[Maya Parker]

03.

Lubiła pracę w Emptiness. Nie dało się tam nudzić. Nie dość, że wiecznie muzyka dudniła głośno z głośników, ciągle ktoś się z kimś okładał, to jeszcze klienci zostawiali całkiem spore napiwki. A tego akurat Maya nigdy nie miała za mało, szczególnie, że wciąż nie uzbierała jeszcze nawet marnych dwudziestu procent na spłatę długu brata, nie wspominając nawet o podwyżce czynszu za odwyk matki, który musiała opłacić do jutra do północy. Innymi słowy: była w dupie. Wielkiej, czarnej, murzyńskiej dupie, z której raczej nie było już wyjścia.
Nie było to jednak nic nowego, więc standardowo starała się o tym nie myśleć i jakoś ciągnąć życie z uśmiechem. Wieczór mijał jej jak każdy inny: masa pijanych ludzi, dużo drinków na rumie i ten jeden facet, który zamówił piwo, a akurat kega się skończyła, więc to na Parker padło przyturlanie nowej.
Kręcąc nosem, przeszła na zaplecze tuż obok baru i odszukała odpowiednią beczkę. Oczywiście nawet w takiej sytuacji życie musiało kopnąć ją w dupę, bo jakiś geniusz ustawił skrzynki z alkoholem na kedze i dobre dziesięć minut zajęło jej ściągnięcie ich na ziemię. Zanotowała w głowie, by znaleźć później winnego i napluć mu do butów, ale teraz zabrała się za przepchnięcie jej przez drzwi. Cała umordowana podniosła spojrzenie i jak się szybko okazało: faceta już wcale tam nie było. Zajebiście. Był za William, który zamiast się o nią opierać jak każdy normalny człowiek, to już prawie na niej leżał, wystukując tylko sobie znany rytm (bo z pewnością nie ten, co leciał z głośników).
— Widziałeś tu takiego grubego z wąsem? — spytała poirytowana, kopiąc beczkę pod ladę tuż przy nalewaku. Rozejrzała się dookoła, jednak bezskutecznie. Facet wyparował. — Chyba poszedł. Szkoda. Chciałam mu napluć do piwa — dodała, chociaż chyba bardziej do siebie niż Patela, bo ten był już całkiem nieźle spruty.
Z tego co sama pamiętała, zrobiła mu może marne cztery drinki, ale też zdawała sobie doskonale sprawę z tego, że była to zapewne kwestia innych używek, które adwokat Madoxa lubił stosować. Nie zniechęciło ją to jednak, by zostawić na moment beczkę i pochylić się w jego kierunku na ladzie.
— Pijesz coś jeszcze? — odnalazła jego ciemne oczy, a na jej twarzy wymalował się firmowy uśmiech numer cztery. Chociaż akurat WIlla lubiła bardziej niż innych kumpli szefa, więc dla niego nie był on aż tak wymuszony.

William N. Patel

[Kristin Wyatt]

Ogólnie to miałem doła z różnych powodów mniej lub bardziej istotnych. A że jestem z pokolenia chłopców, których nie nauczono nazywać emocji, a co dopiero sobie z nimi radzić, to po prostu robię to co wychodzi mi najlepiej w takich sytuacjach. Może gdybym popłakał trochę w poduszkę i posłuchał smutnych piosenek, to by mi przeszło, ale w zamian wpadam w wir mojej ulubionej używki - srogiego melanżu. Jeszcze przed wejściem do Emptiness walę dwieście na strzała i wchodzę do środka. Nie powiem, że mam słabą głowę bo bym skłamał, ale po wypiciu kolejnych czterech Long Island, które zrobiła mi Maya (a ona mi nigdy nie żałowała procentów) nieźle mi już szumi we łbie. Opieram się nonszalancko o bar i stukam w niego palcami, nucąc pod nosem robaka usznego, którego usłyszałem dzisiaj rano w taksówce i do tej pory nie mógł mi wyjść z bani, kiedy po drugiej stronie pojawia się Parker - Co? - pytam głupkowato, wbijając w nią spojrzenie. Mija chwila zanim przetworzę to co do mnie właśnie powiedziała - Taki co wyglądał jak mors w przykrótkiej koszulce? To nie widziałem - chociaż przez chwilę był tu jakiś facet, któremu zacząłem opowiadać historię życia, ale niestety zaraz po wylewnym opisie mojej przedszkolnej kariery stwierdził, że zostawił żelazko na gazie i oddalił się w bliżej nieokreślonym kierunku. Może to był on? Nie jestem pewien czy miał wąsa - A ty widziałaś Rodrigo Martineza Lopeza Garcie Spidi Gonzaleza Tarantino, czy jak mu tam było - wymieniam wszystkie latynoskie nazwiska jakie znam, machając przy tym ręką, no bo ni chuja nie mogę sobie przypomnieć jak to szło, oni wszyscy mieli takie długie nazwiska - Tego ochroniarza, wielkiego karka z odstającymi uszami? Miał mi coś przekazać od Madoxa - obydwoje wiemy co mam na myśli mówiąc coś od Madoxa. Wdrapuję się na barowy stołek i rozwalam jeszcze bardziej na ladzie, opierając na nim oba łokcie, z trudem podtrzymuję głowę, ale jak tylko Maya pyta czy polać mi jeszcze, to odpowiadam niemalże od razu - Pytasz łosia czy sra w lesie, przestań mi polewać dopiero jak będę leżał pod barem - a do tego brakowało mi pewnie kolejnych czterech drinków w porywach do ośmiu - Ale tamto już mi się znudziło, daj coś innego, zaskocz mnie - bo nie wyobrażam sobie, żebym miał teraz spojrzeć w menu, skoro nawet jej twarz mi się dwoiła w oczach, a co dopiero takie małe literki. Na szczęście nie muszę się tym przejmować, bo Parker już mi kombinuje drinka, a ja wzdycham ciężko, wciąż wspierając się na blacie - Maya, a czy ty myślałaś kiedy żeby rzucić wszystko i wyjechać do Jukon? Bo ja tak - a tam było dziko i można się było zaszyć w jakiejś samotni w lesie, myślę że przydałyby mi się takie wakacje. Wziąłbym że sobą dużo grzybów.

Maya Parker

[Maya Parker]

— Tak, dokładnie ten, co wyglądał jak mors w przykrótkiej koszulce — powtórzyła zaraz za nim, kręcąc przy tym głową z niedowierzaniem. William to jednak był człowiek, który wiedział jak określać ludzi. Jego komentarze nie raz trafiały w punkt i idealnie opisywały podmiot rozmowy. Szkoda tylko, że facet jednak zdawał się wyparować, a Maya miała na to zbyt wyjebane, by zacząć go szukać tylko po to, żeby sprzedać mu kufel piwa. W tego Ricardo o którym zaraz wspomniał również. Głównie dlatego, że nie miała pojęcia, o kim mówił Parker.
— Wiesz ile tu się przewija Ricardów Sralesów Gonzalesów Los Dos Mijoś Mamasitas? — spróbowała powtórzyć serię nazwisk zaraz po nim, jednak finalnie wyszła jej zupełnie nowa kompilacja, z pewnością połowa nawet nie istniała. Dopiero kiedy dodał to ochroniarza z odstającymi uszami, Majka skinęła głową. — A Eddiego? — prychnęła, bo jednak w takim razie Willima nieco się pomylił z nazwiskami. — To widziałam — wskazała dłonią w stronę parkietu, gdzie tańczyła spora grupka ludzi, w tym kilka pracownic klubu na pojedynczych stolikach. — Piluje dzisiaj tancerek — oznajmiła luźno, jasno dajac mu do zrozumienia, że właśnie tam powinien go szukać.
W pierwszej chwili chciała zapytać się go, co takiego miał mu przekazać szef, ale szybko ugryzła się w język. Z pewnością nie powinna się tym interesować, nawet jeśli ona i William byli na dobrych warunkach. Chociaż z drugiej strony łatwo szło się domyślić, że pewnie chodziło o jakieś prochy.
Skinęła głową na polecenie, które zaraz wybrzmiało w jej kierunku. A więc zapowiadał się kolejny wieczór pod tytułem gdzie jest William? Ano pewnie pod barem. Chociaż ostatnio jak go szukali na prośbę Madoxa, to tak się ułożył między hokerami, że trzech typa nie mogło go zlokalizować. Dopiero jedna z kelnerek potknęła się o jego rękę. Z początku wszyscy myśleli, że to trup, a to tylko Patel na zgonie.
— W takim razie zrobię ci coś na bazie kawy — uśmiechnęła się szeroko. — No i wiadomo z dobrą dawką procentów — był taki jeden drink — specjalność szefa, którą w ostatnim czasie ciągle szczycił gości. Każdy był zachwycony, więc i może Patel będzie, a w dodatku nieco go to postawi na nogi. Odwróciła się na moment, żeby nastawić ekspres i zaraz zabrała sie za łączenie innych, niezbędnych składników. W tym oczywiście Medellińskiego rumu. Przy okazji wrzucania rzeczy do shakera, podniosła wzrok na Patela, gdy zagadywał o wyjechaniu do Jukon.
— Myślałam — odpowiedziała, dorzucając do środka kilka kostek lodu. — Serio. Wiesz, że to najlepsze miejsce do oglądania zorzy polarnej? — spytała, przyglądając mu się uważnie. Wiedział? Bo akurat o Jukon Mayka wiedziała całkiem dużo. Jak na przykład to, że żyło tam więcej zwierząt niż mieszkańców. I wcale nie wiedziała tego wszystkiego dlatego, że już kiedyś William zadał jej to samo pytanie, a ona potem siedziała i czytała o tym przez kolejne dwadzieścia minut. Wcale.
— To kiedy jedziemy? — dorzuciła do środka jeszcze kawę, zmieszała, a w następnej chwili już przelewała do wysokiej szklanki, ozdabiając jakimiś fikuśnie wyciętymi owocami. Przesunęła szkłem po ladzie, podsuwając mu ją pod całą dłoń. — Ty mnie usprawiedliwisz przed szefem, a ja załatwię nam namioty i wszystkie potrzebne rzeczy — wbiła w niego spojrzenie, doprawiając wszystko zaczepnym uśmiechem. Bo czemu by sobie nie mogli pojechać do Jukon nawet jutro?

William N. Patel

[Kristin Wyatt]

Zdawałem sobie sprawę, że pewnie połowa pracowników to byli jacyś latynosi, szczególnie, że Madox nawet w swoim mieszkaniu gościł kilku, ciekawe czy oni w ogóle mieli pozwolenie na pobyt? W sumie to nie moja sprawa, prawdę mówiąc byłem trochę dłużnikiem Ricardo, bo przecież pomógł wtedy z tą sprawą i nikomu nie powiedział - Eddy, właśnie - pstrykam palcami, po czym wyciągam wskazujący w kierunku Mayi, ona to jednak miała łeb do nazwisk. Odwracam się w kierunku parkietu i widzę ponad tłumem wystającą łysą pałę z wielkimi, podświetlonymi uszami - Chyba go widzę - kiwam głową, ale dochodzę do wniosku, że najpierw walnę jeszcze jednego drinka, a potem czas na deser - Z kawą? - powtarzam po niej i patrzę z zaciekawieniem jak uwija się za barem. Byle mi tylko serce nie stanęło, bo zamierzałem się dzisiaj pobudzać nie tylko kofeiną. Przyglądam się dziewczynie w oczekiwaniu na kolejną porcję procentów - Poważnie? Brzmi zachęcająco, w mieście to gówno widać - ale w dziczy to już co innego. Może wiewiórki byłyby lepszymi sąsiadkami niż... Niż ludzie - A byłaś tam kiedyś? - dopytuję, a kiedy z lekkością pyta kiedy jedziemy to w pierwszej chwili patrzę na nią szeroko otwartymi oczami, a potem szczerzę zęby w uśmiechu - Choćby zaraz, Maya - puszczam do niej oczko. Odbieram drinka i kilka razy obracam szklankę w dłoniach, wciąż przyglądając się dziewczynie - Madox nawet by się nie dowiedział - zapewniam, bo przecież znowu wyjechał na jakieś wojaże chuj wie gdzie - Pod namioty? Matko kochana, oszalałaś? W zimę? Zresztą spanie na ziemi nie jest dla mnie, od samego myślenia bolą mnie plecy - nie to, żebym się czasem budził w jakiś dziwnych miejscach typu - pod barem, w windzie, albo w krzakach w parku, jeśli pogoda akurat dopisywała - Myślałem raczej o jakiejś samotnej chacie w środku lasu - tak se pierdole bo choć lubiłem naturę to kurwa nie oszukujmy się, byłem stuprocentowym mieszczuchem, jakby mi przyszło iść narąbać drewna do lasu to bym pewnie sam wrócił narąbany. Teraz jednak upijam łyka drinka - Dobre to, za tego chyba nie płacę, nie? - jak był Madox to w ogóle chlalem za darmo, jak go nie było płaciłem za co drugiego drinka, nie to, żeby mnie nie było stać, ale on z moich usług też korzystał pro bono, co w gruncie rzeczy było przecież znacznie droższe. Z drugiej strony biorąc pod uwagę to ile potrafiłem w siebie wlać, to pewnie wychodziliśmy na zero. Tak czy inaczej sięgam po portfel i wyciągam z niego pięć dych, które wrzucam do słoika na napiwki - A to dla barmanki za fatygę - odkładam portfel na blat. Generalnie byłem mocno wkręcony w kulturę dawania napiwków, bo ile taka Maya może zarabiać na barze u Noriegi? Pewnie jakieś śrubki. Ja zresztą każdemu zostawiałem jakąś ekstra premie, niezależnie czy stał na barze, w sklepie za kasą czy na stacji benzynowej. Co więcej dofinansowywałem także każdego bezdomnego, który próbował sępić ode mnie siano nazywając mnie kierownikiem. Stać mnie i chuj - Dobra, idę poszukać tej uszatej kurwy - nie to, żebym coś miał do Eddy'ego, był w porządku, ale każdy kto mnie znał chociaż trochę doskonale wiedział, że posługuję się dosyć niewybrednym słownictwem. Chyba, że w pracy, w pracy byłem jebanym erudytą - Pilnuj mi drinka, żeby mi nikt nic nie dosypał - mówię do Parker, ale po krótkim zastanowieniu dodaję, bardziej nawet do siebie niż do niej - Chociaż w sumie - mangan srangan byle by klepało. Wstaję od baru i zataczam się w kierunku parkietu. Wypatrzenie w tłumie ochroniarza nie należało do najtrudniejszych zadań, nawet pomimo mojego aktualnego stanu i szybko wymieniamy uścisk dłoni, po czym chowam coś do kieszeni i od razu uderzam w kierunku klopa, a tam klapa w opór, bo nie mam ze sobą portfela. Musiałem zostawić go na barze, no ja pierdole, nie mam karty ani zwijki, więc z braku laku wcieram se trochę prochu w dziąsła, tak dla odświeżenia percepcji, po czym wracam do Parker. Mam nadzieję, że ogarnęła, żeby zaopiekować się nie tylko moim drinkiem.

Maya Parker

[Maya Parker]

— W mieście gówno widać — skinęła głową, przyznając mu rację. Toronto nocą może i było ładne, szczególnie kiedy oglądało się je z odpowiedniej wysokości, jednak nijak miało się to do zorzy polarnej, czy pięknych gwiazd, które pojawiały się na niebie z dala od miasta i natłoku świateł. I dokładnie jak te gwiazdy, oczy Majki zaświeciły w sekundę, kiedy William oznajmił, że mogą jechać choćby zaraz.
— Pierdolisz? — momentalnie odnalazła jego ciemne spojrzenie i aż nachyliła się nad barem. — Bo jak coś, to ja serio zwijam manatki i możemy jechać — żartowała? No chyba niekoniecznie. Pewnie gdyby Patel faktycznie oznajmił, że miała się zbierać i jeszcze, że on za wszystko zapłaci, to Parker nie zastanawiałaby się ani mniuty i autentycznie pojechała z nim do Jukon. Do jebanego Jukon, pośrodku niczego, żeby spędzić sobie trochę czasu na łonie natury i się tam zjarać.
— A co jest nie tak z namiotami? — spojrzała na niego zaskoczona. — Jak się ma dobry śpiwór, to i na ziemi jest wygodnie! Ale chatka też jest okej, jak płacisz — zaśmiała się, przyglądając mu się uważnie. W sumie Majce było kompletnie obojętne gdzie i jak. Tak rzadko podróżowała gdziekolwiek, że to byłaby chyba jedna z bardziej ekscytujących wypraw, jakie odbyła w życiu. W domu nigdy nie było kasy, matka najdalej na wycieczkę zabierała ich nad jezioro na obrzeżach miasta. Nigdy nie była za granicą, ba, nawet nigdy nie leciała samolotem.
— Za tego nie płacisz — skinęła głową na jego pytanie, a zaraz potem uśmiechnęła się pięknie, kiedy dłoń adwokata sięgnęła do portfela, by już po chwili obdarzyć ją solidnym napiwkiem. Doceniała ten gest. Madox może i był dobrym szefem — szczególnie kiedy nie było go na miejscu — ale pieniądze płacił swoim pracownikom akurat marne. Zresztą jak zazwyczaj w gastronomii. Kelnerki i barmanki żyły głównie a napiwków, które zostawiali klienci. W Emptiness niektórzy bywali wyjątkowo hojni. W tym właśnie William.
Lubiła go. Naprawdę szczerze go lubiła. A jednak od czasu do czasu była na tyle bezczelna, żeby podebrać mu kilka stów z portfela. Nie była z tego dumna, to nie była rzecz, którą można się było chwalić, ale to też nie tak, że Maya brała te pieniądze, żeby potem przejebać na alkohol, fajki i nowe paznokcie. Ona naprawdę była w potrzebie. Miała brata w więzieniu, któremu musiała spłacić długi i matkę na odwyku, której właśnie podnieśli czynsz. Nie było jej na to stać. Musiała skądś skołować tą całą gotówkę, a kiedy Patel poszedł szukać Eddiego jego portfel… po prostu leżał na ladzie. Leżał i patrzył na nią. Wołał.
Więc to zrobiła. Sięgnęła do dobrze już sobie znanej tekstury i przysunęła do siebie. Rozejrzała się dookoła, a kiedy nikogo nie było w pobliżu, wyciągnęła z niego trzy stówki. Serce waliło jej jak szalone. Chociaż dosłownie prawie stanęło, kiedy podniosła głowę i akurat napotkała spojrzenie Patela kilka metrów dalej. Kurwa.

William N. Patel

[Kristin Wyatt]

Ja pierdole czy ona pierdoli bo już sam nie wiem, przez chwilę się mierzymy na spojrzenia, bo próbuję odczytać z jej twarzy czy się zbija ze mnie czy faktycznie jest gotowa rzucić wszystko i pojechać do Jukon. Ja rozkminiam jak by się to mogło odbić na moich planach na najbliższe kilka dni i aż mi czacha dosłownie paruje od natłoku przeróżnych myśli. To brzmiało jak turbo kusząca propozycja, szczególnie, że byłem w takim podłym nastroju, a spontaniczna wycieczka w doborowym towarzystwie mogłaby trochę poprawić mi humor. Lubiłem Maye, była dobrą barmanką, słuchała kiedy klient potrzebował się wygadać, nie żałowała na drinkach (przynajmniej dla mnie, chociaż jeszcze przed chwilą byłem świadkiem jak chciała napluć komuś do piwa, heh), a dodatkowo dzieliliśmy pasje - obydwoje kochaliśmy muzykę i to był temat, który często się między nami przewijał - Kurwa, wrócimy do tej rozmowy - mówię i kiwam głową, wciąż przyglądając się jej badawczo - Ostatni raz byłem pod namiotami chyba na studiach - wywracam oczami. Fajnie było, ale teraz już przecież byłem poważnym panem prawnikiem i jeździłem tylko na all inclusive. Niemniej najpierw Eddy i moje prochy. Kawa w drinku trochę mnie może pobudziła, ale jednak nie miała podjazdu do białych węży. A potem wracam i aż staję jak wryty kiedy widzę, że mi grzebie w portfelu. Ja już tutaj szedłem z myślą, że zaraz jej powiem żeby zbierała manatki bo jedziemy odpoczywać wśród dzikiej przyrody a tu... Taki zawód. To tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że hajs to straszne gówno, a ludzie, którzy dla kilku stówek byli w stanie okradać nawet znajomych (chociaż może warto się zastanowić czy kiedykolwiek byłem jej znajomym, czy raczej kolejnym typem, do którego warto się uśmiechnąć bo daje dobre napiwki) są jeszcze większym gównem, szczególnie że ja przecież byłem totalnie rozrzutny. Jakby mi powiedziała daj większy napiwek, to bym kurwa nawet nie zapytał po co, tylko od razu jej wcisnął w słoik albo w ogóle do ręki. Mocno zaciągam powietrze w płuca i kręcę z rezygnacją głową, a potem podchodzę do baru - Ale mnie teraz zawiodłaś w chuj - czy byłem zły? Byłem, kurewsko i różne słowa cisnęły mi się na usta, ale jednocześnie nie byłem typem człowieka, który jej zrobi awanturę przy innych gościach. Jeśli już, to na osobności. Teraz też rzucam do niej - Na zaplecze, ale już - wbijam na bar i z niemałym trudem przedostaję się na drugą stronę, chyba tylko cudem nie przechwyca mnie żaden z ochroniarzy, a może mogę sobie pozwolić na więcej niż inni goście? Ale w pierwszej chwili to dosłownie wygląda tak, jakbym się zaraz miał na nią rzucić z łapami, tylko zamiast tego to ją lekko pcham w stronę wyjścia na zaplecze i kiedy tam docieramy to od razu otwieram pyska - No? Słucham, kurwa? Co masz mi do powiedzenia? - oby miała jakieś dobre wytłumaczenie, chociaż szczerze? Teraz żadne nie wydaje mi się wystarczające. Jeszcze chwilę temu chciałem zabierać ją na wspólne wojaże, ale zmieniłem zdanie, w tym momencie to w ogóle już nie chciałem mieć z nią nigdy do czynienia. Madox też na pewno się dowie jakie ma chujowe pracownice.

Maya Parker

[Maya Parker]

Ona serio chciała z nim jechać pod te namioty. William był zajebistym facetem. Nie dość, że zabawny, dobrze się z nim rozmawiało, to jeszcze niepodważalnie był cholernie przystojny. Majka nie raz potrafiła się na niego po prostu zagapić. A ile razy przelała drinka, bo patrzyła w jego piękne, brązowe oczy? Dużo! Dlatego wizja spędzenia z nim nieco więcej czasu, może wypalenia jakiegoś blanta i połapanie dzików była wręcz idealna.
Nic z tego jednak nie zmieniało faktu, że Parker najzwyczajniej w świecie potrzebowała pieniędzy. Zachcianki zachciankami, ale przecież to nawet nie było dla niej. Miała marne dwa tygodnie, żeby uzbierać pierwszą część długu, aby spłacić brata i uratować własne palce przed odcięciem. Nie wspominając nawet już o matce i podwyżce czynszu. Dlatego kiedy miała okazję, żeby zawędzić z czyjegoś portfela kilka stówek… byłaby głupia, gdyby z tego nie skorzystała. Musiała to zrobić. Nie przewidziała tylko scenariusza, w którym William faktycznie wraca na czas i ją przy tym przyłapuje.
Serce na moment stanęło jej w piersi. Tak po prostu: nagle, przestało pompować krew i wymuszać na ciele jakiekolwiek funkcje życiowe. Kurwa. Kurwa. Kurwa. Kurwa. Obserwowała go uważnie, nawet na moment nie ściągając z niego wzroku, gdzieś w środku błagajac, żeby był na tyle najebany, żeby tego nie zauważył. Był? Oczywiście, że nie był.
Złapała w płuca więcej powietrza, kiedy powiedział, że go zawiodła. Trafiło gdzieś w duszę. Nie lubiła zawodzić ludzi, jednak nim zdążyła mu cokolwiek odpowiedzieć, on już szarpał ją na zaplecze.
— Posłuchaj mnie, to nie tak jak myślisz — powiedziała bardziej już z automatu. Tylko na dobrą sprawę … — W sumie to jest dokładnie tak jak myślisz, ale kurwa to nie tak — miotała się. Nie wiedziała, co właściwie miała mu powiedzieć. Że kradła bo potrzebowała pieniędzy? Przecież to żadne wytłumaczenie, a z drugiej strony czy istniało w ogóle jakieś dobre? Każde pojedyncze było chujowe. Przeszła się wzdłuż półki z alkoholami, tam i z powrotem, jakoś nie potrafiąc na niego spojrzeć. Dopiero po chwili zawiesiła na nim brązowe spojrzenie.
— Kurwa, William, błagam cię, nie możesz powiedzieć Madoxowi — to również rzuciła już z automatu, bo akurat myśl, że szef mógł ją wyjebać na zbity pysk była dla niej nie do przyjęcia w tamtym momencie. Nie mogła sobie na to pozwolić. Nie mogła teraz stracić pracy. — Oddam ci wszystko, co wzięłam, tylko… — tylko mu nie mów? Świetnie. Nie dość, że go okradła, to teraz jeszcze miała zamiar go szantażować? Kurwa jeszcze jakby to był jakiś randomowy klient, pewnie wszyscy przymknęliby na to oko, ale Patel? On przecież był jego dobrym kumplem (albo mężem patrząc na nazwę???). Złapała więcej powietrza w płuca i ponownie przeszła się po zapleczu. Nerwową dłonią przejechała po bujnych lokach, a następnie zacisnęła palce na jednej z keg od piwa i zaczęła się bawić plastikową osłonką. Wszystko byle na niego nie patrzeć.
— Mam długi — rzuciła pod nosem. Nawet nie była pewna, czy ją dobrze usłyszał. — Temu wzięłam tą kasę — wyjaśniła, omijając fakt, że to nawet nie były jej długi.

William N. Patel-Noriega

[Kristin Wyatt]

- A niby jak? - rzucam. Czyli co, chciała mi wmówić, że to nie była jej ręka? Albo, że się przewidziałem? Albo co jeszcze? Splatam ręce na piersi i wbijam w nią spojrzenie jak tak nerwowo przechadza się wzdłuż wąskiego zaplecza. Mrużę nieznacznie ślepia, a kiedy prosi żebym nie informował o tym Madoxa to parskam głośno - Niedoczekanie, Madox będzie pierwszym, który się o tym dowie, już mu piszę smsa, o ile nie zajebałaś mi też telefonu! - wkurwiam się coraz bardziej. Klepię się po kieszeniach - smartfon tam gdzie powinien być, chociaż miałem najnowszego iPhona, pewnie mogłaby dostać za niego krocie w jakimś lombardzie. Wyciągam telefon i przesuwam palcem po ekranie żeby go odblokować, ale nawet nie wchodzę w wiadomości - Tylko co? Kryć cię? Innych klientów też okradasz czy tylko ja jestem taki wyjątkowy? Ile wzięłaś? - pytam, spoglądając na nią ponad podświetlonym ekranem. Opuszczam telefon i chowam go do kieszeni, portfel też już tam mam, bo wyrwałem jej go z rąk w drodze na zaplecze. Wodzę za nią spojrzeniem, dopóki nie zatrzymuje się przy kegu, a jak wspomina o długach to unoszę w zdziwieniu obie brwi - Jakie długi? - pytam od razu. Pewnie nabrała chwilówek, a teraz niby ja mam je spłacać? Świetnie, po prostu fantastycznie - Ile to trwa? To był pierwszy raz? - dopytuję, teraz żądam tylko szczerości, nawet jeśli była dosyć... Bolesna. Analizuję w głowie wszystkie nasze spotkania, kiedy była na zmianie. Wcześniej nie zwracałem na to uwagi, ale teraz dociera do mnie, że zawsze wydawałem wtedy więcej, tylko do tej pory myślałem, że to moja własna rozrzutność, ot, trochę większe napiwki, trochę droższe drinki i jakoś się uzbierało. Bezwiednie przesuwam dłonią po własnym nadgarstku i wtedy doznaję jebanego olśnienia. Do tej pory byłem wręcz pewien, że swojego Rolexa odkładałem tam gdzie zawsze i zniknął z mieszkania, zdążyłem już nawet oskarżyć Peach albo kogoś z jej znajomych, a tymczasem musiał zostać tutaj, w jej lepkich łapach. Ale ja byłem głupi, mojej współlokatorce zdecydowanie należały się przeprosiny - Kurwa, zajebałaś mi zegarek - to nie było pytanie tylko stwierdzenie - Co z nim zrobiłaś? Sprzedałaś? On był dla mnie bezcenny, gdzie go opchnełaś? - byłem gotów zrobić wszystko żeby go odzyskać. Mogłem sobie kupić nowy, ale tamten był wyjątkowy, miał ogromną wartość sentymentalną i trochę wierzyłem, że przynosił mi szczęście. Zresztą wystarczy spojrzeć - straciłem go i wszystko wokół zaczęło się walić. Robię krok w jej stronę - Wiesz co za to grozi? Dziesięć lat - to nie były jakieś tam marne trzy stówki tylko przedmiot warty grube tysiące. Trochę ją straszę, nie dostałaby od razu dziesięciu lat, chociaż z drugiej strony mogła wcale nie mieć zbyt czystej kartoteki. Za zlodziejską recydywę faktycznie mogłaby posiedzieć, a ja byłem gotów sprzedać ją na policji jeśli nie odzyskam Rolexa.

Maya Parker

[Maya Parker]

Miała świadomość, że Madox będzie pierwszym, który się dowie o tym co zrobiła. Przecież się przyjaźnili, wiecznie pokazywali się razem, wspólnie ćpali i przesiadywali w loży. Wiedziała to. A jednak była na tyle głupia, żeby okradać właśnie Williama i jeszcze głupsza, żeby stać teraz przed nim i prosić go o dyskrecję. Niby na jakich zasadach? Z jakiej przyczyny miał stanąć po jej stronie, kiedy jedyne co mu dała to powody do zawodu? Nie mogła tego od niego oczekiwać. Jakiegoś dobrego serca, którego przecież sama nie miała, skoro zawędziła mu kase z portfela.
Wzdrygnęła się, kiedy znowu podniósł głos wraz z kolejnymi pytaniami. Tu nawet nie chodziło o sam ton, ale o to, co wypowiadały jego usta. Innych też okradałaś? Tak. Okradała. Ale kiedy Patel powiedział to na głos, jakoś nagle sama się sobą obrzydziła. Przecież Majka nie była złym człowiekiem, nie robiła nikomu krzywdy, miała dobre intencje (samolubne, ale dobre), a jednak jakby na to nie spojrzeć, to popełniała nie tylko przestępstwo ale i świństwo. Ile wzięłaś?
— Trzy stówy — odpowiedziała mu praktycznie od razu, jakby doszła do wniosku, że nawet nie było sensu wciskać mu kitu, że się przewidział. Był na to zbyt wkurwiony, a głupia przecież nie była — zdawała sobie sprawę, że zgrywanie debila mogło tu tylko pogorszyć sprawę, dlatego musiała zagrać swoją ostatnią deską ratunku: szczerością. Po prostu powiedzieć mu prawdę i liczyć, że się zlituje. Oczywiście, że zaraz chciał wiedzieć jakie długi. Westchnęła głośno i ponownie przesunęła dłonią po twarzy, zaczesując włosy do tyłu.
— Mojego brata — zaczęła, chociaż znowu się zacięła. Nie przychodziło jej to łatwo. Trochę postukała stopą w podłogę i to właśnie w nią wbiła spojrzenie, nawet nie patrząc na Patela. — Siedzi za handel. Zadłużył się u niewłaściwych ludzi i to grubo. Reszty sam się możesz domyślić — nie był głupi. Wyjątkowo inteligentny nawet, a więc spokojnie mógł wywnioskować jak zła była ta sytuacja. Niebezpieczna przede wszystkim. Bo tego typu długi trzeba było spłacać od razu, jak nie to miałeś naliczane odsetki, a potem zapłata była pobierana w krzywdzie innych i zastraszaniu. Pijany czy nie William mógł widzieć po niej, że jest nerwowa, że to nie była żadna pierwsza, lepsza ściema na poczekaniu.
A przynajmniej tak się jej wydawało. Jakże wielkie zaskoczenie pojawiło się na jej twarzy, gdy nagle Pater cały się oburzył i doskoczył do niej nawijając o zegarku. Zerwała się z kegi na równe nogi i popatrzyła na niego jak na wariata.
— Jakiego zegarka? — spytała autentycznie zbita z tropu. — Nie zajebałam ci żadnego zegarka, zwariowałeś?! — niby zwariował, a jednak jakby na to spojrzeć z boku, to skoro podkradała mu hajs z portfela, to mogła i zegarek. Czy nie mogła? — Niby jak skoro masz go wiecznie na ręce?! — musiałaby to zrobić na jego oczach, a przecież aż tak głupia nie była. A nawet gdyby była, to nie byłaby tak dobra, żeby zrobić to niezauważenie. Parker może i miała swoje za uszami, ale nie była zawodowym kleptomanem.
— Jakie dziesięć lat? — tym razem to ona się oburzyła. Wynikało to z stresu, jaki zawładnął jej ciałem na wieść, że może pójść siedzieć i to jeszcze za coś czegos nie zrobiła. — William, kurwa… — nie wiedziała, co ma zrobić. Jakie w ogóle miała opcje? Miała go błagać? No tylko ona naprawdę nie zabrała tego zegarka. Dlatego niewiele myśląc podeszła bliżej i w całym tym chaosie po prostu pozwoliła sobie złapać za jego dłonie. Liczyła się z tym, że zaraz może się jej odwinąć, jednak i tak podjęła ryzyko. — Przysięgam ci… — zaczęła spokojnie, chociaż głos miała stanowczy, a spojrzenie wyjątkowo intensywnie wbite w jego ciemne oczy. — Że nie zabrałam ci żadnego zegarka. Tylko hajs, który oddam ci zaraz i za który cię przepraszam. Błagam nie wysyłaj mnie do pierdla.

William N. Patel-Noriega