[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Sorcha Iona MacRae
data i miejsce urodzenia
1.03.1994, Toronto, Kanadazaimki
żeńskiezawód
kelnerkamiejsce pracy
EDO-ko - japońska restauracja serwująca sushi i ramen orientacja
heterodzielnica mieszkalna
West End, Parkdalepobyt w toronto
32 lata, z przerwamiumiejętności
prawo jazdy typu G, gotowanie, głównie dania polskiej kuchni, przekazywane w jej rodzinie z pokolenia na pokolenie, od prababci, która była Polką, języki obce: polski, francuski i bambara, medycyna, farmakologia, świetna pamięć do twarzy i szczegółów wydarzeń czy rozmów, dzierganie, potrafi też wykonać drobne naprawy, i żyć nieprzekraczając swojego marnego budżetu
słabości
drażni ją zapach środków dezyfekcyjnych, nadmierny hałas, płacz dzieci, słabo pływa, mało sypia, łatwo wpada w nałogi, ale obecnie jest ‘czysta’, nie umie piec, często po pracy odczuwa ból kręgosłupa, boi się wysokości i głębokościMoje życie miało wyglądać zupełnie inaczej. Czy jestem nim rozczarowana? O dziwo, nie. Żyję po prostu z dnia na dzień, nocami wracając do przeszłości, za dnia myśląc o teraźniejszości, a przyszłość zostawiając pod znakiem zapytania.
Dzieciństwo? Pamiętam przeprowadzkę do Oakville. Pamiętam jak bardzo się tego bałam i jak szybko odnalazłam się w nowym domu. Przestałam tęsknić za Toronto, ale i tak chętnie jeździłam do dziadków, którzy tam zostali. Coś zmieniło się jakieś cztery lata później. Rodzice mniej ze sobą rozmawiali, mama przestała jeździć z nami do dziadków, w ogóle wydawała mi się nieobecna. Nie rozumiałam tego. Były momenty, kiedy energia się z niej wylewała, ale też takie, w których ciężko jej było wstać z łóżka. Tata tłumaczył, że jest chora, a sam chyba starał się mi ją zastąpić, bo naprawdę dawał z siebie wszystko, żebym była szczęśliwa. W pewnym momencie przestałam odczuwać brak mamy. Jeden pobyt w szpitalu, drugi, nauczyłam się tego, że jej nie ma.
I dziwnie było, kiedy wróciła. Taka jak kiedyś. Zdrowsza. Bałam się z tego cieszyć, zawsze byłam podejrzliwa, ale wszyscy mówili, że będzie dobrze.
Aż nie było. Pamiętam co powiedziała, zanim strzeliła. “To dla twoje dobra, kochanie. Przepraszam”. Zanim zdążyłam w jakikolwiek sposób zareagować, padł strzał, a ja poczułam przeszywający ból w lewym ramieniu. Potem były krzyki, huk, kolejne strzały, głośny sygnał nadjeżdżającej karetki i radiowozów. Matka została uznana za niepoczytalną i do dziś przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Byłam u niej kilka razy, tata za to jeździ do niej regularnie. “To choroba”, powtarza w kółko i w kółko.
Tata nie chciał zostać w naszym domu, więc, ku mojej rozpaczy, wróciliśmy do dziadków. Miałam wtedy 13 lat.
Potem liceum, studia licencjackie, studia medyczne. Zawsze ciągnęło mnie do medycyny. Jestem.. byłam idealistką. Chciałam zmieniać świat na lepsze.
Studia medyczne od początku dały mi w kość i nigdy nie powinnam ich wybierać. Przede wszystkim nie było nas na nie stać, a kredyt studencki, który wzięłam, to był najgorszy z możliwych pomysłów. Potem łączenie pracy z nauką.. Najpierw tłumiłam stres alkoholem, potem pojawiły się benzodiazepiny, leki nasenne, amfetamina.
Dalej rezydentura. Starałam się ograniczać używki, ale ani nie miałam wsparcia, ani nie mogłam pozwolić sobie na leczenie szpitalne, bo hej, kredyt sam się nie spłaci.
Pamiętam jak obudziłam się w szpitalu. Pamiętam wyjazd, krotki urlop, kilka dni, wodospad Niagara, impreza w barze, hotelowy pokój. A potem ten cholerny szpital. Okazało się, że przedawkowałam, że gdyby nikt nie wezwał pomocy, pewnie już bym nie żyła. I wtedy coś we mnie pękło.
Jedynym czego chciałam to pomagać ludziom. Byłam lekarką z tego głupiego powołania, nie dla prestiżu. Uwielbiałam swoją pracę. Jak mogłam nie zauważyć, że sobie to wszystko odbieram? Potrzebowałam zmian.
Po kilku miesiącach wyjechałam z Lekarzami bez Granic na misję do Mali. Na pół roku, ale po pół roku odnowiłam kontrakt i wróciłam do Afryki, odcinając się niemal całkowicie od Toronto i ludzi, którzy tu zostali.
Nie wracałabym, gdybym nie musiała.
Wydarzyło się jednak coś, co mnie do tego zmusiło.
I jestem.
Znowu to samo Toronto.
Ja może trochę inna.
Po powrocie, dziadek załatwił jej pracę kelnerki w restauracji znajomego.
Na ten moment rzuciła pracę medyka, chociaż nieoficjalnie zdarza jej się pomagać ludziom. Rozpoznała zawał u sąsiada i dzięki jej pierwszej pomocy, sąsiad przeżył.
Wyjeżdżając do Mali, zostawiła w Toronto ówczesnego ukochanego. Kontakt z nim urwał się dopiero przy kolejnym wyjeździe. Zostawiła też psa. Obecnie, poza rodziną, nikomu nie powiedziała, że wróciła.
Podejrzewa u siebie PTSD. Przemoc widziana w Mali, brak leków, sprzętu, ogrom ludzi, których nie dało się uratować, aż w końcu napad na konwój, w którym zginęli ludzie, a ona została pojmana i przetrzymywana, odcisnął na niej piętno.
Nie traktowano jej źle podczas tego porwania. Bojownicy potrzebowali pomocy z trudno gojącą się raną u jednego ze swoich przywódców. Dlatego pojmali lekarkę. A kiedy stan przywódcy się poprawił, bezpiecznie odstawili ją do obozu.
Nie stosuje żadnych używek od 4 lat.
Ma jeden mały tatuaż, na lewym boku.
Żyje od wypłaty, do wypłaty.
Dzieciństwo? Pamiętam przeprowadzkę do Oakville. Pamiętam jak bardzo się tego bałam i jak szybko odnalazłam się w nowym domu. Przestałam tęsknić za Toronto, ale i tak chętnie jeździłam do dziadków, którzy tam zostali. Coś zmieniło się jakieś cztery lata później. Rodzice mniej ze sobą rozmawiali, mama przestała jeździć z nami do dziadków, w ogóle wydawała mi się nieobecna. Nie rozumiałam tego. Były momenty, kiedy energia się z niej wylewała, ale też takie, w których ciężko jej było wstać z łóżka. Tata tłumaczył, że jest chora, a sam chyba starał się mi ją zastąpić, bo naprawdę dawał z siebie wszystko, żebym była szczęśliwa. W pewnym momencie przestałam odczuwać brak mamy. Jeden pobyt w szpitalu, drugi, nauczyłam się tego, że jej nie ma.
I dziwnie było, kiedy wróciła. Taka jak kiedyś. Zdrowsza. Bałam się z tego cieszyć, zawsze byłam podejrzliwa, ale wszyscy mówili, że będzie dobrze.
Aż nie było. Pamiętam co powiedziała, zanim strzeliła. “To dla twoje dobra, kochanie. Przepraszam”. Zanim zdążyłam w jakikolwiek sposób zareagować, padł strzał, a ja poczułam przeszywający ból w lewym ramieniu. Potem były krzyki, huk, kolejne strzały, głośny sygnał nadjeżdżającej karetki i radiowozów. Matka została uznana za niepoczytalną i do dziś przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Byłam u niej kilka razy, tata za to jeździ do niej regularnie. “To choroba”, powtarza w kółko i w kółko.
Tata nie chciał zostać w naszym domu, więc, ku mojej rozpaczy, wróciliśmy do dziadków. Miałam wtedy 13 lat.
Potem liceum, studia licencjackie, studia medyczne. Zawsze ciągnęło mnie do medycyny. Jestem.. byłam idealistką. Chciałam zmieniać świat na lepsze.
Studia medyczne od początku dały mi w kość i nigdy nie powinnam ich wybierać. Przede wszystkim nie było nas na nie stać, a kredyt studencki, który wzięłam, to był najgorszy z możliwych pomysłów. Potem łączenie pracy z nauką.. Najpierw tłumiłam stres alkoholem, potem pojawiły się benzodiazepiny, leki nasenne, amfetamina.
Dalej rezydentura. Starałam się ograniczać używki, ale ani nie miałam wsparcia, ani nie mogłam pozwolić sobie na leczenie szpitalne, bo hej, kredyt sam się nie spłaci.
Pamiętam jak obudziłam się w szpitalu. Pamiętam wyjazd, krotki urlop, kilka dni, wodospad Niagara, impreza w barze, hotelowy pokój. A potem ten cholerny szpital. Okazało się, że przedawkowałam, że gdyby nikt nie wezwał pomocy, pewnie już bym nie żyła. I wtedy coś we mnie pękło.
Jedynym czego chciałam to pomagać ludziom. Byłam lekarką z tego głupiego powołania, nie dla prestiżu. Uwielbiałam swoją pracę. Jak mogłam nie zauważyć, że sobie to wszystko odbieram? Potrzebowałam zmian.
Po kilku miesiącach wyjechałam z Lekarzami bez Granic na misję do Mali. Na pół roku, ale po pół roku odnowiłam kontrakt i wróciłam do Afryki, odcinając się niemal całkowicie od Toronto i ludzi, którzy tu zostali.
Nie wracałabym, gdybym nie musiała.
Wydarzyło się jednak coś, co mnie do tego zmusiło.
I jestem.
Znowu to samo Toronto.
Ja może trochę inna.
Ciekawostki
Po studiach licencjackich i Medical School, rozpoczęła rezydenturę z Family Medicine w Toronto General Hospital, niedługo po jej zakończeniu wyjechała z Médecins Sans Frontières.Po powrocie, dziadek załatwił jej pracę kelnerki w restauracji znajomego.
Na ten moment rzuciła pracę medyka, chociaż nieoficjalnie zdarza jej się pomagać ludziom. Rozpoznała zawał u sąsiada i dzięki jej pierwszej pomocy, sąsiad przeżył.
Wyjeżdżając do Mali, zostawiła w Toronto ówczesnego ukochanego. Kontakt z nim urwał się dopiero przy kolejnym wyjeździe. Zostawiła też psa. Obecnie, poza rodziną, nikomu nie powiedziała, że wróciła.
Podejrzewa u siebie PTSD. Przemoc widziana w Mali, brak leków, sprzętu, ogrom ludzi, których nie dało się uratować, aż w końcu napad na konwój, w którym zginęli ludzie, a ona została pojmana i przetrzymywana, odcisnął na niej piętno.
Nie traktowano jej źle podczas tego porwania. Bojownicy potrzebowali pomocy z trudno gojącą się raną u jednego ze swoich przywódców. Dlatego pojmali lekarkę. A kiedy stan przywódcy się poprawił, bezpiecznie odstawili ją do obozu.
Nie stosuje żadnych używek od 4 lat.
Ma jeden mały tatuaż, na lewym boku.
Żyje od wypłaty, do wypłaty.
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
wysokizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
tak, z wyjątkiem amputacjizgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak
