͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Eve Fitzgerald
data i miejsce urodzenia
09.08.1993 I Toronto, Kanadazaimki
ona/jejzawód
szefowa kuchni i właścicielkamiejsce pracy
George Restaurantorientacja
biseksualnadzielnica mieszkalna
Greektownpobyt w toronto
Od urodzenia, ale wróciła pół roku temu i nie było jej w mieście przez 6 lat.umiejętności
mistrzowsko gotuje (kuchnia fine dining + street food); potrafi improwizować w kryzysie; ma wyczucie smaku i estetyki; skupienie na detalach; perfekcyjna pamięć sensoryczna; kreatywność pod presjąsłabości
pracuje ponad ludzkie siły - ignorując zmęczenie; perfekcjonizm prowadzący do autodestrukcji; trudność w przyjmowaniu pomocy; nieumiejętność cieszenia się sukcesem; auto-sabotaż; uzależnienie od pracyFOUNDATIONS OF SILENCE
Eve Fitzgerald dorastała w Toronto, w domu, który nigdy nie był naprawdę cichy. Taki miks ludzi, którzy odpalali się od byle czego… ciężko było to gdziekolwiek powtórzyć.. Napięcie wisiało w powietrzu ciągle i oblepiało wszystkich mieszkańców – narcystyczną, nieobecną emocjonalnie matkę, jej partnera oraz starszego brata Eve. Plus całą gromadkę kuzynów i znajomych rodziny, którzy wiecznie kręcili się po wnętrzach tego domu. Ktoś kiedyś powiedział, że można by założyć obrotowe drzwi, bo ciągle tylko ktoś wchodził i wychodził.
Dla niektórych mogło wyglądać to sielankowo, ale środek był jednym wielkim niedopowiedzeniem. Emocje wszyscy zamiatali pod dywan, rozmowy ucinały się, zanim zdążyły się na dobre rozpocząć. Dość wcześnie ogarnęła, że łatwiej udawać, że wszystko gra.
Nie krzyczała. Nie buntowała się. Zamiast tego znikała w rzeczach, które dawały jej kontrolę.
Najpierw było rysowanie. Rysowała rzeczy, które przynajmniej się zgadzały. Linie były tam, gdzie miały być. Następne było gotowanie i podpatrywanie matki w tym procesie – wciągnęło ją to trochę przypadkiem. Pomagała, bo ktoś musiał, momentami przejmowała kuchnię. Często to było jedyne miejsce, gdzie chaos dało się uporządkować. Smaki można było projektować, a jeżeli zrobiła coś dobrze, efekt był natychmiastowy – w postaci pysznego dania. I to… w sumie jej wystarczało.
BECOMING SOMETHING SHARP
Eve nie usiadła któregoś dnia i nie stwierdziła: „zostanę szefową kuchni”. Po prostu tak wyszło. Najpierw była ciekawość, potem coś w rodzaju potrzeby, aż w końcu doszło do momentu, w którym nie wyobrażała sobie bez tego dnia.
Jako nastolatka coraz częściej znikała w kuchni. Na początku z obowiązku, wiadomo. Ale dość szybko przestało to tak wyglądać. W kuchni wszystko miało ręce i nogi. Jeśli coś wychodziło – to dlatego, że zrobiła to dobrze. Jeśli nie – wiedziała, gdzie popełniła błąd. Proste. A z ludźmi? No właśnie nie.
Z czasem zaczęło się to rozlewać na resztę życia. Szkoła była gdzieś obok — zdawała, zaliczała, nie robiła problemów, więc nikt się nie czepiał. Ale nic więcej. Nie miała potrzeby, żeby się angażować. Relacje też jakoś jej nie ciągnęły. Ludzie byli… zbyt zmienni. Kuchnia taka nie była.
Wtedy pojawił się on. Został na trzy lata, co samo w sobie było dla niej czymś nowym. I chyba pierwszy raz pozwoliła sobie naprawdę się w coś wciągnąć. Był spokojny, poukładany, obecny — nie znikał, nie komplikował. Nigdy nie miała nikogo takiego.
Nie próbował jej ustawiać ani naprawiać. Dawał jej przestrzeń, ale nie znikał gdzieś na marginesie. Był obok. Przy nim nie musiała się spinać ani niczego udowadniać. I to było dziwne. Trochę za łatwe, trochę za spokojne.
Z czasem zaczęła łapać się na tym, że ta relacja zaczynała wchodzić jej w głowę tak samo jak kuchnia. A może nawet momentami więcej. I właśnie wtedy coś zaczęło się psuć.
THE STEP BACK
To nie była decyzja podjęta w przypływie chwili. Trzy lata razem, wspólne życie, wszystko poukładane na tyle, że z boku wyglądało to wręcz oczywiście. Kolejny krok. Nic zaskakującego.
W dniu ślubu była na miejscu. Widziała go. Rodzinę. Całą tę przygotowaną scenę, gdzie każdy wiedział, gdzie ma stać i co ma powiedzieć. Wszystko działało tak, jak powinno.
Tylko ona nie.
Kiedy przyszedł moment, żeby zrobić te kilka kroków w jego stronę, coś ją zatrzymało. Nie jeden konkretny powód. Raczej coś, co zbierało się w niej od dawna i w końcu przelało. Myśl, że zaraz coś się zamknie. Że odda kawałek siebie i już go nie odzyska. Że to nazwisko, ta „stabilność” będą ją kosztować więcej, niż jest gotowa zapłacić.
Nie potrafiła tego ubrać w sensowne zdania. Nawet przed sobą.
Po prostu się wycofała.
Zniknęła, zanim ceremonia się zaczęła. Bez tłumaczenia - jakby odcięła wszystko jednym ruchem. Żałuje tego do tej pory.
Później próbowała to jakoś poskładać. Pisała – dużo pisała. Kartki, notatki, jakieś niedokończone zdania. Próbowała sobie wytłumaczyć, co właściwie zrobiła.
Żaden z tych listów nigdy do niego nie trafił.
RUNNING FORWARD
Wyjechała z Toronto nim ktokolwiek zdążył zauważyć. Spakowała się właściwie od razu, zanim zdążyło do niej dotrzeć, co właściwie zrobiła. Nie dała sobie czasu. Ani na myślenie, ani na to, żeby ktoś ją zatrzymał.
Dopiero później dowiedziała się o ciąży.
To nie było coś, czego się spodziewała. Przez chwilę rozważała różne opcje, bardziej na chłodno niż emocjonalnie. Jakby analizowała problem, nie własne życie. Ale ostatecznie została przy jednej decyzji.
Postanowiła urodzić dziecko. Wiedziała kto jest ojcem, ale nie odezwała się do niego.
To nie było przypadkowe milczenie. Raczej coś, co podjęła świadomie i potem konsekwentnie podtrzymywała. Z jednej strony gdzieś siedziało w niej poczucie winy, z drugiej — przekonanie, że nie ma prawa tak po prostu wrócić do jego świata po tym, co zrobiła. Że to byłoby wygodne dla niej, ale niekoniecznie uczciwe.
Pracę ciągnęła dalej. Z miasta do miasta, z kuchni do kuchni. Europa, Stany, miejsca, w których nikt nie pytał o przeszłość, tylko o to, co jesteś w stanie zrobić tu i teraz. Tempo było ostre, wymagania jeszcze ostrzejsze, ale to akurat znała.
Ciążę przeciągnęła z pracą tak długo, jak się dało. Nie zwalniała, nie robiła sobie miejsca na „delikatność”. Po porodzie wróciła do pracy szybko — szybciej, niż ktokolwiek uznałby za rozsądne. Resztę dopasowywała w biegu. Opiekę nad Maxem układała pod grafiki, zmiany, kolejne kontrakty.
To nie było stabilne życie. Raczej ciągłe przestawianie wszystkiego od nowa.
Macierzyństwo jej nie zatrzymało, ale wszystko zmieniło. Nie była już odpowiedzialna tylko za siebie. Miała coś stałego, nawet jeśli wszystko wokół takie nie było.
Max stał się najważniejszy. Nawet jeśli nie zawsze była obok fizycznie.
O jego ojcu nie mówiła. Zachowywała się jakby ten temat był zamknięty. Chociaż jednocześnie czuła, że tak naprawdę to nigdy nie będzie możliwe. Ciągle wracała do niego myślami i był punktem do którego nie pozwalała sobie wrócić.
W praktyce oznaczało to jedno — była z tym wszystkim sama.
WHAT SUCCESS COSTS
W ciągu tych lat wyrobiła sobie nazwisko. Przewinęła się przez miejsca, o których się mówiło, zbierała doświadczenie, ale też opinię — że jest dokładna do granic przesady, wymagająca i skuteczna. Z tych, którzy dowożą, niezależnie od warunków.
Nie zamykała się w jednym stylu. Potrafiła pracować w fine diningu, gdzie wszystko musi być perfekcyjne, ale równie dobrze odnajdywała się w luźniejszych formach, gdzie było więcej miejsca na improwizację. Łączyła jedno z drugim, technikę z wyczuciem.
Jednak to wszystko miało swoją cenę.
Pracowała za dużo. Ignorowała zmęczenie, przesuwała granice dalej i dalej, jakby to było coś oczywistego. Każdy kolejny sukces nie dawał jej poczucia „okej, wystarczy”. Raczej działał jak punkt startowy do następnego.
Nie budowała nic poza tym.
Życie prywatne nie istniało. Relacje ograniczała do minimum, nie dawała im miejsca. Zostawała praca i Max. Dla niej cały świat.
RETURN
Po sześciu latach wróciła do Toronto. Tym razem nie dlatego, że musiała — tylko dlatego, że chciała. Trafiła się okazja przejęcia restauracji, George Restaurant, od kogoś, kogo znała z branży. I uznała, że to jest ten moment.
Kupno miejsca było dla niej czymś więcej niż kolejnym krokiem w pracy. W końcu miała coś swojego. Pełną kontrolę — nad kuchnią, zespołem, tym, jak to wszystko ma wyglądać i działać. Bez oglądania się na innych.
Ale ten powrót nie był neutralny.
To było to samo miasto. Te same ulice, znajome twarze, miejsca, których nie zapomniała. I rzeczy, które zostawiła wtedy bez zamknięcia, jakby nigdy nie miały wrócić.
A jednak wróciły.
Max miał wtedy sześć lat. Dorastał tylko z nią. Nie zadawał jeszcze pytań, na które nie chciała odpowiadać. Nie wiedział, kim jest jego ojciec. I na razie tak było łatwiej.
CRACKS UNDER CONTROL
Z zewnątrz wszystko wygląda w porządku. Restauracja działa, ona trzyma rękę na wszystkim, Max też ma w tym swoje miejsce. Dzień za dniem, wszystko pod obsesyjną kontrolą.
Tylko że gdzieś pod spodem zaczyna brakować przestrzeni.
Zmęczenie już nie mija tak po prostu. Nie wystarczy się przespać i iść dalej. Coś się w niej odkłada, czego nie potrafi nazwać. Niestety nie potrafi tego zagłuszyć kolejną godziną pracy.
Zaczyna dopuszczać do siebie myśl, że może Max powinien jednak poznać ojca. Kiedyś wydawało jej się to niemożliwe, ale ostatnio nie może ją to opuścić. Niedokończone sprawy pukają do drzwi. Na razie nic z tym nie robi, bo nawet nie wie, czy chce.
- Posiada trzy minimalistyczne tatuaże. Na palcu wskazującym prawej dłoni - nóż szefa kuchni, na żebrach po lewej stronie - data narodzin syna, a pod prawym obojczykiem zapałka.
- Nie znosi marnowania jedzenia. Potrafi się zdenerwować bardziej przez wyrzucony produkt niż przez własny błąd.
- Jej ulubione danie to kanapka, którą mama robiła jej przed szkołą. Miękka, lekko chrupiąca bułka wypełniona cienko krojoną, soczystą wołowiną oraz roztopionym serem. Do tego dochodzą plasterki ogórka konserwowego lub piklowanej cebuli oraz odrobina musztardy i majonezu dla przełamania smaku.
- Ma nawyk liczenia w głowie czasu i ruchów. Nawet poza kuchnią „odmierza” rzeczy – np. ile sekund trwa przejście przez ulicę albo przygotowanie kawy.
- Prawie nie słucha muzyki dla przyjemności.
- Ma problem z patrzeniem ludziom w oczy podczas rozmowy.
- Zachowała swój pierwszy nóż kuchenny i kolekcjonuje notatniki z przepisami w których rysuje poglądowo jak danie ma wyglądać na talerzu. Ma niezły talent do rysowania. Notesów ma już prawie dziesięć i w każdym potrafi znaleźć inspiracje na nowe dania.
- Czuje się najspokojniejsza w środku chaosu. Paradoksalnie to właśnie stresująca kuchnia daje jej poczucie kontroli, którego brakuje jej w życiu osobistym.
- Ze względu na swoje autystyczne cechy, ale też destrukcyjny charakter uważa się za bardzo słabą matkę. Chociaż robi wszystko, żeby mieć z synem lepsze relacje niż matka miała z nią.
Eve Fitzgerald dorastała w Toronto, w domu, który nigdy nie był naprawdę cichy. Taki miks ludzi, którzy odpalali się od byle czego… ciężko było to gdziekolwiek powtórzyć.. Napięcie wisiało w powietrzu ciągle i oblepiało wszystkich mieszkańców – narcystyczną, nieobecną emocjonalnie matkę, jej partnera oraz starszego brata Eve. Plus całą gromadkę kuzynów i znajomych rodziny, którzy wiecznie kręcili się po wnętrzach tego domu. Ktoś kiedyś powiedział, że można by założyć obrotowe drzwi, bo ciągle tylko ktoś wchodził i wychodził.
Dla niektórych mogło wyglądać to sielankowo, ale środek był jednym wielkim niedopowiedzeniem. Emocje wszyscy zamiatali pod dywan, rozmowy ucinały się, zanim zdążyły się na dobre rozpocząć. Dość wcześnie ogarnęła, że łatwiej udawać, że wszystko gra.
Nie krzyczała. Nie buntowała się. Zamiast tego znikała w rzeczach, które dawały jej kontrolę.
Najpierw było rysowanie. Rysowała rzeczy, które przynajmniej się zgadzały. Linie były tam, gdzie miały być. Następne było gotowanie i podpatrywanie matki w tym procesie – wciągnęło ją to trochę przypadkiem. Pomagała, bo ktoś musiał, momentami przejmowała kuchnię. Często to było jedyne miejsce, gdzie chaos dało się uporządkować. Smaki można było projektować, a jeżeli zrobiła coś dobrze, efekt był natychmiastowy – w postaci pysznego dania. I to… w sumie jej wystarczało.
BECOMING SOMETHING SHARP
Eve nie usiadła któregoś dnia i nie stwierdziła: „zostanę szefową kuchni”. Po prostu tak wyszło. Najpierw była ciekawość, potem coś w rodzaju potrzeby, aż w końcu doszło do momentu, w którym nie wyobrażała sobie bez tego dnia.
Jako nastolatka coraz częściej znikała w kuchni. Na początku z obowiązku, wiadomo. Ale dość szybko przestało to tak wyglądać. W kuchni wszystko miało ręce i nogi. Jeśli coś wychodziło – to dlatego, że zrobiła to dobrze. Jeśli nie – wiedziała, gdzie popełniła błąd. Proste. A z ludźmi? No właśnie nie.
Z czasem zaczęło się to rozlewać na resztę życia. Szkoła była gdzieś obok — zdawała, zaliczała, nie robiła problemów, więc nikt się nie czepiał. Ale nic więcej. Nie miała potrzeby, żeby się angażować. Relacje też jakoś jej nie ciągnęły. Ludzie byli… zbyt zmienni. Kuchnia taka nie była.
Wtedy pojawił się on. Został na trzy lata, co samo w sobie było dla niej czymś nowym. I chyba pierwszy raz pozwoliła sobie naprawdę się w coś wciągnąć. Był spokojny, poukładany, obecny — nie znikał, nie komplikował. Nigdy nie miała nikogo takiego.
Nie próbował jej ustawiać ani naprawiać. Dawał jej przestrzeń, ale nie znikał gdzieś na marginesie. Był obok. Przy nim nie musiała się spinać ani niczego udowadniać. I to było dziwne. Trochę za łatwe, trochę za spokojne.
Z czasem zaczęła łapać się na tym, że ta relacja zaczynała wchodzić jej w głowę tak samo jak kuchnia. A może nawet momentami więcej. I właśnie wtedy coś zaczęło się psuć.
THE STEP BACK
To nie była decyzja podjęta w przypływie chwili. Trzy lata razem, wspólne życie, wszystko poukładane na tyle, że z boku wyglądało to wręcz oczywiście. Kolejny krok. Nic zaskakującego.
W dniu ślubu była na miejscu. Widziała go. Rodzinę. Całą tę przygotowaną scenę, gdzie każdy wiedział, gdzie ma stać i co ma powiedzieć. Wszystko działało tak, jak powinno.
Tylko ona nie.
Kiedy przyszedł moment, żeby zrobić te kilka kroków w jego stronę, coś ją zatrzymało. Nie jeden konkretny powód. Raczej coś, co zbierało się w niej od dawna i w końcu przelało. Myśl, że zaraz coś się zamknie. Że odda kawałek siebie i już go nie odzyska. Że to nazwisko, ta „stabilność” będą ją kosztować więcej, niż jest gotowa zapłacić.
Nie potrafiła tego ubrać w sensowne zdania. Nawet przed sobą.
Po prostu się wycofała.
Zniknęła, zanim ceremonia się zaczęła. Bez tłumaczenia - jakby odcięła wszystko jednym ruchem. Żałuje tego do tej pory.
Później próbowała to jakoś poskładać. Pisała – dużo pisała. Kartki, notatki, jakieś niedokończone zdania. Próbowała sobie wytłumaczyć, co właściwie zrobiła.
Żaden z tych listów nigdy do niego nie trafił.
RUNNING FORWARD
Wyjechała z Toronto nim ktokolwiek zdążył zauważyć. Spakowała się właściwie od razu, zanim zdążyło do niej dotrzeć, co właściwie zrobiła. Nie dała sobie czasu. Ani na myślenie, ani na to, żeby ktoś ją zatrzymał.
Dopiero później dowiedziała się o ciąży.
To nie było coś, czego się spodziewała. Przez chwilę rozważała różne opcje, bardziej na chłodno niż emocjonalnie. Jakby analizowała problem, nie własne życie. Ale ostatecznie została przy jednej decyzji.
Postanowiła urodzić dziecko. Wiedziała kto jest ojcem, ale nie odezwała się do niego.
To nie było przypadkowe milczenie. Raczej coś, co podjęła świadomie i potem konsekwentnie podtrzymywała. Z jednej strony gdzieś siedziało w niej poczucie winy, z drugiej — przekonanie, że nie ma prawa tak po prostu wrócić do jego świata po tym, co zrobiła. Że to byłoby wygodne dla niej, ale niekoniecznie uczciwe.
Pracę ciągnęła dalej. Z miasta do miasta, z kuchni do kuchni. Europa, Stany, miejsca, w których nikt nie pytał o przeszłość, tylko o to, co jesteś w stanie zrobić tu i teraz. Tempo było ostre, wymagania jeszcze ostrzejsze, ale to akurat znała.
Ciążę przeciągnęła z pracą tak długo, jak się dało. Nie zwalniała, nie robiła sobie miejsca na „delikatność”. Po porodzie wróciła do pracy szybko — szybciej, niż ktokolwiek uznałby za rozsądne. Resztę dopasowywała w biegu. Opiekę nad Maxem układała pod grafiki, zmiany, kolejne kontrakty.
To nie było stabilne życie. Raczej ciągłe przestawianie wszystkiego od nowa.
Macierzyństwo jej nie zatrzymało, ale wszystko zmieniło. Nie była już odpowiedzialna tylko za siebie. Miała coś stałego, nawet jeśli wszystko wokół takie nie było.
Max stał się najważniejszy. Nawet jeśli nie zawsze była obok fizycznie.
O jego ojcu nie mówiła. Zachowywała się jakby ten temat był zamknięty. Chociaż jednocześnie czuła, że tak naprawdę to nigdy nie będzie możliwe. Ciągle wracała do niego myślami i był punktem do którego nie pozwalała sobie wrócić.
W praktyce oznaczało to jedno — była z tym wszystkim sama.
WHAT SUCCESS COSTS
W ciągu tych lat wyrobiła sobie nazwisko. Przewinęła się przez miejsca, o których się mówiło, zbierała doświadczenie, ale też opinię — że jest dokładna do granic przesady, wymagająca i skuteczna. Z tych, którzy dowożą, niezależnie od warunków.
Nie zamykała się w jednym stylu. Potrafiła pracować w fine diningu, gdzie wszystko musi być perfekcyjne, ale równie dobrze odnajdywała się w luźniejszych formach, gdzie było więcej miejsca na improwizację. Łączyła jedno z drugim, technikę z wyczuciem.
Jednak to wszystko miało swoją cenę.
Pracowała za dużo. Ignorowała zmęczenie, przesuwała granice dalej i dalej, jakby to było coś oczywistego. Każdy kolejny sukces nie dawał jej poczucia „okej, wystarczy”. Raczej działał jak punkt startowy do następnego.
Nie budowała nic poza tym.
Życie prywatne nie istniało. Relacje ograniczała do minimum, nie dawała im miejsca. Zostawała praca i Max. Dla niej cały świat.
RETURN
Po sześciu latach wróciła do Toronto. Tym razem nie dlatego, że musiała — tylko dlatego, że chciała. Trafiła się okazja przejęcia restauracji, George Restaurant, od kogoś, kogo znała z branży. I uznała, że to jest ten moment.
Kupno miejsca było dla niej czymś więcej niż kolejnym krokiem w pracy. W końcu miała coś swojego. Pełną kontrolę — nad kuchnią, zespołem, tym, jak to wszystko ma wyglądać i działać. Bez oglądania się na innych.
Ale ten powrót nie był neutralny.
To było to samo miasto. Te same ulice, znajome twarze, miejsca, których nie zapomniała. I rzeczy, które zostawiła wtedy bez zamknięcia, jakby nigdy nie miały wrócić.
A jednak wróciły.
Max miał wtedy sześć lat. Dorastał tylko z nią. Nie zadawał jeszcze pytań, na które nie chciała odpowiadać. Nie wiedział, kim jest jego ojciec. I na razie tak było łatwiej.
CRACKS UNDER CONTROL
Z zewnątrz wszystko wygląda w porządku. Restauracja działa, ona trzyma rękę na wszystkim, Max też ma w tym swoje miejsce. Dzień za dniem, wszystko pod obsesyjną kontrolą.
Tylko że gdzieś pod spodem zaczyna brakować przestrzeni.
Zmęczenie już nie mija tak po prostu. Nie wystarczy się przespać i iść dalej. Coś się w niej odkłada, czego nie potrafi nazwać. Niestety nie potrafi tego zagłuszyć kolejną godziną pracy.
Zaczyna dopuszczać do siebie myśl, że może Max powinien jednak poznać ojca. Kiedyś wydawało jej się to niemożliwe, ale ostatnio nie może ją to opuścić. Niedokończone sprawy pukają do drzwi. Na razie nic z tym nie robi, bo nawet nie wie, czy chce.
Ciekawostki
- Ma drobne blizny na dłoniach i przedramionach. Powstały od oparzeń, noży i gorących patelni.- Posiada trzy minimalistyczne tatuaże. Na palcu wskazującym prawej dłoni - nóż szefa kuchni, na żebrach po lewej stronie - data narodzin syna, a pod prawym obojczykiem zapałka.
- Nie znosi marnowania jedzenia. Potrafi się zdenerwować bardziej przez wyrzucony produkt niż przez własny błąd.
- Jej ulubione danie to kanapka, którą mama robiła jej przed szkołą. Miękka, lekko chrupiąca bułka wypełniona cienko krojoną, soczystą wołowiną oraz roztopionym serem. Do tego dochodzą plasterki ogórka konserwowego lub piklowanej cebuli oraz odrobina musztardy i majonezu dla przełamania smaku.
- Ma nawyk liczenia w głowie czasu i ruchów. Nawet poza kuchnią „odmierza” rzeczy – np. ile sekund trwa przejście przez ulicę albo przygotowanie kawy.
- Prawie nie słucha muzyki dla przyjemności.
- Ma problem z patrzeniem ludziom w oczy podczas rozmowy.
- Zachowała swój pierwszy nóż kuchenny i kolekcjonuje notatniki z przepisami w których rysuje poglądowo jak danie ma wyglądać na talerzu. Ma niezły talent do rysowania. Notesów ma już prawie dziesięć i w każdym potrafi znaleźć inspiracje na nowe dania.
- Czuje się najspokojniejsza w środku chaosu. Paradoksalnie to właśnie stresująca kuchnia daje jej poczucie kontroli, którego brakuje jej w życiu osobistym.
- Ze względu na swoje autystyczne cechy, ale też destrukcyjny charakter uważa się za bardzo słabą matkę. Chociaż robi wszystko, żeby mieć z synem lepsze relacje niż matka miała z nią.
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
niskizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
niezgoda na utratę majątku postaci
niezgoda na utratę posady postaci
nie
