Odpoczynek był terminem, który mógł posiadać różną definicję czy przybierać różne formy.
Mógł być na przykład odpoczynkiem
mentalnym, który wymagał od niego zatrzymania się przy Katji i przekazania jej kolejnych instrukcji. Wybrała parę przyjemniej wyglądających osób, które zostały oddelegowane do towarzyszenia Haze i jej młodszej siostrze w podróży do swojego mieszkania i późniejszej przeprowadzce - w zależności od nastawienia kobiety, mogli być zmuszeni do trzymania się na dystans. Był w stanie uszanować prośbę Violet, która domagała się kontroli nad własnym losem i niezależności, do pewnego stopnia - jeśli chciała, mogła nawet taszczyć walizki własnoręcznie, byle tylko jego ludzie mieli zabezpieczony obszar, w którym się znajdowała.
Nie zamierzał ryzykować.
Dopiero wtedy wrócił do własnego mieszkania. Pierwszą rzeczą, którą zrobił, było zgarnięcie telefonu porzuconego na kanapie - wraz ze szklanką drinka o właściwościach pobudzających, który smakował cierpko i słodko, a jednak po nieprzespanej nocy wchodził lepiej, niż powinien. Ekran urządzenia natychmiast zapełnił się powiadomieniami, nieodebranymi połączeniami i wiadomościami, z których część zdążyła już stracić na aktualności. Przejrzał je pobieżnie oddzwaniając tylko tam, gdzie rzeczywiście wymagała tego sytuacja, całą resztę zrzucając na równie wkurwionego i zmęczonego menadżera, który z pewnością zająłby się nimi lepiej od niego. Interesowało go głównie to, ile ponieśli strat poprzedniej nocy i którzy ludzie wymagali opieki medycznej, oraz czy ją otrzymali. Zadziwiająco strzelanina przyniosła zaledwie dwa trupy po ich stronie, co wyraźnie pokazywało, że mafia nie spodziewała się tak ostrej reakcji z jego strony i choć zabezpieczyli przyjęcie w należyty sposób, nie zakładał on uzbrojonego oddziału wpadającego nagle przez drzwi.
Dopiero po tym pozwolił sobie na prysznic.
Woda przyniosła niewielką ulgę obolałym mięśniom, ale nie była w stanie zmyć zmęczenia, które osiadło gdzieś głębiej, pod skórą. Wciąż nadwrażliwe żebra przypominały o sobie przy każdym, głębsyzm wdechu, a kiedy położył się na łóżku, jego ciało zareagowało na materac z wdzięcznością, której sam nie zamierzał mu okazywać.
A może to jej zapach, który pozostał na poszewce. Kształt jej sylwetki ułożony ze zmiętej pościeli, jeden, ciemny włos, który dostrzegł nim jego własna głowa spoczęła na poduszce, która wciąż pachniała n i ą.
Przespał może dwie godziny.
Nie była to szczególnie imponująca ilość odpoczynku, ale wystarczyła, by przestał mieć wrażenie, że samo funkcjonowanie wymaga od niego zdolności intelektualnych, które zaczęły mu umykać. Telefon, pozostawiony na szafce nocnej, przypomniał mu o swoim istnieniu jeszcze zanim zdążył na dobre otworzyć oczy, prowadząc go do drugiego miejsca, które uważał za swój dom - może nawet bardzije, niż tego.
Rapture.
Gdy przekroczył jego próg, klub przygotowywał się na ponowne otwarcie. Jego sale były puste poza pracownikami sprzątającymi bądź ogarniającymi dostawy - nic, czego nie widziałby setki razy od chwil, w której klub znalazł się w jego posiadaniu i zyskał nową nazwę.
Znacznie intensywniej było na jego zapleczu.
Korytarze były pełne ludzi postawionych w stan najwyższej gotowości. Było ich zbyt wiele, zbyt podzielonych względem panujących w środku nastrojów - niektórzy wyrażali niepokój, inni jakąś szaleńczą determinację, z którą planowali rozgromienie całej, pieprzonej mafii w Toronto. Tkwił gdzieś pomiędzy nimi, znajdując menadżera i zamykając się z garstką zaufanych ludzi we własnym gabinecie.
Odwet był nieunikniony.
Przez czas przekraczający dwie godziny, które przeznaczył na sen, zajmował się sprawdzaniem i zabezpieczaniem swoich inwestycji, przydzielaniem zadań wszystkim tkwiącym w gotowości ludziom, mnożeniem ochrony dla samego klubu. Dzwonił do ludzi, którzy uważali się za jego sojuszników by sprawdzić, ile w nich pozostało chęci do współpracy teraz, gdy Włoski moloch tkwił nad głowami ich wszystkich.
Po drugiej stronie również trwały porządki.
Z docierających do niego informacji wynikało, że w szeregach ’Ndranghety poleciało kilka głów, a odpowiedzialni za zabezpieczenie przyjęcia i dopuszczenie do tak dotkliwej kompromitacji ludzie zostali odsunięci, bądź
usunięci z równania. Być może w ich wewnętrznych kręgach teraz prowadzone były wyliczenia ustalające, czy zniewaga, którą ich obdarzył, mogła być wykupiona pieniędzmi i kontaktami, czy musiała zostać przelana we krwi.
Nie zamierzał tkwić w klubie gdy Włosi nad tym dywagowali.
Hotel, który wybrała Haze, należał do tych
niezgorszych. W zasadzie to utrudniało mu sytuację - pracownicy nie byli tak chętni do współpracy bez pokaźnej łapówki wręczonej samemu właścicielowi. Dowiedział się, w którym pokoju spała Haze, a także kto spał w reszcie pomieszczeń na jej poziomie.
Za jego uprzejmą prośbą, wzbogaconą dyskretnie podarowaną kwotą pieniędzy, wszyscy goście zostali przeniesieni gdzie indziej.
Jeden po drugim, dyskretnie, członkowie jego własnej organizacji wprowadzali się do pokojów na poziomie Haze. Odziani w normalne ubrania, nawet z pustymi walizkami, jeśli nie liczyć tkwiącego w nich uzbrojenia, przechodzili przez proces meldowania się i czystym przypadkiem otrzymywali klucze do pokoi, które nie zostały nawet porządnie wysprzątane po poprzednich lokatorach.
Nie odmawiał jej niezależności - ale w swojej potrzebie upewnienia się, że jest bezpieczna, również bywał
pazerny.
R a n d k a.
Dopiero tkwiąc przed drzwiami jej hotelowego pokoju z dłonią wyciągniętą przed siebie zorientował się, że nie bywał na zbyt wielu
randkach. W zasadzie na takiej nie był chyba nigdy.
A przynajmniej nigdy nie tkwił u drzwi kobiety z kwiatami w dłoni.
Choć zapukał w jej drzwi, nie tkwił bezpośrednio w przejściu. Zamiast tego odsunął się, plecami opierając o ścianę, nie chcąc, by ktoś niechciany, znajdujący wewnątrz, przypadkiem go dostrzegł - wątpił, by jej siostra pragnęła dostrzec osobę, z którą Haze zamierzała wyjść. O ile wyjdzie.
Jego włosy tym razem były idealnie ułożone, zarost zniknął ze szczęki. Czarne, idealnie skrojone spodnie i koszula w kolorze czerwonego wina z rozpiętymi górnymi guzikami wychylały się spod długiego, czarnego płaszcza, kończącego paręnaście centymetrów nad skórzanymi butami.
-
Randka - przywitał się, koślawo, gdy uchyliła drzwi, licząc na to, że sarkastyczny uśmiech na jego twarzy przełamie niezręczność kwiatów, które wyciągnął w jej stronę. Kwiatów, na których się nie znał - były tam jakieś fioletowe i jakieś białe, mniejsze i większe. Polecenie wydane florystce brzmiało
niech będą drogie, ale wyglądają na tanie i wyłącznie na samym środku tego bukietu pozwolił sobie wetknąć jeden fiołek, niemal ukryty pod wszystkimi innymi.
are you ready, my date?