[Sierra Valencia]

#5

Sierra od kilku dni próbowała wmówić sobie, że wszystko wróciło do normy. Szło jej zaskakująco dobrze. Ciało robiło swoje, regenerowało się uparcie i bez zbędnego komentarza. Siniaki schodziły powoli, żebra nadal przypominały o sobie przy gwałtowniejszym ruchu. Przywykła do bólu, do funkcjonowania obok niego, z nim, czasem wręcz dzięki niemu. Ból porządkował myśli. Przypominał, że żyła.
Tego dnia wyszła od legalnego klienta w naprawdę dobrym humorze, chyba dlatego, że spotkanie poszło gładko. System, który miała zabezpieczyć, okazał się pełen idiotycznych luk, więc robota była bardziej żmudna niż trudna. Faktura jednak się zgadzała, a ona szła ulicą z poczuciem dobrze wykonanego zadania.
Magnus.
Pojawił się w jej głowie nieproszony, ale już nie próbowała się przed nim aż tak zaciekle bronić. Szczególnie że i tak wracał w najmniej odpowiednich momentach. Przy porannej kawie, kiedy patrzyła na drugi kubek i nie miała pojęcia, dlaczego w ogóle na niego spojrzała. Przy kwiatach, które stały jeszcze przez kilka dni, zanim zaczęły więdnąć — a ona i tak wyrzucała je z irracjonalnym poczuciem straty, jakby pozbywała się czegoś większego niż tylko bukietu.
Tęsknota była irytująca. Próbowała schować ją głęboko, przykryć zadaniami, rutyną, kolejnymi godzinami spędzonymi przed ekranem i papierami. Nie przyznawała się do niej nawet przed sobą. Jednak czasem łapała się na tym, że zastanawiała się, co robił. Czy nadal o niej myślał. Czy tamta noc była dla niego równie niepokojąco ważna. Czy może wrócił już do swojej wersji świata, w której ona była tylko epizodem.
Właśnie wtedy wyczuła, że coś jest nie tak.
Najpierw był tylko drobiazg — odbicie w szybie, za długie spojrzenie, sylwetka, która nie zniknęła mimo dwóch zmian tempa i jednej nieoczywistej trasy. Potem kolejny. Ktoś utrzymywał dystans dobrze, ale nie idealnie. Wystarczająco dobrze, żeby przeciętny człowiek niczego nie zauważył. Wystarczająco źle, żeby ona wyczuła niepokój. Dobry humor zniknął natychmiast.
— Veronica — Nie zareagowała od razu, ale świat stanął na ułamek sekundy. Dla niej to nie było tylko imię, a coś, co rozdarło jej zbroję budowaną latami. Przez krótką, upiorną chwilę znowu poczuła wilgoć dżungli na skórze, smród błota i krew z rozciętej wargi.
Mężczyzna mówił dalej, ale wypowiadane przez niego słowa do niej nie docierały. Widziała w nim zagrożenie, a strach jak zawsze ją uruchomił. Pierwszy cios poszedł szybko, ciasno, bez ostrzeżenia. Potem drugi. Kostki zapiekły niemal od razu, kiedy trafiła z całą siłą, nie bawiąc się w półśrodki. Chciała dać sobie kilka sekund przewagi i udało jej się — zaczęła biec przed siebie. Parła na przód przez kilka przecznic. Zmieniała kierunek kilka razy i subtelne sprawdzania, czy w szybie ktoś się nie odbija. Oddech rwał jej płuca, a serce waliło tak mocno, że aż bolało.
Jej myśli i tak pobiegły w jedno miejsce — do niego. Co w jej głowie było irracjonalne, ryzykowne i głupie, a jednocześnie jedyne, co miało sens.
Zwolniła przed skrzyżowaniem przy hotelu, chcąc się uspokoić i nie wyglądać podejrzanie. Miała kartę do jego pokoju i poruszała się po tym miejscu jak po swoim własnym domu. Nie spojrzała na recepcję, tylko poszła od razu pod dobrze znane jej drzwi.
Otworzyła je i usiadła na łóżku, pozwalając sobie na bezruch. Oddychała płytko i nierówno, a dłonie zaciskała mocno na paskach skórzanego plecaka, w którym miała laptopa.
Kostki miała delikatnie zdarte i zaczerwienione.
Przymknęła oczy.
To było chore, że przyszła właśnie tutaj. Nie do własnego domu, nie do któregoś z przygotowanych wcześniej miejsc awaryjnych, nie do anonimowego lokalu, którego nie połączyłby z nią nikt.
Tylko do niego.
Do jedynego człowieka, przy którym jej organizm, wbrew rozsądkowi, uznawał, że można na chwilę przestać walczyć samotnie.
Nienawidziła tego, że właśnie Magnus pojawiał się w jej głowie jak odpowiedź na pytanie, którego nie chciała zadawać. Że kiedy obcy głos rozciął powietrze jej dawnym imieniem, to nie pomyślała o broni — tylko o nim.
Pochyliła się, oparła łokcie na kolanach i wplotła palce we włosy. Powinna była zebrać się do kupy. Powinna była być chłodna, analityczna, precyzyjna. Zamiast tego siedziała na jego łóżku i próbowała nie dopuścić do siebie tej jednej, bardzo niewygodnej prawdy, że była przerażona.
Zaśmiała się bezgłośnie, gorzko, bardziej wydechem niż dźwiękiem.
Pięknie, Sierra. Naprawdę, kurwa, pięknie.
Siedziała tak jeszcze chwilę, nieruchomo, ze wzrokiem wbitym gdzieś przed siebie, kiedy usłyszała dźwięk zamka. Całe ciało spięło jej się w jednej sekundzie. Spojrzała w stronę drzwi, a kiedy te się otworzyły, wpatrywała się w Magnusa spojrzeniem czujnym i rozbitym jednocześnie, a przede wszystkim przerażonym. Była niczym spłoszone zwierzę.

Magnus Grimstad

[Magnus Grimstad]

Po ostatnich wydarzeniach postanowił na chwilę wyjechać. Potrzebował nabrać trochę dystansu. Zarówno od niej, jak i swoich wspomnień. Swojego dawnego życia. Nie chciał by ktoś mógł połączyć go ze śmiercią tamtego zabójcy. Odejście od dawnego życia dużo go kosztowało. Wiele miesięcy wyrzeczeń i kilka cholernie trudnych zleceń zanim w końcu niektórzy zrozumieli, że rzeczywiście z tym wszystkim kończy. Co oczywiście nie wyszło mu najlepiej ponieważ nawet podczas swojego czasu poza Kanadą odezwał się do kilku znajomych prosząc by mieli oczy i uszy otwarte. To nie było mądre. To nie było w jego stylu, a jednak przy Sierze nie był sobą. Dlatego potrzebował nabrać nieco dystansu również od niej. Chociaż obiecał jej jeszcze jedną, ostatnią lekcję, potrzebował chwili dla siebie. Powrotu do swojej rutyny. Rutyny przed nią.
Było wiele rzeczy, które musiał przemyśleć. Dopuścić do siebie. Wiedział, że zaczynało łączyć ich coś więcej niż tylko naprawdę dobry seks. Zaczynało mu zależeć. Zależeć na kolejnej zabójczyni, której nie mógł zaufać. Ostatnia prawie go dorwała. Był o krok od utraty życia. I choć samej śmierci niespecjalnie się bał, tak niespecjalnie też spieszyło mu się na drugą stronę. Nie chciał osierocić swojej córki. Nawet jeśli nie był dla niej najlepszym ojcem, tak nadal mógł zrobić dla niej coś więcej. Zapewnić dobre życie. Czy mógł tak ryzykować? Co ważniejsze, czy zamierzał tak ryzykować? Całe życie był rozsądny, miał wszystko dość dobrze zaplanowane. Ona była dla tego wszystkiego zagrożeniem.
Dystans niespecjalnie zadziałał tak jak się spodziewał. Wrócił do Toronto bez odpowiedzi, której szukał. Wziął kilka dni wolnego w pracy. Chciał zakończyć sprawę morderstwa swojego brata. To było, coś na czym mógł skupić całą swoją uwagę. Mieć cel. Gdy to będzie załatwione będzie mógł w końcu wyjechać. Zostawić to wszystko za sobą. Wrócić do swojego, dość nudnego, życia.
Otwierając drzwi swojego apartamentu nie spodziewał się nikogo tutaj znaleźć. Zostawił walizkę w korytarzu wchodząc głębiej do kolejnych pomieszczeń. Gdy zobaczył ją na swoim łóżku na chwilę zamarł. Chyba rzeczywiście się starzał, skoro nie zauważył karty na stole. Butów zostawionych w korytarzu. Zapachu jej perfum. Chciał to zrzucić na zmęczenie, ale wiedział, że zaczął się do niej po prostu przyzwyczajać. Nawet jego ciało.
Wystarczyło na nią spojrzeć by wiedzieć, że coś było nie tak. Jedno jej spojrzenie i wiedział, że coś się stało. Jego wzrok automatycznie omiótł jej sylwetkę szukając jakichś ran. Szybko zauważył otarcia na kostkach. Poszarpane włosy. Nie musiała nic mówić.
Podszedł bliżej siadając na skraju materaca obrócony w jej stronę. Sięgnął jej dłoni łapiąc je w swoje i przyglądając się nieco bliżej otarciom i zaczerwienieniom. Wiedział, że to nie była po prostu bezbronna dziewczynka, a jednak. Gdy przed chwilą zobaczył ją na swoim łóżku właśnie takie wzbudzała w nim emocje. Zależało mu. Chciał ją chronić. Była dla niego bardziej niebezpieczna niż sama mogła sądzić.
- Nie będę nawet pytać czy ten drugi wygląda gorzej. - uniósł w końcu na nią wzrok z lekkim uśmiechem - Jesteś ranna? - zapytał nie traktując tych otarć jako coś poważnego - Powinniśmy spodziewać się gości? - cały czas mówił spokojnie, miękko bez żadnych obaw.
Były rzeczy ważne i ważniejsze. Jeśli to nie było po prostu kolejne zlecenie, a tak nie wyglądało, wolał być przygotowany gdyby ktoś znów chciał pokusić się o atak. Tym razem nie chciał być zaskoczony.

Sierra Valencia

[Sierra Valencia]

Drzwi zamknęły się za nim cicho, ale dla niej ten dźwięk i tak rozlał się po pokoju jak coś niepokojąco ostatecznego. Sierra siedziała nieruchomo na brzegu łóżka, pochylona lekko do przodu, z ramionami napiętymi tak mocno, jakby od tego zależało utrzymanie ciała w całości. Dopiero kiedy Magnus podszedł bliżej, dotarło do niej, jak bardzo była zmęczona. Nie fizycznie, bo do tego przywykła. To było coś głębszego. Organizm od kilku minut działał wyłącznie na adrenalinie i instynkcie, ale pod tym wszystkim zaczynało już pękać zmęczenie ciągłym oglądaniem się przez ramię.
Jego dłonie były ciepłe i stabilne, kiedy ujął jej ręce. Sierra obserwowała przez chwilę własne zdarte kostki, zaczerwienioną skórę i drobne ślady krwi przy paznokciach. Dopiero teraz zauważyła, jak mocno zaciskała pięści. Jeszcze kilkanaście minut temu uderzała bez zastanowienia — szybko, brutalnie, dokładnie tak, jak ją nauczono.
Uniosła w końcu wzrok na Magnusa. Jego spokój działał na nią zbyt kojąco, jej ciało traciło przy nim czujność.
Kiedy zapytał o rannych i potencjalnych gości, pokręciła powoli głową.
– Nie zdążył mnie nawet dobrze dotknąć – odezwała się cicho, nadal trochę nierówno oddychając. – Dałam sobie kilka sekund na ucieczkę i biegłam.
Jej głos był niższy niż zwykle. Bardziej przygaszony. Nie próbowała już nawet brzmieć twardo.
Przesunęła spojrzeniem po jego twarzy, jakby upewniała się, że naprawdę tu jest. Że nie przywidziała go sobie w tej cholernej panice.
– Ale to nie było przypadkow – dodała po chwili. – Wiedział, kim jestem. Na moment odwróciła wzrok gdzieś obok niego. Szczęka napięła jej się wyraźnie. – Powiedział Veronica.
Samo wypowiedzenie tego na głos zabrzmiało źle. Obco. Jak otwieranie drzwi, które powinny zostać zamknięte lata temu.
Przez kilka sekund w pokoju panowała cisza. Sierra wpatrywała się w swoje dłonie trzymane przez niego i dopiero teraz zauważyła, że przestały drżeć. Organizm reagował szybciej od głowy. Jakby już podjął decyzję za nią.
Powinna była przyjść gdziekolwiek indziej. Do jednego z przygotowanych mieszkań. Do anonimowego hotelu. Mogła zniknąć na kilka dni i zacząć szukać źródła problemu sama.
Zamiast tego siedziała tutaj.
U niego.
Powoli przesunęła kciukiem po jego dłoni, bardziej odruchowo niż świadomie.
– Ktoś mnie znalazł – powiedziała ciszej. – Naprawdę znalazł.
To było najbliższe przyznania się do odczuwanego strachu, na jakie było ją stać.
Wciągnęła powoli powietrze i oparła łokcie o uda, nadal trzymając dłonie w jego.
– I pierwsze, o czym pomyślałam… – urwała na moment, marszcząc lekko brwi, jakby irytowało ją to bardziej niż samo zagrożenie – …to żeby przyjść tutaj.
Zaśmiała się krótko pod nosem, ale bez rozbawienia.
– To chyba bardzo zły znak.
W końcu spojrzała mu prosto w oczy. Naprawdę prosto, bez unikania spojrzenia i bez tej zwyczajowej gry pod spodem.
– Nie wiem, co jest gorsze. To, że oni wiedzą, że żyję… czy to, że przy tobie mój mózg uznaje, że mogę przestać być czujna.
Ostatnie słowa wypowiedziała prawie szeptem.
Siedziała blisko niego, z dłonią nadal zamkniętą w jego dłoni i spojrzeniem, które mówiło dużo więcej niż chciałaby powiedzieć na głos. Jakby była już zmęczona ciągłym udawaniem, że wszystko potrafi unieść sama.
– Dlaczego tak jest Magnus? Czy tylko ja tak mam? – Zastanawiała się czy on też może ma takie myśli. Sama postanowiła się otworzyć mimo tego, że ciało chciało go bliżej, a głowa mówiła nie ufaj mu.

Magnus Grimstad