͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Cordelia LeBlanc
data i miejsce urodzenia
15.06.1971 r. I Toronto, Kanadazaimki
Ona, jejzawód
Dyrektor szpitala | Zastępca burmistrzamiejsce pracy
Mount Sinai Hospital | Toronto City Hallorientacja
Heteroseksualnadzielnica mieszkalna
The Kingswaypobyt w toronto
Od urodzeniaumiejętności
Podejmowanie decyzji pod presją.Prowadzenie trudnych negocjacji.
Budowanie sieci wpływów i zależności.
Podejmowanie chłodnych decyzji finansowych bez sentymentów.
słabości
Obsesyjna potrzeba kontroli.Toksyczna kontrola wobec dzieci.
Ignorowanie porad innych osób.
Brak empatii.
Skłonność do eliminowania problemów zamiast ich rozwiązywania.
Strona wyrwana z pamiętnika Cordelii LeBlanc, Toronto, 09 kwietnia
Nie mam zwyczaju wracać do przeszłości. Jest ona użyteczna tylko wtedy, gdy pozwala wyciągać mi odpowiednie wnioski. W przeciwnym razie staje się zbędnym balastem, który rozprasza i osłabia moją koncentrację. A jednak od kilku dni, coraz częściej wracam myślami do tamtego wieczoru. Czy jest to stosowne? Mam co do tego pewne wątpliwości. Nie dlatego, że odczuwam wyrzuty sumienia. To pojęcie jakoś nigdy nie miało dla mnie większego znaczenia. Chodzi tu raczej o precyzję. Lubię rozumieć mechanizmy. Każdy proces, czy to w Mount Sinai Hospital, czy w Toronto City Hall opiera się na ciągu przyczyn i konsekwencji.
Tamtego wieczoru również tak było. Nie był to zwykły impuls, tylko zwieńczenie procesu, który trwał znacznie dłużej niż ktokolwiek byłby skłonny to przyznać. Zdrada rzadko kiedy zaczyna się od czynu. Jest to proces rozpoczynający się od drobnych detali, które dla większości pozostają niezauważalne. Na jego szkodę przede mną nic się nie ukryje. Najpierw odczułam zmianę w sposobie, w jaki się do mnie zwracał. Poświęcał mi coraz mniej uwagi, a jego odpowiedzi były bardziej mechaniczne niż naturalne. Potem jego spojrzenia omijały mnie o ułamek sekundy za szybko. Na koniec pojawił się zapach, który nie należał do naszego domu.
Nie potrzebowałam dowodów. Są one dla tych osób, które nie potrafią ufać własnej intuicji. Ja natomiast ufam wyłącznie sobie. Przez lata budowałam życie, które funkcjonowało bezbłędnie. Każdy element był podporządkowany jednemu celowi, którym była stabilność. Szpital działał według moich zasad, a miasto reagowało na moje decyzje. Nawet w domu wszystko miało swoje miejsce, przypisaną funkcję i ustanowione przeze mnie granice. Nie osiągnęłam tego wszystkiego przypadkiem. Ludzie lubią wierzyć w szczęście, dziedziczenie i zbieg okoliczności. Jest to wygodne wyjaśnianie dla tych, którzy nie potrafią przyznać, że nigdy nie mieli wystarczającej dyscypliny.
Mój majątek nie powstał nagle. Zaczął się od decyzji, które inni uznaliby za zbyt ryzykowne. Postawiłam na inwestycje w nieruchomości. Kupowałam udziały w prywatnych placówkach medycznych, które balansowały na granicy upadku. Wystarczyło odpowiednio nimi pokierować, aby zaczęły przynosić zyski. Ludzie widzą tylko efekt końcowy. Nie widzą godzin spędzonych na analizach, rozmowach i negocjacjach, w których nie było miejsca na sentymenty. Nie dostrzegają momentów, w których trzeba było zdecydować, kto jest zasobem, a kto przeszkodą. Ja widziałam i zawsze wybierałam właściwie. Dzięki temu niezależność przestała być celem, a stała się moim standardem.
Łączenie obowiązków nigdy nie było dla mnie problemem. To kwestia organizacji, a organizacja jest jedynie rozszerzeniem kontroli. Szpital funkcjonuje według jasno określonych procedur. Ludzie na odpowiednich stanowiskach podejmują decyzje, które wcześniej zostały przeze mnie przewidziane. Nie muszę być więc wszędzie obecna, bo wystarczy, że wszystko działa tak, jak zaplanowałam. W Toronto City Hall jest podobnie. Większość spraw rozstrzyga się zanim trafią oficjalnie na biurko. Wystarczy tylko wiedzieć, z kim rozmawiać i kiedy. Wiele osób uważa, że tych funkcji nie da się pogodzić. Jest to błędne założenie, które wynika z niezrozumienia, czym w rzeczywistości jest władza. Nie polega ona przecież na byciu obecnym w każdym miejscu jednocześnie. Polega na tym, aby wszystko funkcjonowało zgodnie z twoją wolą, niezależnie od tego, gdzie się znajdujesz. Szpital nie wymaga mojej ciągłej obecności. Starannie wybrałam pracowników, którzy są świadomi tego, że każde odstępstwo od wyznaczonych przeze mnie standardów ma swoje konsekwencje. Struktura działa, bo została odpowiednio zaprojektowana, a ja jedynie nadzoruję jej stabilność. W ratuszu przyjęłam podobną strategię. Nie zajmuję się wszystkim, tylko tym, co ma znaczenie. Reszta zaś działa dokładnie tak, jak powinna.
Mój, świętej pamięci mąż był również częścią systemu, który stworzyłam. Ale z czasem przestał do niego pasować. Nie był to dramat. Nie było w tym także nic z teatralności, którą prostaczkowie tak lubią przypisywać takim sytuacjom. Dla mnie to była raczej niezgodność. Po prostu jeden element przestał działać i zaczynał zakłócać całość. Tak się składa, że ja nie toleruję zakłóceń. Tamtego wieczoru dom był w idealnym stanie. Panowała cisza i spokój. Każdy szczegół znajdował się na swoim miejscu, włącznie z włócznią przy schodach, której obecność przez lata była jedynie estetycznym dodatkiem. Dopiero wtedy zrozumiałam, że niektóre rzeczy czekają, aby spełnić swoją funkcję.
Kiedy wszedł do środka, już wiedział. To zawsze jest najbardziej interesujący moment, w którym druga osoba uświadamia sobie, że została zdemaskowana. W jego oczach pojawiło się coś pomiędzy kalkulacją a strachem. Próbował ocenić sytuację i przewidzieć mój ruch, ale było już zbyt późno. Stałam na górze schodów i patrzyłam na niego. Nic nie mówiłam, bo nie było takiej potrzeby. Wtedy akurat cisza działała lepiej niż jakiekolwiek słowa. Zrobił jeden krok, a potem kolejny. W pewnym momencie przestał patrzeć mi w oczy, a cała reszta wydarzyła się szybko.
Nie pamiętam samego momentu. W zasadzie to nie jest istotne. Pamiętam za to efekt końcowy oraz tę krótką myśl, która mówiła, że wszystko wróciło na swoje miejsce. Stałam tam dłużej niż było to konieczne. Obserwowałam i analizowałam. Nie jego, tylko siebie. Nie czułam drżenia rąk, a nawet nie miałam przyspieszonego oddechu. To było dość interesujące, bo uświadomiłam sobie, że od samego początku byłam zdolna do takich decyzji. Później wszystko przebiegło zgodnie z oczekiwaniami. Procedury są przewidywalne, co czyni je w pewien sposób użytecznymi. Policja zadawała pytania według schematu. Dostarczyłam im więc wersję, której potrzebowali. Powiedziałam im, że się potknął. Oczywiście, że nie przyjęli tego bez pytań. Zrobili to, co zawsze, przeprowadzając analizę miejsca zdarzenia oraz sekcję zwłok. Próbowali znaleźć niespójności, a przez chwilę ktoś próbował nawet sugerować, że układ ciała był... niefortunny. Problem polegał jednak na tym, że niefortunne nie znaczy niemożliwe. Bardzo dobrze znałam procedury. Wiedziałam, na co zwracają uwagę i czego szukają. Wiedziałam też, czego nie da się udowodnić bez jednoznacznych dowodów. A tych nie było. Schody były czyste, nie było śladów szarpaniny, tylko nieszczęśliwy zbieg okoliczności i dekoracyjna broń, która znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie. Resztę zrobiła moja reputacja dyrektorki szpitala, zastępcy burmistrza i kobiety, która brzydziła się przemocą. Ludzie nie podejrzewają takich osób. Na pogrzebie wybrałam biel. Decyzja była oczywista. Czerń oznaczałaby żałobę, a żałoba sugeruje stratę. Ja nie doświadczyłam straty, tylko zamknęłam proces.
Od tamtej pory wszystko funkcjonuje prawidłowo. Szpital jest bardziej efektywny niż kiedykolwiek wcześniej. W Toronto City Hall moje decyzje spotykają się z jeszcze większym posłuszeństwem. A wszystko przez to, że ludzie reagują inaczej, gdy wyczuwają siłę, nawet jeśli nie są w stanie jej nazwać. Moje dzieci uczą się szybciej niż zakładałam. Zaczynają rozumieć, że świat nie jest ani sprawiedliwy, ani dobry, tylko podatny. A to ogromna różnica.
Czasami pojawia się jednak coś, czego nie potrafię jeszcze w pełni sklasyfikować. Nie jest to ani poczucie winy, ani strach. To raczej potrzeba wyznaczenia granicy. Jeżeli takowa w ogóle istnieje. Bo jeżeli to ja ją wyznaczam, to równie dobrze mogę ją przesunąć. Ta kwestia jest jedyną, która pozostaje otwarta. A ja nie zostawiam niczego niedomkniętego.
Nie mam zwyczaju wracać do przeszłości. Jest ona użyteczna tylko wtedy, gdy pozwala wyciągać mi odpowiednie wnioski. W przeciwnym razie staje się zbędnym balastem, który rozprasza i osłabia moją koncentrację. A jednak od kilku dni, coraz częściej wracam myślami do tamtego wieczoru. Czy jest to stosowne? Mam co do tego pewne wątpliwości. Nie dlatego, że odczuwam wyrzuty sumienia. To pojęcie jakoś nigdy nie miało dla mnie większego znaczenia. Chodzi tu raczej o precyzję. Lubię rozumieć mechanizmy. Każdy proces, czy to w Mount Sinai Hospital, czy w Toronto City Hall opiera się na ciągu przyczyn i konsekwencji.
Tamtego wieczoru również tak było. Nie był to zwykły impuls, tylko zwieńczenie procesu, który trwał znacznie dłużej niż ktokolwiek byłby skłonny to przyznać. Zdrada rzadko kiedy zaczyna się od czynu. Jest to proces rozpoczynający się od drobnych detali, które dla większości pozostają niezauważalne. Na jego szkodę przede mną nic się nie ukryje. Najpierw odczułam zmianę w sposobie, w jaki się do mnie zwracał. Poświęcał mi coraz mniej uwagi, a jego odpowiedzi były bardziej mechaniczne niż naturalne. Potem jego spojrzenia omijały mnie o ułamek sekundy za szybko. Na koniec pojawił się zapach, który nie należał do naszego domu.
Nie potrzebowałam dowodów. Są one dla tych osób, które nie potrafią ufać własnej intuicji. Ja natomiast ufam wyłącznie sobie. Przez lata budowałam życie, które funkcjonowało bezbłędnie. Każdy element był podporządkowany jednemu celowi, którym była stabilność. Szpital działał według moich zasad, a miasto reagowało na moje decyzje. Nawet w domu wszystko miało swoje miejsce, przypisaną funkcję i ustanowione przeze mnie granice. Nie osiągnęłam tego wszystkiego przypadkiem. Ludzie lubią wierzyć w szczęście, dziedziczenie i zbieg okoliczności. Jest to wygodne wyjaśnianie dla tych, którzy nie potrafią przyznać, że nigdy nie mieli wystarczającej dyscypliny.
Mój majątek nie powstał nagle. Zaczął się od decyzji, które inni uznaliby za zbyt ryzykowne. Postawiłam na inwestycje w nieruchomości. Kupowałam udziały w prywatnych placówkach medycznych, które balansowały na granicy upadku. Wystarczyło odpowiednio nimi pokierować, aby zaczęły przynosić zyski. Ludzie widzą tylko efekt końcowy. Nie widzą godzin spędzonych na analizach, rozmowach i negocjacjach, w których nie było miejsca na sentymenty. Nie dostrzegają momentów, w których trzeba było zdecydować, kto jest zasobem, a kto przeszkodą. Ja widziałam i zawsze wybierałam właściwie. Dzięki temu niezależność przestała być celem, a stała się moim standardem.
Łączenie obowiązków nigdy nie było dla mnie problemem. To kwestia organizacji, a organizacja jest jedynie rozszerzeniem kontroli. Szpital funkcjonuje według jasno określonych procedur. Ludzie na odpowiednich stanowiskach podejmują decyzje, które wcześniej zostały przeze mnie przewidziane. Nie muszę być więc wszędzie obecna, bo wystarczy, że wszystko działa tak, jak zaplanowałam. W Toronto City Hall jest podobnie. Większość spraw rozstrzyga się zanim trafią oficjalnie na biurko. Wystarczy tylko wiedzieć, z kim rozmawiać i kiedy. Wiele osób uważa, że tych funkcji nie da się pogodzić. Jest to błędne założenie, które wynika z niezrozumienia, czym w rzeczywistości jest władza. Nie polega ona przecież na byciu obecnym w każdym miejscu jednocześnie. Polega na tym, aby wszystko funkcjonowało zgodnie z twoją wolą, niezależnie od tego, gdzie się znajdujesz. Szpital nie wymaga mojej ciągłej obecności. Starannie wybrałam pracowników, którzy są świadomi tego, że każde odstępstwo od wyznaczonych przeze mnie standardów ma swoje konsekwencje. Struktura działa, bo została odpowiednio zaprojektowana, a ja jedynie nadzoruję jej stabilność. W ratuszu przyjęłam podobną strategię. Nie zajmuję się wszystkim, tylko tym, co ma znaczenie. Reszta zaś działa dokładnie tak, jak powinna.
Mój, świętej pamięci mąż był również częścią systemu, który stworzyłam. Ale z czasem przestał do niego pasować. Nie był to dramat. Nie było w tym także nic z teatralności, którą prostaczkowie tak lubią przypisywać takim sytuacjom. Dla mnie to była raczej niezgodność. Po prostu jeden element przestał działać i zaczynał zakłócać całość. Tak się składa, że ja nie toleruję zakłóceń. Tamtego wieczoru dom był w idealnym stanie. Panowała cisza i spokój. Każdy szczegół znajdował się na swoim miejscu, włącznie z włócznią przy schodach, której obecność przez lata była jedynie estetycznym dodatkiem. Dopiero wtedy zrozumiałam, że niektóre rzeczy czekają, aby spełnić swoją funkcję.
Kiedy wszedł do środka, już wiedział. To zawsze jest najbardziej interesujący moment, w którym druga osoba uświadamia sobie, że została zdemaskowana. W jego oczach pojawiło się coś pomiędzy kalkulacją a strachem. Próbował ocenić sytuację i przewidzieć mój ruch, ale było już zbyt późno. Stałam na górze schodów i patrzyłam na niego. Nic nie mówiłam, bo nie było takiej potrzeby. Wtedy akurat cisza działała lepiej niż jakiekolwiek słowa. Zrobił jeden krok, a potem kolejny. W pewnym momencie przestał patrzeć mi w oczy, a cała reszta wydarzyła się szybko.
Nie pamiętam samego momentu. W zasadzie to nie jest istotne. Pamiętam za to efekt końcowy oraz tę krótką myśl, która mówiła, że wszystko wróciło na swoje miejsce. Stałam tam dłużej niż było to konieczne. Obserwowałam i analizowałam. Nie jego, tylko siebie. Nie czułam drżenia rąk, a nawet nie miałam przyspieszonego oddechu. To było dość interesujące, bo uświadomiłam sobie, że od samego początku byłam zdolna do takich decyzji. Później wszystko przebiegło zgodnie z oczekiwaniami. Procedury są przewidywalne, co czyni je w pewien sposób użytecznymi. Policja zadawała pytania według schematu. Dostarczyłam im więc wersję, której potrzebowali. Powiedziałam im, że się potknął. Oczywiście, że nie przyjęli tego bez pytań. Zrobili to, co zawsze, przeprowadzając analizę miejsca zdarzenia oraz sekcję zwłok. Próbowali znaleźć niespójności, a przez chwilę ktoś próbował nawet sugerować, że układ ciała był... niefortunny. Problem polegał jednak na tym, że niefortunne nie znaczy niemożliwe. Bardzo dobrze znałam procedury. Wiedziałam, na co zwracają uwagę i czego szukają. Wiedziałam też, czego nie da się udowodnić bez jednoznacznych dowodów. A tych nie było. Schody były czyste, nie było śladów szarpaniny, tylko nieszczęśliwy zbieg okoliczności i dekoracyjna broń, która znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie. Resztę zrobiła moja reputacja dyrektorki szpitala, zastępcy burmistrza i kobiety, która brzydziła się przemocą. Ludzie nie podejrzewają takich osób. Na pogrzebie wybrałam biel. Decyzja była oczywista. Czerń oznaczałaby żałobę, a żałoba sugeruje stratę. Ja nie doświadczyłam straty, tylko zamknęłam proces.
Od tamtej pory wszystko funkcjonuje prawidłowo. Szpital jest bardziej efektywny niż kiedykolwiek wcześniej. W Toronto City Hall moje decyzje spotykają się z jeszcze większym posłuszeństwem. A wszystko przez to, że ludzie reagują inaczej, gdy wyczuwają siłę, nawet jeśli nie są w stanie jej nazwać. Moje dzieci uczą się szybciej niż zakładałam. Zaczynają rozumieć, że świat nie jest ani sprawiedliwy, ani dobry, tylko podatny. A to ogromna różnica.
Czasami pojawia się jednak coś, czego nie potrafię jeszcze w pełni sklasyfikować. Nie jest to ani poczucie winy, ani strach. To raczej potrzeba wyznaczenia granicy. Jeżeli takowa w ogóle istnieje. Bo jeżeli to ja ją wyznaczam, to równie dobrze mogę ją przesunąć. Ta kwestia jest jedyną, która pozostaje otwarta. A ja nie zostawiam niczego niedomkniętego.
zgoda na powielanie imienia
Niezgoda na powielanie pseudonimu
NieZgody MG
poziom ingerencji
Wysokizgoda na śmierć postaci
Niezgoda na trwałe okaleczenie
Niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
Niezgoda na uleczalne urazy postaci
Niezgoda na utratę majątku postaci
Niezgoda na utratę posady postaci
Nie
