34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zawsze było jej m a ł o.
Powinien był się tego spodziewać. Każdy kolejny szczegół, który jej podsuwał zamiast zaspokajać ciekawość, zdawał się jedynie otwierać następne drzwi. Mógł niemal zobaczyć, jak w jej głowie powstają kolejne pytania, jak łączy ze sobą poszczególne fragmenty i próbuje znaleźć brakujące elementy układanki. - Pomidor - odparł z p e r f i d n y m uśmiechem, jakby właśnie udzielił jej najbardziej wyczerpującej odpowiedzi na jaką mogła liczyć.
Przez ostatnie kilkadziesiąt minut zaprezentował jej zresztą całkiem pokaźny repertuar uśmiechów - był ten ledwie zauważalny, pojawiający się na moment, kiedy coś go rozbawiło, ten krzywy, zwykle zwiastujący kolejną złośliwość i ten szerszy, b e z c z e l n y, którym szczególnie upodobał sobie ją drażnić. - Może stałem całe życie na bramkach w klubach? - podrzucił. - Albo jestem byłym bokserem? - uniósł lekko brwi, dając jej chwilę na przetworzenie tych rewelacji.
Oboje wiedzieli, że Arthur Alistair nie powierzyłby bezpieczeństwa swojej córki komuś kogo doświadczenie zawodowe ograniczało się do wyprowadzania pijanych klientów z nocnych lokali. Podobnie jak nie zatrudniłby człowieka, który całe życie spędził na rozwiązywaniu problemów pięściami. Przykładał dużą wagę do tego z kim się pokazywał i komu powierzał swoje sprawy. Polityczna kariera wymagała umiejętności dbania o własny wizerunek, a ten potrafił ucierpieć nawet przez pozornie nieistotne decyzje. Ludzie z najbliższego otoczenia musieli być sprawdzeni, ich przeszłość prześwietlona, a nazwiska wolne od historii, które mogłyby niepotrzebnie przyciągnąć uwagę mediów. Teczka Gavina nie była jednak tak nieskazitelna, jak można byłoby oczekiwać, ale Arthur najwyraźniej uznał, że bilans wypada wystarczająco korzystnie.
Kiedy Nora wróciła do tematu Timothy'ego, nie powstrzymał krótkiego parsknięcia. Miała absolutną rację, bo spośród wszystkich możliwych tematów wybrał akurat ten, do którego zdążył już kilkukrotnie wrócić, choć za każdym razem próbował określić swoje zainteresowanie jako coś zupełnie p r z y p a d k o w e g o. - Wybieram tematy, o których mam jakieś pojęcie. Tommy jest dla mnie niemalże jak kumpel, chociaż biedak nie wie o moim istnieniu - odparł z lekką ironią, kręcąc głową. Nawet jeśli wiedział o Timothym wystarczająco dużo, nie oznaczało to, że powinien ingerować w ich relację. Nora jasno dała mu do zrozumienia, że ma trzymać się z dala i nie interesować się jej życiem; jego zadaniem było pilnować, żeby z jej głowy nie spadł ani jeden włos, a nie zamartwiać się o to, czy i kiedy ktoś złamie jej serce.
- Jasne - w jego głowie pojawiła się ta n i e z n o ś n a myśl - drobna igiełka, która ukłuła go, podpowiadając, żeby jednak nie kończył tematu. Żeby zapytał jeszcze o coś, dowiedział się, czy rzeczywiście była szczęśliwa, ale miał ku temu żadnego rozsądnego powodu. - Pamiętaj tylko, żeby on lubił też ciebie - przekręcił głowę w jej stronę i przez chwilę przyglądał się jej profilowi. Nie powiedział tego z przesadną powagą, nie zamierzał dawać jej wykładu na temat związków, bo był ostatnią osobą, która powinna się w takich tematach wypowiadać. Nie tylko ze względu na nią, a ogólnie.
- Nikogo nie mam - odpowiedział na jej pytanie, wybierając szczerość. Mógł z łatwością odbić piłeczkę, zapytać czy naprawdę interesuje ją jego życie uczuciowe, albo wymyślić jakąś równie absurdalną historię jak te o pracy na bramkach. - Byłem zaręczony, ale rozstaliśmy się niedawno - w jego głosie nie było dramatyzmu, żadnego nagłego przypływu smutku, który wymagałby dłuższego wyjaśnienia. Powiedział to spokojnie, niemal tak, jakby informował ją o czymś, co wydarzyło się dawno temu, choć w rzeczywistości nie minęło dużo czasu. Krzyżując z nią spojrzenie, uśmiechnął się b e z c z e l n i e i ją przedrzeźnił: - Serio? Spośród wszystkich możliwych tematów wybrałaś mój związek?
Nie zamierzał zatrzymywać się w tym miejscu na dłużej; Nora miała swoje tajemnice, on miał swoje, ale skoro sama zdecydowała się zajrzeć nieco głębiej w jego życie, mógł wykorzystać okazję i zrobić dokładnie to samo. - Macie trudną relację z Arthurem? - zapytał swobodnie, mając nadzieję, że wiedziała, iż nie musiała odpowiadać. Był człowiekiem, który nie naciskał, cierpliwym, wchodził tylko przez te drzwi, które ktoś sam przed nim otwierał, pomimo, że przez ostatnie tygodnie zastanawiał się wiele razy, skąd dokładnie brały się granice jej ojca, które ona tak chętnie przekraczała.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Chociaż nie wypowiedziała na głos ani jednego zdania, na pewno wyczuł, że go przejrzała. Podciągnęła kolana nieco wyżej i oparła brodę na jednym z nich, przyglądając mu się z wyraźnym powątpiewaniem.
– Nie wierzę. Jeżeli znaliście się wcześniej, to na pewno nie mógłeś być bramkarzem w klubach. Mój ojciec nie wie, czym jest dobra zabawa, nie mielibyście s z a n s y się poznać – kąciki jej ust powędrowały ku górze, zanim zaczęła mówić dalej. Moooże- – przeciągnęła ostatnie słowo, jakby bardzo mocno chciała podkreślić, że absolutnie nie wierzy w tę wersję. – Może byłeś bokserem, ale obawiam się, że jest to dość nieprawdopodobne. Twoja twarz wygląda zbyt dobrze – dopiero kiedy skończyła mówić, dotarło do niej, jak właściwie mogła zabrzmieć jej uwaga. Przez ułamek sekundy miała ochotę ją cofnąć, opakować w nieco mniej dwuznaczny komentarz albo przynajmniej udawać, że chodziło jej wyłącznie o brak widocznych śladów po podobnej karierze. Nie zrobiła jednak żadnej z tych rzeczy. Nie zamierzała dawać mu satysfakcji, jakoby się speszona próbowała się z czegokolwiek tłumaczyć.
Dlatego tylko uniosła kubek do ust, jak gdyby właśnie wygłosiła zupełnie neutralną opinię na temat jego fizjonomii, i z niewzruszoną miną czekała na jego reakcję.
– A skąd przeświadczenie, że n i e l u bi? Zakładam, że do tej pory widziałeś nas tylko z daleka.
Od jakiegoś czasu miała swoje przypuszczenia. Intuicja podpowiadała jej, że Timothy coś przed nią ukrywa; za bardzo pilnował swojego telefonu, kiedy przebywał blisko niej czy coraz częściej musiał zostawać dłużej w pracy. Ufała mu. A przynajmniej to lubiła sobie wmawiać. Nigdy nie doszło do sytuacji, w której fizycznie sprawdziłaby, czy jest wobec niej uczciwy, ale…
Nie. Nie pozwoli zasiewać w sobie niepewności przez kogoś, z kim pierwszy raz od tygodni zamieniła więcej niż trzy słowa.
Powstrzymała się jednak od złośliwości.
Bo właśnie przyznał, że był zaręczony.
Usilnie próbowała dopasować tę informację do mężczyzny, który siedział naprzeciw. Nie pasowała jej do niego. A może po prostu nie pasowała do wyobrażenia, które zdążyła sobie zbudować na podstawie wszystkiego, czego do tej pory doświadczyła w jego obecności. Nie wyglądał na kogoś, kto właśnie zamknął jakiś istotny rozdział życia.
– Zaczynałam podejrzewać, że masz alergię na wszelkie formy zaangażowania – i tyle. Nie doptywała o jej imię, wiek, kolor włosów czy powód rozstania. Założyła, że kiedyś prawdopodobnie opowie jej o tym z własnej woli. Szczególnie jeżeli rozejm stanie się cyklicznym wydarzeniem.
Wyciągnęła nogi przed siebie; teraz jej własne ułożone były równolegle do jego długich łydek. Odwróciła wzrok i przez krótką chwilę przyglądała się płomieniom, jakby zastanawiała się, ile prawdy może zmieścić w odpowiedzi, która nie zabrzmi jak skarga rozkapryszonej córki.
– Och, skądże. Jesteśmy wzorem rodzinnej harmonii. Arthur podejmuje za mnie decyzje, ja je kwestionuję, on zatrudnia kolejnego rosłego mężczyznę, żeby przypominał mi o konsekwencjach nieposłuszeństwa. Wszyscy jesteśmy szczęśliwi – upiła łyk jeszcze ciepłej herbaty i na powrót zawiesiła spojrzenie na jego licu. – Mój ojciec ma dość osobliwą definicję troski. Wydaje mu się, że jeśli zapłaci odpowiednim ludziom, zamknie wszystkie drzwi i postawi kogoś za moimi plecami, to problem przestanie istnieć. Długo walczyłam, aby mieć to, co mam teraz i jestem za to wdzięczna, ale… – nie dokończyła, bo przecież wiedział.
D o s k o n a l e wiedział, że w teorii wolałaby, gdyby go nie było.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
ODPOWIEDZ

Wróć do „#15”