35 y/o
marked by sin
192 cm
white dove | wydział zabójstw Toronto Police Service
Awatar użytkownika
so many invisible strings tie me to the way that you bleed
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Wolał wściekłość.
Dużo bardziej wolał jej jadowite słowa zachodzące mu za skórę, od których krew w jego żyłach zaczynała wrzeć. Wolał słuchać o tym, jakim był niekompetentnym detektywem, jak był młotkiem gdy potrzeba było finezji, jak spierdolił wszystko koncertowo wyjeżdżając z dnia na dzień i zostawiając ją tutaj samą.
Wolał słuchać o tym, jak bardzo go nienawidziła. Jak zniszczył to życie, które wybudowali oboje, ponieważ zawsze musiał podejmować decyzje sam, takie, jakie uważał za słuszne. Wolał patrzeć i słuchać, jak kluczyki zagłębiają się w lakierze jego samochodu, dając upust wszystkim tym emocjom, które miała prawa względem niego czuć.
Nie miała prawa go kochać.
Nie po takim czasie - jakby sześć miesięcy wystarczyło, by oduczyć się drugiej osoby nawet, jeśli ta osoba wrosła w twoją duszę. Jakby sto siedemdziesiąt dni wypaliło go z jej świadomości, ze wspomnień, choć w żaden sposób nie zrobiło tego z nim samym. Nadal dostrzegał te wszystkie rzeczy, których nie chciał widzieć, drobne załamania w mimice, sposób, w jaki jej włosy wykręcały się przy uchu, to, że były dłuższe, niż gdy widział ją po raz ostatni.
Bez wściekłości, by mogła to przykryć, za jego mostkiem tkwiła wyłącznie pustka - pełna żalu i rozgoryczenia klatka stworzona wokół wyrywającego się w jej stronę serca.
- Miałem odciągnąć cię od twojej kariery, rodziny i miasta, które znałaś, żebyś przez całą resztę życia musiała oglądać się przez ramię?
Wraz ze zniknięciem złości, zniknęła energia, którą wkładał w wypowiadanie kolejnych kontrargumentów. Jego słowa wybrzmiały ciszej, niż poprzednie, dłoń straciła zainteresowanie kubkiem kawy, wcześniej neurotycznie obracanym i przesuwanym po blacie z jednego miejsca w drugie.
- Miałem patrzeć, jak wybierasz między mną, a swoimi bliskimi? - dodał, podnosząc wzrok w stronę oczu, na które tak bardzo nie chciał patrzeć, bo przypominały wiązki lasera, przedzierające się przez jego osłony prosto do serca. - Nie mógłbym. Bo wybrałabyś źle.
Pendrive, który schowała w swojej kieszeni. Decyzja co do tego, czy powinna mu o nim powiedzieć - decyzja, którą podjęła prawidłową, wtedy, pierwszą. A co z drugą, trzecią? Co z wszystkimi tymi innymi sposobnościami, w których Ventresca spróbowałaby znów wykorzystać ją szantażem schowanym pod pozorem propozycji biznesowej?
- Nie zamierzam patrzeć, jak porzucasz dla mnie wszystko inne, na czym ci zależy, w tym swoje przekonania i karierę. Nie jestem tego wart, Margo. Żaden mężczyzna nie jest - tłumaczył, coś, co dla niego było jasne. Nigdy nie powinien pozwolić jej się do siebie zbliżyć, nigdy nie powinien do tego doprowadzić - a gdy już zaczęli w to brnąć razem, nie powinien pozwalać, by ona płaciła za j e g o grzechy. Za grzechy, które popełnił sam, bez broni przystawionej do swojej głowy. - I nie zamierzam nigdy więcej wynosić cię z jakiegoś magazynu, gdy słabniesz w moich rękach.
Jego szczęka zacisnęła się na to wspomnienie, dłoń bezwiednie zrobiła to samo - palce objęły ciepłą ceramikę, choć jego zainteresowanie kawą spadło do zera.
- Mogłaś umrzeć - wytknął, jakby sama tego nie pamiętała. Zmęczenie i smutek przedarły się przez jego bezbarwny głos. - A ja wiedząc, kto jest za to odpowiedzialny, musiałem pleść jakąś historyjkę o tym, co ci się przydarzyło. Gdybyś umarła, twoja rodzina nawet nie wiedziałaby, co się stało. Nie tak naprawdę.

margo mercer
30 y/o
WILD ONE
169 cm
detektyw Toronto Police Service
Awatar użytkownika
i can tell you there's no place we couldn't go
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Na jego nieszczęście jednak go k o c h a ł a.
Nie tylko wtedy, tych sześć miesięcy temu, nie tylko rok temu, gdy pierwszy raz się spotkali. Nie na stacji benzynowej, kiedy w y m u s i ł a na nim, żeby kupił jej tandetny, plastikowy pierścionek, nie nad jeziorem, gdzie łowili ryby, nie w ich domku, w którym zaszyli się na weekend, nie w jej starej sypialni, gdy zorganizowano dla niej urodzinową niespodziankę. Nie tylko w każdej innej chwili.
K o c h a ł a go nadal. Czuła to całą sobą.
Wystarczyło kilka godzin spędzonych w jego towarzystwie, znajomy zapach, sposób w jaki na nią patrzył, drobne gesty, które rozpoznawała, żeby cała złość, którą tak starannie w sobie pielęgnowała, zaczęła ustępować miejsca czemuś znacznie trudniejszemu do zniesienia. Jeszcze niedawno chciała wykrzyczeć mu wszystko, co przez ten czas nosiła w sobie, a teraz siedziała naprzeciwko niego i czuła przede wszystkim m i ł o ś ć.
Nienawidziła tego uczucia. Nienawidziła, że wciąż miało nad nią taką władzę, a jednocześnie nie potrafiła wyobrazić sobie, że mogłaby przestać go pragnąć.
Nie miała siły się z nim kłócić, choć prawdopodobnie mogłaby. Nie potrafiła przywołać w myślach ani jednej sytuacji, w której po prostu się ze sobą zgadzali, za to pamiętała dziesiątki innych, w których stawali do siebie w kontrze, czasami robiąc to wyłącznie po to, by jeszcze bardziej podsycić ten charakterystyczny dla nich żar. Kłócili się o w s z y s t k o, potrafili doprowadzać się do szaleństwa, a potem wracać do siebie, jakby żadna sprzeczka nie miała znaczenia, teraz jednak zabrakło jej energii na kolejną wymianę ciosów.
Miał pieprzoną rację. Absolutną, kurwa, rację - żaden mężczyzna nie zasługiwał na to, by wyrzekała się wszystkiego innego, co kiedykolwiek kochała. Wiedziała o tym, ale co z tego? Co z tego, jeśli nie potrafiła bez niego żyć, nie potrafiła oddychać; co miała zrobić, jeśli była tak bardzo ż a ł o s n a, że Rhys Madden stanowił centrum jej świata?
Pieprzonego w s z e c h ś w i a t a.
Pokręciła energicznie głową, chcąc odrzucić wszystko, co mówił. - Jak mam żyć? - szepnęła, pochylając się nad stołem jeszcze bardziej. Wyglądała jakby miała zaraz wyciągnąć dłonie przed siebie i przeciągnąć go na swoją stronę, pokazać mu własną perspektywę, pozwolić zrozumieć wszystko, co czuła. J a k to czuła. - Nie potrafię. Czuję się, jakbym wpadła w jakąś pętlę szarego życia, które bez ciebie nie ma ani jednego koloru - jej broda drżała, oczy się szkliły, choć wciąż udawało jej się powstrzymywać łzy. Być może tylko dlatego, że wypłakała ich już tyle, że nie została ani jedna do uronienia, a może dlatego, że nie chciała, żeby zobaczył, jak bardzo ją złamał
- Na niczym mi nie zależy - powiedziała, otwierając się przed nim jeszcze bardziej, ściągając warstwa po warstwie pozory, w które ubierała się każdego dnia. - Nigdy nie będę szczęśliwa, nikogo nie pokocham, bo nie potrafię. Zabrałeś tę część mnie i jej nie ma. Myślę, że czuję dokładnie to samo, co czułeś ty, gdy odebrano ci Sophie - odważyła się wyszeptać te słowa, choć wiedziała, jak daleko posuwa się w tym porównaniu.
Nie powinna próbować mierzyć własnego bólu czymś, co dla niego musiało być niewyobrażalne, ale nie potrafiła znaleźć innego sposobu, by pokazać mu, jak wyglądała jej rzeczywistość po jego odejściu.

Rhys Madden
diosmio
nuda i przesadna życioza
35 y/o
marked by sin
192 cm
white dove | wydział zabójstw Toronto Police Service
Awatar użytkownika
so many invisible strings tie me to the way that you bleed
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie powinien przyjeżdżać.
Każde wypowiedziane przez nią słowo wbijało się prosto w najdalsze zakamarki jego duszy. Każde rozdzierało ją na coraz to drobniejsze kawałki, rozbijając również szyk jego myśli, argumentację, wszystko to, co chciał powiedzieć, ten pragmatyzm, po który chciałby sięgnąć, dystans, którym zawsze potrafił się uratować.
Chciał, by go nienawidziła.
Chciał, by cierpienie, które płynęło w jego żyłach wraz z szkarłatem na widok jej pięknej twarzy było wyłącznie jego. Chciał być jedynym, który nosił ten ciężar na sobie, jedynym, który musiał z nim żyć - bo czy, kurwa, nie robił tego całe życie?
Byłoby łatwiej mu go nieść gdyby wiedział, że ułożyła sobie życie na własny sposób, z kimś innym, że nie patrzyła już w tył i nie chciała go znać.
A ona go kochała. N a d a l.
Po tych wszystkich miesiącach, po tym, co zrobił, po tym, jak zostawił ją bez słowa, jak odebrał jej możliwość zrozumienia, co właściwie się wydarzyło. Siedziała naprzeciwko niego i mówiła o życiu pozbawionym kolorów, o przyszłości, której nie potrafiła sobie wyobrazić, o tym, że zabrał jej coś, czego nie potrafiła już odzyskać.
Nie musiała nawet tych rzeczy wypowiadać na głos, teraz, gdy maska opadła, widział to w jej twarzy, widział w załamaniach obojętności, którą usiłowała wcześniej się posługiwać tak samo jak on. Słyszał to w drżeniu jej głosu i tej desperacji, którą czuł każdą cząstką siebie.
Każdą cząstką, która nadal tak desperacko, szaleńczo wyrywała się w jej stronę, która nadal ją k o c h a ł a.
A kochać nie mogła.
Był już na tej drodze. Pozwolił temu zajść za daleko, pozwolił sobie na naiwność i optymizm, pozwolił sobie na myślenie, że jego przyszłość mogłaby posiadać koloryt. Pozwolił sobie na egoizm, na odrobinę szczęścia, na które przecież nie zasługiwał, nie po tym wszystkim, co zrobił. Pozwolił sobie budować życie u jej boku, które nie miało szansy przetrwać, w miejscu fundamentów był piasek.
- Przestań - ciche słowo wyrwało się z ogromnym trudem z jego ust i choć wybrzmiało na pograniczu szeptu, równie dobrze mogło być wystrzałem.
Nie powinien przyjeżdżać. Nie powinien jej prosić o pomoc. Nawet w tym okazał się egoistą, nawet w tym jego nieznośna natura zwyciężyła, sięgając po coś, co nigdy nie mogło należeć do niego.
- Nie zamierzam patrzeć, jak lądujesz przeze mnie w więzieniu - wycedził, napięcie wtargnęło w jego ciało bezpowrotnie. Zacisnął szczękę, odwracając na moment wzrok, bo patrzenie na jej twarz wymagało od niego więcej, niż był gotów teraz z siebie dać.
Nie chciał słyszeć, że nic już jej nie obchodzi, że nie będzie szczęśliwa, że nie potrafi żyć bez niego.
Nie chciał być człowiekiem, który odbierze jej wszystko co jeszcze miała tylko dlatego, że sam nie potrafił wyobrazić sobie życia bez niej.
Nie c h c i a ł tego, racjonalnie, umysłowo - dążyło do tego tylko jego głupie, naiwne, egoistyczne serce.
- Ani w trumnie.
Tak było l e p i e j.
Mogła być nieszczęśliwa, mogła układać sobie życie z dala od niego, w jego klatce piersiowej mogła ziać dziura, której nic już nigdy nie wypełni, ale przynajmniej była zdrowa, była bezpieczna, była ż y w a.
- To minie - rzucił w końcu, w jakiejś desperackiej próbie przekonania jej, bądź samego siebie. - Musi minąć.
Musiało minąć, ponieważ nie dało się odseparować tego, co zrobił, od tego, kim był teraz. Jej dopuszczenie do siebie było jednoznaczne z dopuszczeniem jej do świata, w której nie chciał, by kiedykolwiek wylądowała.
- Niepotrzebnie zadzwoniłem. - Jego wzrok zatrzymał się na teczce, szukając dla siebie jakiegoś oparcia. Wyciągnął dłoń, odkładając palce na zamkniętych aktach - przesunął je na blacie w jej stronę, w nagłej potrzebie wstania i wyjścia na zewnątrz. - Przepraszam.

margo mercer
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”