[Wendy Gardner]

Gdyby ktoś pytał jak się czuje Wendy w danej chwili to bez oporu przyznałaby, że jest trochę z siebie dumna, a wszystko za sprawą podekscytowania jakie widniało na twarzy siostry, a dokładniej, że była to jej zasługa. — Wiedziałam, że ci się spodoba! — choć nie sądziła, że aż tak, ale zaklaskała razem z siostrą z radości. Wewnątrz rozchodziło się poczucie takiej przyjemnej beztroski i zabawy, były wolne i gotowe do toporowego szaleństwa! Zdecydowanie lepiej z nimi nie zadzierać, bo kto wie, co tego wieczoru stanie się ich celem, oby tylko tarcze, ale za nimi może kryć się wiele więcej, na przykład skrywane frustracje, wkurzające otoczenie, cokolwiek! Od wejścia było wiadomo, że to idealne miejsce na rozładowanie się, nawet nad barem wisiał szyld na którym kredą zapisany był drink dnia Ex-Zorcysta, który mówił sam za siebie. Podobno za każde zdjęcie byłego dodawali extra tabasco do krwawej Mary, czyż to nie piękne?!
Teraz przyszła kolej Zelli na rzucanie, a Wendy mocno zacisnęła kciuki, kiedy ta brała zamach. Pech chciał, że siekiera nagle opadła w dół. Można by to skomentować klasykiem: każdemu się zdarza, ale przechodzący obok drwal, który wyglądał jakby wyrwał się z reklamy syropu klonowego, chyba był odmiennego zdania. Przechodził obok nich z miną pełną pogardy, ale Wendy posłała mu głupią minę komentując: — Typ patrzył na nas jakbyśmy upuściły noworodka, a nie siekierę — i nie czekając na ruch siostry podniosła ją i podała raz jeszcze.
— Spróbujmy innej taktyki — zaproponowała tłumacząc dalej — Musisz sobie wyobrazić, że to nie jest tarcza, a raczej ucieleśnienie no nie wiem… wszystkich upierdliwych pytań znajomych z rodzaju Kiedy kogoś sobie znajdziesz? — zasugerowała czując, że to może ją napędzić do trafienia w cel. — O, albo wyobraź sobie typa, który jednego dnia mówi ci, że nie jest gotowy na związek, a kolejnego leci z nowa laską do Paryża, by zamoczyć swoją bagietkę w nowej oliwie — no aż prosi się rzucić z impetem. — Pokaż temu kawałkowi sosny, że my Gardnerówny nie bierzemy jeńców — wykrzyknęła motywacyjnie, a na zachętę dodała — załatwię nam Ex-Zorcystę jak trafisz! — propozycja nie do odrzucenia. — Zella, Zella, Zella, Zella! — zaczęła jej kibicować nawołując jej imię coraz głośniej, nie wiedząc kiedy stało się to zbiorowym okrzykiem, bo szybko dołączyła do niej grupa mężczyzn zasiadająca przy barze i ktoś zajmujący tor obok nich. Okej, chyba jednak nie chciała wywierać na siostrze takiej presji, ale kto wie, może to jej pomoże.

Zella Gardner

[Zella Gardner]

Nawet jeśli czekała na nią potencjalna (a nawet już pewna) frustracja związana z jej dość kiepskimi umiejętnościami rzucania do celu, Zella i tak była naprawdę podekscytowana spędzeniem czasu w tak specyficznym miejscu. Wszystko było lepsze niż wściekle różowe serduszka, amorki i miziające się parki. Tutejszy klimat miał pazur i ani krzty słodkiej miłości, czyli coś czego zdecydowanie brakowało jej w dzisiejszym dniu.
Słaby rzut trochę ostudził jej zapał, bo mimo wszystko zależało jej na jakiejkolwiek satysfakcji z tego, że mogłaby bez problemu trafić w tarczę, a potem też ewentualnie klapkiem w swojego przyszłego partnera, gdyby tylko ten czymś sobie u niej nagrabił. Widok drwala, który natomiast skwitował ją pogardliwą miną tylko wywołał u niej wściekłość. To, że nie była napakowana jak on i burger opisany jego nazwą w polskim McDonald’s nie znaczyło, że nie zasługiwała na odrobinę wyrozumiałości. Niby tacy panowie często byli opisywani jako niebezpieczni z wyglądu, ale o pięknym wnętrzu, ale ten chyba zdecydowanie się w to nie wpisywał.
— Może sam upuścił noworodka i teraz się wyżywa ze swoimi minami na innych. — skwitowała, wzdychając ciężko, po czym przyjęła siekierę ponownie. — Ostatnio nikt mnie o to nie pyta, bo znają moje nastawienie. Ale… Mogę spróbować. — skinęła krótko głową tylko po to, by zaraz potem teatralnie przewrócić oczami. — Ale żeś dobrała porównanie. — chcąc czy nie, jej usta musiały wygiąć się w rozbawionym uśmiechu. — Moim przeciwnikiem nie jest sosna, tylko żywi ludzie. Ale w takich nie rzucę siekierą, bo bym poszła siedzieć. — niestety, tak prezentowała się brutalna rzeczywistość. A niektórzy faktycznie zasługiwali na taki topór w głowie za to, co zrobili. — Nie musi być to koniecznie ten drink, nie wiem czy mam odwagę go wypić. — widziała na wejściu jego opis i, nie będąc raczej zbyt wielką fanką wymyślnych koktajli, trochę obawiała się tej pozycji.
— Dopingu też nie potrzebuję... — zaczęła, z przerażeniem notując, jak do głosu siostry dołączają jakieś męskie okrzyki. Mało brakowało, a wykonałaby facepalma z siekierką w dłoni. Kto wie, może to wreszcie ukróciłoby jej cierpienia. Na amen.
Odwróciła się jednak plecami od całego stowarzyszenia zebranego pod jej imieniem, skupiając się w pełni na swoim rzucie. Nie musiała już sobie nawet wyobrażać niczego nieprzyjemnego, bo panowie skutecznie podrażnili jej nerwy. Siostra, chcąc nie chcąc, również. W końcu jednak ustawiła się, zamachnęła i…
Udało się, trafiła! Może nie w środek, ale przynajmniej siekierka trzymała się teraz planszy. Zella aż podskoczyła z radości w reakcji na ten cud. Bo inaczej tego nazwać nie mogła.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

— Halo, w żywych ludzi nie pozwolę ci celować, ale możesz sobie ich wyobrazić tutaj — oznajmiła radośnie, dając siostrze pole do popisu. Wiedziała, że nieudany rzut trochę wytrącił ją z równowagi, ale przez całe życie miały pod górkę i się nie poddały, więc teraz ta siekierka też nie stanie im na drodze do sukcesu, a tym może być upust emocji po celnym trafieniu.
UDAŁO SIĘ!
Może nie był to idealny rzut, ale dźwięk wbijanej siekierki o planszę już taki był - p e r f e k c y j n y! Głośny okrzyk Wendy wypełnił pomieszczenie, ale szybko został stłumiony też przez okrzyki radości w tyle, jakby teraz każdy w klubie żył właśnie rzutem jej siostry. Skakała teraz wesoło najwyraźniej dumna ze swojego dopingu, choć wiedziała, że on niekoniecznie siostrze pomógł. Ciężko było nie zauważyć spojrzenia Zelli, kiedy to rozgrywała się cała akcja.
— Och wybacz mi, poniosły mnie emocje — oznajmiła, gdy emocje już opadły, ludzie w lokalu zajęli się swoim życiem, a one mogły znów skupić się na sobie. — Ale fajnie było, co nie?! — zapiszczała jeszcze cicho z ekscytacji. — Obiecuję, że już nie będę tak skupiać uwagi tutaj zebranych — oznajmiła robiąc maślane oczy. — Chociaż myślę, że teraz to oni będą w centrum uwagi — wyznała dyskretnie wskazując parkę, która najwyraźniej stwierdziła, że rzucanie siekierami to dobry moment na lekcję czułości. Facet obłapiał od tyłu dziewczynę, szepcząc jej coś do ucha, kiedy ona chichotała, jakby miała zaraz pchnąć piłkę na polu golfowym, a nie rzucać śmiercionośnym narzędziem. — Halo, walentynkowa policja? Io, i o… mamy zgłoszenie! Skala kiczu niebezpiecznie wybija w górę, grozi eksplozją! — zażartowała śmiejąc się pod nosem. Ciekawe, czy za dwa tygodnie nie przyjdzie się tutaj wyżywać po zerwaniu z typem.
— Chodź, napijemy się czegoś — zachęciła siostrę widząc, jak tłum mężczyzn poszedł do swojego boksu i miejsce przy barze się zwolniło. — To co, na pewno nie chcesz spróbować? Ex-Zorcysta brzmi ciekawie, ja chyba sobie wezmę — może pora przepędzić wszystkie ex klątwy związkowe i spróbować czegoś na poważnie. Nie ma co ukrywać, że lata kolejne mijają, a ona jakby nie było stoi w miejscu. — Myślisz, że podczas speed randek można faktycznie kogoś poznać? — nie żeby rozważała to na poważnie, ale aplikacje randkowe nieco zawodzą.

Zella Gardner

[Zella Gardner]

— Wyobrażenie nie jest tak samo skuteczne jak możliwość faktycznego wbicia toporka w te urocze główki. — przewróciła oczyma, natomiast więcej starała się nie narzekać. Planem Zelli z pewnością nie była odsiadka. Cały biznes by runął, gdyby nagle czekało ją więzienie. Choć, znając ją, pewnie jakoś usiłowałaby nim zarządzać nawet zza krat. O ile dalej byłaby jego częścią, bo ludzie zwykli dość szybko wypierać się kogoś, kto poniekąd był przestępcą – mniejszym lub większym.
Faktycznie cieszyła się wykonanym rzutem, natomiast przytłoczyły ją te wszystkie okrzyki radości. Gdyby to jeszcze była sama siostra to by przeżyła. Czuła się natomiast dość… dziwnie, że praktycznie pół klubu zdawało się wiwatować na jej cześć. Lubiła atencję, ale nie aż taką. I nie od obcych ludzi, których pewnie widziała pierwszy i ostatni raz w życiu. Widać to było po jej twarzy, gdyż na wszystko reagowała nieco wymuszonym, niezręcznym uśmiechem. Dobrze, że wszyscy dość szybko zapomnieli o jej wcale nie takim wielkim osiagnięciu.
— Ty to mnie nie przepraszaj. Chociaż nie, to przez ciebie uruchomili się ci panowie, więc musisz mi to wynagrodzić. — odpowiedziała w końcu, w połowie zdania zmieniając zdanie. Po raz kolejny się uśmiechnęła, ale tym razem z mniejszym ciężarem, a większym rozbawieniem. — Udany rzut był fajny, atencja już nie. — skwitowała krótko, z lekko kwaśną nutą w głosie. Zaraz jednak przewróciła oczami i tym samym dała sobie spokój z teatralnym udawaniem obrazy. — Obyś dotrzymała słowa. — pogroziła jej nawet paluszkiem dla większej mocy. Od razu jej uwaga skupiła się na osobach wskazanych przez Wendy, choć spojrzenie odwróciła równie szybko. Już myślała, że uciekły od tej walentynkowej pożogi, ale było to najwidoczniej złudne wrażenie. Aż prychnęła na ten przesłodzony widok. — Serio przydałaby nam się ta policja, bo to już zaczyna dążyć do przesady. — dosłownie, gdzie by nie poszły to i tak znalazłyby jakieś papużki nierozłączki. Takie, które pewnie po kilku dniach już będą się nienawidzić.
— Chętnie. — Zella niekoniecznie była fanką alkoholu wykraczającego poza wino, ale w tym momencie chyba aż wypadałoby coś łyknąć. By nie umrzeć z krindżu. Podążyła za siostrą do baru, zajmując tam miejsce obok niej. — Ja spasuję. Wezmę chyba zwyczajne piwo. — najprostsze i najbezpieczniejsze rozwiązanie. Nie był to jej ulubiony smak, ale ta goryczka przyda jej się, by zniwelować miłosne uniesienia z powietrza. — Poznać? Tak. Kogoś na dłużej? Wątpię. — trochę się skrzywiła przez temat, ale finalnie odpowiedziała, nawet wzruszając ramionami.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

— Ja tam wolę jednak tylko wyobrażać sobie wbijanie toporka w kogoś, niż później wyobrażać sobie jak to jest żyć na wolności, jak utkniemy za kratami — dodała żartobliwie wyobrażając sobie jak ląduje w celi z jakąś wytatuowaną Helgą i wzdrygnęła się na samą myśl o tym. Pewnie dlatego, że byłaby więziennym popychadłem, chłopcem na posyłki, albo bóg jeden wie co jeszcze, w końcu do asertywnych nie należała i raczej nie rządziłaby swoim rewirem.
— Oooo błagam cię, czy ten cały wypad ze mną nie jest jak jedno wielkie wynagrodzenie? — powiedziała teatralnie przewracając oczami po czym zaśmiała się, bo oczywiście lekko się zgrywała. — To może spróbujesz raz jeszcze, ale tym razem bez atencji — wtedy będzie idealnie, co nie? Zaraz po tym jak wypiją sobie jakiegoś drinka lub piwo, też na spokojnie, bo obiecała, że już nie będzie skupiać uwagi tłumów. Nie mogła zagwarantować tego, że zaliczy wpadkę, przez którą zostanie zauważona, bo to miała wpisane w swoje geny, ale celowo nie zamierzała po raz kolejny porywac tłumów. Teraz i tak zakochane dzieciaki stanowiły główną atrakcję w boksach, bo pannie nie wychodziło to tak jak powinna, więc stres rozładowywała piskliwym chichotaniem. Szczerze współczuła chłopakowi, bo może nie wiedział w co się pakuje? Może to pierwsza randka, a on w myślach snuł już plan ucieczki, a może zwyczajnie bardzo chciał zaliczyć w walentynki, więc odpalił tryb przetrwania.
— Ok, więc jedno piwo i jeden Ex-Zorcysta — zamówiła siadając na stołeczku przy barze i zaczynając rozważać za i przeciw speed randek. — No przykładowo, bo czy to ma takie znaczenie czy poznam kogoś na radne ustawionej, na tinderze, czy na speedzie? Przynajmniej na tym ostatnim jest konkret, masz parę sekund by powiedzieć o siebie jak najwięcej… może to taka dobra forma dla zapracowanych i dla których liczy się czas — wyznała jednocześnie dochodząc do wniosku, że to chyba nie dla niej, bo ona lubiła rozmemłać się nad jakimś tematem i analizować, a pośpiech ją rozpraszał. — Ty byś poszła na takie coś? — zapytała z czystej ciekawości, nie zamierzała jej wkręcać w takie akcje, a już na pewno nie dzisiaj...chociaż, gdyby dla beki poszły nie jako one, ale jako zmyślone postacie. Kurczę, to mogłoby być nawet zabawne.


Zella Gardner