[Lando Mangione]

Nie pokazując mu tego, że choć w niewielkim stopniu jej zależało i lubiła go, szkodziła także sobie, ponieważ w ten sposób pogłębiała dystans między nimi. Lando dawał jej już szanse na to, żeby pokazała mu coś innego niż zwykle i była z nim szczera. Nawet teraz stworzył jej ku temu okazję, ale nie chciała z niej skorzystać i po raz kolejny pokazała mu, jak bardzo miała go gdzieś.
Jak w obliczu tego mógł postąpić Mangione? To oczywiste, że musiał jeszcze bardziej się zdystansować, żeby nie narazić się po raz kolejny i nie pozwolić jej na zadanie następnego ciosu. Już dość razy pokazała mu, że był odrzucający. Lando nie chciał więcej być dla niej popychadłem, które mogła poniżająco zbyć, gdy miała na to ochotę. A już dwa razy zrobiła to w momencie, kiedy był najwrażliwszy, bo odsłonił się przed nią.
Dziś tego błędu nie popełnił i był ostrożniejszy. Badał grunt i podpuszczał ją, mając cichą nadzieję, że zobaczy coś, co pokaże mu, że jednak nie myślała o nim tak źle i nie miała go za nic, ale najwyraźniej Carrie nie zamierzała z tej szansy skorzystać.
Rozczarowała go. Nie miał pojęcia, czy dał to po sobie poznać, choć miał wrażenie, że nie zdołał zachować pokerowej twarzy w momencie, gdy usłyszał odpowiedź, która wcale nie była tym, co chciałby, żeby powiedziała. Zawiodła go w chwili, gdy dał jej szansę, aby powiedziała mu coś, co pokazałoby mu, że się co do niej pomylił, ale najwyraźniej wcale nie był w błędzie. Naprawdę miała go gdzieś, dlatego Lando teraz prychnął. – Ja i Betty, i ty i twoja zarozumiałość? – uniósł brwi, po czym wygiął usta w zadziornym uśmiechu. Skoro ona nie chciała niczego przyznać, czemu on miałby powiedzieć, że przeszkadzała mu myśl, iż mogłaby spotkać się z kimś innym? Lando nie zamierzał dać jej tej satysfakcji, dlatego postanowił jej dogryźć.
Ale prawda jest taka, że przeszkadzałoby mu, gdyby poznała kogoś innego i zaczęła się z nim umawiać. Miałby z tym ogromny problem, czego nie rozumiał, ponieważ miał Carrie za straszną osobę, która jedyne co robiła, to deptała go przy niemal każdej nadarzającej się okazji. Niestety, na jej korzyść zadziałały te rzadkie momenty, kiedy potrafili znaleźć ze sobą nić porozumienia, ponieważ wtedy Mangione czuł się tak, jakby rozumiała go lepiej niż ktokolwiek inny… To samo udowadniała w chwilach, gdy tak wprawnie zadawała mu najboleśniejsze ciosy. Gdyby nie znała go dobrze i nie rozumiała, nie byłaby w tym tak dobra.

Carrie Pillbury

[Carrie Pillbury]

Wcale nie rozumieli się aż tak dobrze, jak mogłoby się wydawać. Skutecznie wykorzystywali własne słabości, kiedy akurat próbowali sobie dociąć, jednak nie potrafili odczytać z siebie nawzajem tego, co wydawało się najważniejsze. Lando bowiem w ogóle nie dostrzegał tego, że jej słowa nie wynikały z tego, jak kiepskie miała o nim zdanie. Nie lubiła go, uważała go za denerwującego, ale jednocześnie do szału doprowadzał ją przede wszystkim tym, jak bardzo ją pociągał.
To, w jaki sposób obchodziła się z nim teraz, było wyłącznie reakcją obronną.
Wynikało to wyłącznie z tego, że ona nie rozumiała jego. Ilekroć się do niej zbliżał, wcale nie odbierała jego zachowania tak, jakby się przed nią odsłaniał. Była tak zafiksowana na myśli o tym, że miał o niej kiepskie zdanie, iż jej uwadze zupełnie umknął moment, w którym zaszły w nim pewne zmiany. Nie sądziła zatem, że mógł zbliżać się do niej, bo realnie go interesowała. Wydawało jej się, że wynikało to wyłącznie z chwili słabości i znudzenia. Kiedy akurat nikogo innego nie było obok, nawet ona była dobra do tego, by przez chwilę się zabawić.
Nie mogłaby więc przyznać się do tego, że na myśl o jego randce z inną kobietą robiło jej się niedobrze. Nie potrafiła przyznać, że mogłaby choć trochę chcieć go dla siebie, ponieważ postrzegała to jako własną porażkę. Słuchając zaś tego, jak dalej ją widział, tylko się w tym przekonaniu pogłębiała.
Prychnęła, kiedy znów jej dopiekł. Zacisnęła mocno szczękę, nie przestając przy tym piorunować go spojrzeniem. Jak mogła lecieć na takiego d u p k a? — Ty w takim razie powinieneś zabrać swoje wybujałe ego. Z nikim innym nie stworzysz lepszego dopasowania — wycedziła przez zaciśnięte zęby. Dopiero po chwili zdecydowała się na to, aby cofnąć się o krok i wypuścić głośniej powietrze, uświadamiając sobie wówczas, jak wielką była kretynką. Szczególnie wtedy, kiedy siedziała z nim we własnym salonie i wierzyła, że to, co jej mówił, było prawdą.
— Daj mi wcześniej znać. Zabiorę Toto — oznajmiła i skrzyżowała ramiona na piersi, w ten sposób demonstrując chyba, że chciała uchronić s w o j e g o psa przed koniecznością obcowania z jego dziewczynami. Mogło też chodzić o to, że chciała mieć tę sytuację pod kontrolą.

Lando Mangione

[Lando Mangione]

Kiedy to miało znaczenie, to rzeczywiście kompletnie nie potrafili zrozumieć siebie nawzajem. I to było ich największym problemem, ponieważ udowodnili już, że kiedy się postarali, to dogadywali się ze sobą bardzo dobrze. Mało tego, znajdowali u siebie pewne zrozumienie, na które być może nie mogli liczyć nigdzie indziej.
Nic dziwnego, że Lando miał do Carrie słabość, ale co z tego, jeśli nie potrafił zrobić z tym nic dobrego i wiecznie skakali sobie do gardeł, tylko pogłębiając problem? Nie miał pojęcia, jak to się działo, ale nawet wtedy, gdy nie chciał się z nią kłócić, kończył walcząc z nią, co dodatkowo go wkurzało, bo wiedział, że przy niej tracił kontrolę.
To nie zawsze było złe, bo potrafiły wyniknąć z tego dobre rzeczy, ale co z tego, jeśli te nie trwały długo i na koniec wszystko wracało do punktu wyjścia, czyli ich niekończącego się konfliktu?
Przewrócił oczami, kiedy wytknęła mu wybujałe ego. Przesadzała. Ale nie tym go rozdrażniła. Bardziej wkurzała go jej ślepota, której nie dało się dłużej ignorować, bo kiedy on dawał jej szansę na to, by była z nim szczera albo dała mu jakiś sygnał, to ona wolała dalej z nim wojować. I to w momencie, gdy wydawało mu się, że zaczynał ją rozgryzać.
– Ale jesteś głupia – tyle miał jej do powiedzenia. Było to mocno poniżej jego poziomu, potrafił dogryzać w lepszy sposób, ale teraz wcale nie chodziło o to, żeby jej dopiec. Dawał upust własnej frustracji, ponieważ wkurzała go jej ślepota i to, jak szła w zaparte, żeby dowalać mu przy każdej okazji, zamiast przyznać, że czegoś od niego chciała. Bo coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że tak musiało być i wcale tak bardzo nie pomylił się twierdząc, że była o niego zazdrosna.
Nie zamierzał jednak dawać jej żadnego zwycięstwa, dopóki sama nie przyzna, że faktycznie czegoś od niego chciała, ponieważ czułby się wtedy tak, jakby w ogóle siebie nie szanował. Niestety, Carrie jak na złość do niczego nie chciała się przyznać, czym teraz nieziemsko go wkurzała i jedynym sposobem na podsumowanie tego, co wyprawiała, było nazwanie tego głupotą…
A raczej jej nazwanie głupią, bo naprawdę musiała taka być? Nie mogła normalnie powiedzieć, o co jej chodziło?!

Carrie Pillbury

[Carrie Pillbury]

Miała wrażenie, że z tej znajomości bezustannie wychodziły wyłącznie kłopoty. Nawet wtedy, kiedy pozornie rozumieli się całkiem dobrze, wkładali dużo energii w to, aby popsuć temu drugiemu dzień. Z niezrozumiałych przyczyn tak bardzo skupiali się na tym, co było między nimi niedobrego, iż ta znajomość od samego początku stanowiła siedlisko negatywnych emocji.
A mimo to potrafiły przebić się przez nie cieplejsze uczucia.
Tego Carrie nie rozumiała ani trochę. Nie była w stanie pojąć, jakim cudem ktoś taki jak Lando rozbudził w niej przynajmniej minimum sympatii. Nie tak miało się to potoczyć - nie zakładała przecież nawet odrobiny zrozumienia, nie mówiąc już o tym, że on mógłby wzbudzić w niej znacznie cieplejsze odczucia. Taki scenariusz nadal postrzegała jako swoją prywatną porażkę, do której nie chciała dopuścić, nawet jeżeli i tak zdołała ją już ponieść. Zamiast to przyznać, wolała udawać, że Mangione nie miał pojęcia, o czym mówił.
Ale jednak dawała mu pewne znaki. Mówiła rzeczy, które nie wydostałyby się z jej ust, gdyby to, jak spoglądał na tamtą dziewczynę, rzeczywiście było jej całkowicie obojętne. Nie przejmowałaby się wówczas tym, czy planował się z nią umówić, a może nawet życzyłaby mu tego, ponieważ to wiązało się ze scenariuszem, według którego znoszenie Lando byłoby choć trochę łatwiejsze.
Teraz jednak Carrie miała wrażenie, że to myśl o tej randce była czymś, z czym ciężko jej będzie wytrzymać.
Kiedy nazwał ją głupią, prychnęła. Raz jeszcze zmierzyła go spojrzeniem, a później zrobiła coś, o co najpewniej nawet Lando nie mógłby jej podejrzewać - ugryzła się w język. Tym razem nie szukała kolejnej zaczepki, tylko pokręciła z niedowierzaniem głową, a chociaż jeszcze przed chwilą zmierzała w stronę łazienki, zdecydowała się zrezygnować z wizyty w tamtym rejonie. Zamiast tego wyminęła Lando, przy okazji nie odmawiając sobie tego, aby musnąć jego ramię własnym, a później pomaszerowała już prosto w stronę wyjścia.
Jeśli ktoś zaczepił ją po drodze, nie zareagowała. Częściowo dlatego, że tak bardzo była wściekła, a częściowo też przez to, że żaden z tych mężczyzn i tak nie wzbudził jej zainteresowania.
Nie tak, jak robił to o n.

zt.

Lando Mangione