[Noah Beaumont]

Wspomnienie poprzedniego dnia z cmentarza nie dawało mu spokoju. Byli tam we dwoje, a światło odbite od granitu przecięło mu źrenice jak odłamek szkła. Nagle przestał widzieć cmentarne alejki – zamiast nich pod powiekami pulsowała wściekła czerwień tylnych świateł, rytmiczne mruganie kierunkowskazu, który wciąż działał, gdy wszystko inne już zgasło. Kevin i granitowy pomnik. To było nielogiczne – dlaczego litery są złote? Kevin nienawidził złota. Obraz zafalował. Widział Mię, ale jej postać nakładała się na sylwetkę ratownika medycznego, który odpychał go od wraku. Zostaw go, nie patrz, odejdź. Ale on wtedy patrzył. Widział wskazówkę prędkościomierza zastygłą w miejscu, które stało się ich końcem. Sto dziesięć. Sto dziesięć kilometrów na godzinę to za mało na taką ciszę. Zegarek na jego nadgarstku tykał, a on miał ochotę go zerwać, bo każdy ruch wskazówki wydawał się kradzieżą. Każda sekunda jego oddechu była długiem, którego nie miał jak spłacić. Stał w pełnym słońcu, zesztywniały, sparaliżowany myślą, że jeśli drgnie choćby o milimetr, ta cała krucha konstrukcja runie, grzebiąc go ostatecznie pod ciężarem, na który tak bardzo zasłużył. Miał ochotę rozszarpać tę ciszę, wrzasnąć tak głośno, żeby granit pękł, ale jedyne, co potrafił, to stać i czuć, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Siłą woli wrócił do rzeczywistości. Wspólnym niemal zsynchronizowanym ruchem, złożyli kwiaty na płycie. Lilie wyglądały na ciemnym granicie jak białe rany. Nie padło ani jedno słowo. Powrót do domu był podróżą przez próżnię – dźwięk silnika wydawał się zbyt głośny, a każde czerwone światło na skrzyżowaniu paliło mu oczy jak tamte wspomnienia spod powiek. Szara rzeczywistość przywitała go zapachem stęchłej kawy i ciszą mieszkania, która była gorsza od cmentarnej, bo tutaj nie było kogo przepraszać.
Następnego ranka ucieczka zaczęła się jeszcze przed świtem.
Warsztat przywitał go chłodem betonu i kojącym, brudnym zapachem smaru. Tutaj metal giął się tylko wtedy, gdy on tego chciał, a każdą usterkę dało się naprawić, jeśli tylko poświęciło się jej dość czasu. Wcisnął się pod podwozie starego Audi, pozwalając, by podnośnik odciął go od świata. Wziął do ręki klucz i zaczął odkręcać śruby. Raz. Dwa. Trzy. Szorstka pasta BHP wgryzała się w skórę, ale nie potrafiła domyć tego, co czuł w środku. Pracował desperacko, niemal agresywnie, jakby wierzył, że jeśli naprawi dość cudzych samochodów, w końcu jakimś cudem uda mu się naprawić ten jeden, którego wrak wciąż gnił w jego głowie, ale kiedy na chwilę milkła pneumatyczna szlifierka, w szczelinach między jednym oddechem a drugim, wciąż słyszał ten sam oskarżycielski szept. Praca nie była ratunkiem – była tylko schronem, w którym czekał, aż wspomnienia znów zaczną bombardować jego spokój.
Dzień toczył się w rytmie uderzeń młotka o metal, dopóki przed warsztat nie zajechał ten dźwięk. To nie był zwykły silnik; to był mrukliwy, głęboki ton, który wibracjami przypomniał mu o tamtym wieczorze. Kiedy wyczołgał się spod podnośnika, słońce oślepiło go na moment, a na podjeździe stanął samochód. Ten sam model, ten sam rocznik. Nawet lakier, choć ten tutaj lśnił głęboką czernią, miał w sobie ten sam przeklęty odcień.
Poczuł, jak żołądek wywraca mu się na drugą stronę. Przez chwilę stał z kluczem w dłoni, patrząc na auto jak na ducha, który wrócił, by dokończyć to, co zaczęło się dwa miesiące temu i wtedy otworzyły się drzwi.
Wysiadła z niego kobieta, która zupełnie nie pasowała do tego miejsca ani do jego stanu ducha. Była pewna siebie, biła od niej trudna do zdefiniowania elegancja, a sposób, w jaki odrzuciła włosy, sugerował, że świat zawsze jej słuchał. Podeszła do niego, ignorując plamy smaru na jego kombinezonie i kurz unoszący się w powietrzu. Patrzył na nią, ale widział tylko maskę tego samochodu wbitą w latarnię. Kobieta uśmiechała się lekko, nieświadoma, że właśnie przywiozła mu pod same drzwi narzędzie tortur. Dla niej to była tylko usterka, a dla niego – kolejna runda walki o oddech.
— To ten model — wychrypiał, nie potrafiąc ukryć drżenia w głosie.
Cassiopeia Deveraux