemnowłosa, stropiona wyłącznie na ułamek sekundy, zaraz jakby nigdy nic przeszła obok, kierując swoje kroki do kuchni. Wciąż skonfundowany jej niespodziewanym towarzystwem, z sercem próbującym wyrwać się z jego klatki, powiódł spojrzeniem po jej sylwetce, od długich, ciemnych włosów opadających na jej plecy, przez kształtne biodra i króciutką spódniczkę po czarne rajstopy i kapcie, których nie miał czasu wyrzucić.
— Co tutaj robisz? — wyrzucił z siebie w końcu palące go pytanie tuż po tym, jak zwróciła mu uwagę.
To, z jaką swobodą rozgościła się w jego mieszkaniu, jakby nigdy nic się nie stało, na chwilę zbiło go z tropu, ale zaraz się otrząsnął, wyłączył telewizję i prześlizgnął do kuchni, by przystanąć przy wyspie kuchennej.
Powinien był zareagować na to, z jaką zaborczością wetknęła mu w ręce pudełko z sushi. Zdążył tylko złapać je bezpiecznie i zamortyzować swoim brzuchem, po czym pokręcił z niedowierzaniem i dezaprobatą głową na jej śmiałe spojrzenie, gdy postanowiła sobie wziąć jeden z krążków do buzi. Rozchylił usta, żeby jeszcze wyrazić słownie, co myślał na ten temat, ale wcisnęła sushi również i jemu.
Na moment odchylił głowę do tyłu i obrzucił ją oburzonym spojrzeniem, ale chwilę potem przeżuł pospiesznie jedzenie i odrzucił nerwowo tackę z jedzeniem na blat.
— A nie przyszło ci na myśl, że brak odzewu też jest jakąś odpowiedzią? — zapytał w zamian, bacznie obserwując, jak Zoya swobodnie sięga po jego szklankę. — Jestem dorosłym facetem i mogę robić, co mi się podoba. Nie mam ochoty na rozmowy — rzucił urażonym tonem, odwracając głowę w bok.
Ani roztrząsanie tego, co wykroczyło poza jego kontrolę. Obawiał się, że nie był gotowy na konfrontację, którą ciemnowłosa niejako próbowała na nim wymusić. Czuł podskórnie, że trafiła na nienajlepszy moment.
Widząc jej humor, jakoś nie miał siły się uśmiechnąć. Obojętność i wymuszona uprzejmość była wszystkim, na co mógł się przy niej zdobyć, a i tak jego głos ledwie dostrzegalnie drżał pod wpływem czających się emocji.
— Oczywiście — przytaknął przez zęby, bo z takim nastawieniem, jakie właśnie prezentowała, nie sposób było się z nią sprzeczać.
Niechętnie podszedł po stojącą na blacie butelkę ze złotym trunkiem i wyciągnął z szafki jeszcze jedną szklankę. Następnie podszedł do Zoi, ale przystanął po drugiej stronie stolika kawowego, by zachować między nimi dystans.
Chyba podświadomie nie ufał sobie w jej towarzystwie.
— Może zacznijmy od tego, po co tu właściwie przyszłaś? Mało ci jeszcze kłopotów? — zapytał, nie starając się zbytnio ukryć pretensji w głosie. Pozostawało pytanie, czy bardziej próbował wbić szpilkę j e j czy s o b i e i… znał odpowiedź.
W tym czasie przechylił butelkę, by nalać alkoholu do podsuniętej przez nią szklanki, zajmując się tą czynnością z wyjątkową dbałością. Unikał jej wzroku aż do momentu, kiedy nie napełnił także swojego szkła, po czym odłożył butelkę na stolik i sięgnął po swojego drinka. Nie poczekał. Wypił spory haust i rozsiadł się na fotelu naprzeciwko narożnej sofy.
— Miejmy to już z głowy. A potem możesz mi oddać klucze — oparł rękę o podłokietnik i podparł skroń o zaciśniętą pięść, wbijając w nią opanowane spojrzenie.
Wyglądało na to, że również podświadomie próbował wyciągnąć z niej złość na niego, bo chyba łatwiej byłoby mu się z nią pokłócić, niż udawać, że wszystko było w porządku. Naprawdę odczuwał coraz większe zmęczenie całą tą popieprzoną sytuację, ale sądził, że m o ż e da radę wytrzymać to ostatnie wiadro pomyj. To najgorsze i najcięższe, zanim przejdzie do realizacji swojego planu.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

Co tutaj robisz?; ani myślała odpowiadać na to pytanie. Zoya nadal potrzebowała oswoić się z sytuacją i odpowiednio nastroić do konfrontacji, dlatego Lucien musiał uzbroić się w jeszcze odrobinę cierpliwości, aż zbierze myśli i znajdzie właściwe słowa.
O wiele łatwiej przychodziły jej jednak zwyczajne, codzienne czynności oraz gesty, które weszły jej w nawyk podczas wspólnego mieszkania z Lucienem. Właśnie dlatego najpierw swobodnie rozgościła się w kuchni, a następnie z impetem poczęstowała mężczyznę rolką sushi. Przy okazji zignorowała jego oburzenie wywołane niezapowiedzianą wizytą i nonszalancko przeszła do salonowej części mieszkania.
— Absolutnie — skłamała. Przez chwilę przyglądała mu się z fałszywą niewinnością, po czym wzruszyła ramionami, wciąż niewiele sobie robiąc z jego niezadowolenia. W rzeczywistości Zoya trzęsła się w środku jak osika, ale zaskakująco dobrze udawało jej się maskować zdenerwowanie. Starała się zachować pewność siebie i bezczelność, co zresztą nieszczególnie odbieało od jej naturalnego usposobienia. — I tu mamy poważny problem, Lucien, bo ja mam ochotę z tobą porozmawiać — powiedziała i ponownie wzruszyła ramionami. Wydęła przy tym usta i posłała mu figlarne spojrzenie, jakby cała interakcja była wyłącznie żartem, a nie konfrontacją.
Jednak brzuch skręcał się Zoi na samą myśl, że lada moment będzie musiała przejść do sedna i przedstawić mu swoją propozycję. Przyszła tu w jednym, konkretnym celu, a kierując się wyłącznie dobrem Luciena, karierą oraz chęcią podtrzymania jego dobrego wizerunku, nie zamierzała ustąpić.
Chyba Lucien musiał dostrzegać upór Zoi skoro za każdym razem wytrzymywała jego spojrzenie i nie odwracała głowy, choć kosztowało ją to naprawdę wiele energii. Najwyraźniej jego również, skoro z trudem wykrzesywał z siebie uprzejmość.
Obserwowała więc, jak sięgnął po butelkę i wyciągął kolejną szklankę, a następnie zatrzymał się po drugiej stronie stolika. Wtedy zachichotała i uroczo zmarszczyła nosek, wyciągając w jego stronę dłoń, z której oddała mu szklankę.
Słysząc okraszone pretensją pytanie, której wbrew pozorom nie zdołał całkowicie ukryć, przymrużyła oczy, ułożyła usta w dzióbek i udała zamyśloną.
— Hmm... — Prześledziła ruch rąk Luciena, kiedy nalewał im alkohol. — Ostatnio mam ich nadwyżkę, więc jeden w jedną czy w drugą... Hmm... — Odebrała szklankę i poczekała, aż mężczyzna rozsiadł się w fotelu po drugiej stronie stolika. Wtedy obiegła mebel i chcąc zmniejszyć dzielący ich dystans, zajęła miejsce tuż obok niego na blacie. Była tak blisko, że kolanami trąciła łydkę Luciena — Naprawdę nie zrobi mi to już większej różnicy — dokończyła.
Zoi nie spodobało jej się, jak łapczywie Lucien opróżnił sporą część swojej szklanki, co natychmiast zdradził grymas niezadowolenia na jej twarzy. Równie mocno drażnił ją chłód z jakim ją traktował, ale na razie musiała to przełknąć.
I może trochę na przekór, uniosła własne szkło, po czym upiła znacznie większy łyk od niego. Szybko jednak pożałowała tej decyzji, bo alkohol nieprzyjemnie zapiekł ją w przełyku. Zakrztusiła się. Potem odkaszlnęła, a jednocześni przytknęła wierzch dłoni do ust, aby zamaskować fakt, że dała się zaskoczyć sile trunku.
Kiedy mężczyzna oparł rękę na podłokietniku i podparł skroń zaciśniętą pięścią, a przy okazji obdarował Zoykę opanowanym spojrzeniem, o zgrozo, postanowiła po raz kolejny trochę go wytrącić. Znienacka poklepała Luciena po kolanie, po czym nie cofnęła ręki. Pozostawiła ją na jego nodze, zupełnie tak swobodnie jak wtedy, kiedy byli razem. Następnie ponownie uniosła szklankę i już znacznie ostrożniej upiła łyk alkoholu.
— Pewnie. Nie są mi potrzebne — odpowiedziała zgodnie z tym co naprawdę myślała. Ledwie jednak powstrzymała się przed okazaniem, jak bardzo zabolał ją ten rozkaz. Pomimo tego niezmiennie nie spuściła wzroku ze zmęczonych, przesyconych rezygnacją oczu Luciena. Nawet postarała się dla odmiany łagodnie uśmiechnąć, bo nigdy wcześniej mężczyzna nie patrzył na nią w ten złamany, osobliwy sposób. Zoya mimowolnie poczuła, jak zaczynało brakować jej powietrza.
Musiała jednak być dzielna i za wszelką cenę nie wypaśc z roli
— Przyszłam, bo mam pomysł, jak możemy wybrnąć z tego, co... — Urwała na moment, zabierając rękę z jego kolana. Wraz z drugą dłonią, w której wciąż trzymała szklankę wykonała koło. — Z tego wszystkiego, co dzieje się wokół nas. — Celowo użyła liczbzy mnogiej. Zaraz odstawiła szklankę, ułożyła dłonie na własnych udach i pochyliła się bardziej w stronę Luciena. Tym razem twarz Zoi wyraźnie spoważniała, a jej oczy rozbłysły dziwnym, może niepokojącym blaskiem. — Lucien, wiem, jak musi ci być ciężko, dlatego proszę, nie odpychaj mnie i po prostu wysłuchaj, dobrze? Pomyślałam, że moglibyśmy ogłosić, że jesteśmy razem. Wtedy to, co wydarzyło się na nagraniu, przestałoby być postrzegane jako coś... niemoralnego. Moglibyśmy udzielić kilku wspólnych wywiadów. Nie znam się na tym najlepiej, ale może warto byłoby pokazać się w paru publicznych miejscach, hmm? Przyznalibyśmy, że trochę nas poniosło i poprosili media, aby przestały rozdmuchiwać te wszystkie nieprawdziwe plotki.
W końcu dała upust zdenerwowaniu i naprawdę mocno splotła palce na swoich udach. Niecierpliwie wyczekiwała reakcji mężczyzny, ale wstrzymała oddech, gdy tylko dostrzegła, jak niebezpiecznie pociemniały mu oczy.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

I tu mamy poważny problem, Lucien, bo ja mam ochotę z tobą porozmawiać.
Czyli jej własne przekonanie, jakoby miał coś do powiedzenia, traktowała wybiórczo, bo sądząc po tonie jej głosu, w tym momencie zamierzała go kompletnie zignorować.
Na jej figlarne spojrzenie i znaczące wydęcie warg na kilka sekund wstrzymał powietrze, zanim z wolna je wypuścił. Czuł w sobie złowrogie iskry i miał niepokojące przeczucie, że jeśli dziewczyna nie przestanie go prowokować, to pewnie skończy się to dla nich jeszcze gorzej. Wstrzymywanie się przed tym, co kołatało mu się w środku, sprawiało mu sporo wysiłku, czego nie chciał dać jej po sobie okazać.
Drażniło go jej zachowanie. Jej upór, zaborczość i to dziwne poczucie humoru, które nie zarażało go tak, jak dotychczas. Zamiast tego rosło w nim trudne do określenia napięcie, które wzmagał każdy jej beztroski gest.
Nie odpowiadało mu, że przyszła do niego bez zapowiedzi, do wejścia użyła swoich kluczy i zachowywała się, jakby nadal była u siebie. Nie chciał dopuścić do siebie faktu, jak bardzo przerażało go, że nic nie było już takie samo. Jak bardzo niekomfortowo czuł się w jej towarzystwie, które do tej pory przynosiło mu wyłącznie radość i spokój. Jak naszła go w jedynej przestrzeni, w której mógł być całkowicie sobą, a obecnie wymuszał na sobie to, co robił przez ostatnie dni przed wszystkimi. Tego wieczoru miał się zregenerować i ukoić swoje zszargane nerwy, ale wraz z obserwowaniem przenoszącej się do części salonowej Zoi uświadomił sobie, że najwyraźniej nie będzie mu to dane.
Po zajęciu miejsca na fotelu mimo raczenia jej dość lekceważącym nastawieniem, bacznie przypatrywał się ciemnowłosej, która postanowiła zająć miejsce tuż przy nim. Odnotował również delikatne smagnięcie jego łydki, gdy przysunęła się tak niewiarygodnie blisko. Musiała uchwycić sposób, w jaki przesunął spojrzeniem po jej kolanie, aż powrócił na jej twarz, ale pod jej dotykiem nawet nie drgnął.
— A powinno. Raczej nie chciałabyś się ponownie natknąć na moją matkę — zauważył zdystansowanym tonem, który nie do końca do niego pasował w stosunku do Zoi.
Zachodził w głowę, czy ona naprawdę była tak lekkomyślna, żeby chcieć się nadal plątać w jego życie? A może jedynie chciała znaleźć wygodne dla siebie rozwiązanie dla obciążającej j e j życie sytuacji? W obliczu tego, czego była świadkiem na bankiecie, to wydawało się najbardziej logicznym uzasadnieniem. Postanowił więc nie przyjmować do wiadomości innej opcji.
Kolejną niecodzienną dla Luciena rzeczą było to, jak ochoczo przyjmował kolejne ilości alkoholu. Od razu dostrzegł spowodowany tym grymas na twarzy Zoi, dlatego zaraz po odsunięciu szkła od ust posłał jej wymowne, aroganckie spojrzenie. Pieprzony Lucien Spencer mógł wszystko.
Prawdopodobnie to właśnie pchnęło Zoyę, by złośliwie pójść w jego ślady, ale raptowne zakrztuszenie się mocnym trunkiem na ułamek sekundy zrodziło w jego głowie niepokój. Skrzywił się nieznacznie.
— Podobno to ja miewam problemy z chciwością — skomentował pod nosem, odnosząc się do ich pierwszej rozmowy w Huntsville, która niepostrzeżenie wkradła się do jego umysłu.
Miał wrażenie, że od tamtego czasu minęła wieczność, a nie zaledwie cztery miesiące. Cztery miesiące znajomości z Zoyą. Kiedy to zleciało? W żadnym jego układzie nie trwało to t a k długo. W żadnym też nie wydarzyło się t a k wiele.
W trakcie takiej przyjaźni nie pozwalał ani sobie ani drugiej stronie na czułości. Z ciemnowłosą się zapędził. A teraz ona postanowiła świadomie poklepać go po kolanie i swobodnie spocząć swojej dłoni na jego nodze, jakby to było dla niej najbardziej naturalne miejsce. Sam był sobie winien.
Udawał, że wcale go to nie ruszyło, ale napięcie w jego barkach, które poczuł wraz z przenikającym przez materiał jego dresów ciepłem jej ręki, nasiliło się. Już nie byli razem. Już niejako się ze sobą pożegnali. Czemu więc teraz usilnie próbowała łamać między nimi dystans? I to jeszcze wbrew temu, że przytaknęła na to, by oddać mu klucze.
Mętlik w jego głowie nie pozwalał mu się ruszyć nawet na milimetr. Patrzył więc na kobietę w skupieniu i oczekiwaniu na atak, cokolwiek, przed czym będzie się musiał wybronić albo za co z n o w u będzie musiał ją przeprosić.
Nie spodziewał się, że przyjdzie do niego z propozycją. Już po usłyszeniu pierwszych jej słów, gdy tylko zdał sobie sprawę, że znów kierowała się empatią, podniósł głowę i opuścił rękę na podłokietnik.
— Nie ma n a s. Nigdy nie było. To był tylko układ. A to jest wyłącznie m ó j problem — powiedział zdecydowanym głosem, patrząc na kobietę z nadzieją, że łomot jego serca w klatce na to perfidne kłamstwo nie dotrze do jej uszu. Sam chciał w nie uwierzyć. To jednak nie przeszkodziło Zoi, by zaproponować mu rozwiązanie, z którym do niego przyszła.
Musi ci być ciężko.
Nie odpychaj mnie.
Moglibyśmy ogłosić, że jesteśmy razem.
Bezwiednie zacisnął palce na krawędzi fotela, a całe jego ciało momentalnie zesztywniało. Nie oderwał od ciemnowłosej wzroku przez cały czas, w trakcie którego opowiadała, na jakie rozsądne wyjście wpadła. I patrzył jeszcze przez chwilę, aż skończyła i spoglądała na niego niepewnie z wstrzymanym oddechem.
Pod naporem z nagła kłębiących się w nim skrajnych emocji drgnęła mu powieka.
— Nie — powiedział twardo. Dopiero wtedy pokręcił głową i odwrócił od niej wzrok. Nagle jej bliskość stała się dla niego znacznie bardziej niewygodna. Podniósł się z fotela. — Zapomnij. Trzymaj się od tego wszystkiego z daleka — zawyrokował, kierując swoje kroki w kierunku przeszklonej ściany z widokiem na rozświetlone wieczorową porą Toronto, przy której przystanął. — To się niedługo skończy. Agatha mi pomoże — dodał po krótkiej ciszy i opróżnił trzymaną w dłoniach szklankę, nieco krzywiąc się na ostrość alkoholu, którą chciał zalać gorycz w ustach po jej bzdurnej propozycji.
Od przytłaczającego ciężaru winy zrobiło mu się gorąco. Oparł się wolną ręką o szybę, po czym przymknął oczy i wziął głębszy oddech, by uspokoić swoje myśli. Jeden, drugi, trzeci.
— Wiem, że może to wyglądać, jakbym nie zrobił dla ciebie wystarczająco wiele, ale uwierz, że najlepiej będzie nie drążyć tego tematu i nie podsysać go bardziej. Zamierzam odnieść się do niego wyłącznie raz, żeby skończyć z tym absurdem. Media niedługo zajmą się czymś innym, a ty nie będziesz bezsensownie skupiać ich sobą swojej uwagi — wyznał finalnie, powoli miarkując każde słowo, już bardziej wyważonym głosem, jakby nadal wszystko kontrolował. Przez cały ten czas stał wciąż w niezmienionej pozycji, z zamkniętymi powiekami, w obawie przed tym, by Zoya nie zobaczyła wżerających się w niego wyrzutów sumienia.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

Zoya tym razem nie zdołała ukryć, jak bardzo dotknęły ją słowa Luciena. Nie ma nas. Nigdy nie było; uniosła wysoko brwi, patrząc na niego ze smutkiem, który aż iskrzył w jej oczach. To był tylko układ; już miała na końcu języka, aby powiedzieć mu, jak wiele znaczył dla niej tamten wspólny czas i jak bardzo była wdzięczna za każdą spędzoną razem chwilę. W dodatku pokazał jej, jak powinna wyglądać zdrowa relacja damsko-męska.
W porę jednak ugryzła się w język. Zacisnęła usta w wąską kreskę, aby po chwili zdobyć się na łagodny uśmiech. Nie mogła teraz zacząć się uzewnętrzniać, więc postanowiła kontynuować to z czym tu przyszła.
Musi ci być ciężko.
Nie odpychaj mnie.
Moglibyśmy ogłosić, że jesteśmy razem. Zoya drgnęła i mimowolnie zaczerpnęła głębszego oddechu, gdy przestrzeń wypełniło stanowcze n i e Luciena. Chwilę później niespodziewanie podniósł się z fotela, więc i ona odruchowo poderwała się ze stolika. Wstrząśnięta jego upartą, tak okrutnie obcą postawą, obserwowała, jak ruszył w stronę przeszklonej ściany.
Niewiele myśląc, poszła za mężczyzną, jednak zatrzymała się tuż za jego plecami.
— Mam się trzymać z daleka? — zapytała retorycznie. — Przecież to też mnie dotyczy! — dodała z wyrzutem, jednocześnie patrząc na tył jego głowy.
I wtedy wspomniał o Agathcie. Zoya nerwowo zacisnęła dłonie w pięści, a z jej ust wyrwało się głośne, pełne szyderstwa prychnięcie.
Nie rozumiała, dlaczego Lucien tak desperacko trzymał się blondynki, skoro pomysł Johnnego (a obecnie jej) wydawał się o stokroć lepszym rozwiązaniem. Po rozmowie z menedżerem zaczęła łączyć ze sobą poszczególne fakty. Lucien i Agatha wcale nie zachowywali się jak para. Zoya doskonale znała jego wylewne gesty i mimikę, które przecież zdradzały, kiedy czuł się przy kimś swobodnie. W towarzystwie Thomson ograniczał się do formalnych uprzejmości, nijak pasujących do tego, co sami niegdyś mieli.
— Nie jesteś z Agathą — zaprzeczyła twardo, po czym podeszła bliżej, kiedy stał już oparty dłonią o szybę. Zatrzymała się z boku, aby przynajmniej spróbować doglądnąć twarzy mężczyzny. — Nawet kiepsko udajesz, że ona ci się podoba. Mam uwierzyć, że chwilę po wyjściu z fwb naprawdę zainteresowałeś sie jakąś kobietą? Hmm? Nie rób ze mnie idiotki.
Po kolejnej wypowiedzi Luciena w Zoi wezbrał gniew. Był niewyobrażalnie uparty i zawzięty, a jego nieustępliwość zaczynała działać jej na nerwy. Im zacieklej obstawał przy swoim, tym mocniej zamierzała naciskać.
— Najlepiej dla kogo? — podjęła temat. — Dla ciebie? Czy dla mnie? Bo jeżeli nie zaprzeczysz, to w oczach ludzi dalej będę prostytutką pieprzonego Luciena Spencera. Fajnie było się ze mną zabawiać, ale wzięcie za to odpowiedzialności to już za wiele, tak? — zakpiła.
Normalnie poczuła, że sama zaczęła się rozpadać, a pomimo tego z wręcz niezdrową determinacją wciąż stała obok. Patrzyła, jak w osobliwy sposób stał przed oknem z zaciśniętymi powiekami i niecierpliwie oczekiwała momentu, w którym łaskawie spojrzy jej w oczy.
Więc go szturchnęła.
— Przecież to jest świetny pomysł! — wyrzuciła z siebie, po czym nerwowo przytupnęła, nie potrafiąc już zapanować nad narastającym rozdrażnieniem. Niespodziewanie sięgnęła po dłoń mężczyzny, objęła ją obiema rękami i mocno przzycisnęła do własnej klatki piersiowej. — Znamy się na wylot! Podczas wywiadów nic nas nie zaskoczy, nawet jeśli zaczną wypytywać o jakieś bzdury. Poza tym mamy za sobą intensywne trzy miesiące, podczas których byliśmy naprawdę blisko, Lucien. Przytulaliśmy się, całowaliśmy, a nawet ze sobą spaliśmy, co przecież widać na tym cholernym filmie. Udawanie zażyłości przed kamerami nie powinno sprawić nam żadnego problemu. Dzięki temu wszyscy uwierzą i w końcu dadzą ci spokój. Dlaczego wybierasz Agatę, a nie mnie? — wyliczała kolejne argumenty, coraz bardziej rozpaczliwie próbując przekonać go do swojego pomysłu. Zoi naprawdę zależało, aby w końcu dostrzegł w nim sens, ale przede wszystkim, aby przestał traktować ją jak kogoś, kto nie miał prawa mu pomóc.
Przez całą wizytę czuła się odtrącana. O ile wcześniej starała się to ignorować, co początkowo wychodziło świetnie, to o tyle teraz coraz usilniej zastanawiała się, dlaczego Lucien traktował ją w tak podły sposób. Zoya nie potrafiła uwierzyć, że mógł zmienić się aż tak w ciągu zaledwie trzech tygodni.
— Do cholery, jeżeli boisz się, że po wszystkim znowu zrobię ci awanturę, to obiecuję, że tego nie zrobię. P r z e p r a s z a m. Źle się zachowałam, wiem, ale pozwól sobie pomóc. Proszę, Lucien!
Zoya Weasley, ta Zoya Weasley, była gotowa przełknąć własną dumę, aby tylko nakłonić Luciena do zgody. Z każdą kolejną chwilą coraz trudniej było jej panować nad emocjami, co śmieszne, bo przyszła do jego apartamentu z zupełnie innym planem. Niemniej czuła, jak narosła w niej panika, a myśli zaczęły niebezpiecznie dryfować w różnych kierunkach. Splatały się z rozbitymi uczuciami.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

Zoya miała rację. Częściowo, bo diabeł tkwił w szczegółach. A fakt był taki, że Lucien do tej pory nie musiał udawać, że pomiędzy nim a Agathą istniało coś więcej, niż przyjaźń. To miało się dopiero zmienić, gdy przedstawi światu oficjalną wersję wydarzeń.
Czuł jej obecność. Nie musiał otwierać oczu, by wiedzieć, że stanęła przy nim i szukała sposobu, żeby zwrócić na siebie jego uwagę. Dlatego nadal uparcie próbował ją ignorować i obstawać przy swojej decyzji.
— Nie powiedziałem, że z nią jestem — sprostował, celowo nie odnosząc się do zarzutu kiepskiej gry oraz jej zwątpienia w kwestii zainteresowania się drugą kobietą tuż po ich rozstaniu. Nie miał zamiaru przyznawać przed nią, że nie potrafił spojrzeć na żadną tak, jak patrzył na nią. — Ale zrobię to w tym tygodniu. Ty mi wierzyć nie musisz, ważne, że zrobią to inni — postawił sprawę jasno, traktując to jako coś ostatecznego.
Widział zdjęcia z bankietu ze ścianki, zanim rozpoczął się cały ten koszmar. Fotograf doskonale uchwycił ich uśmiechy i żartobliwy nastrój. Nie musieli się obściskiwać, żeby wyszło im to całkiem naturalnie. Do tego wystarczyło podsunąć ludziom odpowiednią historię i wszystko zacznie się układać. A przynajmniej taką miał nadzieję.
Odpowiedzialność. Między innymi to właśnie dyktowało jego zachowanie oraz upór, by nie angażować Zoi w nic więcej. Ten kolejny zarzut i całkowite zrzucenie winy na niego za tę sprawę wzbudziło w nim iskrę gniewu, choć przecież tego właśnie się po niej spodziewał — że liczyła na oczyszczenie swojego imienia. Na moment linia jego żuchwy zarysowała się ostrzej.
— Czego ty ode mnie wymagasz, co? — wyrzucił z siebie z lekką irytacją. — Myślisz, że co to da, jeśli będę wszystkich próbował na siłę wyprowadzać z błędu? Napisałem w oświadczeniu, że nagranie zostało wyrwane z kontekstu, podczas wywiadu to przypieczętuję i pozwolę temu absurdalnemu tematowi umrzeć śmiercią naturalną, tak jak dzieje się z każdą niepotwierdzoną plotką. Nie ma sensu dłużej jątrzyć sprawy, bo inaczej ludzie nigdy o tym nie zapomną — pokręcił głową z wyraźną dezaprobatą.
Naprawdę nie wiedział, czemu nie mogła tak po prostu odpuścić i dać mu spokój, zwłaszcza w momencie, w którym najbardziej tego potrzebował. Nie rozumiał, czemu za wszelką cenę próbowała wytrącić go z równowagi, kiedy trzymał swoje emocje na wodzy resztkami sił.
Była taka uparta…
Na jej szturchnięcie ostatecznie otworzył oczy i przekręcił głowę, nie odrywając się od szyby, żeby obrzucić ją gniewnym spojrzeniem spod ściągniętych brwi. Ale gdy sięgnęła po jego dłoń i przycisnęła ją sobie do klatki piersiowej, momentalnie podniósł głowę i wyprostował się.
To nie tak, że jej pomysł i argumenty, którymi z takim zapałem go bombardowała, uważał za nielogiczne. Wręcz przeciwnie, widział w tym wszystkim pewien sens. Zatrzymało go jednak jedno konkretne zdanie, które stało się jeszcze jednym powodem, dla którego ani myślał się zgodzić na tę całą farsę.
Udawanie zażyłości przed kamerami nie powinno sprawić nam żadnego problemu.
O ile przez wzgląd na wcześniejsze doświadczenie, być może udawanie pary nie stanowiłoby dla nich większych trudności, tak pozostawała jeszcze kwestia tego, co działo się za kulisami. A on obiecał sobie, że nie będzie jej w żaden sposób ograniczał. I miał ją chronić nawet, jeśli wymuszała na sobie autodestrukcyjne działanie. Po co? Żeby mu pomóc?
— Bo Agatha ma z tym światem styczność i wie, co robić! Sama przed chwilą powiedziałaś, że nie znasz się na tym, więc nie zdajesz sobie sprawy, jakie życie publiczne potrafi być obciążające — zarzucił jej coraz mniej panując nad rosnącym poirytowaniem. — Dlatego nie ma mowy. Nie będę cię pozbawiał życia, które masz. Jak sama widzisz, zagościłem w nim na z b y t długo — podkreślił zdecydowanym tonem, na koniec, wyswobadzając nerwowo swoją dłoń z jej uścisku, po czym znów odszedł od niej na kilka kroków i przystanął tyłem, opierając ręce o biodra.
Lucien uważał, że łatwiej będzie mu udawać przy Agathcie parę idealną, bo przynajmniej przy niej będzie potrafił utrzymać swój rozsądek w ryzach. Nie wzbudzała w nim aż tylu emocji, co Zoya, a więc ograniczał szanse do minimum na to, by znów coś wyrwało mu się spod kontroli. Agatha była bezpieczniejszą opcją.
Kiedy zaraz potem usłyszał rozpaczliwą prośbę ciemnowłosej, pokręcił głową, bo znów opatrznie wyciągnęła wnioski. Nie próbował temu zaprzeczyć. Zamiast tego skupił swoje myśli na pomocy, na którą przewrócił oczami.
— Mówiłem ci już, nie potrzebuję ani twojej pomocy ani litości — syknął, odwracając się do kobiety. — Bez względu na gówno, w jakie wdepnąłem, wyjdę z niego sam, więc nie wtrącaj się, jasne? — Jego podniesiony głos brzmiał tak, jakby nie podlegał już żadnym dyskusjom.
Nie chciał na nią krzyczeć, ale stawał się coraz bardziej bezsilny względem jej uporu, bo miał wrażenie, że kompletnie nic do niej nie docierało. Naprawdę wolał, żeby przestała się do niego odzywać, niż pozwolić jej wtargnąć do tego okrutnego świata. Wyrządził jej już zbyt wiele krzywd, żeby wziął odpowiedzialność również i za to, co nie podlegało żadnej jego kontroli.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

— Nie zaprzeczyłeś też, kiedy miałeś okazję. — Wzruszyła ramionami.
Być może nie powinna mu tego wypominać, zwłaszcza, że ich znajomość już się zakończyła, a jednak wciąż uwierał ją fakt, że na bankiecie nie wyjaśnił, jaka łączyła go relacja z Agathą. I w tym momencie zaczęła odnosić wrażenie, że wychodziła na jakąś niezrównoważoną desperatkę, która wcale nie chciała mu pomóc, a jedynie próbowała go usidlić. Dla siebie. Ta myśl sprawiła, że Zoyka zacisnęła usta. Te rozchyliły się jednak, kiedy Lucien wspomniał o kolejnym absurdalnym pomyśle.
— Po moim trupie — wyrwało się jej całkiem odruchowo, ale to naprawdę była pierwsza myśl, która przyszła jej do głowy.
Przez kilka sekund wpatrywała się intensywnie w Luciena, licząc na to, że pojmie powagę, z którą wypowiedziała te powyższe, nieodpowiedzialne słowa. Nawet już nie miała wątpliwości, że na pewno znowu wyszła na przewrażliwioną wariatkę, która zbyt wiele sobie dopowiedziała. Niestety, o zgrozo, w tej kwestii nie zamierzała ustąpić.
Czego ty ode mnie wymagasz, co?
Chyba już wystarczająco dobitnie wyjaśniła mu, czego oczekiwała. Właściwie była gotowa powtórzyć to jeszcze raz, ale Lucien postanowił rozwinąć swoją wypowiedź, kończąc ją pokręceniem głowy z dezaprobatą. Mógł sobie mówić, ile chciał. Mógł też łudzić się, że jednym wywiadem załatwi całą sprawę, a później wystarczy jedynie przeczekać najgorsze burze. Zoya nie podzielała jednak jego obłudnego optymizmu. Po tym wszystkim, co zdążyło się wydarzyzć; po tym, jak internet grzmiał, trudno było uwierzyć, że sprawa tak po prostu ucichnie.
W końcu aż nadęła rozzłoszczona policzki i wydała z siebie pełne frustracji warknięcie.
— Tsja... — prychnęła w ogóle nieprzekonana. W ogóle! — To ile kontraktów i sponsorów straciłeś do tej pory przez ten skandal? Jeżeli się mylisz i to wszystko nie ucichnie, to stracisz swoją pieprzoną karierę! — wrzasnęła. Jednocześnie gwałtownie rozłożyła ręce, jakby chciała mu w ten desperacki sposób uświadomić, że zbyt lekceważąco podchodził do całej sytuacji. Zoya nie potrafiła zrozumieć, skąd brał w sobie tyle opanowania, skoro konsekwencje jego decyzji mogły być poważniejsze. To nie koniec.
Gniewne spojrzenie Luciena jedynie bardziej zmotywowało Zoyę do mocniejszego zaciśnięcia palców na jego dłoni.
Gdyby ktoś jeszcze kilka tygodni wcześniej powiedział jej, że będzie tak desperacko trzymała się jego ręki, z pewnością by nie uwierzyła. Tymczasem teraz przyciskała ją do swojej piersi z niewyobrażalną nadzieją, ale i bólem. Niestety stojący przed nią mężczyzna już w niczym nie przypominał faceta, którego tak zachłannie polubiła.
— Pewnie! — Znów się uniosła. Zaraz jęknęła żałośnie, kiedy Lucien wyswobodził dłoń i odsunął się o kilka kroków. Przez chwilę patrzyła na niego w wielkim oburzeniu. — Agatha lepiej pasuje do kontentu Luciena Spencera niż jakaś głupia dziewucha z prowincji. O to ci tak naprawdę chodzi? — wyrzuciła z siebie, a w jej głosie zagościła mieszanka rozgoryczenia i złośliwości. Zaraz ruszyła za nim i ponownie szarpnęła go za łokieć. Nie zamierzała prowadzić rozmowy, gapiąc się na plecy Luciena, więc tym bardziej nie miała oporów, aby go tak śmiało dotykać. — Moje życie już i tak się zmieniło, Lucien — dodała łagodniej, po raz kolejny próbując nawiązać z nim kontakt wzrokowy. Tak bardzo pragnęła znów ujrzeć jego spokojne, błękitne oczy, ale zamiast tego notorycznie natrafiała na widok lodowej ściany od której dostawała dreszczy.
Miała wrażenie, że im bardziej próbowała dosięgnąć Luciena, tym mocniej dawał jej do zrozumienia, że nie miał już dla niej miejsca w sercu. Kolejna odmowa i potok przykrych słów dołożyły cegiełkę do narastającej w Zoi frustracji, dlatego w końcu się o krok. Puściła łokieć mężczyzny, po czym na moment zasłoniła twarz dłońmi.
— Potrzebujesz mnie! — Z impetem machnęła rękami, jednocześnie zaprzeczając wszystkiemu, co powiedział. — To nie jest żadna litość z mojej strony. Przestań być taki uparty, do cholery, Lucien! — wyrzuciła z siebie, ciężko dysząc. Wbiła w twasz mężczyzny naprawdę twarde i szalone spojrzenie. — Będzie po mojemu albo wcale, rozumiesz? — dodała już całkiem rozgorączkowana.
Tym razem to Zoya potrzebowała się przespacerować, aby nieco ochłonąć. Nerwowo oparła dłonie na biodrach i ruszyła w stronę stolika. Prędko dokończyła swoją porcję whisky, po czym zawróciła i skierowała się do kuchennej części mieszkania.
Zbierała myśli. Spodziewała się, że Lucien będzie stawiał opór, ale mimo wszystko liczyła, że w końcu ustąpi. Tymczasem wydawał się odporny na każdy argument, a do tego zachowywał się w tak osobliwy sposób, że zupełnie nie wiedziała, jak do niego dotrzeć. W Zoi buzowały emocje, których nawet nie potrafiła poskromić.
Miała ochotę go udusić.
Wtem, zupełnie niespodziewanie i bez wyraźnego powodu, zerknęła na telefon Luciena. Leżał na wyspie. Przez głowę Zoi przemknęła dziwna, a nawet absurdalna i durna myśl. Zupełnie niedorzeczna, a jednocześnie tak cholernie kusząca i potrzebna, że na moment znieruchomiała. Głośno syknęła, po czym odwróciła się w stronę Luciena. Tym razem na jej twarzy malował się nieodgadniony, zaskakująco spokojny wyraz, który w niczym nie przypominał wcześniejszego rozgoryczenia.
— Właściwie, to ilu masz obserwujących na instagramie? — I rzuciła się w kierunku telefonu. Gwałtownie dopadła urządzenie, ale nie zdążyła go nawet odblokować ekranu, bo Lucien ruszył w jej stronę. Pisnęła niekontrolowanie i błyskawicznie przemknęła na drugą stronę kuchennej wyspy. — Nie zbliżaj się! — krzyknęła i nawet pogroziła Lucienowi palcem, ale ten niespodziewanie wyciągnął rękę ponad blat. Zoya od razu uskoczyła do tyłu, aż uderzyła plecami w lodówkę. — Nie chciałeś po dobroci, to cię zmuszę! Będziesz ze mną, czy ci się to podoba, czy nie! — wyrzuciła z siebie kolejne szaleńcze i bezsensowne słowa. Z każdą sekundą coraz mocniej utwierdzała się w przekonaniu, że jej pomysł był jak najbardziej słuszny. Nie miała jednak szans w starciu z Lucienem Spencerem, więc musiała działaś naprawdę szybko. Bardzo szybko.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

— Bo nie muszę ci się z niczego tłumaczyć — westchnął ciężko.
I choć w jego głosie pobrzmiewała pewność, tak wraz z wypowiedzianymi przez siebie słowami coś go zakuło. Nie był pewien, na ile to stwierdzenie dotknie również i ją, ale w związku z tym, jak bardzo się go nie słuchała, musiał postawić na bardziej dosadne środki. Nie chciał wyrządzać jej krzywdy, ale ona nie dawała mu się od siebie odepchnąć. Wciąż utrzymywał, że wszystko, co robił, było dla jej dobra.
Zabawne, że wcale nie myślał przy tym o swojej pieprzonej karierze, która mogła ucierpieć bardziej, niż ona. Nawet, gdy Zoya obruszona wydała z siebie głośne warknięcie, a potem wrzasnęła tak, że aż zadzwoniło mu w uszach, po chwilowej konsternacji i wykrzywieniu twarzy w grymasie, zirytował się tym, że wszystko sprowadzała do jednego.
— Teraz nagle się tym przejmujesz, jak mleko się wylało? A co z twoim przeświadczeniem, że jestem tylko człowiekiem, co? — wzbił rękę w powietrze w akcie głębokiego zniecierpliwienia, również unosząc swój głos. Dziwiło go, jak nagle zmieniła narrację, najpierw wykłócając się o to z matką, a teraz nagle zaczęła obawiać się o konsekwencje. — Dlaczego ty się tym w ogóle przejmujesz? Przecież moja pieprzona kariera to moja sprawa, ile razy mam to powtarzać? Nie musisz czuć się niczemu winna, więc odpuść — zagrzmiał tonem nieznoszącym sprzeciwu.
O ile nie nadejdzie więcej ataków mających na celu zmiażdżenie jego wizerunku, wiedział, że to tylko przejściowe kłopoty. Wierzył, że prędzej czy później to wszystko w końcu minie. Natomiast przedstawienie Zoi całemu światu na zawsze pozostawi po sobie ślad. Już zawsze będzie kojarzona z tą aferą oraz z nim. Najwyraźniej miała zerową świadomość, czym groziła jej realizacja tego szalonego pomysłu.
Przerażało go, do czego to wszystko zmierzało. Jak oboje obstawali przy swoim, nie potrafiąc dojść do porozumienia. Napełniała go strachem także wewnętrzna walka z samym sobą, by zamiast się kłócić, zwyczajnie się do niej przytulić. To pragnienie wzmogło się w momencie, kiedy rozemocjonowana kobieta przycisnęła jego dłoń do siebie. Brakowało mu dosłownie odrobinę, ale… duma pozostała silniejsza.
A po zwiększeniu między nimi dystansu i usłyszeniu o głupiej dziewusze z prowincji na ułamek sekundy znów zacisnął powieki. Nie cierpiał, kiedy mówiła o sobie tak źle. Niechętnie odwrócił się, gdy go szarpnęła za łokieć, wtedy też opuścił ręce wzdłuż ciała.
— Co ty za bzdury wygadujesz? Tu nie chodzi o twoje pochodzenie, tylko o zachowanie anonimowości. Nie poświęcaj się w imię czegoś, co nie ma sensu! — wybuchnął w końcu, całkowicie tracąc cierpliwość na ten cały nonsens.
Według niego życie z nim, które miałaby wybrać na chwilę było pozbawione sensu. Nie zasługiwał na to, żeby poświęcała mu się jeszcze bardziej. Za wszelką cenę pragnął uniknąć tego, by musiała dostosowywać całe życie pod niego. To było niesprawiedliwe i dobrze o tym wiedział. Zoya niekoniecznie.
— To jest tylko wierzchołek góry lodowej — ostrzegł, dostosowując łagodniejszy ton do tego jej, ale nadal patrzył na nią z uporem. Nie wyobrażał sobie skutków tego, z czym musiałaby się mierzyć. — Myślisz, że życie publiczne to bajka? Hejt, paparazzi, plotki wyssane z palca, monitorowanie każdego twojego wyjścia przez wszystkich dookoła. Im wystarczy naprawdę niewiele, by rozdmuchać z pozoru śmieszną sprawę — popatrzył na nią intensywnie. Uwielbiał jej beztroskę i wolność, nie mógł więc jej pozbawić pozostania człowiekiem. Nie wspominając o tym, że jakiekolwiek błędy mogłyby podważyć historię, którą mieliby sprzedać.
Gdy więc znów na niego krzyknęła i spojrzała na niego z obłąkaniem, zrozumiał, że n i c, co próbował jej wyperswadować, do niej nie trafiło. Za to będzie po mojemu albo wcale, rozumiesz? dotarło do mężczyzny, wyrzucając spomiędzy jego ust lekceważące prychnięcie.
— Boże, mam wrażenie, jakbym rozmawiał z własną matką — rzucił z niedowierzaniem. — Nie! Ty też nie będziesz mi mówić, co mam robić! — zbuntował się, bo bynajmniej nie widziało mu się wysłuchiwanie kolejnych tyrad, których miał już szczerze dość.
On też musiał ochłonąć. Odwrócił od niej wzrok i bezwiednie zwilżył wargi koniuszkiem języka, czując, jak kołatało mu w głowie od nadmiaru emocji. Po chwili przysiadł na brzegu kanapy, ale nadal nie potrafił przetrawić własnych myśli, więc znowu wstał i przeszedł się po salonie. Ciągle zastanawiało go, jak przekonać ją do tego, by w końcu odpuściła.
Głośne syknięcie ponownie zwróciło jego twarz ku ciemnowłosej. A kiedy zapytała o instagram, momentalnie struchlał. Nie wiedział, co kombinowała, ale z pewnością było to coś złego.
— O, nie, nie — pokręcił głową ostrzegawczo, lecz było już za późno. Widział, jak przeniosła spojrzenie na telefon i automatycznie dopadł do strefy kuchennej. Oczywiście, przez przebiegłość kobiety nie zdążył złapać komórki, więc zatrzymał się przy blacie naprzeciwko niej. — Zoya, oddawaj go — rozkazał, po czym spróbował wykorzystać moment jej nieuwagi i wyrzucił dłoń do przodu, chcąc pochwycić przedmiot.
Następny jej krzyk i szaleństwo w jej oczach sprawiły, że warknął na nią rozeźlony. Nie dał jej czasu na reakcję, ruszając za nią w pościg, ale Zoya znów wykorzystała spryt i zaczęła krążyć wokół wyspy kuchennej, uskakując mu to w jedną to w drugą stronę. Mimo przewagi siłowej i kondycyjnej od tej bieganiny zaczęły mu doskwierać zawroty, jednak był uparty i nie miał zamiaru dać za wygraną.
— Przestań i oddaj mi go! Czy ty zawsze musisz być taka uparta?! — syknął sfrustrowany, po raz enty przystając na moment, żeby zaczerpnąć powietrza.
Kiedy znów poderwał się do gonitwy, trącił krzesło, które z hukiem wylądowało na podłodze. Na szczęście w końcu Zoya zmieniła taktykę i wystrzeliła w stronę salonu, a wtedy on zawzięcie ruszył za nią. Był przy tym tak zdeterminowany, że ślizgał się w tych swoich białych skarpetkach na zakrętach wokół mebli, nieraz ledwo łapiąc równowagę.
— Zoya! Cholero jedna! Już po tobie! — pogroził jej, a uprzedzając jej kolejny ruch, ostatecznie po prostu wskoczył na kanapę i przeskoczył oparcie, lądując tuż przy kobiecie, cudem na dwóch nogach i nic sobie nie robiąc. Kilka susów dalej miał ją już w zasięgu ręki. Nie przejmując się tym jej sweterkiem, pociągnął za niego, by w następnej sekundzie objąć ją w pasie, przyciągnąć do siebie i całą swoją siłą unieść do góry.
— Koniec zabawy. Oddawaj ten telefon! — fuknął z przeświadczeniem, że miał ją już w garści i wygrał.

wariatka

[Zoya Weasley]

— Nie przejmowałabym się, gdybyś sam się nie przejmował! — odparła stanowczo. Jakkolwiek fatalnie Lucien odbierał teraz jej zachowanie, Zoya zawsze stała po jego stronie. Niezależnie od tego, czy przychodziło jej wykłócać się z jego matką, czy z nim samym.
Wybuch mężczyzny, choć tak obcy i niespodziewany, wprawił ją w konsternację. Przełknęła ślinę i nerwowo zmieliła ślinę, próbując raz jeszcze zebrać się na siły przed tą karkołomną walką.
— Nie rozkazuj mi, Lucien. Sama będę decydowała o tym, co ma dla mnie sens, a co nie — zagrzmiała ponownie. Sama nie wiedziała już w co powinna wierzyć. Czy rzeczywiście nie czynił żadnych aluzji do jej pochodzenia albo czy naprawdę tak bardzo zależało mu na tym, aby mogła wieść spokojne, anonimowe życie? Momentalnie przypomniała sobie, jak jeszcze niedawno sama prosiła Luciena, aby chronił ją i jej rodzinę przed mediami. Nie sądziła jednak, że mógłby robić to z aż taką gorliwością.
Właściwie z a ł o ż y ł a, że o już o tym zapomniał, a teraz kierował się czymś zupełnie innym. Czymś, czego Zoya nie potrafiła zrozumieć.
— Skoro wiesz, jakie to trudne, to dlaczego chcesz dalej mierzyć się z tym w pojedynkę? — zapytała nagle. — Wcale nie czuję się przerażona i jestem gotowa na wszystkie przeciwności. Możemy razem przez to przejść. Nie powstrzymasz mnie.
W pewnym momencie sama Zoya miała wrażenie, że zamieniła się w trajkoczącą bez przerwy matkę Luciena. Na tę myśl wyraźnie się skrzywiła, bo kobieta była ostatnią osobą, do której chciała być podobna. Niemniej ostatecznie musiała powstrzymać się od gorączkowej chęci zaprzeczenia.
— Właśnie, że będę! — odkrzyknęła.
Cała ta ich głośna wymiana zdań zaczęła bardziej przypominać kłótnię rozbestwionych dzieci aniżeli dorosłych ludzi. Wyglądało na to, że obojgu zaczęło brakować argumentów, a ich emocje urosły do niebotycznych rozmiarów.
Serce Zoi waliło jak oszalałe, kiedy z wielkim triumfem i ewidentnym zanikiem intelektu dopadła telefonu Luciena. Jednak kiedy ruszył za nią i zaczęli krążyć wokół kuchennej wyspy, czuła potęgującą się w jej wnętrzu p a n i k ę. Postawiła wszystko na tę jedną decyzję i już sama nie wiedziała, czy bardziej bała się reakcji mężczyzny, czy tego, że lada moment mógł ją pozbawić ostatniej, pieprzonej deski ratunku.
Przestań i oddaj mi go! Czy ty zawsze musisz być taka uparta?!; rozzłoszczony głos Luciena rozniósł się po apartamencie, jednak przy tak urywanym i ciężkim oddechu Zoya nie miała już siły mu odkrzyczeć. Jeżeli chodziło o bliskich, zdecydowanie zawsze kierowała się tym niezdrowym uporem.
Huk przewróconego krzesła sprawił, że aż drgnęła i gwałtownie odwróciła głowę. Ponownie skupiła się na Lucienie, który nie dawał za wygraną, więc natychmiast zmieniła kierunek. Ciągle oglądała się przez ramię, a widok mężczyzny ślizgającego się na zakrętach w białych skarpetkach byłby nawet zabawny, gdyby nie fakt, że ledwo mogła utrzymać dzielący ich dystans.
Jeszcze raz w porę uskoczyła w bok, czując na plecach jego obecność.
— Odczep się wreszcie! — odpowiedziała jednym tchem, jakby właściwie to Lucien uczepił się jej bez większego powodu. Zoya w dalszym ciągu nie robiła sobie nic z jego zdenerwowania, gróźb ani piorunujących spojrzeń. Nie zwracała też uwagi na gorliwość z jaką usiłował ją dopaść. Działała pod wpływem tak silnej adrenaliny, że jedyne, o czym była w stanie myśleć, to u c i e c z k a.
I wtem... pociągnięta za sweter zatoczyła się do tyłu i zanim zdążyła jakkolwiek zareagować, wpadła prosto w ramiona mężczyzny. Chwilę później poczuła, jak objął ją w pasie i uniósł nad ziemię. W Zoi wciąż kotłowała się wola walki, dlatego nawet wtedy nie zamierzała odpuścić, chociaż nagłe oderwanie stóp od podłogi wytrąciło ją z równowagi. Omyłkowo wypuściła z dłoni telefon, a z jej gardła wyrwał się przeraźliwy krzyk.
— ZOSTAW!
Niespodziewanie podciągnęła nogi i z całym impetem odepchnęła się stopami od ściany. Nie przewidziała jednak, że przez silę tego ruchu oboje upadną na podłogę. Lucien wylądował na plecach, a Zoya na nim. Wówczas awładnęło nią chwilowe oszołomienie, ale już po paru sekundach odzyskała rezon i pospiesznie zaczęła wyswobadzać się z objęć mężczyzny. Pod wpływem impulsu spróbowała przeczworakować nad jego ramionami i twarzą, ale...
...nie zdążyła uciec daleko! Lucien w porę chwycił ją za uda i pociąnął w dół, przez co oboje znaleźli się na podłodze naprzeciwko siebie z dziwnie splątanymi kończynami. Zoya nerwowo zerknęła na twarz mężczyzny, z której emanowała czysta wola chorej rywalizacji. Następnie spojrzała na leżący tuż nad ich głowami telefon. I chyba Lucien dostrzegł go w tej samej chwili, bo wyciągnął doń rękę.
Musiała intensywnie pomyśleć, więc zanim zdążył pochwycić urządzenie, Zoya niespodziewanie przywarła ustami do jego warg. Przejawiała oznaki czystego szaleństwa i determinacji; głupoty oraz ogromną chęć postawienia na swoim. Naiwnie zakładała, że to wszystko miało przełożyć się na oczyszczenie dobrego imienia Luciena. Tego pieprzonego Luciena Spencera.
Zoya oparła dłonie po obu stronach głowy mężczyzny, po czym nerwowo usiadła okrakiem na jego biodrach. Nie przerywając pocałunku, przez cienki materiał rajstop i bielizny z łatwością wyczuła charakterystyczną wypukłość, na którą instynktownie naparła jeszcze mocniej. Z każdą kolejną sekundą całowała Luciena coraz śmielej i coraz bardziej namiętnie, dając upust swojej nagromadzonej tęsknocie. Chłonęła jego oddech i tę upojną chwilę bliskości. Niemal zapomniała, że za wszystkim krył się przecież znacznie większy cel.
W pewnym momencie podciągnęła ich do siadu. Objęła Luciena za kark i nerwowo zatopiła palce w jego włosach. Jej uda jeszcze intensywniej zacisnęły się wokół jego bioder, gdy z piętrzącym się pożądaniem, drażniła zębami jego dolną wargę, a następnie muskała koniuszkiem języka jego język. Co jakiś wzdychała niekontrolowanie, co zdradziło, jak bardzo zatraciła się w tej żarliwej, uzależniającej przyjemności.
I chociaż serce Zoi wciąż łomotało w jej piersi i nie miała najmniejszej ochoty przerywać pocałunku, to nagle oderwała się od Luciena i przeturlała na bok. Wtedy z głośnym sapnięciem znów ruszyła na czworakach w stronę telefonu.
Wszystko działo się niesamowicie szybko. Przeskakiwała ze sceny do sceny, zupełnie ignorując kotłujące się w niej emocje.
Oczywiście Lucien nie zamierzał jej na to pozwolić i ponownie pochwycił ją za nogę. Tym razem jednak Zoya szarpnęła nią z całej siły, wyswobadzając się z jego uścisku tak gwałtownie, że w dłoni mężczyzny pozostał jedynie puchaty klapek. Drugim rzuciła go w głowę.
Gdy tylko dopadła telefon, natychmiast poderwała się na nogi i pognała w stronę gabinetu. Wpadła do środka, zatrzasnęła za sobą drzwi i prędko przekręciła zamek. Zrobiła to w tym samym momencie, w którym Lucien zaczął szarpać za klamkę.
Wtedy oparła się o drewno i zzsunęła na ziemię. Drgała, ale zamiast ze zwycięstwa, trzęsła sie z nadmiaru wrażeń. Mimowolnie, mocno oszołomiona, docisnęła urządzenie do klatki piersiowej, która niesystematycznie falowała w górę i w dół, a palcami drugiej dłoni dotknęła swoich ust. Te zdawały się być nabrzmiałe od pocałunku.
Dobiegające zza drzwi odgłosy gwałtownie przerwały gonitwę jej myśli. Otrząsnęła się i po czwartej nieudanej próbie wpisania hasła w końcu dostała się do urządzenia.
Natychmiast otworzyła instagrama i przeszła do tworzenia nowego posta. Zaczęła pospiesznie przeglądać galerię, aby wybrać wspólne zdjęcia. Ku swojemu potężnemu zaskoczeniu odkryła, że Lucien miał ich naprawdę sporo. Co więcej, wyglądało na to, że nie usunął ani jednego. Nie miała jednak czasu bardziej nad tym rozważać, bo kolejny dźwięk sprawił, że omal nie wypuściła z rąk komórki.
Nerwowo zaznaczała kolejne zdjęcia: te z jachtu, z wizyty w Huntsville; te, które spontanicznie robili sobie podczas blackoutu, a na sam koniec pobrała z ich prywatnej konwersacji jedno ze swoich selfie. Działała na oślep; bardzo impulsywnie, jednocześnie miażdzona przez adrenalinę i ogrom stresu.
W końcu drżącymi dłońmi, wpisała jeszcze krótki opis, po czym z sercem podchodzącym do gardła i uciskiem w klatce piersiowej, nacisnęła przycisk opublikuj.
Potem odrzuciła telefon na bok, jakby urządzenie nagle zaczęło ją parzyć. Dopiero wtedy dotarło do niej, co właściwie zrobiła i niekontrolowanie drgnęła, kiedy huk rozdarł się za jej plecami.
— Już po wszystkim! — krzyknęła. — Jesteśmy razem. Teraz musisz wziąć za mnie odpowiedzialność, Lucien! — dodała i naprawdę nie mogła ukryć emocji, które wdały się we wszystko, co powiedziała.
I raptem chwilę później, telefon Luciena zaczął wypluwać z siebie powiadomienia. Jedno za drugim.
Jedno...
...za drugim.

@lucienspencer41

follow

@lucienspencer41 Najjaśniejsza z wszystkich gwiazd.
13.06.2026 - forever

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

Skoro wiesz, jakie to trudne, to dlaczego chcesz dalej mierzyć się z tym w pojedynkę?
To pytanie na ułamek sekundy go zatrzymało. Na końcu języka miał jedną odpowiedź: bo zawsze byłem sam. Zacisnął zęby, nie czując potrzeby jej przed Zoyą ujawniać.
A potem wszystko potoczyło się w zastraszającym tempie. Miał świadomość tego, że Zoya nie posiadała najlepszej kondycji, więc kwestią czasu było jej doścignięcie. Nie spodziewał się jednak, że tak przebiegle postanowi odepchnąć się nogami od ściany.
Wytrącony z rezonu upadającym z hukiem telefonem, Lucien nie zdążył zareagować i stracił równowagę, upadając z łoskotem na posadzkę i przyjmując cały ciężar siebie oraz Zoi na swoje plecy i tyłek. Pod wpływem uderzenia syknął z bólu, odruchowo chcąc się skulić w sobie, przez co rozluźnił uścisk. Oszołomiony niespodziewanym obrotem sytuacji, z chwilowym opóźnieniem zarejestrował próbę wyswobodzenia się ciemnowłosej z jego ramion, więc złapał ją za uda i ściągnął w dół.
Wtedy znalazła się nad nim twarzą w twarz. Wciąż był na nią zły, dlatego na jej zaskoczoną mimikę podniósł nieco brodę ku górze w niemym wyzwaniu. Wystarczyło jej nerwowo umykające spojrzenie gdzieś ponad nim, by zrozumiał, na co zerkała. Nie mógł jej pozwolić wygrać.
Wyciągnął dłoń, żeby wymacać ten telefon, ale wtedy Zoya dokonała kolejnego niespodziewanego czynu. Jej raptowny, żarliwy pocałunek zbił go z tropu. Zatrzymał dłoń w momencie, w którym zdążył wyczuć obudowę komórki pod swoimi palcami, jednak intensywność jej gestu sprawiła, że szybko zapomniał, po co sięgał. Finalnie więc tą samą dłonią złapał za jej kark i przyciągnął mocniej do siebie z łapczywością, jakiej dawno w sobie nie odczuwał.
W swoje namiętne pocałunki wkładał wszystko to, co do tej pory tak pieczołowicie próbował ukrywać — tęsknotę i żar, który Zoya niezmiennie potrafiła w nim rozpalić. Kiedy tylko usiadła na nim okrakiem i poczuł jej bliskość wyraźniej, drugą ręką instynktownie powędrował na jej udo i wsunął pod krótką spódniczkę, by zacisnąć swoje palce na jej pośladku i pogłębić doznania.
Nie miał najmniejszego zamiaru się od niej oderwać, gdy zatopiła mu dłoń we włosy i szarpnęła za głowę do pozycji siedzącej, toteż posłusznie się podniósł, z tej pozycji mogąc wodzić swoimi rękami po jej udach, pośladkach i plecach. Smak jej ust doprowadzał go do szału, ale miał ochotę na znacznie więcej. Gdyby nie ten cholerny półgolfowy sweterek, posunąłby się znacznie dalej. I właściwie już miał pozbyć się z niej górnej części garderoby, kiedy nagle gwałtownym ruchem odbiła w bok, ześlizgując się pospiesznie z jego bioder.
Skonsternowany, otworzył usta i wstrzymał na moment oddech, by w następnej chwili dotarło do niego, co się właśnie wydarzyło. I nagle zabuzowało w nim jeszcze bardziej.
Zdążył złapać ją za nogę, ale gdy się wierzgnęła, pozostawiła po sobie wyłącznie kapeć. Warknął gniewnie znowu, a wtedy dostał też drugim po głowie. Nie zabolało to go bardziej, niż ugodzona duma, która nakazała mu dalej ją ścigać.
— Dopadnę cię! — podniósł się na równe nogi i rzucił się za nią w pogoń w stronę gabinetu, które zamknęła z głuchym trzaskiem tuż przed jego nosem. Natychmiast pociągnął za klamkę, ale szczęk zamka skutecznie mu to uniemożliwił.
— Zoya! Otwieraj te drzwi! — krzyczał, łupiąc zapamiętale pięścią w drewno. Z gniewem palącym mu żyły próbował się do niej dobić, ale kobieta zdawała się być głucha na jego rozkazy. — Wiesz, że tego pożałujesz? — pogroził jej, choć w jego głosie zaczynała pobrzmiewać żałość i bezsilność. Te, z każdą upływającą sekundą oraz uderzeniem pięścią w twardą powierzchnię, coraz szerzej rozprzestrzeniały się po jego wnętrzu, sprawiając, że walił w drzwi z coraz mniejszą siłą i zaangażowaniem. — Błagam cię, tylko nie zrób niczego głupiego — wymierzył cios ostatni raz i zatrzymał dłoń na drewnie, a jego głos stał się już cichszy, zrezygnowany. Nie miał pewności, czy Zoya będzie w stanie go usłyszeć.
Ostatecznie westchnął ciężko i odwrócił się tyłem do drzwi, po czym osunął się po nim niedbale plecami. Z napięciem i bezradnością oparł przedramiona o zgięte kolana i spoczął głową na drewnie, próbując zapanować chociaż nad jednym, nad czym rzeczywiście mógł mieć kontrolę — oddechem. Skupił się więc na głębokim wpuszczaniu i wypuszczaniu powietrza z płuc.
Był skołowany. Nienawidził tej osobliwej bezsilności, która mieszała się ze złością na siebie za to, że dał się Zoi podpuścić, oraz niezrozumieniem dla tak lekkomyślnego jej zachowania. Najgorsza była świadomość, że robiła sobie z nim, co chciała, a on czuł się teraz absurdalnie wykorzystany. Jak postanowiła, że postawi na swoim, tak dokonała swego, chwytając się bardzo brudnej gry.
Usłyszał, z jakim hukiem odstawiła jego telefon, co zdradziło mu, że znajdowała się pod drzwiami. Momentalnie znów się spiął.
— Co zrobiłaś? — rzucił do niej z naciskiem, odwracając głowę na bok. Jego głos pozbawiony został poprzedniej agresji, ale dało się w nim słyszeć niepokój.
Nagle zrozumiał, że z nią wszystko było możliwe i tego obawiał się najbardziej.
Jesteśmy razem. Teraz musisz wziąć za mnie odpowiedzialność.
Z wrażenia jego serce załomotało mu tak, jakby miało zaraz wyskoczyć z piersi.
— C o z r o b i ł a ś, Zoyu? — zapytał nerwowo, przeciągając głoski i starając się zachować opanowanie.
I wtedy usłyszał nadchodzące powiadomienia, które zaczęły pobrzękiwać wesoło raz po raz. Nie trudno było zgadnąć, że właśnie coś opublikowała, a co od razu przykuło uwagę obserwatorów. Pozostawało pytanie, co?
— Zoyu, muszę to sprawdzić — powiedział po głębszym oddechu już znacznie spokojniej, w ramach przebłysku rozsądku. Zaraz zwilżył nerwowo wargi. — Nie zrobię ci krzywdy. Potrzebuję to zweryfikować, zanim Johnny urwie mi łeb. Nie chcemy przecież wywołać kolejnego skandalu, prawda? — dopytał opanowanym głosem, wyraźnie akcentując liczbę mnogą.
W rzeczywistości nie potrafił pozbyć się niepokoju ze swoich napiętych mięśni. Nawet z pozoru głupi post miał nie lada znaczenie, a pod wpływem chwili i emocji ciemnowłosa mogła popełnić błąd, który będzie ich kosztował jeszcze więcej wysiłku.
Za to jednego mógł być pewien — wcale nie było po wszystkim.
To był dopiero początek.

manipulatorka