ODPOWIEDZ
29 y/o
For good luck!
170 cm
ekskluzywne towarzystwo na sprzedaż
Awatar użytkownika
I've been tearing up town in my fucking white gown like a goddamn near sociopath
Shaking my ass is the only thing that's got this black narcissist off my back
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

#
jeden
You robbed me of my life. I could have been human—
I could have been alive, but you took my heart and you murdered it.
You made me into this.



sukienka, biżuteria
— Jesteś spóźniona.
Cichy, spokojny głos przeciął gąszcz jej myśli niczym nóż. Niemal wytrącił ją z równowagi nie samym sensem słów, ale swoim niespodziewanym przeszyciem przestrzeni łazienki, w której Valerie się przygotowywała. Znała go. Znała aż za dobrze każdy tembr, każde załamanie, każdy ochłap emocji; uczyła się ich na pamięć, studiowała, wracała do nich myślami na długo w bezsenne noce, leżąc bez ruchu u boku przypadkowych facetów, w których ramiona ją wpychał.
Nie obróciła się przez ramię, nie przerwała też wprawnego ruchu karminowej szminki przesuwającej się po wargach. Podniosła jedynie spojrzenie, żeby prześlizgnąć się nim po powierzchni lustra, na prawo od własnego odbicia. Tam znalazła sylwetkę Anthony’ego, który w progu łazienki zmaterializował się praktycznie bezgłośnie — to bezszelestne poruszanie się na przekór swoim gabarytom niebezpiecznie upodabniało go w oczach Valerie do drapieżnika — i stał z rękami swobodnie opuszczonymi wzdłuż ciała. Był ubrany w jeden z tych swoich zapierających dech w piersiach garniturów, który czynił go nieskazitelnym gentlemanem w oczach postronnych ludzi. Na pierwszy rzut oka nic w jego sylwetce ani głosie nie wskazywało na niecierpliwość, ale Valerie znała go zbyt długo, żeby dać się zwieść tym pozorom.
Tuż za linią lekko zaciśniętych szczęk zatrzymała słowa o tym, że jeśli zależało mu na czasie, powinien był obchodzić się z nią delikatniej i nie rujnować makijażu, który już wcześniej był praktycznie gotowy. Że jeśli nie chciał się spóźnić, mógł dać jej się ubrać w spokoju.
— Podoba mi się myśl, że czekają — odparła zamiast tego, a w jej głosie arogancja mieszała się z pogardą. Nie było zaś nawet śladu irytacji. Odwróciła się wolno, ruchem perfekcyjnie kontrolowanym, świadoma każdego cala swojego ciała. Odkładając szminkę na blat, spojrzała mu w oczy i oblizała dolną wargę koniuszkiem języka, jakby chciała sprawdzić jej smak. — Tobie też powinna. Wyobraź sobie, jacy będą niecierpliwi. Niespokojni. Dzięki temu może sobie łaskawie przypomną, dlaczego w ogóle się tu dzisiaj pojawili. — Obcasy zastukały o marmur, kiedy mrucząc kolejne słowa, ruszyła w jego stronę. Zatrzymała się pół kroku przed mężczyzną, który pozostał niewzruszony nawet wtedy, kiedy oparła dłoń miękko na jego torsie. — D l a . k o g o . przyszli — uzupełniła szeptem, jednocześnie przesuwając dłoń mocno przyciśniętą do jego brzucha po materiale w dół.
To były jej urodziny. Jej impreza. Przyszli dla niej.
Dla niego, rzecz jasna.
Anthony złapał jej dłoń, zanim ta dosięgła jego krocza. Nie pozwolił jej zsunąć się nawet o cal niżej; zacisnął palce na jej nadgarstku w stalowym uścisku, który sprawił jej dyskomfort i wycisnął krótki syk zza zaciśniętych zębów. Nie dlatego, że Valerie bolało do tego stopnia, żeby nie mogła się powstrzymać — prędzej z irytacji — ale przede wszystkim dlatego, że kobieta doskonale wiedziała, że takiej reakcji po niej oczekiwano. Podniosła wzrok i potknęła się o chłód w jego oczach.
Znienawidziła go trochę bardziej.
— Masz trzy minuty — odparł beznamiętnie.

Eden zmienił się nie do poznania; miejsce zwyczajnych przypadkowych tłumów zajęła elegancko ubrana śmietanka towarzyska, dudniącą basami muzykę zastąpił jej subtelniejszy odpowiednik oraz gwar rozmów, parkiet na parterze przearanżowano w ring, balkony zastawiono krzesłami, zwykle zapchany spragnionymi ludźmi bar zmieniono w scenę do sztuczek, gdzie barmani podawali najbardziej wymyślne drinki z prawdziwego alkoholu — a nie tanich zamienników drogich marek, jak to robiono codziennie. Nawet światło było inne na ten wieczór; złote i płynne, punktowo jasne, ale też rzucające głębokie cienie.
Nie zmieniły się jedynie spojrzenia. Valerie przywykła już do bycia obserwowaną za każdym razem, kiedy pojawiała się gdzieś u boku Anthony’ego; wiedziała też, że to nie ona w ich duecie przyciąga tę uwagę i nie jest powodem ogólnego poruszenia. Wszystkim zgromadzonym chodziło tylko o niego — ona była zaś pomijana, traktowana co najwyżej jako ładny dodatek; nic ponad kwiatek wciśnięty w wyjątkowo drogą butonierkę.
Nie łudziła się. Wiedziała, że w rzeczywistości nie jest niczym więcej; ani dla nich — tych, którzy ostatecznie w ogóle się nie liczyli — ani dla niego.
Lowe przywitał się z najważniejszymi gośćmi, zrobił krótki obchód z czarującym uśmiechem przyklejonym do twarzy, wymienił kilka ciętych ripost i zabawnych uwag, wzniósł toast za zdrowie solenizantki, a później zaprosił wszystkich na walkę. Boks sam w sobie jej nie interesował, jednak Valerie przyglądała się z pierwszego rzędu wszystkim rundom, nie odwracając wzroku i nie okazując znudzenia. Niemal czuła zapach krwi i potu — woni ostrej i przywodzącej na myśl niechciane wspomnienia — stojącej w naturalnej kontrze do zapachu perfum otaczających ją gości. Została tam do końca, wiernie jak ułożony pies przy stopach swojego pana. Tuż po zakończeniu walk Anthony odnalazł w tłumie swojego brata i poprowadził ich oboje w jego stronę.
To wtedy Valerie zobaczyła . d u c h a .
Najpierw tylko profil twarzy tak znajomej, że jej widok fizycznie bolał, kiedy stalowa obręcz zamykała się na żebrach, nie pozwalając na wdech.
Kontur ust, który torturował ją w ciągu setek samotnych nocy.
Oczy, w których wyobraziła sobie pogardę szybciej, niż zdążyła przypomnieć sobie, że to nie ma żadnego znaczenia.
Poczuła na sobie widmowy dotyk, gorąco płynące po skórze, i nagle zdała sobie sprawę, że jej własna twarz ją zdradza; błysk niedowierzania — nie, strachu — w oczach, delikatny rumieniec pod perfekcyjnym makijażem, który stanowił jedynie pierwszą warstwę z dziesiątek masek zakładanych przez Valerie każdego dnia. Wstrzymany oddech. Szła dalej, ale jej krok przestał być sprężystym ruchem nocnego zwierzęcia, stał się sztywniejszy i mniej płynny. Jeśli Anthony zwrócił uwagę na zmianę, niczego nie dał po sobie poznać. A ona mogła mieć tylko nadzieję, że jest zbyt zaaferowany swoją prezencją i utrzymaniem nienagannego uśmiechu, żeby zwrócić uwagę na drobną zmianę w jej zachowaniu, chociaż jej świat obrócił się właśnie do góry nogami.
A d a m .
Imię, którego nie ważyła się wypowiadać głośno nawet wtedy, kiedy była kompletnie sama, żeby sprawdzić czy wciąż brzmi tak samo, wypowiedziane przy pomocy tych samych strun głosowych, a jednak należących do innej osoby. Mężczyzna, którego w wyobraźni zamordowała, pogrzebała i pożegnała.
Stał przed nią. Żywy. Cholernie, niepodważalnie żywy.
Późno zdała sobie sprawę, że gapi się wprost na niego, kiedy Anthony witał się z Marcusem, a później zerkał na nią kątem oka z uśmiechem. To właśnie ten grymas — pozornie czarujący, ale Valerie znała ten rodzaj lodowatego błysku w oczach i wiedziała, że oznacza niezadowolenie Lowe’a — przywrócił jej trzeźwość umysłu skuteczniej, niż potrafiłby nawet najbardziej brutalny z policzków.
— Twoje zdrowie — odezwał się Marcus, unosząc nieznacznie trzymaną w dłoni szklankę z alkoholem.
Valerie pożałowała, że nie zdążyła żadnego złapać po drodze.
— Do dna — odparła, rzucając młodszemu Lowe’owi spojrzenie spod rzęs, choć tylko na chwilę. — Chyba nie mieliśmy przyjemności, panie?... — zawiesiła sugestywnie głos, zatrzymując spojrzenie na twarzy Adama.
Zmienił się.
A jednak był taki sam.
Tylko co on tutaj, do kurwy nędzy, robił?!
Z trudem oderwała od niego wzrok, żeby spojrzeć ponownie na Anthony’ego; czyli tam, gdzie od początku powinno być zawieszone jej spojrzenie. Dłoń wsunięta w zagięcie jego łokcia zdawała się ją parzyć, choć jednocześnie Valerie odniosła wrażenie, że jej skóra jest nienaturalnie zimna.
— Co musi zrobić jubilatka, żeby podano jej drinka? — zapytała zaczepnie, z drapieżnym uśmiechem rozciągającym karminowe wargi.
Obrazy wciskały się jej chaotycznie przed oczy przy każdym mrugnięciu i wiedziała, że gdyby mężczyzna mógł go teraz wyczuć, jej puls natychmiast by ją przed nim zdradził. Miała jednak nadzieję, że gruby splot materiału garnituru z najwyższej półki skutecznie mu to utrudnia.

take me back to eden
32 y/o
For good luck!
184 cm
workin' nine to five what a way to make a livin'
Awatar użytkownika
I whisper secrets to my mirror, and in the silence I see you clearer; I watch it shatter and pull the pieces out... they cut right through my heart
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiżeńskie
typ narracjizależy
czas narracjijak leży
postać
autor


Well, I believe... somewhere in the past, something was between
you and I, my dear,
and it remains with me to this day;
no matter what I do — this wound will never heal.


Po tej nocy miało nie być odwrotu.
Być może odwrotu — wyboru — nie było już wcześniej, ale dopiero dzisiejszy wieczór nosił znamię zachodzącej — mającej zajść — zmiany. Był w pewnym sensie namacalny, choć w tym samym czasie paradoksalnie nierealny; tak inny od tego, co znane. Adam wyobrażał go sobie wiele razy, próbował przewidzieć różne scenariusze — wciąż jednak wracał do tego samego punktu, do jednego niedającego spokoju wniosku:

nad niczym nie miał pełnej kontroli.

Nic zatem dziwnego, że gdy przekraczał próg klubu, towarzyszył mu niepokój. Nic dziwnego, że gdy wstępował pomiędzy stado drapieżników tłum, męcząca czujność nie odstępowała go choćby na krok. Nic wreszcie dziwnego, że gdy podczas przeciągającego się oczekiwania na rozpoczęcie głównej atrakcji wydarzenia dostrzegł znajomą twarz, spłynęła na niego specyficzna ulga. Nawet jeśli rola Marcusa Lowe’a w tym wszystkim nie ulegała większej wątpliwości, jego towarzystwo, przynajmniej na ten moment, dawało bezpieczny — i stosunkowo wygodny — punkt zaczepienia. Przy jego boku opóźnienie w starcie walki przestało się tak dłużyć, mimo że spięcie w ciele nie dawało o sobie zapomnieć ani podczas niezobowiązujących rozmów z pasjonatami sportu, ani później, kiedy gości zaproszono do zajmowania miejsc wokół ringu.
Pojedynek musiał być w jakimś stopniu ustawiony — w każdym razie takie odnosił wrażenie po, zdawałoby się, precyzyjnie wyważonym wzroście intensywności i napięcia z rundy na rundę oraz widowiskowym zakończeniu ostatniej z nich.
Obserwację na ten temat rzecz jasna zachował dla siebie; Marcus zresztą, gdy po walce przechodzili w stronę baru, skupił się na opowieści o wyzwaniu ściągnięcia na tę imprezę wygranego dzisiaj Stevena Butlera, którego udział do samego rozpoczęcia pozostawał tajemnicą.
Adam po takim czasie stopniowo zaczął oswajać się z własnym zdenerwowaniem, którego nie miał prawa po sobie pokazać. Przez złudną chwilę uwierzył wręcz, że to nie będzie tak skrajnie trudne, jak zakładał…
...dopóki Marcus nie wyjrzał za jego ramię, a on odruchowo uczynił to samo —
i wtedy ujrzał .z j a w ę.

Raptem muzyka i otaczający ich gwar rozmów wygłuszyły się wobec szumu, który razem z krwią uderzył Adamowi do głowy, do uszu; nagle do krwiobiegu wtłoczyła się panika — bo chociaż nastawiał się na wiele, nic
(nawet jej imię, zadrukowane eleganckim fontem na minimalistycznym bilecie z zaproszeniem)
nie mogło go w pełni przygotować na ten widok. Na nią; na jej obecność i wzrok —

i na to, że,
mimo nie tak dużej odległości,
gdy podeszła do nich u boku starszego mężczyzny,
zdawało się, że dzieliły ich

całe światy.

(Bo dzieliły...?)
Na parę krótkich oddechów — na ich przywitanie i jej zdrowie — opuścił oczy, jakby miało mu to pomóc wziąć się szybko w garść.
Już nie było odwrotu.

(Nie było go od dawna.)
„Chyba nie mieliśmy przyjemności, panie-…?”

„P a n i e-…”
P u s t k a — w myślach i w sercu w spojrzeniu.


Nie znamy się.
(Nie znam cię.)


Całe szczęście Marcus przechylił swoją whisky w mgnieniu oka i mógł natychmiast zainterweniować:
— Ach, gdzie moje maniery! — wykrzyknął teatralnie, w przerysowany sposób przyciskając wolną rękę do piersi, jakby przyznawał się do winy i pragnął okazać skruchę. Pozostawił ją tam przytkniętą. — Tony, Val, mam przyjemność przedstawić wam Adama Hayesa. Adam — w niedługiej acz znaczącej pauzie przesunął w powietrzu dłoń ujmującą szklankę, której kilka odchylonych palców wskazało chwilę temu ku Adamowi, tak, że teraz mierzyła w kierunku gospodarza imprezy — Anthony Lowe, mój starszy brat — i wreszcie… — oraz przyczyna całego dzisiejszego zamieszania, Valerie Palmer. Nasza-…
„Co musi zrobić jubilatka, żeby podano jej drinka?”
Spojrzenie Anthony’ego padło na Marcusa wymownie — ten zaś złapał je z taką wprawą, że po pytaniu nie zapanowała nawet zauważalna przerwa.
— Zaczekać tutaj, zabawiać gości rozmową i niczym się nie martwić, a ja zaraz wracam — oświadczył, po czym obejrzał się na Adama, klepnął go lekko w ramię i ruszył w tłum; w stronę baru.
Przestrzeń bez Marcusa — jedynej znanej mu tutaj osoby — w sekundę stała się o wiele bardziej obca.
Wroga.
Adam ominął wzrokiem Valerie przerzucił wzrok z pleców odchodzącego na starszego z braci. Był wysoki i przystojny. I był u siebie.
— Słyszałem o panu, panie Hayes — podjął Anthony, przekrzywiając nieznacznie głowę. Na jego ustach wykwitł uśmiech, który nawet Adamowi wydałby się na swój sposób czarujący… gdyby nie wiedział lepiej. — Same dobre rzeczy, oczywiście. Imponuje pan mojemu bratu. Mam nadzieję, że walka się panu podobała?
— Tak, to-… — Odchrząknął, przywołując się do porządku. To wszystko tylko gra. Tylko gra. — Dziękuję za zaproszenie, panie Lowe. To szalenie uprzejme z pana strony, naprawdę. Pani Palmer — nazwisko zabrzmiało osobliwie, jakby wypowiedziane gdzieś z oddali — moje najlepsze życzenia z okazji urodzin. — Skłonił się uprzejmie; jeszcze słowo, a zadławiłby się samym powietrzem, gęstym od mieszających się zapachów w lekkim zaduchu. Było mu gorąco, a jednocześnie na powierzchni skóry czuł przeszywające zimno. Z trudem powstrzymał się przed rozejrzeniem za Marcusem.
Anthony uśmiechnął się szerzej, ale uśmiech ten nie objął jego oczu — choć w tych bez wątpienia błyszczał jakiś rodzaj satysfakcji.
— Ależ nie ma o czym mówić, oby się pan doskonale bawił. Przyszedł pan sam?
Niewidzialna dłoń ścisnęła go za gardło.
Rozchylił wargi, nabrał przez nie płytki oddech, jednak żadne słowo nie spłynęło mu od razu na język — za to jego spojrzenie spłynęło niekontrolowanie na jej twarz.

Ledwie na nią zerknął, a pod mostkiem coś zapiekło żywym ogniem.

S a m.

To gorycz rozlała mu się pod żebrami; było jej tyle, że zaraz podeszła w górę przełykiem. Czuł ją na ustach.
— Właściwie to Marcus wspominał, że chciał mi dzisiaj koniecznie kogoś przedstawić. — Zmusił się do niewielkiego, kulturalnego uśmiechu.
Lowe skinął ze zrozumieniem, a może nawet z osobliwym zadowoleniem.
— Pan Hayes od niedawna trenuje z Marcusem boks — zwrócił się odrobinę protekcjonalnym tonem do Valerie, jakby dopiero teraz uznał, że należało się jej nakreślenie relacji pana Hayesa względem Lowe’ów.
Przecież nie względem niej.

„Chyba nie mieliśmy przyjemności…”

Chyba nie mieliśmy.

the apparition
P.S.
Ostatnio zmieniony sob lis 14, 2026 4:43 pm przez Adam Hayes, łącznie zmieniany 2 razy.
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
smark
niedbałość stylistyczna, przesada dialogowa i, no cóż, narracja pierwszoosobowa
29 y/o
For good luck!
170 cm
ekskluzywne towarzystwo na sprzedaż
Awatar użytkownika
I've been tearing up town in my fucking white gown like a goddamn near sociopath
Shaking my ass is the only thing that's got this black narcissist off my back
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Milczała, kiedy ją przedstawiano.
Milczała, kiedy spojrzenia ślizgały się między mężczyznami.
Milczała również wtedy, kiedy oni mówili, decydowali i przestawiali pionki na planszy gigantycznej partii szachów, w grze tym trudniejszej do rozgrywania, że szachownicy nigdzie nie było widać, a każdy ruch mógł być podstępem.
Valerie natomiast nie była graczem. Była pionkiem, przynajmniej dla nich; w oczach ludzi wystarczająco ślepych, żeby przegapić zagrożenie tylko dlatego, że jego opakowanie sprowadza się do seksu. I tak miało zostać; bo tylko w ten sposób była względnie . b e z p i e c z n a . w środowisku, w którym każda ofiara prędzej czy później zostanie rozszarpana przez większego drapieżnika, czy to z konieczności przetrwania, czy z uwagi na prymitywną potrzebę okrucieństwa i z czystego znudzenia.
Tyle że poczucie bezpieczeństwa prysło jak rozbite brutalnie szkło, kiedy w zasięgu wzroku pojawił się Adam. Co tu robił? Po co przyszedł? Skąd znał tych ludzi? Kim był w tej układance? I jak wielkim zagrożenie stanowił dla niej ten, któremu kiedyś oddała całe swoje życie? Myśli tłukły się jej chaotycznie pod czaszką, puls szalał i przez krótki moment Valerie była wręcz wdzięczna za sprowadzenie jej do kategorii ładnego przedmiotu, co najwyżej dodatku do garnituru, tylko lepszego, bo można go później przelecieć w kiblu.
A kiedy się odezwał, jego głos uderzył w nią równie mocno, jak wcześniej jego widok. Przywołał w pamięci obrazy, co do których była przekonana, że pozbyła się ich na zawsze. Rozniecił płomień, którego nie miała prawa czuć. Ciało ją zawodziło, była jednak pewna, że podziękowała za życzenia; nawet jeśli tylko idealnie wypracowanym, wyrachowanym uśmiechem. A później skryła się na kilka uderzeń serca za tym grzecznym milczeniem, żeby pozwolić sobie złapać oddech i spróbować poukładać coś, czego przecież nie dało się ułożyć.
Niestety Anthony bynajmniej nie zapomniał o jej obecności. I jak zwykle nie mógł jej niczego ułatwić. W odpowiedzi na jego słowa skinęła głową i chociaż cholernie się przy tym starała, gest ten i tak mógł mieć w sobie cień roztargnienia. Jakiejś nonszalancji czy obojętności, której nigdy nie należało okazywać względem słów Anthony’ego Lowe’a. Miała jednak nadzieję, że fakt pozostawania jego ulubioną, wyszczekaną — i dochodową — zabawką daje jej przywileje w tych miejscach, w jakich nikt inny by ich nie dostał. To musiało jej teraz wystarczyć, bo Valerie nie potrafiła się skupić, kiedy . o n . był tak blisko, kiedy niemal czuła ciepło jego ciała, a o nozdrza rozbijał się zapach jego perfum.
Łączył w swojej osobie dwa brutalnie rozszarpane światy, których nie dało się skleić.
Jak miała się skupić w tym chaosie?
Jednak musiała coś powiedzieć. Normalna Valerie nie milczałaby dłużej w takiej sytuacji — szczególnie że była to rozmowa czysto kurtuazyjna, nie biznesowa — a ona musiała zachować pozory.
— Ach? — mruknęła więc w reakcji na słowa Adama, wyłapując z nich tylko to, czego nie mogła przeoczyć kobieta o jej . p r o f e s j i . i dając sobie sekundę na opanowanie głosu. — Czyżby kobietę? Jeśli tak, proszę mieć się na baczności, panie Hayes — rzuciła lekko; tak lekko, jakby wypowiedzenie każdego słowa nie kosztowało jej ceny równej przełykania kruszonego szkła, kaleczącego gardło i struny głosowe przy kolejnych sylabach. Jakby wymawianie jego nazwiska tak obojętnie było najnormalniejszą rzeczą na świecie; tego samego, które kiedyś dla niej było całym światem. — Marcusowi nie można co prawda odmówić wiedzy na temat boksu ani smykałki do organizowania najlepszych sportowych widowisk w tym mieście, ale może mi pan zaufać: gust do kobiet ma przynajmniej fatalny.
Z tymi słowami Valerie przechyliła lekko głowę, pozornie zupełnie naturalnie, ale nawet tak krótki gest wystarczył, żeby oparła się skronią o ramię Anthony’ego. I chociaż z boku mogła wyglądać jak złakniona dotyku kochanka, w rzeczywistości ten potwór, pod którego ramię wsunęła dłoń, był chwilowo jej jedynym oparciem. Bała się, że gdyby Lowe się odsunął, podłoga natychmiast odjechałaby jej spod stóp; nogi miała tak zdrętwiałe, że ledwie je pod sobą czuła. Gdzieś pod mostkiem zapiekło ją dziwne uczucie, do którego już nie miała prawa — . z a z d r o ś ć . o mężczyznę, który zdecydował się ją zostawić, złamał jej serce, zniszczył jej życie.
Swoje słowa kierowała oczywiście do Anthony’ego: w zawoalowany sposób nawiązywała do jawnej niechęci względem ulubienicy brata, z jaką Marcus nie krył się nawet przy niej. Adam przecież nie mógł mieć o tym pojęcia, dla niego to musiały być tylko puste zdania, byle jaka uprzejmość, co najwyżej kąśliwy żart.
Dlaczego więc miała to okropne wrażenie, że wszystkie swoje słowa kieruje wyłącznie do niego?
Anthony w reakcji na nie zaśmiał się krótko; śmiechem tak eleganckim, że wręcz hipnotyzującym. Zbyt idealnym, żeby mógł być szczery.
— Nie ma potrzeby jej słuchać. Obawiam się, że Valerie jest pod tym względem uprzedzona — odparł. Oczywiście skierował te słowa do Adama, nie do niej. A choć protekcjonalność jego głosu doprowadzała ją do białej gorączki, już dawno nauczyła się braku reakcji. — Chociaż muszę przyznać, że sam jestem ciekaw, co też chodzi Marcusowi po głowie. Cóż, w każdym razie mam nadzieję, że nawet jeśli przyszedł pan dzisiaj sam, nie będzie pan musiał sam wychodzić. Proszę się rozglądnąć i czuć się u nas swobodnie — dodał z wymownym, zawadiackim błyskiem w oku, dzięki któremu wyglądał wciąż na młodego mężczyznę, a nie faceta w średnim wieku. — Noc jeszcze długa, prawda?
Valerie dawno już nie czuła tak palącej ochoty, żeby rozszarpać tego skurwysyna gołymi rękami, jak w tym momencie.
Nie mogła tego zrobić, rzecz jasna. Dlatego zamiast tego obróciła lekko głowę i oparła podbródek na jego ramieniu, żeby z bliska móc skierować spojrzenie prosto na profil Anthony’ego.
— Uprzedzona czy nie, intencje mam ze złota, Tony — wymruczała mu praktycznie do ucha, chociaż wystarczająco głośno, żeby ich rozmówca również ją usłyszał. — Po prostu nie chciałabym, żeby pan Hayes później mówił, że nikt go nie uprzedził — dodała z uśmiechem czającym się w kącikach ust i z błyskiem w oku, swoją jednoznaczną bliskością maskując strach rozlewający się po ciele jak trucizna.
Uśmiechnęła się nawet szerzej, kiedy Anthony objął ją nonszalancko ramieniem i przytrzymał mocniej. Jej spojrzenie tylko na moment uciekło w bok, do stojącego przed nimi Adama. I od tamtej chwili już nie mogła przestać się zastanawiać nad jednym:
Czy on zobaczył w jej oczach prośbę; nie, raczej . b ł a g a n i e ?


my damnation
32 y/o
For good luck!
184 cm
workin' nine to five what a way to make a livin'
Awatar użytkownika
I whisper secrets to my mirror, and in the silence I see you clearer; I watch it shatter and pull the pieces out... they cut right through my heart
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiżeńskie
typ narracjizależy
czas narracjijak leży
postać
autor


Przyczyna całego dzisiejszego zamieszania.
Zabawne, jak trafnych słów użył Marcus, kiedy ją przedstawiał; jakie, istotnie, zamieszanie wywołała, choć w zupełnie innym sensie niż ten oczywisty, do którego nawiązywał młodszy z braci Lowe.
Zabawne — jak łatwo (bo wystarczyło, że pojawiła się obok) i gwałtownie runęło starannie pielęgnowane przez Adama przekonanie, że „tak musiało być”. Przekonanie, że .w r e s z c i e. doszedł do ładu z utratą Valerie.

Choć może ciężko jest mówić o utracie per se,
gdy to ty jesteś tym, który pierwszy mówi „żegnaj”.

Stał zatem w gruzach przekonania, dusząc się wzburzonym pyłem i własną naiwnością, za pomocą której — jakby była jedyną dostępną w tym przypadku zaprawą — wzniósł wcześniej to, w co tak bardzo pragnął uwierzyć. Teraz nie miał nie powinien mieć już złudzeń, a jednak nie mógł pozwolić im zniknąć zupełnie; one jako jedyne pozwalały mu utrzymywać pozory nonszalancji w tej kuriozalnej kurtuazyjnej rozmowie. Potrzebował wszystkiego, co było w stanie mu pomóc przetrwać, bo każda kolejna sekunda tego kontaktu była jak dodatkowa kropla trucizny, którą dla potrzymania tych pieprzonych pozorów musiał przyjąć; którą jego organizm musiał próbować rozkładać szybciej, niż ta się w nim zbierała, bo inaczej-…

(Nie było odwrotu.)
Po prostu musiał wytrzymać — i to bez kolejnego zająknięcia — chociaż paliło go od środka; musiał patrzeć, chociaż nie mógł znieść tego widoku

( jak opierała się o swojego .p a r t n e r a,
jak ten pewnym gestem ją obejmował;
jak pasmo złotego światła dosięgało jej oczu i w nich błyszczało,
jak na złość przyciągając jego wzrok,

mimo że .n i e . p o w i n i e n
w ogóle się jej przyglądać

— a już na pewno nie .t a k );
musiał słuchać, chociaż od tych słów — i od tonu, w jakim padały, i od samego tematu — robiło mu się coraz bardziej niedobrze.
Musiał też reagować, chociaż nie w taki sposób, jak chciało tego jego ciało — ręce należało bowiem trzymać przy sobie, zwłaszcza gdy pragnęły z całej siły zaciskać się w pięści; mimikę trzeba było kontrolować, by nie zdradzała narastającej w zastraszającym tempie .w ś c i e k ł o ś c i, zupełnie przecież nieadekwatnej do sytuacji (w każdym razie takiej, jaką ta wydawała się być z zewnątrz).

Musiał-… uciec.
Z wysiłkiem rozciągnął kąciki ust, jakby ta wymiana uwag między Valerie a Anthonym mogła go rozbawić. W uprzejmy, nieironiczny sposób, rzecz jasna.
— Czuję się w takim razie uprzedzony, więc proszę się nie martwić — podjął, utrzymując spojrzenie na kobiecej twarzy. Z całego serca liczył na to, że w specyficznym oświetleniu ginął dokładny wyraz obejmujący jego oczy — głównie dlatego, że sam nie potrafił sobie wyobrazić, co właśnie zdradzały. Czy go zdradzały. — Jeśli podejmę później nierozsądną decyzję, nie będę mógł pani zarzucić, że nie próbowała mnie pani ostrzec.
— Ostrzec przed czym?
Przez tłum przedarł się do nich z powrotem młodszy z braci.
— Przed twoimi pomysłami, oczywiście — skwitował Anthony zaczepnie, obracając się nieco ku Marcusowi. Nie rozluźnił jednak ani trochę chwytu wokół swojej towarzyszki. Jak na kogoś, kto .p r ó b o w a ł. nie patrzeć, Adam zauważył to wyjątkowo wyraźnie.
— Ja nie miewam „pomysłów”, tylko wspaniałe wizje i wielkie plany — żachnął się Marcus, kręcąc głową z dezaprobatą tylko po to, by zaraz błysnąć zębami w uśmiechu. — Valerie, skarbie, whisky dla ciebie. — Wręczył jej jedną z czterech szklaneczek, następną wcisnął Anthony’emu bez słowa, trzecią zaś wystawił ku Hayesowi z uniesioną wyzywająco brwią. — Może jednak się skusisz?

Błękitne tęczówki opadły na obijający się wdzięcznie o szklane ścianki alkohol. W gardle niezmiennie go ściskało — i chociaż planował tego wieczoru nie pić, w tej chwili tak bardzo nie miał co zrobić z dłońmi,
tak bardzo zapragnął czegoś się złapać
tak bardzo zapragnął je czymś wypełnić, dotknąć czegoś innego niż własnego nadgarstka lub poły marynarki; zapragnął również przełknąć w końcu co innego niż ślinę zgęstniałą od tego, czego wypowiedzieć nie miał prawa…

— No, niech będzie. — Odebrał od Marcusa drinka, a gdy tylko palce ujęły szklankę, gdy odczuły jej ciężar — wszystko na krótki moment wydało się prostsze.
— Doskonale! Pamiętaj, Adam, ulegać pokusom w Edenie to nie grzech, nawet z twoim imieniem. Jeszcze raz w takim razie zdrowie naszej jubilatki! — Śmiech młodszego z Lowe’ów zgrał się z dźwiękiem stuknięcia szkłem o szkło.
Niewielki łyk whisky rozpalił najpierw gardło, potem żołądek. Nie było w tym nic szczególnie przyjemnego samego w sobie, ale dla Adama — wszystko było lepsze niż-…
— Marcusie, czyżbyś miał jakieś interesujące plany wobec pana Hayesa?
— Och, nic gorszącego, przysięgam! Chciałbym go tylko poznać z nową koleżanką Giny, to wszystko. Adam nie ma nic przeciwko, prawda?
— Skąd.

Kłamstwo zapiekło mocniej niż whisky, ale nie miało to znaczenia.
To wszystko tylko gra.
Gra świateł, pozorów. Gra słów. Gra aktorska.

Gra o wielką stawkę.

Tylko i aż gra. Nawet poczucie winy względem Valerie nie mogło jej przerwać.

…?
— Valerie była zaniepokojona o los pana Hayesa w twoich rękach pod tym względem. Może zdradzisz nam, o którą znajomą Reginy chodzi, żeby ją uspokoić? — Anthony zgrabnie — i bez najmniejszych wyrzutów sumienia — zasłonił swoje zainteresowanie za jej postacią, utrzymując na twarzy tę samą maskę uśmiechu co wcześniej.
Adamowi nie podobało się, jak wypowiadał jej imię — tak lekko, jakby używał go na tyle często, że straciło znaczenie. Nie powinno go to jednak obchodzić.
Nie powinno…
— Val, twoja nieufność mnie rani, ale na razie nic więcej nie zdradzę. Poza tym pan Hayes jest dorosły, do niczego go nie będę zmuszał. — Zbył temat wzruszeniem ramion. — Lepiej powiedzcie, czy w planie imprezy są jeszcze jakieś niespodzianki?
Czegokolwiek by nie szykowali, na Adamie .n i c. nie było w stanie zrobić już większego wrażenia.

My, my, those eyes like fire
I'm a winged insect, you're a funeral pyre
Ostatnio zmieniony pt lis 20, 2026 5:55 pm przez Adam Hayes, łącznie zmieniany 1 raz.
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
smark
niedbałość stylistyczna, przesada dialogowa i, no cóż, narracja pierwszoosobowa
29 y/o
For good luck!
170 cm
ekskluzywne towarzystwo na sprzedaż
Awatar użytkownika
I've been tearing up town in my fucking white gown like a goddamn near sociopath
Shaking my ass is the only thing that's got this black narcissist off my back
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Kłamała tak długo i w tak wielu sprawach, że kłamstwo weszło jej w krew. Pozory stały się bardziej oczywiste i naturalne niż prawda, a kontrola — łatwiejsza niż spontaniczne okazanie światu emocji. W końcu Valerie miała całe lata na praktykę, a najmniejszy błąd mógł kosztować ją życie; potknięcie mogło oznaczać, że ktoś upewni się, że zamknie oczy na zawsze i już nigdy nie zaczerpnie tchu.
J a k . o n a .
Twarz — chociaż lata zatarły jej kontury, a jej wyraz pozostał młodszą wersją ze zdjęć osoby, która już nigdy się nie zestarzeje — odbiła się powidokiem pod powiekami, a serce kapryśnie pominęło uderzenie.
I jedynie z uwagi na tę wykutą w cierpieniu wprawę Valerie zdołała nie dać po sobie poznać burzy, jaka rozpętała się w jej trzewiach, jaka wzburzyła krew w żyłach i wymusiła na sercu dziki cwał, kiedy stanął przed nimi Adam. Czuła jednak, że każda upływająca minuta tej konwersacji, zamiast ją uspokajać, wyłącznie podjudza jej wzburzenie. Każde jego słowo, spojrzenie przesuwające się po jej sylwetce i pozostawiające po sobie smugę gorąca na skórze — towarzyszyła jej paranoiczna i niepoparta faktami myśl, że przygląda się jej zbyt długo, że wszyscy już to zauważyli, że łącząca ich przeszłość rysowała się w powietrzu grubą czerwoną nicią łączącą ich serca — każda pieprzona sekunda udawania, że to tylko płytka kurtuazja obcych sobie ludzi, a nie spotkanie po latach, które miało nigdy nie nadejść.
Zmusiła się do rozluźnienia szczęki i nie zacisnęła zębów, kiedy znów się odezwał. A w odpowiedzi zdążyła się jedynie uśmiechnąć do adama — grymas ten, zwykle używany przez nią z zimnym wyrachowaniem i bez oporu, tym razem okazał się wyjątkowo trudny — ale nie odezwać się, bo właśnie wtedy wrócił Marcus i bracia zajęli się rozmową między sobą. Valerie skorzystała z tej okazji, żeby jeszcze przez chwilę zatrzymać spojrzenie w okolicy oczu Adama.
To właśnie oczy wracały do niej w snach. . P r z e ś l a d o w a ł y . ją.
Jej spojrzenie przeskakiwało przez chwilę między nimi i ustami, i szklanką w dłoni. Zmusiła się do odwrócenia wzroku, zanim uznała, że patrzy zbyt nachalnie. Zaśmiała się krótko na słowa o pokusach w Edenie, odbierając swoje szkło.
— Och, zdecydowanie. Z pewnością mamy tu więcej niż jedną Ewę. — I więcej niż jednego węża.
Zagryzione za zębami Słowa pozwoliły jej przynajmniej częściowo zniwelować gorzki smak myśli o Marcusie przedstawiającym Adamowi jakąś luksusową dziwkę. Czy cokolwiek innego, co miał na myśli i co sprytnie ukrył pod jakże eufemistycznym wyrażeniem o koleżance jego siostry.
Nagle pomyślała, że jeszcze nie widziała Giny w tłumie, ale ta klasyczna, elegancka piękność z pewnością gdzieś tutaj się kręciła.
Valerie zdusiła nieprzyjemne wrażenie rozchodzące się dreszczem w dół kręgosłupa i wypiła elegancki łyk alkoholu. Whisky przyjemnie zapiekło ją w gardle i spłynęło ciepłem w dół przełyku. Miała nadzieję, że pozwoli jej również się rozluźnić, wtedy jednak Anthony perfidnie wciągnął ją w swoją grę. A kiedy odezwał się jego brat, Valerie niespiesznie przeniosła wzrok na jego twarz. I zostawiła go tam, wbitego świdrująco.
— Nieufność, Marcusie? — zapytała i zatrzepotała przy tym rzęsami tak perfekcyjnie, że niemożliwością było stwierdzenie, że gest ten jest naturalny. Ale nie musiał być; za to idealnie odmalował na jej ładnej buzi szok, a może niezrozumienie typowe dla pustej lalki, która ma być jedynie ozdobą swojego partnera. Tyle że trwało to zaledwie dwa szybkie uderzenie serca, chwilę zbyt krótką, żeby dało się w pełni dostrzec ten obraz na twarzy kobiety i go docenić. A po nim pojawiło się coś dużo bardziej mrocznego, coś enigmatycznego w półuśmiechu i delikatnie zmrużonych oczach. — Z pewnością zdajesz sobie sprawę, że nieufność od wiedzy dzieli szeroka przepaść doświadczenia.
Było coś, co wyróżniało agencję Lowe’a na tle dziesiątek podobnych w dochodowej branży prostytucyjnej; coś, co sprawiało, że jego biznes wyróżniał się wyraźnie, rysował konturem i cieszył wyraźną popularnością. Coś, co zapewniło mu klientelę tak luksusową — i nie była to bynajmniej dyskrecja. A przynajmniej . ni e . t y l k o .
A mianowicie: Anthony nie sprzedawał słodkich idiotek. Nie sprzedawał pięknie ozdobionych prezentowych pudełek, po których otwarciu okazywało się, że niczego w środku nie ma; strojnych opakowań pustych w środku. Ani nie prymitywną nagość, ani tanią rozrywkę ani nawet nie zwykły seks. Nie, to wszystko można było znaleźć u przypadkowej dziwki wystającej przy drodze stanowej, a Anthony Lowe handlował czymś więcej.
Obietnicą.
Fascynacją.
Wyzwaniem.
T a j e m n i c ą .
Wiedział więc, że Valerie nie jest pustym ciałem bez charakteru, wielokrotnie widział ją w pracy i znał sposoby jej manipulacji oraz prowokacji. Być może nie spodziewał się po prostu, że ostrze ciętego języka zostanie wycelowane w jego brata. Publicznie. W jego towarzystwie. Dlatego skrzywił się nieznacznie i posłał jej z ukosa zimne spojrzenie.
— Wystarczy — rzucił nonszalancko.
Jednak sposób, w jaki Anthony zwykł urywać niewygodny temat, nie pozostawiał wiele pola do swobodnej interpretacji dla otoczenia; kiedy on coś oznajmiał, rzeczywistość natychmiast naginała się do jego słów. Zarówno Valerie, jak i Marcus zdawali sobie z tego sprawę. I choć nie spojrzała już więcej w stronę młodszego brata, zamilkła. Tylko jeden jej kącik ust uniósł się przy tym nieco wyżej, sprawiając, że asymetria uśmiechu stała się jeszcze bardziej wyraźna. Nie było w tym grymasie strachu ani potulności ani obietnicy, że już do tego tematu nie wróci. Była jedynie prowokacja.
— Co zaś się tyczy planu atrakcji na dzisiejszy wieczór, panie Hayes — kontynuował swobodnie Anthony, kierując swoje słowa do Adama, jakby nic się nie wydarzyło. — Proszę mi powiedzieć: cóż to by była za niespodzianka, gdybyśmy uprzednio zrujnowali ją informacją? Zaręczam jednak, że nie będzie się pan dzisiaj nudził. Niezależnie od tego, co też planuje mój brat — dodał z oszczędnym, eleganckim uśmiechem i tajemniczym błyskiem w oku.
Zanim Valerie zdążyła dodać swoje trzy grosze — słowa niebezpiecznie kotłujące się w dnie gardła, które nie kategorycznie mogły przerodzić się w dźwięk — obok nich pojawił się jeden z ludzi Lowe’a. Przywitał się kulturalnie, ale od początku kierował swoje spojrzenie wyłącznie na właściciela klubu.
— Telefon do pana, panie Lowe — obwieścił zwięźle.
Valerie nie miała pojęcia o co chodzi poza tym jednym — telefon bynajmniej nie oznaczał, że ktoś wisi na linii na międzystanowej. To była informacja o spotkaniu, najpewniej biznesowym, o którym ogół gości nie miał wiedzieć. Lowe nie dał po sobie poznać zdenerwowania. Skinął na Marcusa, w którego oczach również kryło się zrozumienie.
— Val, skarbie, zajmij się gośćmi. Zaraz wracam — rzucił nonszalancko, nachylając się do jej policzka, żeby zostawić na nim krótki, raczej grzecznościowy pocałunek. — Panie Hayes, zostaje mi życzyć panu . o w o c n e j . nocy. — Uśmiechnął się zdawkowo. — Mam nadzieję, że będziemy mieć jeszcze przyjemność porozmawiać. Marcusie. — Z tymi słowami skinął ledwie zauważalnie głową i obaj bracia oddalili się spokojnym krokiem w kierunku zaplecza klubu i mieszczącego się na tyłach gabinetu.
A oni zostali . s a m i . w tłumie obcych twarzy, głosów, śmiechów i dusznych zapachów otaczających ich z każdej strony.
Valerie nagle straciła swój żałosny punkt oparcia. Jednocześnie poczuła się swobodniej niż u boku Lowe’a, którego obecność ją ograniczała i irracjonalnie mniej komfortowo. Jakby była boleśnie świadoma faktu, że ostrożność wymuszana jego obecnością mogła teraz pęknąć jedynie pod naciskiem samego . i s t n i e n i a . Adama. I poniekąd to właśnie się stało; bo spojrzenie Valerie nie miało już dokąd uciec — musiało zatrzymać się na jego twarzy. Przesunęła wzrokiem po linii jego szczęki pokrytej zarostem, miękko po konturze ust, w górę grzbietem nosa aż do oczu, gdzie z jednego przeskoczyła na drugie i z powrotem. Zatrzymała je tam, a później zdała sobie sprawę, że wstrzymuje powietrze w płucach. W gardle paliło ją tysiąc pytań i milion słów.
Musiała działać.
Nie mogła stać tam bez ruchu, odsłonięta i podatna na atak.
— Mogę? — zapytała więc tak, jak zapytałaby każdego innego mężczyznę, gdyby pracowała.
Po czym, nie czekając rzecz jasna na pozwolenie, bezceremonialnie zrobiła krok w jego stronę i miękko wsunęła dłoń pod jego przedramię, opierając dłoń w zagłębieniu łokcia. Kontakt fizyczny palił jej skórę przez materiał ubrań, a jego bliskość przytłaczała i utrudniała każdy wdech. Mimo to Valerie utrzymywała idealną gardę, z lekko zadartym podbródkiem i enigmatycznym uśmiechem wyginającym wargi.
— Niech pan pozwoli, że oprowadzę pana po Edenie. A pan, panie Hayes, dotrzyma mi towarzystwa, dopóki Tony nie wróci. W ramach rekompensaty — dodała z błyskiem w oku i pociągnęła go delikatnie, żeby razem ruszyli w stronę słupów przytrzymujących antresole, gdzie było mniej tłoczno.
I choć wyglądało przekonująco, to była tylko gra. Pozory dla ludzi, którzy mogli ją obserwować, czekali na jej potknięcie, a o każdym natychmiast donieśliby Anthony’emu. Tylko puste słowa, dobiegające do niej jak zza grubej tafli szkła, mimo że sama je wypowiadała. A choć w każdej innej sytuacji wydawałyby się naturalne — przy nim brzmiały przerażająco sztucznie.
Nie potrafiła jednak już dłużej czekać.
Przy wyborze sukienki nie mogła co prawda przewidzieć okoliczności, w której materiał plączący się pod nogami jej się przyda, teraz jednak dziękowała samej sobie; przy kolejnym kroku Valerie upozorowała zaplątanie się materiału pod niebotycznym obcasem, żeby się potknąć. A kiedy ją przytrzymał — nawet jeśli zrobił to całkiem odruchowo — bez wahania wykorzystała chwilę, w której ich twarze znalazły się bliżej, żeby warknąć:
— Co ty tu robisz, do kurwy nędzy?
Uśmiechnęła się przy tym słodko, zupełnie nieadekwatnie do wycedzonych przez zęby, jadowitych słów przetkanych przekleństwem.
Dla otoczenia musiało to wyglądać jak jakaś błaha uwaga w stylu „och, ależ ze mnie niezdara”.

:pala:
32 y/o
For good luck!
184 cm
workin' nine to five what a way to make a livin'
Awatar użytkownika
I whisper secrets to my mirror, and in the silence I see you clearer; I watch it shatter and pull the pieces out... they cut right through my heart
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiżeńskie
typ narracjizależy
czas narracjijak leży
postać
autor


Sądził, że to on pierwszy powie — lub zrobi — coś, co zachwieje kruchą
(a przynajmniej za taką ją pojmował, skoro nie mógł bezgranicznie zaufać własnej mimice i odruchom)
równowagą trwającej kurtuazji; że się wygłupi, lub, co gorsza, urazi gospodarza, na którego względnych względach, mimo palącej go od środka żywej niechęci, tak mu przecież zależało — albo chociaż na tym, by nie pozostawić po sobie złego wrażenia czy niesmaku. Nie był wszakże nikim ważnym; nikim majętnym ani wpływowym, z kim należałoby się liczyć i tolerować jego obecność nieważne co, ot: po prostu nowy kolega Marcusa Lowe’a — trochę, wydawałoby się, przypadkowy, tym bardziej więc niepewny…
…w każdym razie póki co.

(Pobożne życzenie.)
Póki co jednak, no właśnie, nie cieszył się w tym towarzystwie żadnymi szczególnymi przywilejami, które dawałyby mu pewniejszą pozycję teraz i optymistyczną perspektywę na przyszłość. Sympatia Marcusa, choćby była zupełnie szczera, nie gwarantowała Adamowi niczego poza biletem wstępu oraz wprowadzeniem do kilku znajomości. O resztę musiał postarać się sam — chociaż zdawało się, że gwiazdy mu sprzyjały… o ile można tak było powiedzieć o kimś, kto męczył się każdą upływającą minutą, każdym nawet krótkim odezwaniem się w jej obecności w taki sposób, jakby jej nie znał; jakby to, że była obok, nie zatrząsnęło wcale jego światem w posadach.
Mogło być jednak gorzej; to po jego słowach mogła zgęstnieć nagle atmosfera. Mogło też nie zmieniać się nic, a pogawędka mogła trwać w nieskończoność tak długo, aż coś poszłoby wreszcie nie tak po jego stronie.
Tymczasem Anthony Lowe miał odejść. Adam pospiesznie przechylił głębszego łyka whisky, gdy ten zwracał się do Valerie, potem po raz kolejny ukłonił się grzecznie, ponownie krótko dziękując za przyjęcie. Gdy zaś okazało się, że wraz z Anthonym odchodził też Marcus…
Przez kilka sekund nie czuł nic — tylko ciepło w przełyku.

Ciepło.
Gorąco.

Sylwetki braci zniknęły w tłumie, a pustka, która objęła Adama tak łaskawie przelotnie, zapełniła się na nowo plątaniną emocji. Wzrok — teraz wyostrzony od napięcia, które znów objęło całe jego — nie miał spocząć gdzie indziej niż na .n i e j.

Minęło wystarczająco dużo czasu, by uznać, że każda pozostawiona po Valerie rana miała(by) szansę się zasklepić; wystarczająco dużo czasu, by każde z nich zdążyło stać się zupełnie kimś innym się zmienić, a jednak…

A jednak on pozostał w miejscu.
A jednak: kiedy przyglądał się jej przez moment bez tej paranoicznej obawy, że przeciągające się spojrzenie powie o nim — o nich — zbyt wiele,
to chociaż wyglądała inaczej, niż kiedyś
(dojrzalej i poważniej wynioślej),
przez chwilę nie istniały minione lata; przez chwilę zobaczył .s w o j ą. Valerie.

Chwila była, całe szczęście, ulotna — a oni nie byli tymi samymi ludźmi, co dawniej.
N i c. nie było takie, jak dawniej.

„Niech pan pozwoli…”

— Oczywiście — przytaknął bez entuzjazmu, a jednak w mimowolnym odruchu cofnął ramiona i uniósł nieco głowę, korygując tym samym własną postawę, jakby zależało mu na spełnieniu zaszczytnego obowiązku z należytą godnością — choć nie pasował ani do tego miejsca, ani na towarzystwo dla tak wytwornej jubilatki.

„A pan, panie Hayes…”

Już nie.
Poczuł to jeszcze wyraźniej wraz z dłonią znajdującą oparcie na jego przedramieniu. Subtelny dotyk, mimo że do granic możliwości odrealniony, paradoksalnie ściągnął Adama tym mocniej na ziemię:
do wrogiego, obcego mu otoczenia
oraz do ziejącej chłodem i niezbadanym mrokiem przepaści doświadczenia — wyrwanej pomiędzy nimi przez podjęte decyzje, czas i nowe realia. Bliskość ciał, która kiedyś wydawałaby się tak naturalna jak miarowe (albo właśnie urywane) oddechy i regularne (ale i to przyspieszone) bicie serca, teraz wtłaczała w mięśnie sztywność, zaś w myśli — zamęt i obawy. Nie miał na to planu — ruszył jednak bez oporu w nadanym im przez nią kierunku, bo jedyną jego opcją było dopasowywać się do sytuacji i nie zwracać na siebie niepotrzebnej uwagi.

Valerie i Adam.
Pani Palmer i pan Hayes.
(„…dopóki Tony nie wróci.”)

Chwycił ją instynktownie; zrobiłby to nawet, gdyby zauważył, że ruch i rozkład ciężaru przy łapaniu równowagi na jego przedramieniu były bardziej wyważone, niż nagłe — ale nie zauważył. Dopiero po tym, jak się do niego odezwała, bez trudu się domyślił: manewr został precyzyjnie wykalkulowany.

„Co ty tu robisz?”

C h c i a ł a b y ś . w i e d z i e ć.

— Też się cieszę, że cię widzę, V. — wycedził w nieodpartym przypływie przekory, narzucającym ironiczny ton i każącym mu zachować zacięty wyraz twarzy w kontraście do jej niemal niewinnego uśmiechu.
Przytrzymywał ją tak zaledwie parę sekund — nie dłużej, niż było to potrzebne, by korzystając z okazji odezwać się przyciszonym głosem — ale wystarczyło, by w nozdrza wyraźnie uderzył jej zapach, a obrzucające go oskarżeniem z takiej odległości spojrzenie nadkruszyło mur, który miał go chronić przed jej wpływem.
Coś w nim pękło; kiedy się prostował i odsuwał rękę od kobiecego ramienia, wzrok spłynął w dół po jej ciele: po długiej szyi ozdobionej drogą biżuterią i eleganckiej sukni opinającej sylwetkę. Przypomniał sobie męską rękę na jej biodrze — rękę pierdolonego Anthony’ego Lowe.

Jakkolwiek mu jej brakowało, wcale nie chciał jej zobaczyć. Na pewno nie tu; na pewno nie w takich okolicznościach.
Nie było już jednak dla niego odwrotu.

— Och, chyba cię oblałem — rzucił z odrobinę teatralnym przejęciem. — Pozwól-…
Tym razem to on nie czekał na przyzwolenie — zwłaszcza że pretekst do wyciągnięcia wolną dłonią poszetki i ponownego nachylenia się w stronę Valerie był naprędce zmyślony; resztka whisky może i chlupnęła ze szklanki, niemniej blada skóra pozostała sucha. Chodziło tylko o przykrywkę dla zbliżenia ust do jej ucha.
— Marcus mnie tu zaprosił, znamy się od jakiegoś czasu. — Dotknął szczupłego nadgarstka przez śliski materiał chustki. — Nie znała pani listy gości na własnej imprezie, pani Palmer? — Wypowiadając ze specyficznym naciskiem jej nowe nazwisko ledwo na nią zerknął, najwyraźniej próbując udawać, że niczego to w nim nie porusza.
Pani Palmer.
Sam jednak podkopał własny wysiłek, nie powstrzymując kolejnych słów:
— To po mężu? — Brwi zmarszczyły mu się gniewnie ze słabo powściąganym niezadowoleniem.

A potem już powinien ugryźć się w-…

— Już chyba byłym…?

…

old wound
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
smark
niedbałość stylistyczna, przesada dialogowa i, no cóż, narracja pierwszoosobowa
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Entertainment District”