[Laura Forester-Blais]

Laura "Lou" Forester-Blais

Alison Thornton

homeprofilebiopermits

data i miejsce urodzenia

11/11/2009 Toronto, Kanada

zaimki

ona/jej

zawód

gówniarz

miejsce pracy

—

orientacja

hetero

dzielnica mieszkalna

Distillery District

pobyt w toronto

wyprowadziła się z rodzicami do Hamilton, gdy miała 12 lat. teraz znowu jest w Toronto, bo stamtąd zwiała

umiejętności

posiada prawo jazdy typu G2; ściemnia na zawołanie i dobrze improwizuje; jest towarzyska i otwarta na wszystko, co nowe – znajomości, doświadczenia, najdurniejsze pomysły; przez lata należała do szkolnej drużyny cheerleaderek

słabości

jest impulsywna, uparta i arogancka; źle znosi krytykę, ma trudności z kontrolowaniem emocji i przyznawaniem się do błędów, a także skłonności do nadużywania alkoholu i sięgania po używki

06/11/2026
Hamilton, Kanada
Wcale nie uśmiechało jej się tam być. Przebywanie w czterech ścianach gabinetu, odwiedzanego przez nią w ciągu ostatnich kilku lat, ilekroć sprawiała kłopoty, stało się najzwyczajniej w świecie nudne. Monotonnie okręcała kosmyk włosów wokół wskazującego palca, z miną zbuntowanego szczeniaka spoglądając na dłonie należące do mężczyzny siedzącego przed nią. Skrupulatnie zapisywał coś w trzymanym na kolanach notesie, aczkolwiek stawiane przez niego litery ani trochę nie przykuwały jej uwagi. Podświadomie starała się znieść kolejną napływającą falę gniewu, odrzucając chęć poznania jego obserwacji dotyczących własnej osoby. Nie czytała ukradkiem, nie zastanawiała się nad tym, co pisał. Za wszelką cenę próbowała zachować spokój. Nienawidziła okazywać własnych uczuć, a już szczególnie w obecności psychoterapeuty, który czytał z niej jak z otwartej książki.
— Jak ci minął tydzień? — Twardy, ale zadziwiająco przyjemny głos rozbrzmiał w jej uszach, gdy tylko mężczyzna uniósł głowę.
Jak mi minął tydzień? Też coś. Jak każdy inny, odkąd ojciec postanowił zrobić ze mnie wzorową córeczkę.
— Mhm, świetnie — mruknęła tylko, odrywając spojrzenie od palców i długopisu. Przybrała pozę niedostępnej, skrzywdzonej dziewczynki, która musiała zmarnować swój cenny czas na kolejną, godzinną sesję. Niezależnie od tego, w jakim celu właściwie do niego chodziła i – co najistotniejsze – czy spotkania pomagały jej ułożyć sobie codzienność, była zbyt dumna, by przyznać się otwarcie, że w rzeczywistości czuła się przy nim bezpiecznie. Czuła, że ktoś w pewien sposób mógł ją rozumieć. Ktoś jej słuchał.
— Opowiedz mi swoją historię.
Że co?
Wypowiedziane zdanie zbiło ją z tropu. Ściągnęła brwi, jednocześnie nerwowo poprawiając się na krześle. Podejrzliwie zawiesiła wzrok na Collinsie.
— Zna pan moją historię — stwierdziła cierpko, dobitnie, przełykając ślinę.
— Owszem. — Uśmiechnął się kącikiem ust, co mimowolnie jeszcze mocniej wytrąciło Laurę z równowagi. — Wypuszczę cię przed czasem, jeżeli mi ją opowiesz — dodał po chwili, zachęcająco stukając w zegarek, który nosił na ręku. — Chcę usłyszeć ją jeszcze raz.
Musiała przyznać, że potrafił ją przekonać. Westchnęła, przewracając oczami.
— Okej… ale krótko.
Poddała się, jednak nie zamierzała rozwodzić się nad tym zbyt długo. Psychoterapeuta przytaknął, rozluźniając nieco postawę. Wsunął długopis między kartki notesu, zamknął go, położył na stoliku nieopodal i czekał. Dał jej czas.
Zerknęła w stronę okna wychodzącego na ruchliwą ulicę. Założyła ręce na piersi i zaczęła mówić. Wiedziała, że był to rodzaj terapii. Miała poczuć się lepiej.
— Urodziłam się w Toronto — rzuciła, a później zrobiła dłuższą pauzę. — Moi rodzice mieli wszystko. Kasę, wielki dom, samochody, pierdolone, idealne małżeństwo. Przynajmniej na takie wyglądało. — W ich rozmowach nigdy nie hamowała języka. Collins kazał jej zachowywać się naturalnie, zupełnie jakby rozmawiała z kumplem. Zresztą, nie musiała usłyszeć pozwolenia, by przestać pilnować granic dobrego smaku. — Ojciec prowadził firmę, matka zajmowała się… chuj wie czym. Mną, chyba. W każdym razie niczego mi nie brakowało. Mogłam mieć wszystko, co tylko chciałam. Wystarczyło poprosić. Albo nie, nawet nie musiałam prosić. — Wzruszyła ramionami, uśmiechając się krzywo. — Potem przeprowadziliśmy się do Hamilton. Ojciec miał tutaj swoje interesy, a ja oczywiście nie miałam nic do gadania. Ale było nawet okej. Nowy dom, nowa szkoła, nowi znajomi. Szybko się przyzwyczaiłam.
I rzeczywiście, przyzwyczaiła się. Nawet polubiła to miasto. W nowej szkole odnalazła się zaskakująco szybko, bez większego trudu stając się jedną z tych rozpoznawalnych dziewczyn. Miała cięty język, paskudny charakterek i grupkę znajomych, z którymi potrafiła skutecznie uprzykrzyć komuś życie. Nie przeszkadzało jej to jednak w zdobywaniu popularności. Wręcz przeciwnie. Zawsze nosiła najlepsze ciuchy, pieniędzy miała więcej, niż potrafiła rozsądnie wydać, a do tego należała do szkolnej drużyny cheerleaderek. Znał ją niemal każdy, nawet jeśli nie wszyscy mieli o niej dobre zdanie. I, szczerze mówiąc, całkiem jej to odpowiadało.
— A później wszystko się posypało. Rodzice zaczęli się żreć, matka się wyprowadziła i zostałam z ojcem, który nawet by nie zauważył, gdybym pewnego dnia przestała wracać do domu. — Urwała, odrywając wzrok od okna. Patrzyła wówczas prosto na niego. On patrzył na nią. Była zła, że musiała mówić o tym wszystkim po raz kolejny. — Zawsze był taki zapracowany, małomówny, perfekcyjny, kurwa, człowiek sukcesu. Może nawet bym go znosiła, gdyby nie wysyłał mnie do psychologa za każdym razem, kiedy coś mu we mnie nie pasuje. Trawkę jara pół Kanady, a jemu wystarczył jeden blant, żeby uznać, że znowu potrzebuję pomocy. Dlatego teraz tutaj siedzę. — Obdarzyła mężczyznę znaczącym, wrednym uśmieszkiem. Słowem nie pisnęła, że zamiast jednego blanta wypaliła cztery, po których wróciła do domu tak cholernie spizgana, że w drodze do swojego pokoju wpadła na szafę, wazon i biednego kwiatka, którego nazywała Johnem za każdym razem, gdy za dużo zjarała. John stał w salonie, a skoro już na niego wpadła, musiała go przeprosić. Zwykła pogawędka z rośliną. Nic takiego. Ojciec miał nieco inne zdanie.
O pozostałych imprezach, alkoholu i rzeczach, które zdarzało jej się brać, wolała już nie wspominać. Była ostrożna. Wiedziała, że każde kolejne słowo mogło skończyć się następnymi tygodniami terapii albo, co gorsza, kolejną próbą zamknięcia jej w domu.
— Nie, nie potrzebuję pomocy. — Zacisnęła zęby, głośno wciągając powietrze przez nos. W tamtym momencie mogłaby już skończyć. — Co chce pan usłyszeć? Że mi przeszło? Że wcale nie mam do nikogo żalu? A może powinnam być mega wdzięczna, że mam bogatego ojca i dach nad głową? — Znała odpowiedź na to pytanie. Zgadza się, Lou, powinnaś być wdzięczna. Ale czuła się tak osaczona, że z bezsilności wybuchała w najmniej odpowiednich momentach. Zawsze. Bez zastanowienia. Nie była przecież głupia.
Collins z kolei był doprawdy cierpliwy. W życiu nie spotkała nikogo tak spokojnie i optymistycznie nastawionego do wszystkich, nawet najbardziej parszywych ludzi. Czasami miała ochotę zajrzeć do jego umysłu i sprawdzić, co tak naprawdę o niej sądził. Może przejmował się, bo mu płacili?
— Kontynuuj — stwierdził, nie mówiąc kompletnie niczego więcej. Nic a nic.
Prychnęła, poirytowana faktem, że nie dał się podjudzić, za to ona doprowadziła samą siebie do skraju wytrzymałości. Zapewne ciągnęłaby tę chorą scenę dłużej, jednak wskazówki zegara, które w zastraszającym tempie przesuwały się coraz dalej, ostatecznie odrobinę ostudziły złość, jaka w niej kipiała.
Zaraz to skończymy.
— Teraz nagle sobie przypomniał, że ma córkę i co? Raptownie chce mnie wychowywać. Zabiera mi pieniądze, sprawdza, gdzie wychodzę, z kim się spotykam. Jeszcze trochę i zacznie mnie zamykać w pokoju na klucz. — No, nie tak raptownie. Próbował już od kilku miesięcy. — A gdzie był, kurwa, wcześniej? Mam udawać, że wszystko jest w porządku, bo wielki pan Forester łaskawie zainteresował się moim życiem? Mam gdzieś jego zasady. Tak się nie robi.
— A czego ty właściwie chcesz, Lauro? — zapytał spokojnie Collins.
No właśnie.

Czego chciała?
Im dłużej myślała, tym dosadniej zdawała sobie sprawę z tego, że… nie potrafiła odpowiedzieć na tak pozornie proste pytanie. Sama nie wiedziała, czego chciała.
— Żeby wszyscy dali mi wreszcie spokój — burknęła ostatecznie.
Collins przytaknął i zapadła cisza. Przedłużająca się, ale swojska.
Głowiła się nad przyszłością. Nad miejscem, do którego zamierzała wyjechać, znajomymi i wszystkim tym, co na nią czekało, czego faktycznie nie była w stanie przewidzieć.
Nie powiedziała mu o Toronto.
Zresztą, nikomu nie powiedziała.

11/11/2026
Toronto, Kanada
Myślała, że stchórzy. Że w ostatniej chwili się rozmyśli, wróci do domu i będzie udawać, że wcale nie zamierzała uciekać kilka miesięcy przed skończeniem szkoły. Ale impuls okazał się silniejszy. Spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, zabrała pieniądze i wyjechała z Hamilton, nie zostawiając ojcu nawet pieprzonej wiadomości.
Niech się trochę pomartwi. Dobrze mu zrobi.
Toronto znała z dzieciństwa, chociaż od ich przeprowadzki sporo się zmieniło. Nie miała tutaj znajomych, szkoły ani żadnego konkretnego planu. Miała za to kuzynkę, którą kiedyś traktowała jak siostrę. Gdyby nie rodzinny konflikt, może byłoby tak nadal.
Laura miała też do niej żal. O to, że przestała się odzywać i że ją „zostawiła” – bo zagubionej nastolatce łatwiej było obarczyć winą kogoś innego niż przyznać, że ich kontakt z czasem zwyczajnie umarł.
Nie uprzedziła jej o swoim przyjeździe. Właściwie nie wiedziała nawet, czego się po niej spodziewać. Nie widziały się od tylu lat… ale były rodziną. A rodzina przecież powinna sobie pomagać, prawda?

Stanęła przed drzwiami mieszkania kuzynki, poprawiając zsuwającą się z ramienia torbę. Walizkę postawiła obok. Przez chwilę wpatrywała się w telefon, raz jeszcze sprawdzając, czy na pewno trafiła pod właściwy adres. Zgadzał się, a więc nie było odwrotu. I co niby miała jej powiedzieć?

Niespodzianka, Gabs. Kilka godzin temu zwiałam z domu i wiesz co? Zamierzam u ciebie zamieszkać.
Brzmiało całkiem nieźle. Całkiem irracjonalnie.
W końcu nacisnęła dzwonek.

zgoda na powielanie imienia

nie

zgoda na powielanie pseudonimu

nie

Zgody MG

poziom ingerencji

wysoki

zgoda na śmierć postaci

nie

zgoda na trwałe okaleczenie

tak

zgoda na nieuleczalną chorobę postaci

tak

zgoda na uleczalne urazy postaci

tak

zgoda na utratę majątku postaci

tak

zgoda na utratę posady postaci

tak

[Maple Hearts]

Witamy na forum Laura "Lou" Forester-Blais

Dobra wiadomość – Twoja karta postaci została zaakceptowana i możemy powitać Cię po tej stronie kanadyjskiej granicy! Przypominamy, że na rozpoczęcie rozgrywki masz 7 dni! W temacie kto zagra? możesz znaleźć użytkowników, którzy chętnie Ci w tym pomogą. Jednocześnie zachęcamy do założenia skarbonki, kalendarza i informatora. Powodzenia w Toronto!