͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Cassiopeia Deveraux
data i miejsce urodzenia
22.05.1999 r. I Los Angeles, Stany Zjednoczonezaimki
Ona, jejzawód
Modelkamiejsce pracy
Branża modowaorientacja
Heteroseksualnadzielnica mieszkalna
Financial Districtpobyt w toronto
Od kwietnia 2026 rokuumiejętności
Łatwo nawiązuje relacje z innymi osobami.Posiada doświadczenie w organizowaniu kampanii społecznych.
Jest punktualna i odporna na presję długich godzin pracy.
słabości
Jest wrażliwa na krytykę.Często zapomina o odpoczynku.
Bierze na siebie cudze problemy, co nieraz doprowadza ją do emocjonalnego przeciążenia.
Strona wyrwana z pamiętnika Cassiopei Deveraux, Toronto, 03 maja
Nie wiem, czy człowiek rodzi się pod konkretną gwiazdą, czy dopiero z czasem uczy się odzwierciedlać jej blask. Czasami myślę, że sława nie przychodzi nagle ani nie spada z nieba, tylko potrzebuje odpowiedniej iskierki, a niekiedy ciężkiej pracy. Urodziłam się 22 maja 1999 roku w Los Angeles. Wychowałam się pośród palm, rozgrzanego asfaltu i zapachu oceanu niesionego przez wiatr. Los Angeles jest miejscem, w którym każdy chce stać się kimś. No prawie każdy. Ja przez bardzo długi czas pragnęłam jedynie zrozumieć, to kim jestem, zanim świat spróbuje nazwać mnie po swojemu.
Jako dziecko nie myślałam wcale o wybiegach. Nie marzyłam o okładkach ani o sukienkach. Bardziej od błysku fleszy interesowały mnie bezdomne koty skulone pod samochodami, psy porzucone przez właścicieli oraz ptaki z połamanymi skrzydłami, które ojciec kazał mi zostawić w spokoju, a ja i tak owijałam je w ręcznik i zabierałam do domu. Moja matka mawiała, że mam zbyt miękkie serce i świat kiedyś to wykorzysta na moją niekorzyść.
Szkoła była dla mnie obowiązkiem, który wykonywałam sumiennie, ale bez szczególnego zamiłowania. Uczyłam się dobrze, aby zadowolić rodziców i nie stwarzać im problemów. Często zostawałam po zajęciach, aby pomóc młodszym uczniom i przynosiłam do klasy ulotki lokalnych fundacji adopcyjnych. Liczyłam, że w ten sposób przyczynię się do zmiany losu przynajmniej jakiegoś zwierzaka. Nie byłam najgłośniejsza. Nigdy też nie walczyłam o uwagę innych osób. Najbardziej fascynowała mnie sztuka i historia ubioru. Lubiłam zgłębiać wiedzę, dlaczego ludzie przez wieli zakładali na siebie konkretne kreacje.
Po ukończeniu szkoły kontynuowałam naukę na kierunku związanym z historią mody. Chciałam zrozumieć znaczenie piękna. Poznawałam kompozycję obrazu, wizerunek oraz znaczenie ciała w przestrzeni. W międzyczasie dorabiałam podczas lokalnych sesji zdjęciowych, które początkowo nie znaczyły zbyt wiele. Byłam twarzą małego sklepu jubilerskiego, później pojawiłam się w katalogu sukien ślubnych, a dalej w kampanii młodej projektantki, która szyła z materiałów odzyskanych z dawnych kolekcji.
Mój pierwszy prawdziwy przełom przyszedł niespodziewanie. Podczas jednej aukcji charytatywnej na rzecz fundacji ratującej zwierzęta poproszono mnie, abym zastąpiła modelkę, która nie dotarła na pokaz. Miałam tylko przejść przez salę w sukni młodego projektanta. Pamiętam, że tuż przed wyjściem usłyszałam za kulisami skomlenie psa przerażonego hałasem. Uklękłam przy nim, chociaż ktoś wołał moje nazwisko. Wyszłam na wybieg dopiero wtedy, gdy piesek był już spokojny. Zdjęcia z tamtego wieczoru obiegły media społecznościowe szybciej, niż byłam w stanie to pojąć. Pisano o dziewczynie, która wyglądała tak, jakby wyszła z obrazu, ale zatrzymała się przed pokazem, żeby uspokoić porzuconego psa. Niektórzy zachwycali się suknią, inni moją twarzą, a jeszcze inni moją postawą wobec pieska.
Potem wszystko przyspieszyło. Podpisałam kontrakt z agencją, która wcześniej wydawała się być dla mnie nieosiągalna. Zaczęły pojawiać się sesje dla magazynów modowych, kampanie perfum oraz pokazy w Nowym Jorku, Paryżu i Mediolanie. Nie stałam się sławna dlatego, że byłam najpiękniejsza. Oczywiście piękno w tej branży jest walutą, ale nie zawsze wystarcza, aby przetrwać. Uważam, że ludzie zapamiętali mnie, ponieważ nie nauczyłam się być obojętna. Na planach znałam imiona asystentów, dziękowałam krawcowym i przynosiłam kawę stażystom, jeżeli widziałam, że nie mieli chwili dla siebie. Gdy marka kosmetyczna zaproponowała mi duży kontrakt, to zgodziłam się dopiero po upewnieniu się, że nie testują produktów na zwierzętach. Byłam zmuszona odmówić też udziału w kampanii domu mody, który wykorzystywał naturalne futra.
Dzisiaj moje nazwisko pojawia się na okładkach, w kampaniach i zaproszeniach, które kiedyś były dla mnie niedostępne. Mam za sobą pokazy największych projektantów, współprace z markami, które kiedyś oglądałam jedynie w magazynach oraz sesje zdjęciowe w miejscach tak pięknych, że trudno jest je opisać słowami. Z czasem założyłam własną inicjatywę wspierającą adopcje starszych zwierząt. Organizowałam kampanie, w których występowałam ze zwierzakami ze schronisk i ku zdziwieniu wielu osób, świat zwrócił na nie uwagę.
W kwietniu 2026 roku przeprowadziłam się do Toronto. Wreszcie mogę wykorzystać czas pomiędzy jednym a drugim zleceniem, aby porobić to, na co mam ochotę. Planuję dalej prowadzić działalność charytatywną, nawiązywać współprace z lokalnymi fundacjami oraz organizować kampanie, które będą promowały połączenie mody i odpowiedzialności społecznej.
Nie wiem, czy człowiek rodzi się pod konkretną gwiazdą, czy dopiero z czasem uczy się odzwierciedlać jej blask. Czasami myślę, że sława nie przychodzi nagle ani nie spada z nieba, tylko potrzebuje odpowiedniej iskierki, a niekiedy ciężkiej pracy. Urodziłam się 22 maja 1999 roku w Los Angeles. Wychowałam się pośród palm, rozgrzanego asfaltu i zapachu oceanu niesionego przez wiatr. Los Angeles jest miejscem, w którym każdy chce stać się kimś. No prawie każdy. Ja przez bardzo długi czas pragnęłam jedynie zrozumieć, to kim jestem, zanim świat spróbuje nazwać mnie po swojemu.
Jako dziecko nie myślałam wcale o wybiegach. Nie marzyłam o okładkach ani o sukienkach. Bardziej od błysku fleszy interesowały mnie bezdomne koty skulone pod samochodami, psy porzucone przez właścicieli oraz ptaki z połamanymi skrzydłami, które ojciec kazał mi zostawić w spokoju, a ja i tak owijałam je w ręcznik i zabierałam do domu. Moja matka mawiała, że mam zbyt miękkie serce i świat kiedyś to wykorzysta na moją niekorzyść.
Szkoła była dla mnie obowiązkiem, który wykonywałam sumiennie, ale bez szczególnego zamiłowania. Uczyłam się dobrze, aby zadowolić rodziców i nie stwarzać im problemów. Często zostawałam po zajęciach, aby pomóc młodszym uczniom i przynosiłam do klasy ulotki lokalnych fundacji adopcyjnych. Liczyłam, że w ten sposób przyczynię się do zmiany losu przynajmniej jakiegoś zwierzaka. Nie byłam najgłośniejsza. Nigdy też nie walczyłam o uwagę innych osób. Najbardziej fascynowała mnie sztuka i historia ubioru. Lubiłam zgłębiać wiedzę, dlaczego ludzie przez wieli zakładali na siebie konkretne kreacje.
Po ukończeniu szkoły kontynuowałam naukę na kierunku związanym z historią mody. Chciałam zrozumieć znaczenie piękna. Poznawałam kompozycję obrazu, wizerunek oraz znaczenie ciała w przestrzeni. W międzyczasie dorabiałam podczas lokalnych sesji zdjęciowych, które początkowo nie znaczyły zbyt wiele. Byłam twarzą małego sklepu jubilerskiego, później pojawiłam się w katalogu sukien ślubnych, a dalej w kampanii młodej projektantki, która szyła z materiałów odzyskanych z dawnych kolekcji.
Mój pierwszy prawdziwy przełom przyszedł niespodziewanie. Podczas jednej aukcji charytatywnej na rzecz fundacji ratującej zwierzęta poproszono mnie, abym zastąpiła modelkę, która nie dotarła na pokaz. Miałam tylko przejść przez salę w sukni młodego projektanta. Pamiętam, że tuż przed wyjściem usłyszałam za kulisami skomlenie psa przerażonego hałasem. Uklękłam przy nim, chociaż ktoś wołał moje nazwisko. Wyszłam na wybieg dopiero wtedy, gdy piesek był już spokojny. Zdjęcia z tamtego wieczoru obiegły media społecznościowe szybciej, niż byłam w stanie to pojąć. Pisano o dziewczynie, która wyglądała tak, jakby wyszła z obrazu, ale zatrzymała się przed pokazem, żeby uspokoić porzuconego psa. Niektórzy zachwycali się suknią, inni moją twarzą, a jeszcze inni moją postawą wobec pieska.
Potem wszystko przyspieszyło. Podpisałam kontrakt z agencją, która wcześniej wydawała się być dla mnie nieosiągalna. Zaczęły pojawiać się sesje dla magazynów modowych, kampanie perfum oraz pokazy w Nowym Jorku, Paryżu i Mediolanie. Nie stałam się sławna dlatego, że byłam najpiękniejsza. Oczywiście piękno w tej branży jest walutą, ale nie zawsze wystarcza, aby przetrwać. Uważam, że ludzie zapamiętali mnie, ponieważ nie nauczyłam się być obojętna. Na planach znałam imiona asystentów, dziękowałam krawcowym i przynosiłam kawę stażystom, jeżeli widziałam, że nie mieli chwili dla siebie. Gdy marka kosmetyczna zaproponowała mi duży kontrakt, to zgodziłam się dopiero po upewnieniu się, że nie testują produktów na zwierzętach. Byłam zmuszona odmówić też udziału w kampanii domu mody, który wykorzystywał naturalne futra.
Dzisiaj moje nazwisko pojawia się na okładkach, w kampaniach i zaproszeniach, które kiedyś były dla mnie niedostępne. Mam za sobą pokazy największych projektantów, współprace z markami, które kiedyś oglądałam jedynie w magazynach oraz sesje zdjęciowe w miejscach tak pięknych, że trudno jest je opisać słowami. Z czasem założyłam własną inicjatywę wspierającą adopcje starszych zwierząt. Organizowałam kampanie, w których występowałam ze zwierzakami ze schronisk i ku zdziwieniu wielu osób, świat zwrócił na nie uwagę.
W kwietniu 2026 roku przeprowadziłam się do Toronto. Wreszcie mogę wykorzystać czas pomiędzy jednym a drugim zleceniem, aby porobić to, na co mam ochotę. Planuję dalej prowadzić działalność charytatywną, nawiązywać współprace z lokalnymi fundacjami oraz organizować kampanie, które będą promowały połączenie mody i odpowiedzialności społecznej.
zgoda na powielanie imienia
Niezgoda na powielanie pseudonimu
NieZgody MG
poziom ingerencji
Wysokizgoda na śmierć postaci
Niezgoda na trwałe okaleczenie
Niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
Niezgoda na uleczalne urazy postaci
Takzgoda na utratę majątku postaci
Niezgoda na utratę posady postaci
Nie
