[Milo Rivera]

一 Teraz tak mówisz. 一 Milo zaplótł przedramiona na piersi, jednocześnie zerkając znacząco w stronę przymkniętego okna. Fragment przytrzaśniętej koronkowej zasłonki wystawał w rogu i zdawał się machać ostrzegawczo w jego kierunku, pomimo swojej kapitulacyjnej bieli. 一 Pomieszkałbyś trochę to sam oddałbyś jej za bezcen cokolwiek by sobie zażyczyła dla własnego świętego spokoju.
Pomimo ładnie brzmiącej w popołudniowym słońcu historii Rivera wierzył raczej w wersję, w której to Diego interweniował w jakiś pokrętny i zapewne nielegalny sposób gdy czynsz zaczął drastycznie uszczuplać ich domowy budżet, ale dla Estelli obydwaj zgodnie udawali, że jej kobiecy urok podstarzałej Latynoski pokonał ludzką pazerność.
Nie potrafił jednak udawać, że nie dosłyszał nuty przekory w pozornie błahym pytaniu, dlatego jeszcze przed odpowiedzią spiorunował Dylana mocno oceniającym spojrzeniem z ukosa.
一 Osiemdziesięcioletni Kanadyjczyk z kurewsko irytującym francuskim akcentem. Mój urok osobisty totalnie zafundował nam absolutne zero jakichkolwiek przywilejów, więc nie licz na noworoczne zniżki. Raczej w drugą stronę, dziad zawsze podniesie przynajmniej o symbolicznego dolara, żebyśmy na głupoty nie przepierdolili.
Skrzywił się niechętnie na wspomnienie ostatniej wizytacji, która miała miejsce na krótko po wyprowadzeniu się poprzedniego lokatora, a zarazem przed uzupełnieniem luki przez Gauthiera. Milo nie był w stanie zrozumieć połowy furkoczącego, dychawicznego bełkotu i dopóki nie dostał wszystkiego na piśmie w języku rozumianym przez ogół, nie zgodził się na nic - nawet na podpisanie się pod petycją o remont wiaty śmietnikowej pod blokiem.
Widocznie wśród tych rzekomych wielu zalet jakie zdawał się dostrzegać wyłącznie Dylan, Rivera nie posiadał talentu językowego.
Zmiana tematu i pytanie, które słyszał więcej razy niż mógłby zliczyć ilekroć wchodził w głębsze szczegóły swojej dotychczasowej kariery na zapleczach dusznych warsztatów wywołała o dziwo zakłopotany, ale szczery uśmiech poprzedzony odruchowym uchyleniem ust.
一 Zgaduję, że tak, ale tak naprawdę nigdy nie interesowało mnie co jest w tych plikach. Bardziej skupiałem się na samym odzyskiwaniu danych niż na ich treści, więc niewiele mogę ci na ten temat powiedzieć. 一 Przyzwoitość nie miała tu nic do rzeczy. Milo po prostu nie posiadał odruchu ekscytacji ludzkimi tajemnicami dostępnymi na skinienie palca i być może było w tym jakieś instynktowne myślenie w przód, bo dzięki temu spał spokojniej. Wolał nie wiedzieć co znajdowało się na niektórych poharatanych dyskach, na tych, które wyglądały jakby ktoś przejechał po nich celowo autem, ani tych, na których znajdowały się zaschnięte ślady bardzo organicznych, lepkich substancji, na które kurwił pod nosem nie z zaskoczenia, a irytacji kiedy z delikatnością usuwał nalot rozpuszczalnikiem.
一 Nie, żebyś ty nie musiał. Ja przynajmniej odpowiadałem sam za siebie, ty za dwójkę dzieciaków i ojca w gratisie 一 przypomniał ze znaczącym cmoknięciem; spośród wielu rzeczy przez jakie musiał przedrzeć się oślim uporem, ślepą determinacją i zakodowaną głęboko chęcią normalnego życia wątpił, by podołał funkcji w jaką Dylan wszedł mimowolnie gdy w domu zabrakło dorosłego, na którym można było polegać. Milo potrafił nieźle przyłożyć, był specjalistą od ucieczek i miał dryg do tego, co dało się opisać za pomocą zgrabnych reguł syntaktycznych i praw fizyki, ale wśród tych umiejętności nie posiadał niczego, co przydałoby się w opiece nad czymkolwiek poza kotem. 一 Każdy radził sobie jak mógł, po prostu... nie było innego wyjścia.
Domknięcie tematu w domyśle tyczyło się zarówno jego koślawej przeszłości jak i okresu wymuszonej dorosłości Gauthiera, bo tak naprawdę żaden z nich - nawet gdyby bardzo chcieli - nie posiadał alternatywy zdolnej pogodzić rzeczywistość z marzeniami. Życie szybko pokroiło je na porcje, opiłowało gdzie mogło i odebrało podatek zostawiając niewiele, ale dość by wieczorami móc przynajmniej snuć wizje lepszego życia, w którym cykl niepowodzeń i trudu daje się wreszcie przełamać.
Codzienność nie lubiła się z marzycielami i Milo podejrzewał, że Dylan również o tym wiedział.
Dopiero podkolorowany nawykowym flirtem komentarz na oślepienie latarką wyrwał go z zamyślenia i ścisnął mu wargi w cierpki grymas.
一 Pamiętaj, że na torach to działa na odwrót 一 odgryzł się gasząc latarkę i znajdując jej miejsce w jednej z licznych kieszeni w spodniach. 一 Nie za wesoło ci tak w ogóle?
Bo to, że Gauthier niemal unosił się o kilka cali nad ziemią nie umknęło jego spostrzeżeniu, mniej natomiast jasnym był powód.
Rivera również umarszczył brwi pozerkując w jego kierunku badawczo, jak na maszynę, która po wielu latach stabilnej pracy nagle zaczęła wydawać nowe, nieznane dotąd dźwięki.
Czy naprawdę wystarczało pozwolić się poobtykać, pougniatać i zrzucić warstwę ubrań by przeciętny mężczyzna zapomniał o troskach dnia codziennego? Milo nie do końca rozumiał, ale zaczynał dostrzegać połączenie.
Skupiony na nowym odkryciu nawet nie zauważył, że w jego kierunku zbliżała się ręka, a zważywszy na okoliczności powinien odpędzić go zanim ktoś zbyt ciekawski wypatrzyłby ich pod kamienicą. Może był odrobinę paranoiczny, ale wolał nie ryzykować.
一 Co ty... oh, sale.
Zauważył rzęsę, a kojarząc o co chodzi posłał Gauthierowi krótkie, rozbawione spojrzenie i zamknął na chwilę oczy. Nabrał powietrza w płuca, wstrzymał je i... w ciągu kolejnych kilku sekund pogłębiających jego konsternację odkrył, że miał pustą głowę.
Czego mógłby chcieć, abstrahując od tego, że w sprawczość tego typu zabiegów nie wierzył?
Początkowo kadr domu przypominający coś wyrwanego z sitcomu rozlał się niekontrolowanie w tempie, które wykręciło mu nieprzyjemnie żołądek. Kilka osób pozbawionych twarzy rozrzuconych po scence bez zajęcia czy celu, wyglądających bardziej jak rekwizyty zmieniało swoje pozycje gdy Milo usiłował nadać wyobrażeniu ludzki kontur, bezcelowo, bo wciąż czuć było w tym układzie coś niepasującego. Trochę tak, jakby ktoś kazał niewidomemu opisać paletę barw.
Z czasem jednak obraz widzianego raz w życiu kompleksu budynków górujących nad miejską siatką zabudowań w dole zaczął się klarować i wypierać poprzednią myśl, a znane logo przebiło się wyraźniej przez mgłę.
NASA.
Zdmuchnął rzęsę za jednym podejściem i jeszcze przez moment patrzył na opuszkę Dylana podetkniętą pod nos.
一 Też tak robiliśmy 一 wspomniał mimochodem, obie dłonie wsuwając do kieszeni dylanowej kurtki. 一 Z rzęsami, ze spadającymi gwiazdami. Nie wiem czy cokolwiek się spełniło, ale to było potrzebne.


Dylan Gauthier

[Dylan Gauthier]

Ostrzegawczo zmrużył oczy na nieprzychylny komentarz względem francuskiego akcentu właściciela mieszkania, biorąc to za personalny przytyk wymierzony we własną kulturę. Nauka angielskiego równolegle z rodzimym francuskim od pierwszych lat szkolnych oraz stała zmiana miejsca zamieszkania pozwoliły mu wyszlifować drugi język dostatecznie by nie zaciągał tak, jak osoby żyjące w Quebecu całe życie. Wciąż mu się to zdarzało, niezbyt często i tylko przy konkretnych słowach, jednak silny akcent kojarzył mu się z dziadkami i ciotkami, przez co słyszenie go na ulicach wywoływało przede wszystkim nostalgię.
- Za takie podejście też bym ci nie dał zniżki - wytknął, podszywając głoski najbardziej francuskim brzmieniem jakie był w stanie z siebie wykrzesać. - Przejmuję rolę naszego przedstawiciela. Od teraz będziesz stać z boku i ładnie wyglądać - poinformował go, nie siląc się na przedstawianie jako pytanie, zarówno przez fakt, że nie zamierzał przyjmować odmowy, oraz przez pełne przekonanie, że Milo nie zamierzał na ten układ narzekać. Samo przerzucenie się na francuski powinno zaskarbić im przynajmniej jakąś przychylność ze strony staruszka, a odrobina pochlebstwa potrafiła zdziałać cuda. Dylan bynajmniej nie był zbyt dumny by chociaż spróbować.
Brak szczegółów co do zawartości obrabianych nośników nieszczególnie go zaskoczył, stąd łatwo odpuścił sobie dalsze dociekanie, natomiast na wspomnienie własnego kopniętego dzieciństwa pokiwał głową na boki jakby ostrożnie ważył jego słowa. Nie miał na celu porównywania i wartościowania iść doświadczeń, a zauważane różnice pomagały co najwyżej zyskać lepszą perspektywę. Zrozumieć się trochę bardziej.
- Och, skądże. Mamy piękny dzień, plany na wieczór i jestem w towarzystwie najbardziej zjawiskowego mężczyzny w okolicy, grzechem byłoby tego nie docenić - wyliczył przynajmniej część swoich argumentów do dobrego humoru, chociaż po chwili wymusił w sobie opuszczenie kącików ust i przybranie sztucznie bezbarwnej miny. - Chyba, że mam być poważny i tajemniczy, jak wolisz. Nie odczytasz moich emocji i wszystko jest mi obojętne - zaoferował swoje zdolności aktorskie, zniżając ton głosu i jednocześnie nie będąc w stanie powstrzymać wesołych iskierek w oczach ani radości, która usilnie walczyła o odzyskanie kontroli nad jego mimiką.
Poczekał cierpliwie na decyzję co do życzenia, zachłannie przyjmując tę chwilę spokoju, gdy mógł bezkarnie wodzić wzrokiem po delikatnych rysach twarzy i od nowa dać się zachwycić tym, jak jego skóra wyglądała o tej porze dnia. Z chaotycznie roztrzepanymi lokami tworzącymi woalkę wkoło jego głowy, rzęsami, tymi które akurat stabilnie trzymały się powiek, kładącymi się wachlarzykami tuż nad policzkami praktycznie proszącymi się by ponownie pogładzić je palcami. Dał radę się powstrzymać, pamiętając o narzuconym przez lokalizację dystansie, a gdy chłodne powietrze przepłynęło po jego kciuku, zabierając ze sobą rzęsę wraz z życzeniem, podniósł wzrok do oczu Milo by złapać moment, w którym ten ponownie je otworzył.
Chociaż byłby w stanie stać tam i po prostu na niego patrzeć do momentu, aż słońce całkowicie zniknie za horyzontem, a nawet i dłużej, w końcu zebrał się w sobie by ruszyć z miejsca w kierunku wskazanej po drodze z lotniska cegielni.
- Moje się spełniło - przyznał, zerkając znacząco na mężczyznę idącego przy swoim boku i zahaczając kciuk o pasek plecaka by znaleźć zajęcie dla ręki. - Jeśli magiczne siły kosmosu i wszechświata tak naprawdę nie działają, to przynajmniej wiadomo do czego się dąży - zgodził się z tą odrobiną marzycielskiego podejścia, wracając spojrzeniem na ciągnący się przed nimi chodnik. Składanie życzeń nie wymagało wiary, ona była tu tylko dodatkiem pomagającym poradzić sobie w gorszych momentach. Przez życie miał różne marzenia, od błahych chęci posiadania nowych zabawek, próśb by rodzice spędzali w pracy mniej czasu, przez późniejsze błaganie gwiazd by jego matka wyzdrowiała i ich nie opuszczała, aż do dziury, podczas której sam nie wiedział czego chce, ani czego tak właściwie mógłby chcieć. Dopiero kilka lat temu wrócił do cichego proszenia o przychylność losu i od niedawna pierwszy raz mógł stwierdzić, że jedna z jego próśb została wysłuchana.

Milo Rivera

[Milo Rivera]

Milo nie dyskutował uznając kapitulację za najlepsze rozwiązanie; nie posiadał żadnej mocnej karty przetargowej, a użeranie się z zaciągającym po francusku staruszkiem raz na pół roku nie było jego ulubionym obowiązkiem związanym z rezydowaniem w Toronto, więc skoro Dylan tak ochoczo zaoferował przejęcie tej przykrej konieczności, dyskretnie odetchnął z ulgą.
Podobnie bez komentarza pozostawił kolejną z prób posłodzenia mu dla samej zasady, bo po kilku miesiącach nieustannego obrywania podobnymi zagajeniami Rivera po prostu doszedł do wniosku, że dla Dylana było to równie naturalne co oddychanie i należało mu na to zwyczajnie pozwolić.
Dopiero przy zdmuchiwaniu rzęsy Gauthierowi udało się go zmiękczyć do tego stopnia, że zwykle oporny na czułostki Milo spojrzał na niego łagodniej, łapiąc kolor na szczytach piegowatych policzków.
一 Nie do końca wierzę, żeby to miało tak działać, ale miło żyć jakąś nadzieją. Kto wie, może faktycznie oświadczysz mi się w ciągu najbliższych dwóch dni roboczych na plaży.
Dylan nie miał pojęcia ile samozaparcia kosztowało go by nie wybuchnąć śmiechem. Z obiema dłońmi wciśniętymi w obszerne kieszenie pożyczonej kurtki krzywił tylko usta w głupkowatym grymasie zadowolenia, aczkolwiek osobliwy ruch w okolicach żołądka subtelnie podpowiadał mu, że taka ewentualność nie byłaby zła. Cóż jednak z tego, kiedy Rivera był kompletnie głuchy na aluzje i uznał to za naturalny element procesu trawiennego?

Spacer w stronę cegielni zajął im kwadrans, a po obejściu całego kompleksu i odklejeniu sobie z nogawek spodni kilku przygodnie uczepionych rzepów okazało się, że na parkingu nikt się nie kręcił. Z zewnątrz budynki również wyglądały na opuszczone, a w niektórych miejscach czas wgryzł się w mury odsłaniając rusztowanie. W innych natura odebrała co do niej należało i tam, gdzie niegdyś można było bezpiecznie przejść tarasem lub dachem na inną część obiektu rozpanoszyła się ruderalna zieleń.
一 Okay, nie jest tak źle, można łatwo przeskoczyć przez siatkę. Nie będziemy ciąć, to się mija z celem 一 zadecydował na miejscu, na próbę naciskając ręką na przyrdzewiały splot by ocenić czy nie załamie się podczas wspinaczki. 一 Jeżeli coś zauważysz albo usłyszysz, szturchnij mnie, okay? W środku może być różnie, nie mogę dać gwarancji, że będziemy tam sami.
Nie obawiał się policji, bo ta nie miała w zwyczaju zaglądać do tej dzielnicy. Nie musiał również martwić się o ewentualne potyczki o terytorium, bo cegielnia leżała po ich stronie miasta i Milo czuł się wystarczająco tutejszy by rościć sobie prawo do przynależnego im kawałka dziury w ziemi. Bardziej niepokoiła go możliwość zmiany charakteru tej części dzielnicy podczas jego nieobecności i ewentualnego natknięcia się na bandę ćpunów, agresywnych squattersów lub bezdomnych.
Alarmy znajdowały się na samym końcu jego listy potencjalnych zmartwień; te mógł rozmontować w parę minut.
Przydrożny pył unosił się z każdym krokiem, gdy po przeskoczeniu siatki w milczeniu wędrowali przez dziczejący parking. Gdzieniegdzie asfalt popękał w miejscach, w których latami wysmażyło go słońce, dawne pasy wyznaczające sektory i miejsca postojowe wyblakły niemal nie pozostawiając po sobie śladu, a ciężki, spięty rudą od rdzy kłódką łańcuch opasający główne drzwi wejściowe wydawał się być niewzruszony. Podobnie jak Milo, który wyminął go nawet na niego nie patrząc, bo znał o wiele lepsze przejście, które było aktualne przynajmniej te kilka lat temu.
一 Zaraz sprawdzimy czy nadal mam szczęście 一 zapowiedział przyciszonym głosem na wydechu, obracając się tylko raz w stronę Dylana by sprawdzić czy wciąż trzymał się go jak przykazał. Za pierwszym zakrętem w stronę czegoś, co przypominało na pierwszy rzut oka mocno zaniedbany wewnętrzny dziedziniec Milo wskazał na jednoskrzydłowe, mocno niepozorne drzwi ledwo widoczne zza sterty połamanych palet i wózków sklepowych. Z chwilą w której opatrzona w rękawiczkę dłoń Rivery sięgnęła do dźwigni robiącej za klamkę świat zdawał się przez chwilę wstrzymywać oddech - aż do momentu zgrzytliwego szczęknięcia zamka. Ciemna klatka schodowa stanęła przed nimi otworem, a Milo przez parę długich sekund nasłuchiwał tej dziwnej, gęstej ciszy kontrastującej z wiatrem, stłumionym lecz wciąż słyszalnym szumem aut z autostrady w oddali oraz wszystkim co mieli zamiar zostawić za sobą na zewnątrz.
一 Przejdziemy parterem i zlokalizujemy inne wyjście na wszelki wypadek. Przy okazji zobaczymy czy góra nadaje się do zwiedzania, to stary budynek. Idziemy?


Dylan Gauthier