[Nico Rosenhall]

003.

Nico był naprawdę zadowolony ze swojego powrotu do Toronto. Już po tym miesiącu był w stanie stwierdzić, że podjął jedną z najlepszych możliwych decyzji. Praca w mniejszym zespole projektowym nie robiła dużej różnicy, bo i tak zajmował się głównie projektami, za które był odpowiedzialny wcześniej, natomiast ogromnym plusem było posiadanie rodziny na wyciągnięcie ręki. Mógł podjechać do rodziców, kiedy żywnie mu się podobało i upewnić się na własne oczy, że z mamą było wszystko w porządku. Mógł pójść zawrócić głowę Leo i nieco go przy tym powkurzać, a także problemem nie było umówienie się na siłownię z Markiem, przy okazji wjeżdżając mu na ambicję, że tym razem nie da rady się nie spóźnić. Łatwiejsze także było doglądanie młodszej siostry i upewnienie się, że nikt po raz kolejny nie krzywdził jej serduszka. Rzeczywistość była przyjemna i naprawdę ją doceniał. A w tych wszystkich rozmyślaniach o powrocie przewijała się jedna sytuacja, jedna osoba, która zaprzątała mu głowę. Nadal wspominał to ich jedno spotkanie, widział w myślach oczy, skierowane wprost na niego i na samo wspomnienie tego wieczoru jego serce robiło wielkiego fikołka. Sytuacja była bardziej skomplikowana, niż mogłoby się to wydawać; bo oprócz tego przypadkowego wpadnięcia na siebie, nie mieli ze sobą kontaktu. Przez ten miesiąc przynajmniej kilka razy wchodził w stare konwersacje z Davenport i ściskało go serce na widok ostatnich wiadomości. Wracał ból, który temu wszystkiemu towarzyszył, wiedział, że niezbyt rozsądne były powroty, zwłaszcza że rozstali się w jednej wielkiej niewiadomej.
Powrót do Toronto był również powrotem starych znajomości. Oprócz Lilian, spotkał się z kilkoma osobami, a dzisiaj postanowił przejechać się do Oakville na cotygodniowe odwiedziny i przy okazji wybrał się na wiosenny festyn. Dojechał tam dopiero na wieczór, dołączając do starych przyjaciół, wypijając z nimi piwo i rozmawiając na pomniejsze tematy. Atrakcją wieczoru miały być fajerwerki — i tu akurat cieszył się, że Cheetos został w Toronto, choć czytał, że miał to być ten rodzaj cichy fajerwerek, przyjaznych dla zwierząt. Jeśli tak będzie, to naprawdę doceniał inicjatywę miasta o dołożenie do atrakcji i zapewnienie komfortu innym. Szedł gdzieś kilka kroków za trójką znajomych, rozglądając się po parku, który znał bardzo dobrze. Całe miasto znał jak własną kieszeń i jednocześnie większość miejsc przywoływały u niego same dobre wspomnienia. Z tym lekko nostalgicznym nastrojem, odłączył się od grupy, zbaczając z kursu i idąc na oddalone o kilka minut wzniesienie. Ktoś właśnie schodził stamtąd na dół, jakaś para siedziała pod drzewem, a jedna postać zajmowała ławkę, którą swego czasu nazywał ze swoją dziewczyną ich ławką. Westchnął przyglądając się panoramie miasta i mimowolnie spojrzał na siedzącą osobę, której profil dostrzegł przy lekkim obróceniu głowy. Lilian.
Poczuł mocniejsze bicie serca w klatce, nie do końca wiedząc, czy było to uwarunkowane niezrozumiałym stresem, czy faktem, że właśnie siedziała akurat w tym miejscu. Czy tak jak on, pamiętała o tych wszystkich ich wspólnych miejscach, czy przypadkiem tam się znalazła, robiąc sobie przystanek?
Musiał podjąć męską decyzję; podchodzić czy nie? Co mógł stracić? Jedynie będzie żałować, że nie odważył się wykonać ku niej kroku, aby podtrzymać tę znajomość. Dlatego podszedł, siadając obok niej na ławce i patrząc dalej na park, na który teraz spoglądali nieco z góry.
— Minusem takich festynów jest strasznie wydeptana trawa. Później potrzebuje chwili, aby się zregenerować. — Na powitanie rozpoczął randomowo temat, który kiedyś był bliski jego sercu. W końcu gdy Leo wyjechał robić karierę do Europy, ktoś musiał przejąć jego osiedlowy biznes koszenia sąsiadkom trawników. — Ale dobrze wiedzieć, że miasto nadal kontynuuje tradycję. — Bo kwietniowy festyn był od kiedy pamiętał. Jeszcze jako dzieciak latał tutaj, nawet wtedy, gdy nie mógł, spędzając tym sen z oczu rodziców, ale nie mógł opuścić okazji przyjścia na tę imprezę, nawet jeśli dostał szlaban. Z perspektywy czasu nie żałował, w końcu to tutaj jego relacja z Lilian… nabrała tempa. — Wszystko dobrze? — zapytał, odwracając głowę w jej kierunku, aby spojrzeć na nią uważnie. Wręcz od razu przyszła mu myśl, że była piękna; ale uciął swoje rozmyślania w tym momencie, aby nieświadomie nie robić do niej maślanych oczu.

Lilian Davenport