ODPOWIEDZ
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

'cause its your heart, it's alive
it's pumping blood


Hmm… przecież nie było nic dziwnego w tym, że jechał na kampus uniwerka, żeby postawić kolesiowi z Tindera… kawę. Zaznaczmy to sobie... kawę, zamiast przysłowiowego loda, proszę panstwo! Jezu, od kiedy był aż takim romantykiem? Zaraz tam romantykiem! A może jednak? Nie, nie, nie… Shelby należał do tego sortu ludzi, którzy wszystko robili w jakimś konkretnym celu, i tak było również teraz… przynajmniej tak sobie wmawiał. Cholera, ten blackout robił sobie z niego żarty. Lubił dark humour, ale no bez przesady, nie wtedy, kiedy sam tkwił pośrodku tej całej ciemności.

No ale dobra, anyways, już się umówił na tę kawę. W sensie, że ją przywiezie chłopakowi, którego wcale nie interesowali mężczyźni, ale za to interesowały go wydry. A w szczególności taka karłowata, którą umiał też narysować, co się ceni, bo od razu przykuło to uwagę Shelby’ego. No, to i te piegi, które chłopak rzekomo chciał usunąć? Fucking hell… co się działo z tą generacją? Sam może nie należał do najstarszych, ale no halo, ta ich była jakaś taka niezdecydowana… A może po prostu jedna część studentów protestowała na ulicach Paryża, by druga mogła martwić się tym, jak usunąć ze zdjęć swoje urocze pocałunki słońca? XD BALANS NA ŚWIECIE MUSIAŁ BYĆ, DRODZY PAŃSTWO.

Alrighty, zdążył dojechać na miejsce i zaparkować motor na podziemnym parkingu, tłumacząc, że był gościem jednego ze studentów. Nawet nie próbował udawać, że znał nazwisko chłopaka, hell, nie miał nawet pewności, czy ten w ogóle mówił mu prawdę w kwestii swojego imienia!! No ale nic, spędził chyba jakieś czterdzieści minut, krążąc po różnych kawiarniach w okolicy, aż w końcu natrafił na taką, w której faktycznie mogli zrobić mu kawkę, no bo halo, awarie techniczne przez ten przeklęty blackout. Zamówił jedną dla niego, a drugą, z ciapką mleka i dwoma słodzikami, dla siebie, bo to słodki chłopak był, mkay? No i ruszył w miejsce oznaczone pinezką, którą chłopak mu wysłał. Chyba już z daleka rozpoznał go na ławce, więc jak gdyby nigdy nic podszedł bliżej. - Juan? - zapytał, ale nie czekał na odpowiedź. Wystarczyło, że zeskanował wzrokiem te dłuższe brązowe włosy i twarz usianą piegami, żeby wiedzieć, że dobrze trafił. A jak nie? Well, przynajmniej przez chwilę sobie popatrzy, a chłopak będzie miał darmową kawę. Usiadł obok, stawiając przy nim przeznaczony dla niego kubek wypełniony czarną kawką sypniętą cynamonem. Upił łyk swojej kawy, a drugą, wolną dłonią wyciągnął telefon z kieszeni. Odblokował go twarzą i kliknął w zdjęcie, które wcześniej mu wysłał. - To co? Jakim antybohaterem będę w twoim komiksie? - zapytał z nutką rozbawienia w głosie, podsuwając ekran telefonu prawie pod nos chłopaka, którego na dobrą sprawę dopiero co poznał.

Oh my, it’s gonna be so much fun.


Juan
21 y/o
For good luck!
172 cm
Student | Twórca komiksów
Awatar użytkownika
somewhere between "take me seriously" and "don’t let me finish talking"
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiwhatever
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjigłównie przeszły
postać
autor

Przez ostatni kwadrans przesypiał wykład licząc na częściową niewidzialność w przedostatnim rzędzie. Sucha teoria nigdy się do niego nie kleiła, a monotonny głos prowadzącego przypominał przesypujący się w klepsydrze piasek. Powieki ciążyły mu dramatycznie, głowa chyliła się ku ławce, a kręgosłup nagle zmienił konsystencję na gumową, więc kiedy Juan z paruminutowym lagiem podrywał się z ławki i opuszczał salę, miał nadzieję, że kawa z którą jechał właśnie Levi była porządna. W końcu miał jeszcze praktyczne zajęcia z rysunku technicznego, musiał dostać się później do mieszkania, zahaczyć o warzywniak i o ile kolana nie ugną się pod nim zaraz po przekroczeniu progu, planował na późny wieczór kurs za miasto z praniem. Blackout blackoutem, ale sterta w koszu z bielizną urosła w ciągu tygodnia do takich rozmiarów, że w grę wchodziła już tylko całodobowa, samoobsługowa pralnia w Brampton.

Pomimo przyświecającego słońca w powietrzu dało się już wyczuć późną kanadyjską jesień.
Chociaż zwykle wystarczała mu jeansowa kurtka, Juan obwiązał się przy wyjściu luźno bordowym szalikiem, zasłonił czerwieniejące koniuszki uszu i wcisnął obie dłonie w kieszenie. Drepcząc w kierunku najbliższej ławki słyszał jak coś przewraca mu się w plecaku, więc zwolnił, a na czole wyrosła mu pojedyncza, płytka zmarszczka.
Nie podobał mu się ten dźwięk. Miał ostatnio zbyt wiele wypadków z tuszem by to zignorować.
Momentalnie wybebeszył zawartość pilnując, by zestaw rapidografów nie wytoczył się z etui, odłożył na bok szkicownik i blok techniczny, a gdy pomiędzy portfelem, biletem miesięcznym i powerbankiem znalazł pojemnik z czerwonym atramentem, wzniósł go pod słońce aby stwierdzić, czy coś wyciekło.
Na szczęście opakowanie okazało się szczelne, mimo to Juan i tak owinął je kilkoma chusteczkami i prowizorycznie związał gumką do włosów, których komplet nosił na ogół na lewym nadgarstku.


Kiedy Levi dołączył do niego parę minut później, Arellano siedział na tej samej ławce po turecku, ze szkicownikiem rozłożonym na kolanach i właśnie kreślił coś, co wyglądało jak axolotl na śliwce.
Nie podniósł głowy - ba, nawet nie oderwał ręki! - gdy usłyszał własne imię, a kątem oka przyuważył charakterystycznie motocyklowe spodnie. Nie z braku uprzejmości; po prostu gdy cieniował lub stawiał gęsto linie, nie lubił przerywać.

一 Zgadza się 一 odparł gładko, wolną ręką wykonując jakiś bardzo ogólny ruch, mający prawdopodobnie zachęcić do zajęcia miejsca obok. 一 Sekundę, akurat dobrze mi poświeciło.
Czuł się obserwowany, mimo to dłoń prowadząca ołówek pracowała sprawnie i bez zawahań kreśliła dalej, aż do ostatniego zamaszystego zawijasa, który okazał się być ogonem.
Levi wyglądał dokładnie tak jak na zdjęciach, co zagrało na plus. Ostatnią rzeczą o jakiej Juan marzył było zwabienie jakiegoś creepa przez aplikację randkową do miejsca, w którym bywał praktycznie codziennie.
Tekturowy kubeczek z kawą postawiony sugestywnie pomiędzy nimi skupił na chwilę jego spojrzenie i Arellano przez ułamek sekundy zawahał się, a ręka już wyciągana w jego stronę zatrzymała się w powietrzu. Ledwie zauważalnie, a jednak.

一 Więc... dzięki za kawę, zrobiłeś mi w sumie dzień 一 zdecydował się wreszcie, z nieco roztargnionym śmiechem słyszalnym pomiędzy. Finalnie wziął kubek z kawą i czując intensywny zapach cynamonu pokiwał głową. 一 Ile ci wiszę? Zważywszy na to, że... cóż, że to nie jest randka?
Nie miał pojęcia jakimi prawami rządziły się tinderowe spotkania. Na logikę nie wiedział również na co liczył Levi, bo altruizm był w tych czasach rzadko spotykaną cechą.
Zaledwie chwilę później, gdy brał pierwszy łyk kawy zrozumiał, że Levi był nie tylko jego łutem szczęścia i sposobem na dociągnięcie do końca dnia; był utrapieniem.
Z ekranu jego telefonu przyglądała mu się znajoma twarz, więc Juan skrzywił się i zasłonił kubkiem, jakby z jednej strony żałował, że pokazał mu zdjęcie bez retuszu, z drugiej tak, jakby zawiódł się samym sobą. Mógł się domyślić.

一 Bezczelnym, to na pewno 一 stwierdził na start, przy okazji powoli dochodząc do wniosku, że zupełnym przypadkiem trafił na wyjątkowo barwny charakter. 一 Ale pozwól mi jeszcze przynajmniej przez parę minut wierzyć, że jest w tobie dobro, bo przywiozłeś mi kawę. Nie psuj sobie tego pierwszego dobrego wrażenia, joder.


levi shelby
default (dc: default_1010)
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Okej, czyli przegrał walkę o uwagę z… czym właściwie? Zerknął na rozłożony na kolanach chłopaka szkicownik, próbując zorientować się, co przedstawiał rysunek. Coś salamandropodobnego na... na śliwce??? Nie no, zajebiście. Człowiek jeździł po mieście w poszukiwaniu działającego ekspresu, przywoził kawę niemal pod sam nos, a na miejscu dowiadywał się, że musiał poczekać, aż jakiś mały płazek doczeka się odpowiednio dopracowanego ogonka, priorities… proszę państwa. - Jasne, nie będę przeszkadzał - rzucił, rozsiadając sie wygodnie. O dziwo, faktycznie pozwolił mu skończyć. Upił łyk swojej kawy i przez chwilę przyglądał się dłoni, która sprawnie przesuwała ołówek po papierze. Sam pewnie zdążyłby już coś rozmazać, albo uznać, że jednak nie miał cierpliwości do tych wszystkich kreseczek. Chłopak obok niego wyglądał jednak tak cholernie uroczo, kiedy skupiał się na tym, co tobił, że Levi po prostu nie potrafił oderwać od niego wzroku.

No coooo? Potrafił docenić talent. Zwłaszcza kiedy właściciel tego talentu miał przyjemną dla oka twarz. Na żywo jego piegi były równie urocze, co na zdjęciu. Może nawet bardziej, chociaż nie zamierzał od razu dzielić się tą obserwacją. Zerknął ponownie na rysunek, unosząc lekko brew. - Dobra, muszę wiedzieć. To salamandra na śliwce czy właśnie obraziłem jakąś istotną postać z twojego komiksowego uniwersum?

Przyglądajac mu sie jak upił łyka kawy poczuł przyjemną satysfakcję i uśmiechnął się nieco szerzej, już otwierając usta, żeby odpowiedzieć, kiedy padło kolejne pytanie. I oczywiście to obowiązkowe przypomnienie, że TO NIE BYŁA RANDKA. Jezu, caaalm down. Nie przywiózł nawet kwiatów… - Nic mi nie wisisz. Mówiłem, że stawiam - odpowiedział, wzruszając lekko ramionami. - I tak, pamiętam. Nie randka. Nie musisz mi tego przypominać co pięć minut, bo jeszcze pomyślę, że próbujesz przekonać samego siebie. - uśmiechnął się zaczepnie, ale zaraz uniósł wolną dłoń, dając mu znać, że już, spokojnie, nie zamierzał ciągnąć tego w nieskończoność. - Żartuję. Możesz wypić kawę bez podpisywania ze mną aktu małżeństwa, chociaż not gonna lie, Juan Shelby ma bardzo ładny wydźwięk. - parsknął pod nosem.

Jego kawowy towarzysz nie przestawał go jednak zadziwiać, bo wystarczyło, że podsunął mu telefon, a Juan schował twarz za kubkiem. Levi zerknął na ekran, potem na niego i ledwo powstrzymał wybuchniecie śmiechem, - bezczelnym? - powtórzył, przykładając wolną dłoń do klatki piersiowej. - Ledwo usiadłem, a ty już tak dobrze mnie rozgryzłeś, cholera, jest to trochę przerażające… jestem aż tak przewidywalny? - cmoknął z dezaprobatą, ale kiedy chłopak poprosił go, żeby nie psuł pierwszego wrażenia, cofnął telefon. Zablokował ekran i schował urządzenie do kieszeni. Dobra. Potrafił wyczuć moment, w którym należało odpuścić. Sometimes.- Czyli pierwsze wrażenie było dobre? - zapytał jeszcze, wyraźnie zadowolony z wyłapania akurat TEJ części wypowiedzi. - Okej, tego się trzymajmy. Resztę na razie przemilczę, skoro tak ładnie prosisz. - Oparł się wygodniej o ławkę i obrócił kubek w dłoniach. Wcale nie chciał, żeby Juan naprawdę poczuł się przy nim niekomfortowo. - A tak serio, nie wiem, co ci w tym zdjęciu przeszkadza. Dobrze na nim wyglądasz - powiedział już swobodniej, bez robienia z tego wielkiego wyznania. - z piegami włącznie. - musiał to dodać, no ale nie chcial znowu wrocic do tego niezrecznego momentu, wiec od razu zmienil temat i wskazał brodą szkicownik, bo ten faktycznie go zainteresował. - Pokażesz mi coś jeszcze? - zapytał z zaciekawieniem, - Ciekawi mnie, co tam jeszcze chowasz. - Ponownie uniósł kawę do ust, spoglądając na niego znad wieczka. - No i muszę sprawdzić, czy mój przyszły komiksowy odpowiednik trafi w dobre towarzystwo. Bezczelny może być, ale zadbaj chociaż o to, żeby był przystojny.

Juan
21 y/o
For good luck!
172 cm
Student | Twórca komiksów
Awatar użytkownika
somewhere between "take me seriously" and "don’t let me finish talking"
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiwhatever
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjigłównie przeszły
postać
autor

Axolotl na śliwce powoli nabierał szczegółów, z czasem pozornie salamandrowaty szkic zaczął przypominać to, do czego Juan dążył w swoim zamyśle. Ołówek narzucił cień z odpowiedniej strony, dzięki czemu owoc nabrał pożądanej trójwymiarowej kulistości, a przygaszone grafitem ślepka sympatycznego stworzonka stały się żywsze dzięki kilku dziabniętym z grubsza iskierkom światła.
Zapytany o to co przedstawiał rysunek, Arellano zerknął na mężczyznę kątem oka i na krótko ołówek zatrzymał się w bezruchu, kilka milimetrów nad papierem.
一 To jest... axolotl na śliwce 一 wyjaśnił najprościej jak potrafił, pomimo że chwilę wcześniej nosił się z ochotą wtajemniczenia go w szczegółowe lore. 一 Kosmiczny axolotl na śliwce. Zwykłej 一 doprecyzował, bo z jakiegoś powodu było to cholernie ważne i pomimo rezygnacji z zanudzenia Shelby'ego pogadanką na temat postaci, Juan nie potrafił kompletnie nad tematem przeskoczyć.

Brak delikatności nie poruszył go w żadnym stopniu, wyraźnie Arellano należał do tych twórców, wokół których nie trzeba było skakać ani chodzić na palcach, w przeciwieństwie do przynajmniej kilku osób, z którymi dzielił kierunek studiów. Kończyło się to zwykle konfliktem przynajmniej raz na kwartał, gdy przychodziło do projektów grupowych i musiał naginać się do karkołomnych kompromisów.

一 Właściwie to trochę próbuję, wiesz 一 mruknął nad szkicownikiem, jednocześnie popijając sobie swój cynamonowy wrzątek małymi, płytkimi łykami. 一 Zawsze myślałem, że jestem hetero. Ostatnio zacząłem się zastanawiać i wydaje mi się, że to całkiem logiczne, mam powody, nie? No, ALE.
Oczywiście, że jakieś musiało się po drodze pojawić. Juan oderwał nawet wzrok od swojego kosmicznego płaza i zerknął w stronę Levi'ego, bardzo przelotnie i trochę zbyt nerwowo jak na kogoś, kto mógłby wiarygodnie podważać tę teorię.

一 Wiesz co studiuję, nie? 一 zagaił oględnie, chcąc podejść do tematu od nieco innej strony. 一 To specyficzne środowisko, jeszcze dziwniejsi ludzie. Nie to, żebym narzekał bo dla mnie jest w porządku, po prostu nigdy nie myślałem o tym... o sobie w taki sposób, bo chyba brakowało mi jakiegoś odniesienia. Więc, to to, no i jeszcze... no jeszcze sam w sobie jestem nie wiem dokładnie... nie wiem.
Pozornie coś, co chciał sprowadzić do prostej, płytkiej anegdotki i wytłumaczyć się za pomocą jakiejś błyskotliwej konkluzji rozrosło się nagle do rozmiarów pełnoprawnego wstępu do studium nad problematyką identyfikacji własnej orientacji i Juan nie wyglądał na zachwyconego, że sam naciął się na taką pułapkę. I z tego, że roztrząsał ją na ławce przed katedrą sztuk wizualnych, z człowiekiem, który zapewne liczył na znacznie lżejszy kaliber spotkania.
Kombinując intensywnie jak najsprawniej pchnąć nieoczekiwanie trudny temat do czegoś kwalifikującego się do zaserwowania przy kawie, Arellano nie zauważył nawet, że w pewnym momencie wiedziony nerwowym odruchem zaczął obgryzać ołówek wokół sterczącej na szczycie gumki. Rozjaśnił się dopiero gdy Levi uratował sytuację żartem.

一 Zobaczymy, najpierw przedstaw mnie rodzicom, wtedy się zastanowię.

Widząc, że Shelby co raz zerka mu przez ramię, Juan przekręcił odrobinę szkicownik i z nadgarstkiem wygiętym pod bardzo nieanatomicznym kątem dokończył cieniowanie od dołu, tak, by nie zasłaniać mu widoku na śliwkę.

一 Było 一 potwierdził zwięźle, koniuszkiem małego palca rozcierając odrobinę dolny kontur owocu. 一 I wciąż nie jest tragicznie, to naprawdę zajebiście dobra kawa.
Żart za żart.

一 Zgodzę się pod jednym warunkiem 一 pociągnął dalej, zaskakująco szybko przystając na prośbę. Być może była to jego idiotyczna, pchająca w tarapaty naiwność, a może Levi faktycznie zrobił to dobre wrażenie. 一 Zaznaczę zakładką pięć ostatnich stron, nie zaglądaj tam, jasne?
Znał podstawowe zagadnienia psychologiczne, wiedział czym jest reaktancja, mimo to wierzył, że byli wystarczająco dorośli aby nie przekraczać wzajemnie pewnych granic. Cokolwiek znajdowało się na ostatnich stronach szkicownika musiało mieć dla Juana ogromne znaczenie, skoro do propozycji małej, dżentelmeńskiej umowy podszedł tak kategorycznie.
Wyciągnął nawet rękę w jego kierunku (zaraz po tym, jak jej brzeg wytarł w spodnie by pozbyć się pyłu z ołówka) i spojrzał wyczekująco, pozostawiając pół ciężaru decyzyjności w rękach Shelby'ego.



levi shelby
default (dc: default_1010)
26 y/o
Welkom in Canada
186 cm
rider || freestyle motocross
Awatar użytkownika
two heartbeats out of sync with one another
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

LETS FUCKING GOOOO!!

WOOHOO, czyli ze śliwką trafił. JEZU, musiał jakoś uspokoić swoją wewnętrzną ekscytację... no i tak jakoś z równa po dwudziestu jeden sekundach mentalnego triumfu, który z zewnątrz ukazywał się bezczelnym uśmieszkiem... jakoś się uspokoił i stwierdził, że fakt, że zdobył jeden punk to był to całkiem niezły wynik jak na faceta, który jeszcze pięć minut temu nawet nie wiedział, że istniała taka opcja jak UWAGA PROSZĘ PAŃSTWA, EKHHM.... kosmiczny aksolotl. Najbardziej rozbawiło go jednak to, z jaką powagą Juan zaznaczył, że śliwka była zwykła XD. Nie no... płaz mógł sobie pochodzić z innej galaktyki, ale owoc? - Całe szczęście, że doprecyzowałeś. Jeszcze poszedłbym w świat i rozpowiadał ludziom, że śliwka też jest z kosmosu. Wstyd na całe Toronto - rzucił, zerkając ponownie na rysunek. Dopiero teraz zauważył te małe jasne punkciki w oczach stworzonka. Dwie kreseczki i nagle skubaniec się na niego patrzył. Jak on to, kurwa, zrobił? - A właściwie skąd on ją wziął? - zapytał po chwili. - hmm? No co? Pytam serio! Teraz już chcę znać również całą historię tej przeklętej śliwki.

''Właściwie to trochę próbuję, wiesz''

Właśnie podnosił kubek do ust, kiedy to usłyszał, wiec zatrzymał się z kawą w pół drogi. Okej... tego akurat się nie spodziewał. Rzucając tę zaczepkę o przekonywaniu samego siebie, liczył co najwyżej na przewrócenie oczami, a Juan naprawdę próbował mu wytłumaczyć, co od jakiegoś czasu chodziło mu po głowie. Im dłużej mówił, tym częściej uciekał spojrzeniem do szkicownika, aż w końcu dobrał się zębami do biednego ołówka. Tym razem Shelby potrafił na tyle długo zamknąć jadaczkę, żeby pozwolić mu dokończyć. Personal growth? Może troszeczkę. - Ej, Juan. nie wiem mi wystarczy - odezwał się w końcu, obracając kubek między dłońmi. - Serio. Ja wiedziałem tyle, że chciałem cię poznać na żywo. No i sprawdzić, czy da się z tobą normalnie wypić kawę, co nadal jest trochę dyskusyjne, bo od dobrych pięciu minut myślę o tej pieprzonej śliwce. - Uśmiechnął się pod nosem, po czym zerknął na niego już trochę poważniej. - Fajnie, że mi powiedziałeś. I jeśli kiedyś sam dojdziesz do tego, że masz ochotę zaprosić mnie na randkę, to już wiesz gdzie możesz do mnie napisać. - Wzruszył lekko ramieniem. Tyle. Cała reszta należała do Juana, a Levi, o dziwo, całkiem dobrze czuł się na tej ławce nawet bez obietnicy, że coś z tego wyniknie. Chociaż kiedy chłopak oznajmił, że najpierw wypadałoby przedstawić go rodzicom, aż wyszczerzył zęby. - Oho, czyli drugą kawę pomijamy i od razu niedzielny obiad u moich starych? A podobno to JA byłem bezczelny. - Przysunął się odrobinę, kiedy Juan przekręcił szkicownik w jego stronę. Przez chwilę śledził ruch jego małego palca, którym roztarł grafit pod śliwką, i dopiero na wzmiankę o zajebiście dobrej kawie przeniósł wzrok na jego buźkę. - czyli mam rozumieć, że jak ją dopijesz, to już bedzie po moim dobrym wrażeniu? - zerknął na kubek Juana z udawanym niepokojem. - To może pij ją trochę wolniej, co? Daj mi chociaż kwadrans.

Na warunek dotyczący ostatnich pięciu stron kiwnął głową. Oczywiście, że przez tę jedną krótką sekundę zastanowiło go, co tam było. Miał przecież sprawny mózg i dokładnie tyle samo samokontroli, ile Pan Bóg zwykle dawał ludziom, którym ktoś mówił tylko tam nie zaglądaj XD. Ale Juan wyciągnął do niego rękę i patrzył na niego tak poważnie, że Levi zwyczajnie przełożył kawę do drugiej dłoni i uścisnął jego. - Jasne. Do zakładki. Umowa stoi. - Poczekał, aż Juan zaznaczy strony i sam poda mu szkicownik. Dopiero wtedy odstawił kubek na ławkę i otworzył go od początku. Na kilku kartkach zatrzymał się dłużej, ale ostatecznie jeden z rysunków, który ukazywał tyle precyzyjnych detali, do których on w zyciu nie przykuwał aż takiej uwagi, sprawiło, że zerknął na niego, - cholera, nic ci nie umknie co? - zapytał, podsuwając szkicownik między nich. - Stary, ja jeszcze przed chwilą byłem dumny, że rozpoznałem owoc, a ty zauważasz rzeczy, które prosty człowiek jak ja na dobrą sprawę by zignorował - Pokręcił głową z uznaniem. Do zakładki nawet nie dotarł. Znacznie bardziej interesowało go w tej chwili coś innego, więc oddał Juanowi szkicownik i oparł łokieć o oparcie ławki, obracając się bardziej w jego stronę. - Dobra, już wiem, że zajebiście szkicujesz, ale mam pomysł, żeby przedłużyć naszą randkę nierandkę... - Uśmiechnął się do niego. - może faktycznie spróbujesz mnie narysować, hm? Da mi to więcej niż te nędzne piętnaście minut no i obiecuje, że będę grzeczny, zapozuje tak jak sobie zażyczysz... - uśmiechnął się nieco szerzej, przybliżając się do niego - nawet jakbyś potrzebował, żeby to było bez ciuchów. - no i dobra, wiedział, że byli w miejscu publicznym, więc by tego nie zrobił, ale chciał rozruszyć wyobraźnię swojego towarzysza i przekazać mu metaforyczną pałeczkę.

plum
21 y/o
For good luck!
172 cm
Student | Twórca komiksów
Awatar użytkownika
somewhere between "take me seriously" and "don’t let me finish talking"
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiwhatever
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjigłównie przeszły
postać
autor

Był niezwykle łatwy do rozczytania. Zawsze był.
Już jako dzieciak wiedział doskonale, że nie posiadał talentu do kłamstwa, zdradzały go reakcje ciała, barwa głosu wyższego o oktawę, odruchowe unoszenie głowy i coś w spojrzeniu, które uparcie uciekało na boki.
Równie prosto co rozpoznanie po nim szalbierstwa odkrywało się w nim nerwowość, bo zazwyczaj Juan nie obgryzał ołówków ani nie obracał nim między palcami w dbałości o kruchy grafit. Tym razem zdawało się, że żartował - jego ciemne oczy faktycznie się śmiały, może nawet na krótko rozbłysło w nich jakieś wyzwanie, ale cała reszta ciała opowiadała inną historię. Taką o skrępowaniu, niedopasowaniu i napięciu.
Nie chodziło nawet o samego Shelby'ego, o dziwo jego towarzystwo, choć momentami impertynenckie i ewidentnie testujące limity, było dla Arellano całkiem przyjemną odskocznią i interesującym zaskoczeniem. Potrzebował dystrakcji, dobrej kawy i czyjejś obecności, najlepiej kogoś spoza wydziału oraz wąskiego kręgu dotychczasowych znajomych.
Dopiero gdy pierwsze „nie wiem mi wystarczy” postawiło granicę jego wylewności Juan poczuł, że płoną mu koniuszki uszu. Otworzył na chwilę usta najpewniej znów chcąc dokonać przesadnego samowyjaśnienia, ale zamknął je prędko rezygnując.
一 Okay 一 podsumował tym razem ze swojej strony, kiwając głową na znak, że sens dotarł i znajdowali się w tej kwestii na tej same stronie. 一 Okay. Brzmi... jasne.
Jeszcze przez moment siedział na ławce sztywno, spięty jak najeżony kot, któremu ktoś przydeptał ogon. Wyglądało jednak na to, że Levi intuicyjnie dobrze wstrzelił się z wnioskiem, bo zaledwie chwilę później Arellano znacząco się rozluźnił i odzyskał swobodę w nadgarstku. Kilka ostatnich kresek zwieńczyło szkic kosmicznego aksolotla i Juan jedynie parsknął krótko śmiechem, kwitując tym samym prośbę o łaskawe podarowanie mu kilku minut dobrego wrażenia gratis.
Juan zaoferował mu nawet więcej.

Pamiętał, że w pierwszych latach nauki i szlifowania rysunku - a zwłaszcza w okresie późniejszej pracy nad własnym stylem - był wyjątkowo zaborczy i niechętny do okazywania projektów osobom trzecim. Z wiekiem zmieniło się wyłącznie podejście, studia i publikacja tytułu pod swoim nazwiskiem wyleczyły go z tej wstępnej nieśmiałości właściwej każdemu artyście, natomiast niewiele drgnęło w zakresie samokrytyki i osobistej oceny dotychczasowego postępu.
Patrzył jak nadzorca, choć udawał, że nie interesuje go aż tak bardzo co Shelby ogląda i jak długo zatrzymuje wzrok na poszczególnych stronach. Popijając kawę obserwował go spod rzęs i wyławiał każde wstrzymanie dłoni przewracającej kartki, każde drgnięcie brwi i postój na niektórych szkicach.
Oczywiście, że spodziewał się komentarza.

一 Nie mam wyjścia 一 odparł gładko, mimo że uwaga w gruncie rzeczy mile go połechtała. 一 Ktoś musi zauważać. Chcesz tego aksolotla i śliwkę na tatuaż? Nie zapomniałem 一 wtrącił również pozornie nieznacząco, a jednak wyraźnie szybująca ku górze intonacja pod sam koniec po raz kolejny udowadniała jak bardzo nie potrafił kryć się z tym, co myślał naprawdę. 一 Albo samego aksolotla?
Według powszechnej opinii artyści karmili się głównie zachwytami - nie własnymi, raczej tymi kierowanymi w ich stronę - i choć było to żałośnie próżne, niekiedy pokrywało się z rzeczywistością. Myśl o tym, że ktoś miałby nosić jego projekt wżarty tuszem permanentnie w skórę sprawiał, że czuł w palcach charakterystyczne mrowienie. W jego przypadku ekscytacja również była widoczna z zewnątrz; Juan znów nerwowo postukiwał wygryzioną gumką ołówka o okładkę szkicownika.
Pokryło się to zresztą z propozycją, która z rozpędu wywołała z jego strony dość jednoznaczny śmiech. Pobłażliwy, sympatyczny, ale odmowny. Wstępnie. Wystarczył moment by Juan zaczął się jednak zastanawiać, bo Levi najwyraźniej o czymś mu przypomniał.

一 Właściwie to wiesz, że mógłbym? Mógłbym 一 potwierdził całkiem serio, choć dopiero co zbywał go śmiechem. Przestał wystukiwać ołówkiem rytm i wsparł głowę na dłoni, cudem omijając grafitem skroń. 一 Mam projekt na zaliczenie semestralne. Studium anatomiczne, ale nie nakręcaj się, większość już zrobiłem. Brakuje mi półaktu, nic zdrożnego.
Bo akt w pełnym tego słowa znaczeniu zdążył skompletować dzięki uprzejmości modelki udostępnionej w ramach warsztatów, choć trwało to znacznie dłużej niż zakładał przez wzgląd na ograniczone godziny jej obecności i brak jakiegokolwiek wpływu na kompozycję ustaloną z góry. Nie wspominając, że praca w grupie liczącej tuzin osób starających się narysować dokładnie to samo, pod okiem profesora starego jak Matuzalem nie należała do relaksujących.

一 Chciałbyś może? Nie tutaj, oczywiście.


🐾
default (dc: default_1010)
ODPOWIEDZ

Wróć do „University of Toronto”