[Thalia Rosenhall]

you and me...
got ourselves a problem
Ten układ miał trwać tylko miesiąc. Niewinne udawanie, że byli razem tylko po to, żeby w razie czego udowodnić jej byłemu chłopakowi, który miał kurewsko mocną obsesję na jej punkcie, że kogoś miała. Proste, no nie? Tylko że nie przewidziała, albo po prostu nie wzięła pod uwagę takiego scenariusza, w którym jej dobra kumpela, ta sama, która zaprosiła ją na ślub, zwichnie kostkę i przez to wesele, które oryginalnie miało zostać przesunięte o miesiąc, przesunie się o prawie dwa. I takim oto sposobem była w udawanym związku z Albertem już blisko trzy miesiące i cholera...

Naprawdę podobało jej się bycie...
jego udawaną dziewczyną?
Przywiązywała się do niego. Pomimo całego tego przekomarzania chodzili coraz częściej na udawane randki, trzymali się za ręce, żeby stwarzać pozory, że byli ze sobą blisko, przytulali się, całowali, robili zdjęcia przy każdym wyjściu, czy to u niego, czy u niej, żeby mieć dowody tego całego udawanego spotykania się ze sobą, no nie? Proste. Tylko że z każdym kolejnym dniem i tygodniem to udawanie... kurwa... przestało nim być. Przynajmniej dla niej.

Emocje i uczucia, których jeszcze kilka miesięcy temu w życiu nie dopuściłaby do siebie, jeżeli chodziło o Thallmana, zaczęły zakrzątać jej głowę, serce i jakiekolwiek trzeźwe myślenie. Zaczęła się w nim zakochiwać. Tylko że nie mogła mu tego powiedzieć, bo przecież jutro ich układ dobiegał końca, co nie? W klauzulach ich kontraktu, który swoją drogą zapieczętowali pocałunkiem, nie było żadnego podpunktu mówiącego o tym, co miało się stać, jeżeli jedno z nich zakocha się w drugim.

Tough luck, eh?
Wiedziała, że musiała być dużą dziewczynką, założyć te przysłowiowe, metaforyczne spodnie i po prostu przez to przejść. Wykonać ostatnią część ich układu, którą tak bardzo próbowała ostatnimi dniami od siebie odpychać. Zabawne, jak mężczyzna, którego imienia jeszcze cztery miesiące temu nie potrafiła nawet wydusić przez gardło, teraz wręcz cisnął się na jej usta za każdym razem, kiedy myślała o swoim udawanym chłopaku. Albo kiedy ich oddechy mieszały się podczas tych wszystkich pasjonujących pocałunków, które odbierały jej jakiekolwiek racjonalne myślenie.. aż do dzisiejszego dnia... bo ta fantazja, ta cała bajka, właśnie zaczynała pękać. I mimo że znajdowali się w naprawdę pięknym Bed and Breakfast, gdzie kończyli się ogarniać przed ceremonią, wszystko zaczynało zderzać sie z szarą rzeczywistością. Cholera. Jej serce było pełne niepewności.

Przełknęła ślinę, poprawiając się jeszcze przed lustrem i nakładając odrobinę różu na policzki. Wzięła głęboki oddech, wpatrując się przez chwilę we własne odbicie, po czym odwróciła się, chwyciła za klamkę i niepewnie otworzyła drzwi. Na jej twarzy od razu pojawił się delikatny uśmiech, kiedy zobaczyła go elegancko ubranego. - Wow, Thallman - uśmiechnęła się szerzej, podchodząc do niego i zatrzymując się tuż przed nim. - Mam nadzieję, że nikomu nie wpadniesz w oko, bo nie wyglądam najlepiej, kiedy biję się z innymi kobietami. - Parsknęła śmiechem pod nosem. Taka była prawda. Ostatnim razem, kiedy pobiła się z jakąś laską, wylądowała w areszcie, skąd Nico musiał ją wyciągać, bo nie chciała dawać znać Leo, żeby przypadkiem nie zaczął zadawać niewygodnych pytań. Upsi. Po chwili odwróciła się, sięgnęła po telefon i odpaliła zdjęcie swojego byłego chłopaka. - Dla przypomnienia, jego imię to Elias. Tak wygląda - pokazała mu ekran, po czym spojrzała mu prosto w oczy. - Nie zostawiaj mnie z nim samej, proszę. - Schowała telefon do torebki i zawiesiła ją sobie na ramieniu. - Dobrze wyglądam? - zapytała ciszej, po czym uśmiechnęła się do niego. - Cieszę się, że tu ze mną jesteś, Albert. - Przyciągnęła go do siebie i pocałowała czule.

Niecałe trzydzieści minut później byli już w resorcie, w którym miało odbyć się wesele. Przy wejściu zostali przywitani lampką szampana, a chwilę później zaprowadzono ich do krzeseł ustawionych na zewnątrz, gdzie mieli czekać na pojawienie się pana młodego i panny młodej. Wszystko wyglądało pięknie. Naprawdę chciała skupić się na dekoracjach, kwiatach, całej tej oprawie i tym, jak perfekcyjnie wszystko zostało przygotowane, ale jej wzrok raz po raz ukradkiem błądził w stronę Alberta... zupełnie jakby jakaś część jej serca próbowała jej podpowiedzieć, że powinna zapamiętać jak najwięcej. Bo już jutro wieczorem miała spać bez niego. Już nie będzie go denerwowała podczas zmiany. Nie będzie obserwowała całej tej palety jego mimiki, zależnej od tego, w jaki sposób właśnie się do niego odzywała. Nie będzie mogła tak po prostu chwycić go za rękę, przytulić się do niego czy pocałować tylko dlatego, że przecież musieli podtrzymywać pozory, eh... więc Rosenhall po prostu na niego patrzyła. Raz po raz. I próbowała zapamiętać wszystko jak najlepiej potrafiła.

i wish we could pause the time and stay like this forever

[albert thallman]

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego kłamstwa były aż tak kuszące? Cóż… kłamstwa bardzo szybko zaczynały brzmieć lepiej niż rzeczywistość. Dlaczego? Kurwa... no przecież rzeczywistość była taka niesamowicie bezbarwna. Szara, bolesna i pełna BRAKÓW - braku pieniędzy, braku bliskich, braku poczucia przynależności i braku poczucia bezpieczeństwa. Rzeczywistość kazała płacić rachunki i wymagała bycia dorosłym, zanim w ogóle zdążyło się nim zostać.

No a kłamstwo było słodkie. Można było wymyślić nową wersję siebie. Można było okłamać brata, że z pieniędzmi w tym miesiącu było całkiem spoko, mimo że na koncie miało się dziesięć dolców. Można było okłamywać siebie, że przeszłość nie była już bolesna albo że… jakaś osoba nic dla ciebie nie znaczyła. Kłamstwo brzmiało jak obietnica i dawało złudną kontrolę nad rzeczywistością, która na każdym kroku próbowała człowieka rozjechać.

A ten kontrakt między Albertem a Thalią? To też było słodkie kłamstwo, które miało trwać jeden nędzny miesiąc, a rozciągnęło się na blisko trzy. Trzy miesiące dzielenia przestrzeni, wspólnych randek i skradzionych pocałunków, które już dawno przestały być grą. Trzy miesiące wspólnych nocy, po których budzenie się obok Rosenhall powoli stawało się… niebezpieczną rutyną.

A dziś nadszedł dzień wesela. Ostatni dzień tej pojebanej umowy, na którą oboje się zgodzili. Marynarka opinała go w ramionach, a kołnierzyk dusił, przez co ciągle musiał go poprawiać. Nie wiedział, czy bardziej denerwował go udział w weselu - no bo nigdy nie był na weselu - czy… to, co miało niedługo nadejść. To, że za kilkanaście godzin łączące go z Thalią słodkie kłamstwo miało dobiec końca. Miał przestać być jej chłopakiem, wrócić do swojego szarego życia i udawać, że wcale nie wiedział, jak pachniała jej naga skóra o czwartej nad ranem. Nagle drzwi łazienki otworzyły się i Thalia wyszła na zewnątrz - Albert aż zamarł z dłonią na spinkach od mankietów. Wyglądała obłędnie. Zjawiskowo. I jakoś tak… niedostępnie. Jakby już planowała się z nim pożegnać. - Czy to złe, że chciałbym zobaczyć, jak bijesz się o mnie z innymi kobietami? - mruknął pod nosem, przesuwając wzrokiem po sukience, która tak kusząco opinała ją w najważniejszych miejscach. Wyglądała bosko. Ten dekolt, talia, biodra... Jednak zanim w ogóle zdążył odwdzięczyć się komplementem, brunetka już wyjęła telefon i pokazywała mu zdjęcie tego całego Eliasa. Szybko zarejestrował twarz tego frajerskiego kolesia, po czym skinął głową. - Elias - powtórzył, mimo że nie miał problemu z zapamiętaniem tego imienia. Swoją drogą nazywał się prawie tak samo jak taka jedna typiarka z takiej jednej gry, League of Legends. Cóż, przynajmniej nie miał takiej fajnej blond grzywy jak Elise, ale za to seksownej dupy też nie miał. Kurde, czy on właśnie odczuwał zazdrość? O Thalię? Boże. Przecież już powinien przyzwyczajać się do jej nieobecności, a nie układać w głowie plan rozjebania mordy tego faceta. - Nie zostawię cię z nim samej nawet na sekundę. Nie po to znosiłem cię przez trzy miesiące, żeby jakiś frajer… - zaczął, ale urwał i pokręcił głową. Nie kończ. Ogarnij się, Albert. Thalia Rosenhall i tak stanie się przeszłością o jakiejś czwartej nad ranem.


Dobrze wyglądam?

Kurwa, no tak, zapomniał sprawić jej komplement, bo najpierw przyglądał się jej jak oniemiały, potem pokazała mu mordę Eliasa, a teraz… czuł… kurczę, chyba złość pomieszaną ze smutkiem. Nie chciał, żeby to się kończyło, ale przecież dokładnie na to się umawiali. Nie powinien protestować ani stwierdzać, że na to to on się nie pisał. Umowa to umowa, więc powinien przyjąć wszystkie jej konsekwencje. Zrobił krok do przodu i objął ją ramionami w talii. - Wyglądasz tak, że to ja będę musiał pilnować ciebie, a nie ty mnie - odpowiedział cicho i bez wahania odwzajemnił czuły pocałunek, którym go obdarowała.




Gdy pół godziny później stał na terenie eleganckiego resortu z lampką szampana w dłoni, czuł się jak oszust w ładnym wdzianku. Słońce odbijało się w szkle kieliszków, ludzie wokół śmiali się i rozmawiali o nadchodzącej ceremonii, a on myślał tylko o jednym (i tym razem nie był to seks, wow). Rozmyślał nad tym, jak zaproponować Thalii ucieczkę z wesela i wycieczkę dookoła świata (na którą i tak nie było go stać), żeby już nigdy nie wrócić do Toronto. Pomysł urodził się w nim z przysłowiowej dupy i nie rozumiał, dlaczego myślał o tym w takim momencie.

W rezultacie sam nie wiedział, ile czasu minęło, odkąd usiadł obok Rosenhall na białym krześle ustawionym przed łukiem weselnym, gdzie miała odbyć się ceremonia. Siedzieli na tyłach, bo miejsca z przodu zostały zajęte przez rodzinę i druhny. No i gdy tak przypatrywał się gościom, próbując dojrzeć wśród nich mordę Eliasa, czuł na sobie każde dyskretne spojrzenie Thalii, które na nim zawieszała. Znał ten wzrok. Widział go, gdy ukradkiem przyglądała mu się w The Well. Tym razem jednak nie zamierzał udawać, że nie widział tego spojrzenia. Przesunął dłonią po jej udzie i odnalazł jej rękę, z którą prędko splótł swoje palce. Kciukiem zaczął powoli, uspokajająco gładzić wierzch jej dłoni. - Przestań tak na mnie patrzeć, Rosenhall - mruknął cicho i nachylił się do niej tak, żeby tylko ona mogła go usłyszeć. Wszyscy wokół i tak czekali na parę młodą i jeszcze byli pogrążeni w swoich rozmowach, no ale w sumie co z tego? Nie chciał, żeby ktoś podsłuchiwał ich rozmowę. Na przykład taki Srelias. - Chyba że się we mnie zakochałaś, to wtedy co innego - dodał z uśmiechem, zanim w ogóle zdążył ugryźć się w język. Jego błękitne oczy odnalazły jej ciemne spojrzenie i… w jego oczach nie było ani grama żartu, mimo że uśmiech dalej czaił się w kąciku ust. Ścisnął mocniej jej dłoń; nie mógł oderwać wzroku od jej twarzy.

Co oni, kurwa, zrobią, jak ten wieczór się skończy?

Wolał sobie jeszcze nie wyobrażać.

time has brought your heart to me

[Thalia Rosenhall]

if I don't say this now, I will surely break
as I'm leaving the one I want to take
ż a ł o b a
antycypacyjna przejawiała się tym, że spodziewałeś się utraty jeszcze zanim faktycznie do niej doszło… i może wiedziała, że żadne z nich nie umierało, jednak psychicznie już przygotowywała się na moment, w którym będzie musiała się z nim pożegnać, a sama ta świadomość pozostawiała w jej ustach cholernie gorzki posmak.

Nie sądziła, że aż tak polubi jego towarzystwo po tylu latach przekonań na jego temat, które Chris tak skutecznie wbijał jej do głowy. Nie sądziła, że zapach jego perfum i smak jego ust staną się dwiema rzeczami, bez których nagle nie będzie miała pojęcia, jak poradzić sobie w codziennym życiu. Nie sądziła, że się w nim zakocha... że tak mocno go pokocha. Boże. Thalia Rosenhall zakochała się we wrogu. W kimś, kogo miała przeklinać do swojej usranej śmierci. W kimś, kogo rozczochrane włosy nazywała mopem, a jednocześnie uwielbiała zatapiać w nich palce. Kimś, kogo wyzywała od brzydali z przeogromnym nochalem, a kiedy zostawali sami, mogłaby godzinami wpatrywać się w jego tęczówki albo te cholerne dołeczki pojawiające się w policzkach, kiedy się uśmiechał. Jezu. To będzie cięższe, niż się spodziewała. And frankly? She wasn’t looking forward to it.

Stanęła niepewnie przed nim, wpatrując się w jego oczy z nadzieją, że podobało mu się, jak wyglądała, a słysząc jego komentarz, parsknęła pod nosem. - Musiałbyś mnie wtedy wyciągać z aresztu, Thallman, a nie wiem czy jesteś na to gotowy - przewróciła oczami ze śmiechem, zanim pokazała mu zdjęcie swojego byłego. Przyglądała mu się przez moment i nie była pewna, czy kiedy wypowiedział imię Eliasa, naprawdę zauważyła na jego twarzy jakąś mikroekspresję. Ale pewnie to nic. Jakieś zwidy, co nie? ''Nie zostawię cię samej nawet na sekundę.'' Czemu zrobiło jej się tak cholernie gorąco, kiedy to usłyszała? Ohmygod... Może jednak zależało mu na niej trochę bardziej, niż przypuszczała? Tylko że zaraz potem te słowa przeplotły się z tym całym ''nie po to cię znosiłem'' i Thalia poczuła się, jakby przejechał po niej jakiś pieprzony walec. No tak. Czego ty się, kurde, spodziewałaś?

To był tylko układ.
Układ, który już za chwilę miał dobiec końca. Nastąpi wielkie POOF i wszystko, co wydarzyło się pomiędzy nimi przez ostatnie trzy miesiące, zamieni się w nic więcej niż złudne wspomnienie bliskości, której przez krótką chwilę mogła naprawdę doświadczyć.

forgive the urgency, but hurry up and wait
my heart has started to separate
Raz po raz zerkała na niego, próbując wygrawerować sobie w głowie jego twarz, chociaż nie wiedziała nawet, po co to robiła. W końcu miała cholernie dużo zdjęć i filmików na dowód ich jakże wielkiej miłości, prawda? Dopiła jeszcze szampana i odstawiła lampkę na tackę, gdy któryś z kelnerów przechodził obok nich. Kilka chwil później siedziała już, przyglądając się wszystkim dookoła. No dobra. W dalszym ciągu po prostu wpatrywała się w niego. Starała się przestać. Musiała, ale… wtedy poczuła dotyk jego dłoni na swoim udzie, zanim splótł ich palce razem. Ahhhh, kurde. Czemu nagle robiło jej się tutaj tak gorąco i zimno jednocześnie? Czemu w ogóle poczuła to dziwne ukłucie nieśmiałości? Jezu. To kompletnie nie było do niej podobne. Ogarnij się! Rzuciła do siebie w myślach, zanim jego kolejne słowa, które wybrzmiały po tym uspokajającym głaskaniu kciukiem po jej dłoni, kompletnie zmiotły ją z powierzchni ziemi. Dobrze, że siedziała, bo na bank by tam padła.

But waitwaitiwaitwait... nie nazwał jej Rosenhell?
A może nazwał, tylko nie usłyszała, bo była zbyt rozkojarzona jego oczami i tym przyjemnym, uspokajającym gestem dłoni? Boże. - nie patrzę - mruknęła pod nosem, marszcząc brwi i udając, że przecież kompletnie nie wie, o czym do niej mówił. No i kiedy już myślała, że nie rozwali jej na łopatki jeszcze bardziej, palnął tym tekstem o zakochaniu i… COOO? Co miała powiedzieć?! Być defensywna czy play into it? No i dobra. Zdecydowała się na to drugie. - Zakochała? - uniosła brew, zaciskając jego dłoń i uśmiechając się zadziornie. - A co, jeśli tak, Thallman? Przygotuj się na ewentualne złamanie mojego serduszka jutro rano. - Podniosła drugą dłoń do oka i udała, że ociera łezkę zbierającą się tam przez ten tekst, a w środku aż ją, kurde, skręcało.

if ever there was a doubt
my love, she leans into me
Jednak, jak już wszyscy wiemy, w życiu nigdy nie było łatwo. Nie było usłane różami, tęczami czy innymi pierdółkami, gdzie wszystko szło po naszej myśli, co nie? Bo dosłownie w momencie, kiedy to powiedziała, usłyszała znajomy głos, szmer i poczuła, jak ktoś siada obok niej. - Thal? - Usłyszała niski, męski głos. Zacisnęła mocniej dłoń Alberta i odwróciła głowę w bok, żeby ujrzeć Eliasa, który ze wszystkich możliwych miejsc usiadł właśnie obok nich. - Nie było innych miejsc? - zapytała sfrustrowana, widząc jego twarz. Elias uśmiechał się pod nosem, jakby w głowie już układał sobie jakiś niecny plan. - Powiedzieli mi, żebym tutaj usiadł - odpowiedział z uśmiechem. - Wiesz, że nasi kochani znajomi bardzo chcą, żebyśmy do siebie wrócili? - spojrzał prosto na nią, a po chwili jego wzrok zsunął się na jej dłoń splecioną z dłonią Thallmana. - Mam chłopaka. To Albert - rzuciła tylko i wzięła głębszy wdech. - Ah, nie interesuje mnie to - mruknął pod nosem. I dokładnie w tym samym momencie rozbrzmiał dźwięk wiolonczeli i skrzypiec. Ceremonia się rozpoczęła. A ona z jednej strony czuła ciepło ciała Alberta, a z drugiej przeszywający wzrok Eliasa wbity gdzieś w bok jej twarzy. I cholera jasnaaaa. Niby chciała uciekać, ale z drugiej strony chciała trwać w tej chwili jak najdłużej, bo miała blisko siebie właśnie jego. I nie chodziło tutaj wcale o jej byłego... tylko no o prawie byłego.

i hate that i miss you already

[albert thallman]

Albert nie znał takich mądrych pojęć jak żałoba antycypacyjna, ale doskonale znał uczucie, gdy piekło gdzieś pomiędzy przełykiem a żołądkiem na samą myśl o stracie. Dziś czuł się jak pies na uwięzi i, cholera, skończył mu się czas na spokojne przemyślenie czegokolwiek. Nie miał dziś ani minuty dla siebie, no chyba że liczyć te pięć minut w toalecie, kiedy poszedł pograć w Candy Crush, bo miał po dziurki w nosie nowych znajomych, których przedstawiała mu Thalia. Spacerki po weselnym resorcie też już mu się znudziły, a obcy ludzie gapili się na niego tak, jakby urwał się z choinki z tą swoją nieogarniętą fryzurą. Wtedy do niego dotarło, że był tutaj tylko i wyłącznie dla niej; no i jakaś jego część w środku uważała, że nie mógł jej zostawić, nieważne jak bardzo nie chciał tu być. Tak naprawdę… nie chciał tu być, ale nie chciał też jej zostawiać. Nigdy. Ciągle myślał o tym, jak wywinąć się z tego pieprzonego zakończenia układu; najchętniej wymyśliłby cokolwiek, byle tylko z nią nie zrywać kolejnego poranka. Chciał przedłużyć ich kontrakt do… kolejnego wesela. Czyjegoś. Kogokolwiek. Codziennie w Toronto ktoś brał przecież ślub, czy to byłoby ważne, kim byliby dla nich państwo młodzi? Tak w sumie to nawet nie musiało być wesele, to mogłaby być jakakolwiek inna okazja, na którą mogliby pójść razem, jako para. Chciał, żeby kolejnego dnia po przebudzeniu też mógł wysłać jej wiadomość z pytaniem, czy do niego wpadnie. Chciał, żeby dalej wysyłała mu swoje selfie, zarówno te idiotyczne, jak i te seksowne (no ale bardziej seksowne). Chciał znowu leżeć z nią na trawie i oglądać z nią te jebane gwiazdy, mimo że tego nie lubił i nigdy nie miał na to ochoty. A może jednak… miał? Kurwa, w jej oczach w sumie mógłby oglądać gwiazdy całymi dniami…

Tak samo jak teraz, gdy zerkała na niego ukradkiem i uparcie przyznawała, że wcale na niego nie patrzyła. A patrzyła. - Patrzysz - odpowiedział twardo, na moment zsuwając spojrzenie na jej usta. Miał przecież oczy, dobra? Widział, że na niego patrzyła. Nie z nim takie numery, żeby przymykać oko na jej małe kłamstewka… Dopóki… Och? A co, jeśli tak, Thallman? Przygotuj się na ewentualne złamanie mojego serduszka jutro rano. Albert zamilkł. Tym razem to on został całkowicie pozbawiony języka w gębie. Wpatrywał się w Thalię w milczeniu, próbując rozszyfrować każdą zmarszczkę na jej twarzy. Żartowała? Udawała? Flirtowała z nim? A co gdyby tak… Po prostu skorzystał z okazji? - A jakby obeszło się bez łamania? - spytał ją cicho, nie odrywając wzroku od jej ciemnych oczu. No i nastała cisza, wpatrywali się w siebie w takim impasie, Albert to nawet wstrzymał oddech, bo to pytanie było pewnego rodzaju… przełomem między nimi… Kiedy nagle… ktoś wparował ze swoimi wielkimi buciorami w ich czasoprzestrzeń. Jakiś typ. Jakiś… Elias? No Ace to sobie właśnie pomyślał, że go pokurwi. Naprawdę musiał zmaterializować się znikąd w takim momencie? Albert zacisnął usta i zerknął na Thalię, bo to w końcu ona tu była najważniejszą osobą. W sensie, dla niej tutaj przyszedł, żeby obronić ją przed tym samym złamasem, który właśnie miał czelność usiąść obok niej.

No i im dłużej Albert przyglądał się Thalii, tym więcej irytacji w niej widział. Nawet jej ciało jakoś tak… zesztywniało. Chwilowo postanowił się nie odzywać i dać jej przestrzeń; czekał na rozwój sytuacji, bo może jego interwencja wcale nie będzie potrzebna? Nawet w momencie, gdy Elias z cwanym uśmieszkiem na mordzie stwierdził, że kochani znajomi jego i Thalii chcieli, żeby do siebie wrócili, milczał. Ba, nawet uśmiechnął się pod nosem… Tania śpiewka, stary. Choć gdzieś głęboko w środku lekko go zapiekło z tego powodu - no bo wizja, w której Thalia wracała do tego Pimpka albo zabawiała się z kimś innym niż Albert wywoływania w nim natychmiastową chęć rozładowania agresji. Wolność wolnością, ale w tej sekundzie… Thalia należała do niego, tak? Nawet jeśli tylko w tym udawanym związku.

Mam chłopaka. To Albert.

Ha! That’s what she said. Albert posłał Eliasowi uśmiech numer pięć i pomachał mu ręką na przywitanie, gdy Thalia nareszcie go przedstawiła i już nie musiał po prostu grzecznie czekać na swoją kolej, kiedy… Elias stwierdził, że go to nie interesuje. Aha. No wiecie co? Duma Alberta Thallmana właśnie została dotkliwie urażona. No i chuj, no i cześć. Już miał coś powiedzieć, kiedy akurat w tym momencie rozbrzmiały pierwsze, wyniosłe dźwięki wiolonczeli i skrzypiec. Thousand years. Christina Perri. Cringe. No masz babo placek. Panna młoda zaczęła podążać w stronę ołtarza, więc wszyscy goście wstali, podziwiając drobną blondyneczkę zmierzającą ku swojemu przyszłemu małżonkowi. Albert również wstał, ale zamiast patrzeć na suknię panny młodej, przyglądał się profilowi Thalii. Miała jakieś takie… hm, zaciśnięte w wąską linię usta. No i wyczuwał jakoś tak wewnętrznie, że czuła się po prostu przechujowo, siedząc obok swojego byłego na E.

Panna młoda nareszcie dowlokła się do ołtarza i wszyscy powoli zaczęli zajmować miejsca siedzące; no i jakoś tak wyszło, że Ace był jedynym gościem w całym rzędzie, który dalej stał. Zaczął się bezczelnie krzątać i zasłaniać widok połowie gości panny młodej, ale nic sobie z tego nie robił i po prostu chwycił Rosenhall za ramię, zlekceważył jej zaskoczone spojrzenie i zmusił ją gestem, żeby wstała i zamieniła się z nim miejscami. Tymczasem wszyscy zaczęli chrząkać i się na nich gapić… Ups? Jakaś daleka, obca ciotka z rzędu za nimi uderzyła nawet laseczką w ziemię, bo Thallman zasłonił jej cały ołtarz, ale cyk, opłacało się. Teraz to Albert siedział na środku, robiąc za żywy parawan między Thalią a tym pewnym siebie dzbanem Eliasem. - Dzień dobry - szepnął do byłego Rosenhall z całym urokiem osobistym, na jaki było go w tej chwili stać. Nachylił się do niego lekko, robiąc słodką minę, i zanim facet zdążył wykrztusić z siebie choćby słowo, zaczął do niego szeptać więcej. - Naprawdę, stary, zainwestuj w tic-taki, bo ci jedzie. Stary, prawie mi przeżarło nos… Tak, jak wtedy, jak… - przerwał szept w połowie zdania, odwrócił się do Thalii i z absolutnym brakiem zainteresowania ceremonią złożył czuły pocałunek na jej policzku, po czym odwrócił głowę z powrotem do Eliasa, który wyglądał już na skrajnie skołowanego i wkurwionego. - A na deser były… brukselki - dokończył cytat ze Shreka prosto do jego ucha.

Ktoś z tyłu - pewnie ta ciocia z Radomia (Albert nie wiedział, czy była z Radomia czy nie, ale tak sobie wymyślił) - zaczęła znacząco chrząkać, bo szepty Alberta pewnie zagłuszały pierwsze słowa przysięgi małżeńskiej, Albert miał to jednak w głębokim poważaniu. - Ładny jesteś - dodał cicho, po czym położył swoją dłoń na udzie Eliasa. No co? Chciał go wytrącić z równowagi. Co z tego, że właśnie uczestniczyli w ślubie. - Zjeżdżaj mi z tym! - odparował Elias z czystą odrazą w głosie i strącił dłoń Alberta ze swojego uda. No i w tym momencie…

PAT, PAT!

Albo JEB, JEB - jak kto woli.

Starsza ciocia z Radomia siedząca za nimi nie wytrzymała psychicznie tego przedstawienia, dlatego zamachnęła się swoją wyjściową, koronkową parasolką i przywaliła Eliasowi prosto w łeb. - Cicho bądź, gówniarzu! Stella bierze ślub, łajdaku! Dewiancie! - zasyczała cicho, wielce oburzona. Albert tymczasem przechylił głowę na bok i zacisnął usta, żeby powstrzymać parsknięcie śmiechem, po czym odwrócił się do Thalii i puścił jej perskie oczko.

Fajnie zaczynało się to wesele, w końcu coś się działo. Prawie zapomniał, że ta piękna dziewczyna obok niego niedługo miała przestać być jego, żal pe el…

one step closer od wyjebania eliasowi gonga

[Thalia Rosenhall]

''Why are you so far away?", she said
"Why won't you ever know that I'm in love with you...
that I'm in love with you?"

A jakby obeszło się bez łamania?
- Bez łamania? - zdążyła tylko tyle zapytać, bo zaraz scena rozegrała się niczym z jakiegoś horroru. No bo musiała siedzieć obok tamtego patałacha i wysłuchiwać jego komentarzy. Naprawdę nie miała ochoty tam być. Słuchać go, patrzeć na niego, znajdować się z nim w jednym pomieszczeniu czy tam na zewnątrz, bo notabene cała ceremonia odbywała się na świeżym powietrzu ze względu na ładną pogodę. Wiedziała jednak, że to jej nie ominie, dlatego też przecież stąd wziął się ten cały układ z Albertem, no nie? Zerknęła na niego, układając usta w bezgłośne 'I'm sorry', i próbowała ignorować Eliasa. Naprawdę próbowała. W innym przypadku może by mu zdzieliła w twarz, ale wiedziała też, że nie mogła sobie na to pozwolić. Pamiętała, jak wyglądały ostatnie miesiące ich związku, a różnica pomiędzy Chrisem a Eliasem polegała na tym, że chociaż Chris skupiał się tylko i wyłącznie na wykończeniu jej psychicznie, to Elias wiedział, jak robić to samo, a przy okazji gdzie chwycić, żeby nie pozostawić widocznych śladów.

Wskoczyła z jednej rzeki do drugiej. Nieumyślnie. Z początku Elias był idealnym chłopakiem, a przez pierwsze pół roku czuła się przy nim jak księżniczka. Kochana, upragniona… Adorował ją na każdym kroku. Sielanka skończyła się jednak, gdy się do niego wprowadziła. Jednego miesiąca pozwolił sobie opieprzyć ją za to, że w zły sposób ułożyła swoje ciuchy. Następnego za źle wyprasowaną koszulę. Kolejnego za to, że za bardzo się przy nim roztyła, a jeszcze następnego, gdy śmiała odpyskować mu w towarzystwie jego kolegów. Wtedy też po raz pierwszy poczuła ciepły ślad jego dłoni na swoim policzku. Wszystko to przeplecione łzami, przytulaniem i zapewnieniami, że ją kochał, ale przecież powinna zobaczyć, do czego go doprowadziła. No bo w takich sytuacjach wiadomo... to ona przecież go p r o w o k o w a ł a.

Jezu, robiło jej się słabo na samo wspomnienie, ale musiała się jakoś trzymać, stojąc teraz i przyglądając się tej całej ceremonii. Ścisnęła usta w wąski pasek, próbując się uspokoić, a gdy panna młoda w końcu stanęła na ślubnym kobiercu, usiadła, w dalszym ciągu starając się ignorować obecność Eliasa. Po chwili jednak dotarło do niej, że nie czuła obok siebie obecności Alberta, więc spojrzała w górę, zauważając, że ten jeszcze stał. Jezu, czy to była scena z Grey's Anatomy, w której Jackson Avery mówi April Kepner, że ją kocha i żeby nie wychodziła za Matthew, tylko uciekła z nim gdzieś hen daleko? Tylko że w tej wersji Thalia nie będzie panną młodą, a udawaną dziewczyną i towarzyszką weselną? No ale nie, to nie było to, bo poczuła, jak chwycił ją za ramię i zamienił się z nią miejscami?????

Mrugnęła kilkakrotnie, po czym uśmiechnęła się, nie wierząc, co tu się tak właściwie odjebało. Boże, przecież ona na niego nie zasługiwała. Nie mogła przestać przyglądać się temu, jak dosłownie he was fucking with Elias, i uśmiechnęła się pod nosem, czując, jak pocałował ją w policzek. - Zero szacunku dla pary młodej! - rzuciła cicho tamta zbulwersowana ciotka XD. Po chwili przyłożyła dłoń do ust, starając się nie wybuchnąć śmiechem, gdy zobaczyła, jak Albert ułożył dłoń na udzie Eliasa. Dosłownie rozgryzł wszystkie jego słabe punkty w sekundę. Reszta ceremonii minęła jej jakoś o wiele przyjemniej, bo wiedziała, że Thallman stanowił dla niej dosłownie tarczę obronną. I co najważniejsze, czuła się przy nim bardzo bezpiecznie.

3 godziny później
Udało jej się namówić Alberta do kilku wolnych tańców, przy okazji próbując uniknąć udziału w niektórych zawstydzających grach, do których oboje potrzebowaliby zdecydowanie większej ilości alkoholu. Stojąc teraz przy stole z przekąskami, niedaleko baru alkoholowego, bardzo chciała zapytać go o to, co miał na myśli wcześniej, mówiąc, że może jednak obeszłoby się bez łamania serca, gdy nagle przybiegła do nich panna młoda, Stella, wraz z dwiema druhnami. - Thallllll, nie wierzyłyśmy, że przyprowadzisz nowego chłopaka i że będzie taki przystojny! No spojrzcie na niego! - Stella poklepała go po klacie, a Vera tylko przytaknęła, śmiejąc się pod nosem. - I spojrzcie na jego włosy! Jakiego szamponu używasz?? - Bez pytania wsunęła palce w jego włosy, na co Rosenhall tylko uniosła brwi, nie wierząc w to, co one odwalały. Zdecydowanie miały już za dużo alkoholu. - No ale dobra, jak wyrwałeś naszą Thalię? Wiesz, że trzymałyśmy się z nią przez rok, jak mieszkałyśmy w Nowym Orleanie? Było z niej niezłe ziółko - zaczęła Claudia, na co Rosenhall wiedziała, że to była jej queue, więc tylko rzuciła, - To ja was zostawię i zaraz wrócę. - zbliżyła się jeszcze do Alberta i szybko musnęła jego usta, żeby pamiętały, że on był JEJ, HALO? Nawet jeżeli na liczniku zostało im tylko kilka marnych godzin do końca. Ehhh.

Znalazłszy się w łazience, umyła ręce i poprawiła makijaż, żeby zaraz do niego dołączyć i pomóc mu z milionem pytań, którymi zapewne teraz go męczyły. Jednak kiedy wyszła, zauważyła, że obok drzwi opierał się Elias. - masz mnie za idiotę, Athalia? - zapytał, parskając śmiechem, na co ona tylko spięła się, słysząc swoje pełne imię. - Nie wiem, o czym mówisz. Przeszła obok niego, a raczej starała się przejść, kiedy chwycił ją za ramię i pociągnął w kierunku altany oddalonej od reszty ludzi. - Zostaw mnie - rzuciła zirytowana, ale on nie miał zamiaru jej słuchać. - Myślisz, że uwierzę, że tak szybko o mnie zapomniałaś? Dziewczyny mówiły, że dalej za mną tęsknisz, a teraz szlajasz się z jakimś kolesiem, który nie wie, co to szczotka do włosów? - parsknął śmiechem. - Dobre sobie. Zresztą serio myślisz, że ktoś inny niż ja chciałby z tobą być? - Spojrzał na nią od stóp do głów. - No i co z tego, że schudłaś? I tak w chuj ci jeszcze brakuje do tego, żeby wyglądać jak człowiek. Jesteś bardziej pewna siebie? Potrafisz odpyskować? Kto cię tego nauczył, jak nie ja? - Wyciągnął dłoń, chwytając ją za szczękę i zaciskając palce na jej policzkach. - Zaraz mu się znudzisz, a ja już cię nie przyjmę. Znajdę sobie kogoś innego, bo o ile dobrze pamiętam, ten twój cały Chris też ci to mówił. A ty jesteś tak samo głupia jak wtedy. Żałosne. - Każde słowo uderzało w nią ze zdwojoną siłą, a ona tylko tak stała i wpatrywała się w niego. Chociaż na dobrą sprawę nie widziała już przed sobą jego twarzy, a jedynie pustkę, bo wszystkie duchy i demony przeszłości nagle powróciły. A osoba, którą tak usilnie starała się zbudować na nowo… w tamtym momencie?

Gdzieś zniknęła.

if you only knew the truth

[albert thallman]

I love to watch the castles burn
These golden ashes turn to dirt

Wesela z natury były nudne w chuj. Wszystkie wyglądały tak samo. Sztywne życzenia, wymuszone uśmiechy, ten sam podły zestaw piosenek, od których po godzinie bolała głowa… No ale przynajmniej jedzenie było naprawdę dobre. No i była Thalia. Zdołała namówić go na kilka wolnych tańców, a Albert wcale nie stawiał wielkiego oporu. Widział to błagalne spojrzenie i ten charakterystyczny błysk w jej oczach, gdy w końcu się zgodził i wyciągnął do niej dłoń; kurde bele, to właśnie ten sparkle w jej spojrzeniu sprawiał, że miał ochotę wywoływać go ciągle, bez przerwy, raz za razem… To było po prostu mega miłe uczucie, wiecie?

Stali sobie teraz przy stole z przekąskami niedaleko baru, zjedli po koreczku i Albert zbierał się do zaproponowania jej, żeby wyszli na zewnątrz do altanki zapalić, kiedy znikąd podbiegła do nich panna młoda - Stella, jeśli dobrze zapamiętał jej imię - ciągnąc za sobą kilka koleżanek. Albert uniósł do góry jedną brew, gdy Stella bez żadnych hamulców poklepała go po klatce piersiowej. Um, serio nie wierzyły, że Thalia mogłaby przyprowadzić na wesele kogoś takiego jak on i że będzie przystojny? Naiwne. Oj, naiwne. Chwila… Wait a second, czy kolejna typiara właśnie wsunęła palce w jego włosy i zapytała, jakiego szamponu używał? Lol. - Yyy… takiego ze sklepu? - mruknął pod nosem, delikatnie ujmując jej palce i stanowczo zabierając jej dłoń ze swojej głowy. I od razu je puścił, jakby co. - W czarnej butelce, jeśli to istotne? - dodał z uprzejmym uśmiechem, żeby dziewczyna przypadkiem się na niego nie obraziła. No bo wiecie, każdy szampon dla facetów był w czarnej butelce. Ewentualnie w granatowej... LOL. Zerknął na Thalię i objął ją mocniej akurat w momencie, gdy padło pytanie, jak to się stało, że ją wyrwał. - Sama mnie wyrwała, w barze - odpowiedział z cwanym uśmiechem, nie odrywając od niej wzroku. W sumie taka była prawda, co nie? To ona przyszła do niego z tym pojebanym układem… A on się zgodził. Pogładził dłonią koszulę w miejscu, w którym Stella go wcześniej poklepała, tak na wszelki wypadek, po czym uśmiechnął się odrobinę szerzej, bo dziewczyny nazwały Rosenhall "niezłym ziółkiem". - Coś o tym wiem, dalej niezłe z niej ziółko - potwierdził cicho i puścił Thalii perskie oczko, zanim udała się do toalety.

Jakby nie było, myślał, że da radę przetrwać z jej koleżankami te pięć minut. Okazało się jednak, że laski z Nowego Orleanu miały wyjątkowo dużo do powiedzenia i… zero wyczucia? - Ile musiał ci zapłacić jej brat, żebyś z nią wytrzymał dłużej niż tydzień? - rzuciła chyba Vera. - To ona ma brata? - skłamał z kamienną twarz, no bo doskonale wiedział, że miała tych braci aż trzech, ale w tamtym momencie nie przyszła mu do głowy żadna lepsza riposta, a laski i tak dalej stały w kółku, wlepiały w niego roziskrzone oczy i bombardowały go pytaniami. - A w łóżku też jest taka władcza, czy przy tobie mięknie? - zachichotała Claudia, zakrywając usta dłonią, a słodkie idiotki jej zawtórowały. Albert powstrzymał się przed przekręceniem oczami. - Dziewczyny, powiedzmy po prostu, że nikt z nas nie narzeka na brak wrażeń - odparł z uprzejmym, ale już lekko chłodnym uśmiechem. Zaczynały go powoli wkurzać. Co je, kurwa, obchodziło, co robił z Thalią w łóżku? Robili zajebiste rzeczy i nic im do tego, ameno. - A planujesz z nią coś poważnego, czy jesteś tylko rekwizytem na ten ślub, żeby wkurzyć jej byłego? - powiedziała na koniec Stella z dziwną miną. Vera i Claudia spojrzały na nią zdziwione, a uśmiech Alberta na moment zniknął z jego twarzy.

Well. Teoretycznie, dokładnie taki był ich układ, mimo że umowa bardziej miała chronić Thalię przed obsesją Eliasa, a nie wkurwiać go dla czystej zabawy. Niemniej, słowo rekwizyt odbijało się echem w jego głowie, zwłaszcza po dzisiejszej - niedokończonej - rozmowie z Rosenhell. Zresztą… gdzie ona właściwie była? Bardzo długo nie wracała już z tej toalety. Westchnął. - A wyglądam wam na kogoś, kto robi za czyjąś ozdobę do sukienki? - odparł w końcu, po czym ukłonił się grzecznie. - Panie wybaczą, pójdę poszukać mojej partnerki - dodał na koniec, zostawiając Stellę i jej koleżanki same. Zanim odszedł, zdążył jeszcze zobaczyć, że Vera i Claudia rzuciły Stelli spojrzenia pełne wyrzutu. I bardzo. Kurwa. Dobrze. Zostawił te słodkie idiotki za sobą i ruszył w stronę korytarza prowadzącego do łazienek, ale damska toaleta okazała się pusta. Zerknął na parkiet - może jakiś nawiedzony wujaszek porwał Thalię do tańca - ale tam też jej nie było. Przy ich stoliku… Pusto. W szatni, przy fotobudce, przy fontannie z czekoladą... nigdzie ani śladu Rosenhall. Gdzie ona, kurwa, wsiąkła?

Pod wpływem nagłego impulsu pchnął ciężkie drzwi prowadzące na zewnątrz i wyszedł - może poszła zapalić bez niego? O Jezu, właśnie zaczęło padać, świetnie… Zerknął w ciemne niebo, westchnął ciężko i wyciągnął z kieszeni marynarki papierosa. Włożył go między usta i… zanim zdążył wyciągnąć zapalniczkę, zatrzymał wzrok na altance nieopodal. Zamarł z papierosem w mordzie. Thalia tam była, ale nie była sama. Elias stał tuż przy niej i zaciskał palce na jej szczęce, mówiąc do niej coś z tym swoim obrzydliwym, bezczelnym uśmiechem.

Albert nawet nie tracił czasu na schowanie papierosa z powrotem do kieszeni, po prostu rzucił go prosto w mokrą trawę i ruszył przed siebie. Ja jebie. Spuścił ją z oczu na dziesięć minut, bo tamte lamuski go zagadały, a ten skurwiel tak szybko wykorzystał okazję… Odrzucił myśli, że oni to sobie wszyscy razem ukartowali, bo nie chciał być aż takim chujem i postanowił zrzucić to na niewinny przypadek. No ale i tak się wkurwił. Miał jedno zadanie, nie odstępować Thalii na krok, a zjebał... Kurwa jego mać. Wbiegł do altanki, po czym bez ostrzeżenia jedną dłonią chwycił Eliasa za kołnierz koszuli, a drugą zerwał jego palce z twarzy Thalii. Szarpnął typem z całej siły, pchnął go na drewniany słup altanki i przyparł go przedramieniem do drewna, blokując mu możliwość jakiegokolwiek ruchu. Co za chuj z tego Eliasa, kurwa jego mać. - Dotknij ją jeszcze raz, a wybiję ci wszystkie zęby, słyszysz? To moja dziewczyna - warknął Albert. Posłał Eliasowi lodowate spojrzenie i uniósł drugą dłoń, zaciśniętą w pięść… W ostatniej chwili powstrzymał się jednak przed ciosem w mordę tego złamasa. Zamiast tego powoli rzucił znaczące spojrzenie na swoje palce, a Elias, z trudem łapiący oddech pod naciskiem łokcia Alberta, również spuścił wzrok. Na kostkach Thallmana odcinał się metaliczny blask; w drodze do altanki zdążył wsunąć na palce ciężki kastet, który włożył do wewnętrznej kieszeni marynarki dziś rano, na wszelki wypadek.

Spojrzał porozumiewawczo najpierw na kastet, a potem prosto w oczy Eliasa, w których pojawił się… strach? - Wypierdalaj - wycedził Ace przez zęby, po czym szarpnął złamasem po raz ostatni i po prostu go puścił. Elias zatoczył się do tyłu tak gwałtownie, że stracił oparcie pod nogami i spierdolił się ze wszystkich trzech stopni prowadzących do altany, lądując na mokrej trawie. A no tak, dalej padało.

Albert chciał jak najszybciej odwrócić się do Thalii, bo zżerała go chęć sprawdzenia, czy wszystko z nią w porządku, ale nie zrobił tego; stał plecami do niej, wyprostowany jak struna, wpatrując się w leżącego na ziemi typa. Dopóki Elias tutaj był, nie miał stuprocentowej pewności, że mu zaraz nie odjebie i nie spróbuje rzucić się na Alberta od tyłu, gdy będzie już zajmował się Thalią. Nope. - Zbieraj się, śmieciu, zanim zmienię zdanie - rzucił cicho ACE, COLD AS ICE, nie spuszczając wzroku z podnoszącego się z ziemi skurwysyna, joł.

my poor baby

[Thalia Rosenhall]

trigger warning

abusive relationship, emotional and physical abuse, sexual assault, car accident

𝚘𝚟𝚎𝚛 𝚊𝚐𝚊𝚒𝚗, 𝚝𝚑𝚎 𝚜𝚞𝚗 𝚒𝚜 𝚝𝚞𝚛𝚗𝚒𝚗𝚐 𝚊𝚛𝚘𝚞𝚗𝚍
𝚒 𝚠𝚘𝚗'𝚝 𝚙𝚛𝚎𝚝𝚎𝚗𝚍 𝚝𝚑𝚊𝚝 𝙸 𝚍𝚘𝚗'𝚝 𝚗𝚎𝚎𝚍 𝚢𝚘𝚞 𝚗𝚘𝚠
Kto by pomyślał, że Albert Thallman potrafił być… u r o c z y?
Nie mogła przestać się uśmiechać, a z jej gardła wyrwało się nawet parsknięcie śmiechu, gdy tak pięknie starał się wybrnąć z sytuacji, w której musiał tłumaczyć jednej z jej starych kumpel, jakiego szamponu używał. O zgrozo, lol, z pewnością nie tego się spodziewał, ale hejjjj… przynajmniej doceniały tę jego bujną fryzurę, no nie? Lepsze to niż porównywanie jej do mopa, jak to bywało na początku ich znajomości, albo do kłębka kurzu w westernie. Yikes. Zerknęła na niego, czując, jak obejmuje ją w talii, po czym spojrzała na dziewczyny ze wzrokiem mówiącym, WĄTPICIE W MOJE FLIRCIARSKIE ZDOLNOŚCI? - No właśnie, zakochał się we mnie od pierwszego przewrócenia oczami - parsknęła śmiechem, zanim zostawiła go samego na pastwę tych piranii. Jejku, tak bardzo miała nadzieję, że nie rozerwą go na strzępy i wróci do niej cały i zdrowy. Gdyby tylko wiedziała, że w czasie, gdy będzie martwiła się o stan fizyczny swojego jeszcze na tamten moment chłopaka, jej były znajdzie idealną chwilę, żeby poigrać z nią psychicznie i zabrać ją myślami do nocy, od której tak bardzo starała się uciec.

Spoiler

the night
Dom wypełniał tłum ludzi. Thalia wcale nie miała ochoty wychodzić, ale Chris był podekscytowany i wspomniał, że może Albert też pojawi się na imprezie. A ona? Ona nie chciała już słuchać o Albercie. Po co? Żeby znowu się denerwować? Przez ostatnie tygodnie Christopher nie przestawał opowiadać o tym, jak jego najlepszy przyjaciel namawiał go do zerwania z Rosenhall. Twierdził, że Chris zasługuje na kogoś lepszego, że była gruba, pyskata i po co mu w ogóle ktoś taki. Więc oczywiście, że nie była szczególnie zachwycona, słysząc, że jej chłopak chciał się z nim bawić. Ostatecznie jednak się zgodziła i tak znaleźli się na imprezie, na której miał pojawić się Thallman. Tylko, że ona albo była zbyt zjarana, żeby go zlokalizować, albo faktycznie tego wieczoru nie przyszedł.

Szczerze? W pewnym momencie naprawdę nie miała już zielonego pojęcia, co się działo. Chris bardzo szybką ją zostawił, a ona siedziała samotnie na kanapie, wciśnięta pomiędzy całujących się ludzi, i zastanawiała się, co właściwie robiła ze swoim życiem. Przez myśl przemknęło jej nawet, żeby zadzwonić do starszego brata i poprosić, by Leo zgarnął ją z tej cholernej imprezy. Miała ochotę powiedzieć mu wszystko. O tym, w jaki związek się wpakowała, jak stoczyła się na samo dno, wsiąkając w truciznę, którą Christopher tak cierpliwie sączył w jej głowę. Ale nie potrafiła. Nie mogła. Szybko wyrzuciła te myśli z głowy, bo właśnie wtedy zobaczyła Chrisa całującego się z jakąś kobietą. Przez chwilę nie wierzyła własnym oczom. Podniosła się z kanapy i ruszyła w jego stronę, lecz on tylko na nią spojrzał i machnął ręką, dając jej do zrozumienia, żeby mu nie przeszkadzała.

Poczuła gniew. I wstyd, który zapiekł ją pod powiekami i zacisnął się na jej gardle niczym pętla szubienicy, którą tak świadomie pozwoliła mu sobie już wtedy w liceum założyć. Jezu. Nagle świadomość, że może mogłaby podrażnić się z Albertem, wcale nie wydawała się taka zła. Wszystko, byle tylko nie myśleć o tym, co właśnie się tu odpierdalało. Jakieś pół godziny później znalazła się w kuchni, rozmawiając z chłopakiem, którego imienia prawdopodobnie nawet nie zapamiętała. W pewnej chwili jego twarz pobladła, a w oczach pojawiło się przerażenie. Zdezorientowana Rosenhall odwróciła się, żeby sprawdzić, o co chodziło. I wtedy poczuła palce zaciskające się na jej włosach. Chris szarpnął nią tak mocno, że piekący ból rozszedł się po całej jej głowie. - Chris, puść! - jęknęła, chwytając go za nadgarstek i próbując go od siebie odepchnąć. Nie popuścił. Zacisnął palce jeszcze mocniej i pociągnął ją w stronę przedpokoju, ignorując jej protesty. - Dziwko, chciałaś mnie zdradzić! Przyznaj się! - krzyknął, puszczając w końcu jej włosy i popychając ją do tyłu. - Nie, tylko rozmawiałam! - rzuciła, patrząc na niego z niedowierzaniem. Przecież sam jeszcze chwilę temu całował się i cholera wie co robił z jakąś laską! - Olewam przyjaciela, byleby tobie było dobrze, staram się z tobą wytrzymać, a ty odpierdalasz takie rzeczy za moimi plecami?! - Zachwiał się na nogach. Jego oczy były przekrwione, a źrenice rozszerzone do przerażających rozmiarów. Wpatrywała się w niego, ale miała wrażenie, że za tym spojrzeniem nie ma już żadnego człowieka... że cokolwiek wziął, zabrało go gdzieś daleko stąd. - Nie wiem, co brałeś, ale musimy wrócić do domu - powiedziała, ostrożnie próbując się do niego zbliżyć.

Chris tylko się uśmiechnął. - Nie, Thal. Impreza dopiero się zaczyna. - Chwycił ją za nadgarstek i pociągnął w stronę swojego pickupa. Przerażona Rosenhall zaparła się nogami, próbując go zatrzymać. - Nie! Weźmiemy taksówkę albo zadzwonimy po Alberta!
- Alberta?! Chcesz się z nim pieprzyć?! - wrzasnął. Złapał ją za kark i po kilku szybkich krokach wepchnął do środka samochodu. - Nie odpierdalaj - warknął, po czym wsiadł za kierownicę i odpalił silnik. Thalia usiadła prosto i zapięła pas, wpatrując się z przerażeniem w drogę przed nimi. Prowadził niemal slalomem, choć jezdnia była pusta. Wokół panowała cholerna ciemność i w każdej chwili mógł wyskoczyć im przed maskę jeleń albo inne dzikie zwierzę. Nie zdążyliby nawet zareagować. Boże, tak cholernie się bała. - Zmarnowałem na ciebie lata, Thalia! Zdajesz sobie z tego sprawę?! - krzyknął, zaciskając dłonie na kierownicy. - Kocham cię, a ty próbujesz mi rogi przyprawiać! Zdradzać mnie z kim? Z jakimiś frajerami? Z moim przyjacielem?! - Odpiął swój pas, a po chwili nachylił się w jej stronę, sięgając do zapięcia jej własnego. - Przestań! Skup się na drodze! - wrzasnęła, próbując odsunąć jego rękę. - O nie. Tak bardzo chciałaś sie dzisiaj pieprzyć, to masz - wycedził przez zęby. Odpiął rozporek i, wciąż trzymając jedną rękę na kierownicy, drugą chwycił ją za kark, przyciągając do swojego krocza. Thalia zacisnęła powieki, walcząc ze łzami, które zaczęły się pod nimi zbierać. Próbowała odepchnąć się od siedzenia, wyrwać z jego uścisku, ale on tylko przyciskał ją do siebie coraz mocniej. Szamotała się z nim, dopóki w pewnym momencie nie stracił panowania nad kierownicą.

Ciemność i nagłą ciszę przeciął pisk opon. Potem rozległ się trzask rozbijanego szkła, a bok samochodu uderzył o asfalt. Poczuła, jak jej ciało uderza o zimną drogę. Przez ulotną chwilę miała wrażenie, że unosi się w powietrzu, a wraz z tym przyszło dziwne poczucie wolności... i ciepło, które rozlewało się po jej ciele i twarzy, niemalże ją otulając. Dopiero po kilku dłuższych chwilach dotarło do niej, że to była jej własna krew. Straciła rachubę czasu. Nie wiedziała, co się działo. Za każdym razem, gdy zamykała i otwierała oczy, słyszała inne dźwięki, widziała inne twarze. Biało-niebieskie światła przeplatały się z czerwonymi, rozmywając się przed jej oczami. Gdzieś obok dostrzegła drugie ciało na noszach. Później dowiedziała się, że należało do Chrisa. I w tamtym momencie, pomimo strachu i bólu, które wypełniały jej serce, po raz pierwszy poczuła się bezpiecznie.

𝚠𝚎'𝚕𝚕 𝚗𝚎𝚟𝚎𝚛 𝚌𝚑𝚊𝚗𝚐𝚎
𝚝𝚠𝚘 𝚙𝚊𝚛𝚝𝚜 𝚘𝚏 𝚝𝚑𝚎 𝚜𝚊𝚖𝚎 𝚝𝚑𝚒𝚗𝚐 𝚏𝚒𝚝 𝚜𝚘 𝚙𝚎𝚛𝚏𝚎𝚌𝚝
Ciekawe, co nie? Poczuć się bezpiecznie dopiero wtedy, kiedy ma się wrażenie, że osoba, która powinna cię kochać i bronić, możliwe, że już nigdy nie zaczerpnie kolejnego oddechu. Chyba nigdy wcześniej nie czuła się przy nikim naprawdę bezpiecznie. Przez tyle lat lgnęła od jednego toksycznego byłego do drugiego, sądząc, że nie zasługiwała na nic lepszego. Aż do dzisiaj. Do tej pieprzonej chwili, w której Albert siłą odciągnął od niej Eliasa. Poczuła rwący ból na szczęce, gdy paznokcie byłego przejechały po jej skórze. Automatycznie przyłożyła do niej dłoń i cofnęła się o krok. Wpatrywała się w to, co się przed nią rozgrywało, w Alberta, który odciął Eliasowi ramieniem drogę ucieczki, i wsłuchiwała się w każde wypowiadane przez niego słowo.

''Moja dziewczyna.''
Zapiekło ją pod powiekami. Cholera, a miała nie płakać. Udało jej się przetrwać całą ceremonię bez uronienia choćby jednej łzy, a teraz miała się wzruszyć przez te dwa pieprzone słowa, które opuściły usta jej wciąż jeszcze udawanego chłopaka? Tak bardzo chciała, żeby to wszystko było prawdziwe. Tak cholernie bardzo. - Stary, my jeszcze mamy kilka spraw do obgadania - rzucił Elias, wpatrując się w Alberta i próbując w jakikolwiek sposób zapanować nad sytuacją. Na marne. Wystarczyło, że dostrzegł metal połyskujący na jego knykciach, a cały strach nagle do niego wrócił. Popchniety przez Alberta zachwiał się i poleciał na wilgotną trawę, lecz zaraz podniósł się z ziemi. Spojrzał najpierw na Thalię, potem na wyprostowanego przed nim Alberta, po czym przeklął pod nosem i machnął ręką. Uciekł w kierunku budynku niczym zbity piesek. No bo po części właśnie nim był.

A ona?
Stała tam, wpatrując się w plecy Alberta i po raz pierwszy miała cholerną ochotę powiedzieć mu, że chyba go kochała. Powiedzieć, co wydarzyło się tamtej nocy... że nie chciała kończyć ich układu... że chciała z nim być. Wzięła głębszy oddech i zrobiła kilka kroków do przodu. Obeszła go, żeby stanąć naprzeciwko, po czym przejechała palcami po metalowym kastecie na jego knykciach. Uniosła wzrok, odnajdując jego spojrzenie. - Kocham cię, Albert. Tak bardzo cię kocham… Nie chcę, żeby ta noc skończyła się tym, że wrócimy do tego, co było wcześniej. Chcę się jutro obudzić ze świadomością, że dalej jesteś moim chłopakiem. Chcę mówić ci wszystko. Powiem ci wszystko, naprawdę, obiecuję. Tylko zostań ze mną. - Cholera, właśnie to chciała mu powiedzieć. Każde jedno słowo cisnęło jej się na usta, ale wizja tego, że mógłby zaśmiać się jej w twarz i rzucić coś w stylu - Rosenhell, pojebało cię?, odebrała jej resztki odwagi. Dlatego stojąc tak przed nim, przesunęła dłonią po kastecie, wpatrzyła się w jego oczy i odważyła się tylko na marne, - Dziękuję - przyciągnęła go do siebie i zatopiła usta w jego wargach, oddając się czułemu, namiętnemu pocałunkowi, który miał mu powiedzieć to wszystko, czego tak bardzo bała się wypowiedzieć na głos.

Po chwili uśmiechnęła się przez pocałunek i pociągnęła go za sobą w dół, na trawę. Deszcz zaczął padać coraz mocniej, szybko mocząc ich do suchej nitki i zupełnie jej to nie przeszkadzało. Całe szczęście na zewnątrz wciąż było cholernie gorąco. Zsunęła ze stóp buty na obcasie, a gdy dotknęła bosymi stopami wilgotnej trawy, z jej ust wyrwało się ciche, niekontrolowane parsknięcie śmiechu. No co? To było zabawne uczucie, okej?! Zarzuciła ramiona na szyję Alberta i spojrzała na niego z uśmiechem, - skusi się pan na ostatni taniec?

𝚛𝚒𝚐𝚑𝚝 𝚠𝚑𝚎𝚛𝚎 𝚢𝚘𝚞 𝚊𝚛𝚎 𝚒𝚜 𝚠𝚑𝚎𝚛𝚎 𝙸 𝚠𝚊𝚗𝚗𝚊 𝚋𝚎
𝚒'𝚍 𝚏𝚊𝚕𝚕 𝚊𝚙𝚊𝚛𝚝 𝚠𝚒𝚝𝚑𝚘𝚞𝚝 𝚢𝚘𝚞 𝚗𝚎𝚡𝚝 𝚝𝚘 𝚖𝚎
𝚋𝚞𝚝 𝚠𝚎 𝚍𝚘𝚗'𝚝 𝚑𝚊𝚟𝚎 𝚎𝚗𝚘𝚞𝚐𝚑 𝚝𝚒𝚖𝚎 𓇢𓆸