[Paloma Cortés]

Subtelna reakcja mięśni twarzy była jedyną oznaką oszczędnego zdumienia. Krótkie zmarszczenie brwi, drgnięcie nozdrzy i powiek, trwające ułamki sekund rozszerzenie źrenic — i już. Tyle wystarczyło, by nadeszła akceptacja, że kobieta po prostu pojawiała się w różnych miejscach motelu zupełnie bezszelestnie, jak duch — lub tak naturalny element otoczenia, że człowiek nie zauważał, kiedy wchodziła na scenę.
Renley Masters — bo dzięki kilku słowom zamienionym z Garą w jego składziku na miotły biurze Paloma w końcu nie musiała myśleć o mrukliwej recepcjonistce jak o bezimiennej istocie — zawsze była gdzieś w pobliżu. Nienachalnie, nie jak krzykliwa lampa czy ekstrawagancka ozdoba, zwracająca natychmiast uwagę; raczej przemykała gdzieś na peryferiach pola widzenia. Czasami towarzyszyło temu skrzypnięcie podeszew jej trampek na podłodze, czasami grzechot niesionych na tacy szklanek, czasami ostry zapach wybielacza i środka na mole, gdy niosła do któregoś z pokojów świeże ręczniki czy pościel.
— Jest pani też barmanką? — Wróciła do formy grzecznościowej, z której pozwoliła sobie zrezygnować przy ostatnim razie.
Cisza.
I to ciężkie, beznamiętne spojrzenie, które znów wydawało się wycelowane w Palomę, ale tak naprawdę zatrzymywało się gdzieś przed nią, w przestrzeni między atomami, oddalonej o milimetry od jej twarzy.
Drgnięcie kącika pociągniętych ciemną szminką ust. Nie krzywy uśmieszek, nie grymas zniecierpliwienia, a coś pośrodku stawki. Chyba nawet nie spodziewała się jakiejkolwiek odpowiedzi na swoje pytanie i póki było ono równie nieistotne, cisza po drugiej stronie bardziej ją bawiła niż drażniła.
— Coś dobrego.
Widziała po reakcji Masters — czy raczej jej braku, że to nie wystarczy.
Powinna być bardziej konkretna — powinna wiedzieć dokładnie, czego chce, bo właśnie tego można było spodziewać się po kobiecie jej pokroju. Wciąż wyróżniała się na tle klienteli Ho-Oh, ale nie emanowała tą samą energią, co jeszcze kilka dni wcześniej. Zmęczenie przebijało spod starannego makijażu, który nie był w stanie w pełni zamaskować ciemnych półksiężyców pod oczami. Przemyślany strój tego wieczoru wydawał się bardziej przebraniem, niż ubraniem, zupełnie jakby dekolt bluzki miał jedynie odwracać uwagę od subtelnych oznak zwątpienia, a nie być atrybutem kobiecości.
— Dobrze, może inaczej. Proszę podać mi coś… coś obrzydliwie dekadenckiego. Coś, co wypali z języka gorycz rozczarowania. Drink, nad którym dyskutuje się o upadku kultury zachodniej… nie? Nadal nic? — Uśmiechnęła się, tym razem wyraźniej. Twarz Palomy na moment pojaśniała — a może to tylko sekundowe przepięcie w układzie, przez które przydymione światła rozbłysły mocniej.
Wzrok przemknął po szeregu butelek za barem. Na ich tle Masters również się przesadnie nie wyróżniała; niezwykłe było to, jak potrafiła wtopić się w każde tło, bez względu na to, czy za jej plecami akurat znajdowała się podróbka chińskiej kaligrafii, oczojebny neon, tandetny „gobelin” za trzy dolary, wypłowiała tapeta, pusta przestrzeń czy — tak jak teraz — kolorowe szkła o różnym stopniu zakurzenia. Człowiek zauważał jej obecność — ale oczy prześlizgiwały się po niej gładko, bez dłuższego zastanowienia. Bynajmniej dlatego, że była nieciekawa; to specyficznie ciężkie spojrzenie spod przydługiej grzywki na pewno potrafiłoby zwrócić uwagę, gdyby Renley sama tego chciała.
Paloma pół życia spędziła na rozgryzaniu, dlaczego konkretne obiekty są pożądane przez ludzi; potrafiła zatem docenić kształtny profil i pięknie wykrojone usta nawet wtedy, gdy te pozostawały zupełnie bez wyrazu, a ich posiadaczka robiła wszystko, by ukryć się w zapadniętym fotelu w recepcji lub półmroku ciasnego lobby. Było to pozbawione ładunku emocjonalnego czy ekscytacji kobiecą urodą; czysta ekspertyza i zauważanie rzeczy oczywistych, chociaż umykających pierwszemu lepszemu oku, które nie spoglądało dalej niż workowate dżinsy, obszerna bluza i nieprzystępna obojętność na twarzy.
— Jak na moje… absynt brzmi wystarczająco dekadencko — zdecydowała z ociąganiem, czując na sobie pusty a intensywny wzrok. Nie wydawał się jej ponaglać, brakowało w nim wyraźnego zniecierpliwienia. Recepcjonistka pokojówka barmanka niemowa Renley po prostu czekała na zamówienie. — Ale dodajmy coś do niego.


Renley Masters

[Renley Masters]

Ren stała tak, jak stała — dłonie oparte o blat, ciężar ciała przeniesiony lekko na prawą nogę, spojrzenie zawieszone gdzieś pomiędzy Palomą a przestrzenią, której nie było. Na hasło "obrzydliwa dekadencja" gdzieś w odmętach dawno zapomnianych czasów wynurzyło się pojedyncze wspomnienie. Miała wrażenie, że gdzieś usłyszała już podobny frazes. Tylko użyto do tego więcej pasji.
Słowa zawisły w powietrzu zbyt długo i zbyt ciężkie jak na to miejsce, bo tutaj nikt nie potrzebował wielkich frazesów. W Ho-Oh rzeczy działy się same — powoli, bez świadków i komentarzy. Rozkład — pomieszczeń, sił i trupów — nie potrzebował definicji ani dekadenckich widzimisiów, co uciekły z radzieckiego zoo.
Kącik jej ust drgnął. Ledwie. Odwróciła się w stronę półek. Absynt znalazła bez szukania — jak większość rzeczy tutaj. Zielone szkło było przykurzone, ale nie obrzydliwie oblepione. Ludzie wracali do niego częściej, niż powinni. Postawiła butelkę na blacie, słuchając krótkiego, tępego stuknięcia. Nie spieszyła się, bo przyspieszanie niczego nie zmieni. Co najwyżej sprawi, że zaboli szybciej.
Sięgając po kolejne butelki, kątem oka zerknęła na Palomę jeszcze raz. Nie pasowała tu. Nie w oczywisty sposób. Nie przez ubranie czy makijaż — to można było zdjąć, rozmazać, zgubić gdzieś między pokojem a korytarzem. Chodziło o coś głębszego. O sposób, w jaki siedziała. Jak trzymała ramiona, jak kontrolowała każdy drobny ruch, nawet teraz, kiedy zmęczenie zaczynało przebijać się spod warstw, które miały je przykrywać. Za dużo kontroli. Za mało miejsca na to, co i tak przychodziło.
Ren widywała takich ludzi. Pojawiali się w motelu czasem. Z ciekawości. Z potrzeby sprawdzenia, czy to miejsce naprawdę jest takie, jak o nim mówią. Czy można wejść, zobaczyć i wyjść bez śladu. Zwykle wychodzili szybko albo przestawali być sobą jeszcze szybciej. Pani Cortés wyglądała, jakby utknęła gdzieś pomiędzy — w punkcie granicznym, gdzie człowiek nadal wierzy, że to on kontroluje sytuację.
Wlała absynt powoli. Zielony płyn złapał światło i rozlał je po szkle, jakby przez moment chciał udawać coś więcej niż to, czym był. Przypomniała sobie, jak Malarz Numer Dwa — nazwała go w myślach influencerem przez nagrywanie — mieszał podobny odcień, tylko po to, aby zaraz go zmyć z końcówki pędzla. Potem gin. Cytrus. Odrobina czegoś słodkiego — nie dla smaku, tylko dla kontrastu. Nie zastanawiała się nad proporcjami. Wiedziała, kiedy wystarczy.
Zawahała się. Nie przy składnikach — przy sensie całej tej kompozycji, jakby przez chwilę próbowała zdecydować, czy w ogóle warto cokolwiek łagodzić. Sięgnęła po małą, boczną półkę. Tam, gdzie trafiały rzeczy niepasujące nigdzie indziej. Kropla barmańskich bittersów — skarb Aii — ale nie tych dobrych, a starych, zapomnianych. Dorzuciła. Zapach zmienił się nieznacznie. Podobnie pachniał Malarz Numer Jeden — w myślach nazwany pretensjonalnym elegancikiem, bo nalegał, aby przynieść mu kadzidła grejpfrutowo-sandałowe.
Postawiła szklankę przed Palomą i przesunęła ją o centymetr w jej stronę.
— Wypali. — Na moment podniosła wzrok. — Nie to, co trzeba. — Nie szukała kontaktu. Raczej sprawdzała, czy Paloma jeszcze jest tu i teraz, czy już gdzieś dalej — w tych myślach, które zaczynają się rozchodzić, kiedy coś przestaje się zgadzać, a ma związek z poważniejszymi sprawami, bo to nie było zwykłe zmęczenie. Nie ta miękkość i znużenie, które przychodzą po długim dniu ciężkiej pracy, tylko coś ostrzejszego. Coś, co dopiero zaczynało pękać, ale już było nie do zatrzymania.
Ren oparła się lekko o blat. Z kieszeni szerokich spodni wyciągnęła pomięta paczkę tanich papierosów. Wyciągnęła jednego. Obróciła go w palcach, jakby sprawdzała jego ciężar, zanim wsunęła go między wargi. Paloma nadal tam była. Jeszcze. I to "jeszcze" było najbardziej interesujące.
— Nie łagodzi — dodała ciszej, bardziej do przestrzeni niż do niej.
Zapaliła.


Paloma Cortés