[Noah Beaumont]

Wspomnienie poprzedniego dnia z cmentarza nie dawało mu spokoju. Byli tam we dwoje, a światło odbite od granitu przecięło mu źrenice jak odłamek szkła. Nagle przestał widzieć cmentarne alejki – zamiast nich pod powiekami pulsowała wściekła czerwień tylnych świateł, rytmiczne mruganie kierunkowskazu, który wciąż działał, gdy wszystko inne już zgasło. Kevin i granitowy pomnik. To było nielogiczne – dlaczego litery są złote? Kevin nienawidził złota. Obraz zafalował. Widział Mię, ale jej postać nakładała się na sylwetkę ratownika medycznego, który odpychał go od wraku. Zostaw go, nie patrz, odejdź. Ale on wtedy patrzył. Widział wskazówkę prędkościomierza zastygłą w miejscu, które stało się ich końcem. Sto dziesięć. Sto dziesięć kilometrów na godzinę to za mało na taką ciszę. Zegarek na jego nadgarstku tykał, a on miał ochotę go zerwać, bo każdy ruch wskazówki wydawał się kradzieżą. Każda sekunda jego oddechu była długiem, którego nie miał jak spłacić. Stał w pełnym słońcu, zesztywniały, sparaliżowany myślą, że jeśli drgnie choćby o milimetr, ta cała krucha konstrukcja runie, grzebiąc go ostatecznie pod ciężarem, na który tak bardzo zasłużył. Miał ochotę rozszarpać tę ciszę, wrzasnąć tak głośno, żeby granit pękł, ale jedyne, co potrafił, to stać i czuć, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Siłą woli wrócił do rzeczywistości. Wspólnym niemal zsynchronizowanym ruchem, złożyli kwiaty na płycie. Lilie wyglądały na ciemnym granicie jak białe rany. Nie padło ani jedno słowo. Powrót do domu był podróżą przez próżnię – dźwięk silnika wydawał się zbyt głośny, a każde czerwone światło na skrzyżowaniu paliło mu oczy jak tamte wspomnienia spod powiek. Szara rzeczywistość przywitała go zapachem stęchłej kawy i ciszą mieszkania, która była gorsza od cmentarnej, bo tutaj nie było kogo przepraszać.
Następnego ranka ucieczka zaczęła się jeszcze przed świtem.
Warsztat przywitał go chłodem betonu i kojącym, brudnym zapachem smaru. Tutaj metal giął się tylko wtedy, gdy on tego chciał, a każdą usterkę dało się naprawić, jeśli tylko poświęciło się jej dość czasu. Wcisnął się pod podwozie starego Audi, pozwalając, by podnośnik odciął go od świata. Wziął do ręki klucz i zaczął odkręcać śruby. Raz. Dwa. Trzy. Szorstka pasta BHP wgryzała się w skórę, ale nie potrafiła domyć tego, co czuł w środku. Pracował desperacko, niemal agresywnie, jakby wierzył, że jeśli naprawi dość cudzych samochodów, w końcu jakimś cudem uda mu się naprawić ten jeden, którego wrak wciąż gnił w jego głowie, ale kiedy na chwilę milkła pneumatyczna szlifierka, w szczelinach między jednym oddechem a drugim, wciąż słyszał ten sam oskarżycielski szept. Praca nie była ratunkiem – była tylko schronem, w którym czekał, aż wspomnienia znów zaczną bombardować jego spokój.
Dzień toczył się w rytmie uderzeń młotka o metal, dopóki przed warsztat nie zajechał ten dźwięk. To nie był zwykły silnik; to był mrukliwy, głęboki ton, który wibracjami przypomniał mu o tamtym wieczorze. Kiedy wyczołgał się spod podnośnika, słońce oślepiło go na moment, a na podjeździe stanął samochód. Ten sam model, ten sam rocznik. Nawet lakier, choć ten tutaj lśnił głęboką czernią, miał w sobie ten sam przeklęty odcień.
Poczuł, jak żołądek wywraca mu się na drugą stronę. Przez chwilę stał z kluczem w dłoni, patrząc na auto jak na ducha, który wrócił, by dokończyć to, co zaczęło się dwa miesiące temu i wtedy otworzyły się drzwi.
Wysiadła z niego kobieta, która zupełnie nie pasowała do tego miejsca ani do jego stanu ducha. Była pewna siebie, biła od niej trudna do zdefiniowania elegancja, a sposób, w jaki odrzuciła włosy, sugerował, że świat zawsze jej słuchał. Podeszła do niego, ignorując plamy smaru na jego kombinezonie i kurz unoszący się w powietrzu. Patrzył na nią, ale widział tylko maskę tego samochodu wbitą w latarnię. Kobieta uśmiechała się lekko, nieświadoma, że właśnie przywiozła mu pod same drzwi narzędzie tortur. Dla niej to była tylko usterka, a dla niego – kolejna runda walki o oddech.
— To ten model — wychrypiał, nie potrafiąc ukryć drżenia w głosie.
Cassiopeia Deveraux

[Cassiopeia Deveraux]

002. Sumienie to jedyne lustro, które nie kłamie, ale też jedyne, którego nie da się stłuc | Outfit

Kilka dni wcześniej...

Wieczór ciągnął się niemiłosiernie długo. Od kilku godzin krążyłam samochodem po ulicach miasta, chociaż tak naprawdę nie miałam żadnego konkretnego celu. Miałam włączone radio, które cicho grało w tle. Co jakiś czas zerkałam na rozświetlone witryny sklepów i ludzi chowających się przed chłodem w restauracjach i kawiarniach. Nie potrafiłam się jeszcze przyzwyczaić do tego miasta, ponieważ wszystko wydawało się inne niż w Los Angeles. Ulice były ciaśniejsze, a ludzie mniej zainteresowani tym, kim jestem i jak wyglądam. W pewnym sensie było to nawet przyjemne. Nie byłam tutaj jeszcze aż tak rozpoznawalna i przynajmniej w tym aspekcie mogłam odetchnąć.
Przez ostatnie tygodnie żyłam praktycznie na walizkach. W międzyczasie brałam udział w sesjach zdjęciowych i kilku spotkaniach dotyczących fundacji. Wszyscy czegoś ode mnie chcieli i przez ten czas musiałam dawać z siebie stop procent. Przeprowadzka też nie pozwoliła mi odpocząć, ponieważ zmuszona byłam zająć się organizowaniem swojego apartamentu. Do tego telefon nie milkł ani na chwilę. Tego wieczoru też zadzwonił.
Spojrzałam na wyświetlacz i poczułam ścisk w żołądku. Dzwonił kolejny menadżer. Zapomniałam, że byłam z nim umówiona na rozmowę o kontrakcie, którego nawet nie chciałam podpisywać. Odebrałam więc dopiero po kilku sekundach. Mężczyzna błagał mnie, abym jeszcze raz przemyślała jego ofertę. Westchnęła cicho i mocniej zacisnęłam dłonie na kierownicy. - Już mówiłam, że nie będę reklamowała marki, która nadal korzysta z naturalnej skóry egzotycznych zwierząt - odpowiedziałam mu krótko. On z kolei zaczął przypominać, że w grę wchodzą ogromne pieniądze. - Nie wszystko musi się kręcić wokół pieniędzy. Nie po to tyle wysiłku włożyłam w zbudowanie swojego wizerunku, by teraz zaprzepaścić wszystko dla kilku banknotów.
Rozmowa przeciągała się dłużej niż tego chciałam. Słyszałam coraz więcej argumentów i coraz więcej prób przekonania mnie, że przesadzam i powinnam być bardziej rozsądna. Zaczynałam być zmęczona tym, że ludzie wciąż próbowali zmieniać moje zdanie tylko dlatego, że w grę wchodziły duże kwoty.
Padał lekki deszcz, a krople rozmazywały światła na przedniej szybie. Z czasem zaczęło padać tak mocno, że już nawet wycieraczki nie nadążały zbierać wody. W pewnym momencie zauważyłam ruch przy poboczu. Jakieś zwierzę przebiegło przez ulicę tak nagle, że serce niemal podeszło mi do gardła. Odruchowo skręciłam kierownicą, a cała reszta wydarzyła się absurdalnie szybko.
Usłyszałam pisk opon, a potem głuchy trzask metalu i mocne szarpnięcie całym samochodem. Pas bezpieczeństwo mocno zacisnął mi się na ramieniu. Przez krótką chwilę siedziałam nieruchomo i próbowałam zrozumieć, co się właściwie stało. Silnik mojego Lamborghini nadal pracował, ale jedna z kontrolek zaczęła świecić intensywną czerwienią. Przód auta z kolei był wbity w latarnię stojącą przy chodniku.
- Cholera... - wyrzuciłam z siebie automatycznie. Dopiero po kilku sekundach zorientowałam się, że wciąż miałam telefon przy uchu. Rozłączyłam się więc bez słowa. Czułam, że miałam przyspieszony oddech i to jak drżą mi dłonie. Adrenalina zaczęła powoli ustępować, ale w zamian pojawiła się irytacji i poczucie wstydu. Wjechałam samochodem wartym więcej niż większość mieszkań w centrum prosto w pieprzoną latarnię.
Oparłam głowę o zagłówek i zamknęłam oczy. Najgorsze było jednak to, że pierwszą rzeczą, o której pomyślałam wcale nie był samochód. Spojrzałam nerwowo przez szybę, ale nigdzie nie mogłam dostrzec tego zwierzęcia. Miałam nadzieję, że cokolwiek to było, zdążyło uciec.
Po kilku minutach wysiadłam z auta i obejrzałam szkody. Zderzak był wgnieciony, a maska lekko uniesiona z lewej strony. Potem zauważyłam, że jedno światło też było całkowicie rozbite. Wyglądało to źle. Przynajmniej dla mnie.
Kilka osób przechodzących chodnikiem zaczęło zwalniać kroku. Jedna dziewczyna wyciągnęła telefon i w tym momencie mocno się zestresowałam. Ostatnią rzeczą jakiej potrzebowałam, były zdjęcia wrzucone do internetu z podpisem mówiącym o modelce, która rozbiła luksusowe auto. Wróciłam szybko do środka.
Przez moment zastanawiałam się, czy nie zadzwonić po lawetę. Silnik jednak nadal działał, a auto pomimo nieprzyjemnego dźwięku dochodzącego z przodu, ostatecznie ruszyło. Wróciłam więc do siebie.

Obecnie...

Dopiero po kilku dniach zdecydowałam się zrobić coś z tym autem. Odszukałam w telefonie adres warsztatu, który polecił mi jeden z fotografów. Podobno pracował tam facet, który potrafił naprawić praktycznie wszystko. Ruszyłam więc w drogę do niego. Każdy dziwniejszy dźwięk sprawiał, że coraz mocniej zaciskałam zęby.
Kiedy w końcu dotarłam do pod warsztat, to zgasiłam silnik i przez chwilę siedziałam jeszcze w środku. Patrzyłam przez przednią szybę na budynek stojący na przeciwko. Westchnęłam tylko ciężko i wysiadłam z auta. Widok mężczyzny momentalnie wybił mnie z zadumy. Zamknęłam drzwi i spojrzałam na uszkodzony przód samochodu z wyraźną frustracją.
- Proszę, tylko nie mów mi, że tego nie da się uratować - mruknęłam do mechanika. - Bardzo zależy mi na tym aucie.

Noah Beaumont

[Noah Beaumont]

Słońce, które przed chwilą go oślepiło, teraz paliło jakoś tak dziwnie, jaskrawo. Jakby ktoś podkręcił kontrast w tanim telewizorze. W ułamku sekundy całe tło warsztatu – pisk klucza pneumatycznego, szum wentylatora, kapanie oleju – po prostu wyparowało. Zostało tylko jedno: cholernie głośne, miarowe dudnienie tętna w skroniach. Noah zacisnął palce na francuzie tak mocno, że metalowe ząbki wbiły mu się w dłoń, tuż pod zrogowaciałą, uwaloną smarem skórę. Potrzebował tego bólu, żeby w ogóle ogarnąć, co się dzieje.
Kobieta szła prosto na niego. Każdy jej krok na żwirze dudnił mu w głowie jak uderzenie łopaty o ziemię. Nie patrzył jej w twarz, nie liczył kroków. Wzrok uciekł mu na lśniącą maskę samochodu. Lakier igła, gdyby nie to spore wgniecenie i rozbity reflektor. W tym momencie przed oczami stanęły mu obrazy sprzed dwóch miesięcy. Noah poczuł, jak po karku spływa mu zimny pot, mimo że blacha nad jego głową aż parowała od upału. Stał przed nią w tym swoim uwalonym kombinezonie i po prostu zesztywniał ze strachu.
Kiedy się odezwała, aż nim rzuciło, ale nie opuścił klucza. Przełknął ślinę, czując w ustach dziwny, metaliczny posmak.
– Wszystko da się wyklepać – rzucił. Jego głos brzmiał szorstko i za nisko, wręcz groźnie w tej głuchej ciszy. – Pytanie, co poszło pod spodem.
Zrobił krok w przód i powoli kucnął przy rozwalonym przodzie Lamborghini. Przyjrzał się pękniętemu reflektorowi i zamarł. Plastik był strzaskany, ale prawdziwy syf krył się głębiej. W szczelinie tkwiła kępka szorstkiej, ciemnobrązowej sierści.
Dopiero wtedy podniósł się z kolan. Górował nad nią o głowę. Stał z brudnymi rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, spojrzał jej prosto w oczy i uśmiechnął się jak profesjonalista, który zjadł na tym zęby.
– Jakieś zwierzopodobne coś zostawiło pani pamiątkę w reflektorze – rzucił, pokazując jej brązowy kłaczek, który wyciągnął. – Patrząc na te szkody, stawiam na wilka albo kojota. Ma pani farta, że nie wbił się w panią łoś albo bizon. Wtedy nie byłoby czego zbierać, ani z pani, ani z tej fury.
Musiał to przed sobą przyznać – była naprawdę ładna. I, o rany, wręcz nierealnie podobna do jego byłej. Tej samej, która kiedyś totalnie zniszczyła jego zaufanie i zostawiła go z poczuciem, że jest nikim, zanim jeszcze całe jego życie poszło z dymem w tym wypadku z Kevinem. Miała w sobie coś takiego, że podjął decyzję w sekundę: zrobi to auto najszybciej, jak się da.
– Wie pani co? – dodał, opierając wolną rękę na biodrze. – Normalnie czekałaby pani w kolejce dwa tygodnie, bo mam urwanie głowy, ale wezmę ten wóz na warsztat od ręki. Obiecuję, że zrobię go pani najszybciej, jak się da. Będzie jak z salonu, zanim pani w ogóle zdąży za nim zatęsknić.
Cassiopeia Deveraux

[Cassiopeia Deveraux]

Przez krótką chwilę nie odezwałam się ani słowem. Stałam przy uszkodzonym samochodzie i czułam jak całe napięcie z ostatnich minut zbierało się gdzieś w klatce piersiowej. Powinnam była myśleć o kosztach naprawy, ale nie potrafiłam się skupić na samochodzie. Nie po tym jak zobaczyłam sierść między palcami tego faceta. Poczułam, jak żołądek ścisnął mi się nieprzyjemnie. Otworzyłam lekko usta, ale żadne słowo nie chciało przejść mi przez gardło. Patrzyłam na ten ciemnobrązowy kłaczek z narastającym lękiem, który był znacznie gorszy niż strach po samym uderzeniu. Samochód dało się naprawić, więc to było najmniejsze ze zmartwień. Ze zwierzęciem nie było jednak tak prosto.
- To nie był wilk - powiedziałam w końcu cicho. Mój głos zabrzmiał trochę słabiej niż chciałam. Nie lubiłam tego, bo brzmiałam tak, jakbym za chwilę miała się rozsypać. Przez lata nauczyłam się panować nad sobą przy ludziach, nawet wtedy kiedy sytuacja robiła się niewygodna. Zazwyczaj uśmiechałam się, odpowiadałam spokojnie, trzymałam prosto plecy i nie pozwalałam sobie na zbyt wiele. Teraz jednak czułam, że ten wyuczony spokój zaczynał pękać w najmniej odpowiednim miejscu.
Uniosłam wzrok na mechanika i zacisnęłam palce na pasku od torebki. - Ani kojot. To był pies, a przynajmniej tam mi się wydaje. - Samo wypowiedzenie tego na głos sprawiło, że poczułam się jeszcze gorzej, Dopóki nie nazwałam tego zwierzęcia, to łudziłam się, że cała ta sytuacja była tylko nieporozumieniem. Sierść przecież mogła pochodzić skądkolwiek. Wiedziałam, że oszukiwałam samą siebie, ale przez kilka sekund bardzo potrzebowałam tej wersji.
Potem odetchnęłam głębiej, chociaż powietrze nie dało mi ulgi. - Widział pan coś więcej? - zapytałam ostrożnie. - Jakieś ślady? Albo krew? - Nie chciałam, żeby odpowiedział. A jednocześnie czekałam na odpowiedź z taką uwagą, jakby od niej zależało coś znacznie większego niż tylko przebieg tej rozmowy. Wsunęłam drżącą dłoń do torebki i wyjęłam telefon. Ekran rozświetlił się zbyt jasno, więc zmrużyłam oczy i odblokowałam go szybkim ruchem. Powiadomienia wyskakiwały jedno po drugim, ale zignorowałam je wszystkie. Nie miałam siły ani ochoty zajmować się nikim, kto w tej chwili chciał ode mnie profesjonalizmu lub grzecznego potwierdzenia spotkania.
- Muszę znaleźć najbliższą klinikę weterynaryjną - powiedziałam bardziej do siebie, chociaż nie próbowałam już ukrywać, że mówiłam przy nim. - Albo schronisko. Kogoś, kto może sprawdzić okolicę, jeśli ten biedak jest ranny. - Nie trafiałam palcami dobrze w ekran. Dwa razy musiałam kasować źle wpisane słowo, co tylko zwiększyło moją frustrację. Byłam zła na siebie, że nie upewniłam się, czy na drodze nic nie zostało. Może faktycznie rozsądniej było wrócić do siebie, ale w głębi serca nie byłam do końca o tym przekonana.
- Zapłacę za wszystko - dodałam po chwili, unosząc wzrok. - Za leczenie i opiekę. Cokolwiek będzie potrzebne. Tylko muszę wiedzieć, że nic mu nie jest. - Dopiero wtedy dotarło do mnie, jak bardzo absurdalnie mogłam brzmieć. Stałam przed obcym mężczyzną obok rozbitego samochodu, a mówiłam o psie, którego nawet nie byłam pewną. Wyglądałam pewnie na przewrażliwioną. Na jedną z tych kobiet, które mają zbyt dużo pieniędzy i czasu wolnego oraz zbyt silną potrzebę kontrolowania wszystkiego wokół. Tylko, że nie chodziło mi o kontrolę. Zależało mi na odpowiedzialności.
- Przepraszam - powiedziałam ciszej, bo poczułam, że zaczęłam mówić za szybko. - Wiem, że przyjechałam do pana z autem, a nie z problemem weterynaryjnym. - Poprawiłam dłonią włosy. Próbowałam się uspokoić, ale w środku nadal czułam nieprzyjemny ucisk. - I doceniam to, że chce pan zająć się autem od razu. Naprawdę, to dla mnie ważne. Proszę go obejrzeć - dodałam po krótkiej chwili. - Muszę wiedzieć, co dokładnie jest zniszczone i czy można nim było w ogóle bezpiecznie tutaj dojechać.
Zamilkłam, a następnie zacisnęłam mocniej telefon, który trzymałam w dłoni. - Ale jeśli znajdzie pan coś jeszcze. Cokolwiek, co mogłoby powiedzieć, co się stało z tym psem, to proszę mi powiedzieć od razu. - Nie chciałam płakać. Stałam przed mechanikiem, którego znałam od kilku minut i nie zamierzałam rozpadać się przy pierwszej trudniejszej rozmowie. A jednak oczy piekły mnie nieprzyjemnie, więc odwróciłam wzrok na bok i wzięłam kilka wolniejszych oddechów.
Przez całe życie ludzie lubili mylić wrażliwość ze słabością. Czasami sama też bałam się tego, że moje serce zareaguje szybciej niż rozsądek i zrobię coś impulsywnie. Nie chciałam być uważana za naiwną albo niedojrzałą laskę. Jednakże, gdy próbowałam wyobrazić sobie inną wersję samej siebie, bardziej chłodną i obojętną, to czułam jeszcze większy sprzeciw. Nie chciałam taka być.

Noah Beaumont

[Noah Beaumont]

Przez chwilę stał w miejscu i tylko na nią patrzył. Znał to zachowanie – tę nienaturalnie prostą sylwetkę, którą człowiek przybiera, kiedy próbuje się nie rozsypać, choć w środku aż się w nim gotuje. Za często sam tak robił, żeby teraz tego nie zauważyć. Kiedy w końcu odezwała się cichym głosem, przetarł czoło wierzchem dłoni. Zostawił na skórze ciemny ślad od smaru i podszedł dwa kroki bliżej. Oparł rękę na biodrze i skinął głową. Przez moment milczał, układając sobie w głowie to, co usłyszał. Te jego wcześniejsze pomysły o wilkach czy kojotach straciły sens. Kępa szorstkiej sierści na zderzaku miała teraz o wiele prostsze wyjaśnienie.
– Pies… – mruknął pod nosem. Jego głos stracił cały wcześniejszy luz, stał się znacznie cichszy. Widział, ile ją to kosztuje. Zwrócił uwagę na jej palce, które aż zbielały od zaciskania ich na pasku torebki. Ten udawany spokój znikał z każdym kolejnym wdechem. Widać było, że dziewczyna ledwo trzyma emocje na wodzy. – Rozumiem – odezwał się cicho. Spojrzał na nią poważnie, starając się mówić normalnym tonem kogoś, kto w tym fachu widział już naprawdę sporo. – Na tych trasach to się niestety zdarza. Zwierzak wyskakuje w ułamku sekundy, człowiek nawet nie zdąży nacisnać hamulca. Dobrze, że pani jest cała. Samochód to tylko blacha, z tym sobie poradzimy.
Przejechał palcami po pękniętej krawędzi plastiku i zajrzał głębiej w szczelinę reflektora. Choć zapytała o to cicho, od razu wyczuł, jak bardzo jest spięta. Patrzyła na niego, jakby czekała na jakiś wyrok – aż na moment zamarł z ręką opartą o zderzak. Kątem oka zauważył, że ekran jej telefonu ciągle się rozświetla, a ona ignoruje kolejne powiadomienia. Wyprostował się powoli. – Nie – rzucił krótko i pokręcił głową. – Nic więcej tu nie ma. I nie ma krwi. Ani śladu – powtórzył wyraźniej, bo podświadomie czuł, że właśnie to najbardziej musiała usłyszeć. Przyjrzał się jej uważniej. Widział, że dziewczyna błądzi wzrokiem, co chwilę zerkając na rozjaśniony telefon. – Wszystko w porządku? – zapytał ciszej. Wyraźnie widział, że ona po prostu się obwinia. Zżerały ją wyrzuty sumienia, że potrąciła jakiegoś psa i zostawiła go na drodze. Przez chwilę milczał, przyglądając się jej z ukosa. Sam fatalnie znosił widok cierpiących zwierząt, a jej szczera troska sprawiła, że coś w nim drgnęło.
- Nie puszczę pani stąd tym autem, bo przy pierwszym wyboju plastik wpadnie pod koło i rozbije się pani na drzewie. Ale... nie musimy tak tego zostawiać. - Otarł dłoń o spodnie robocze i wskazał kciukiem na stojący w głębi warsztatu wysłużony samochód terenowy z logo firmy. – Samochód pani zostaje tutaj, a ja i tak za chwilę kończę. Znam te lasy jak własną kieszeń, wiem, gdzie zwierzaki najczęściej szukają schronienia, kiedy są w szoku. Jeśli ten pies tam leży ranny, to go znajdziemy. A jak będzie trzeba, osobiście zapakuję go do samochodu i zawiozę do weterynarza. - Spojrzał na nią uważnie, czekając, aż opuści telefon. – Pojadę tam z panią, jeśli mi pani pokaże, gdzie dokładnie to było. Sama pani tam teraz nie pomoże, a we dwoje będziemy mieli większe szanse. Co pani na to?
Widział, jak bardzo próbowała usprawiedliwić swój odruch, jakby współczucie było czymś, za co trzeba przepraszać albo płacić. – O pieniądze będziemy martwić się później. Najpierw musimy go znaleźć – dodał, wyciągając z kieszeni kombinezonu czystą, papierową chusteczkę. Podał jej ją bez słowa, żeby mogła wytrzeć dłonie albo twarz ze śladów stresu. – Jak pani na imię? – zapytał, rzucając jej krótkie spojrzenie przez ramię. – Bo głupio mi będzie mówić do pani „proszę pani”, kiedy będziemy razem przedzierać się przez krzaki. Ja jestem Noah. I nie ma za co przepraszać. - odparł spokojnie. Skoro poprosiła o dokładne oględziny przed wyjazdem, musiał odłożyć na bok współczucie i podejść do tematu profesjonalnie. Jej słowa o tym, czy w ogóle mogła tu bezpiecznie dojechać, sprawiły, że tylko zmrużył oczy. Schylił się nisko, niemal kładąc się na betonowej podłodze, i wetknął głowę pod rozbity przedni zderzak. Nie dostrzegł żadnych dodatkowych uszkodzeń. Ryzykowała pani jedynie mandat. - Oparł dłonie na biodrach, dając jej chwilę na przyswojenie tych informacji.
Zamiast się na nią gapić, odwrócił się tyłem i zaczął zbierać rozrzucone na stole klucze. Chciał dać jej trochę przestrzeni i czas na zastanowienie się. – Słowo fachowca. Jeśli przy rozbieraniu przodu znajdę choćby ślad, dam pani znać. Nic nie ukryję. - Wrzucił klucze do skrzynki, po czym sięgnął po bluzę wiszącą na haku. – Samochód zostaje, a skoro wiemy już, na czym stoimy z autem… – Spojrzał na nią wyczekująco, przypominając sobie, że wciąż nie podała mu swojego imienia. – Pomóc pani szukać tego psa?
Cassiopeia Deveraux

[Cassiopeia Deveraux]

Informacja od mechanika, że nie znalazł śladów krwi powinna była mnie uspokoić. W pewnym stopniu rzeczywiście tak się stało. Poczułam, że napięcie w moich ramionach odrobinę zelżało, a oddech przestał urywać się przy każdym kolejnym wdechu. Nie oznaczało to jednak, że nagle wszystko było w porządku. Brak śladów nie był przecież dowodem na to, że zwierzęciu nic się nie stało. Był jedynie powodem, dla którego mogłam pozwolić sobie na trochę więcej nadziei.
- Chyba tak - odpowiedziałam cicho, gdy zapytał, czy wszystko było ze mną w porządku. Nie zabrzmiałam szczególnie przekonująco. Wiedziałam o tym od razu, ale nie próbowałam poprawiać własnych słów ani udawać większego opanowania niż rzeczywiście czułam. Nic mnie nie bolało. Nie kręciło mi się w głowie i nie miałam też problemów z oddychaniem, poza tymi, które wynikały wyłącznie ze zdenerwowania. Fizycznie najprawdopodobniej nic mi nie było. Trudniej było mi odpowiedzieć na pytanie, czy wszystko było w porządku w jakimkolwiek innym znaczeniu.
Spojrzałam na telefon, który nadal trzymałam w dłoni. Ekran zdążył już dawno wygasnąć, ale nie schowałam go do torebki. Sama obecność urządzenia dawała mi złudne poczucie, że w każdej chwili mogłam wykonać potrzebny telefon i zacząć działać. Problem polegał jednak na tym, że nie znałam Toronto wystarczająco dobrze i nie wiedziałam, do którego schroniska zadzwonić ani komu zgłosić ranne zwierzę. Nawet gdybym wróciła na miejsce zdarzenia, to nie miałam pewności, gdzie powinnam rozpocząć poszukiwania.
Kiedy usłyszałam propozycję pomocy, to uniosłam wzrok i przez kilka sekund zwyczajnie milczałam. Pierwszą moją reakcją było zaskoczenie, ponieważ nie spodziewałam się, że obcy człowiek zechce poświęcić swój czas na szukanie psa, którego istnienia nie byliśmy jeszcze całkowicie pewni. Przyjechałam tutaj z uszkodzonym autem i zakładałam, że rozmowa będzie dotyczyła części do samochodu, kosztów naprawy i terminu odbioru. Tymczasem otrzymałam konkretną propozycję rozwiązania problemu, który w tej chwili wydawał mi się znacznie ważniejszy niż rozbity reflektor.
Zaraz po zaskoczeniu pojawiło się jednak zawahanie. Rozsądek podpowiadał mi, że nie powinnam wsiadać do samochodu człowieka, którego poznałam kilka minut wcześniej. Nie znałam go i nie wiedziałam o nim nic poza tym, że był mechanikiem i najwyraźniej nie uważał mojej troski o zwierzę za coś śmiesznego. Normalnie to nie wystarczyłoby, żebym bez dłuższego zastanowienia zgodziła się na wspólny wyjazd. Tyle, że nie znajdowałam się w normalnej sytuacji.
Zacisnęłam usta i przez moment patrzyłam na wygaszony ekran telefonu. Nie chciałam tracić więcej czasu na organizowanie całej operacji tylko dlatego, że trudno było mi przyjąć pomoc od kogoś obcego. - Tak - odpowiedziałam w końcu. - Chcę tam wrócić. Nadal pamiętam to miejsce. Co prawda nie potrafię jeszcze poruszać się po Toronto bez nawigacji, ale pokażę dokładnie, gdzie to było.
Spojrzałam ponownie na uszkodzony przód samochodu. Na myśl o tym, że rzeczywiście nie powinnam już prowadzić tego, poczułam nieprzyjemny ucisk w żołądku. Dopiero teraz zaczynało docierać do mnie, jak nierozsądnie postąpiłam, próbując dojechać nim do warsztatu.
- Dobrze, że nie próbowałam jechać dalej - przyznałam ciszej. - Chyba nie myślałam szczególnie rozsądnie, kiedy tutaj ruszyłam. - Nie lubiłam przyznawać się do błędów przed obcymi osobami, zwłaszcza kiedy czułam się już wystarczająco bezradna. Tym razem nie widziałam jednak sensu w udawaniu, że wszystko miałam pod kontrolą. Nie miałam jej. Opuściłam wzrok na chusteczkę, a następnie ostrożnie po nią sięgnęłam. - Dziękuję - powiedziałam cicho.
Przetarłam nią palce, chociaż nie były mocno zabrudzone. Potrzebowałam zająć czymś dłonie, zanim ponownie zacznę nerwowo poprawiać włosy. Dopiero po chwili przypomniałam sobie o pytaniu, które padło wcześniej. - Cassiopeia - przedstawiłam się. - Cassiopeia Deveraux.
Zawahałam się na moment i zastanawiałam, czy moje nazwisko wywoła jakąkolwiek reakcję. W innych okolicznościach często ograniczałam się do samego imienia, jednak teraz podanie pełnego imienia i nazwiska wydawało mi się właściwe. - Miło pi pana poznać - dodałam po chwili, a na moich ustach pojawił się słaby i nieco zmęczony uśmiech. - Chociaż okoliczności mogły być trochę lepsze.
Schowałam telefon do torebki, ale po sekundzie ponownie go wyjęłam. Tym razem odblokowałam ekran i otworzyłam mapę. Musiałam sprawdzić trasę, zanim jeszcze wyruszymy. - Zaznaczę miejsce na mapie - powiedziałam. - Jeśli rzeczywiście uciekł w stronę lasu, to mogłam go nie zauważyć z drogi. Było już ciemno, a ja byłam zdezorientowana.
Przerwałam i wzięłam spokojniejszy oddech. - Dziękuję, że traktuje pan to na poważnie - dodałam po chwili. - Wiem, że dla niektórych ludzi byłaby to po prostu zwykła głupota.
Nie potrafiłabym myśleć w ten sposób. Nigdy nie mogłam przejść obojętnie obok cierpienia tylko dlatego, że nie dotyczyło ono człowieka. Czasem sprawiało to, że reagowałam zbyt emocjonalnie i podejmowałam decyzje bez namysłu. Ale mimo wszystko nie chciałam się tego pozbywać. Obojętność wydawała mi się znacznie gorsza niż nadmierna wrażliwość.
Spojrzałam na trasę wyświetloną na ekranie i skinęłam lekko głową. - To niedaleko stąd - powiedziałam. - Możemy jechać.

Noah Beaumont

[Noah Beaumont]

Noah stał chwilę w miejscu, patrząc na dziewczynę, która wciąż nie mogła się uspokoić. Widział, jak dłonie drżą jej przy telefonie, i czuł, że jej niepokój staje się niemal namacalny. Nie lubił patrzeć na kogoś, kto tak bardzo siebie winił za wypadek, na który przecież nie miał wpływu. Czuł, że ta sytuacja wymaga od niego konkretnego działania, a nie tylko fachowej oceny zniszczeń w aucie. Odwrócił się w stronę warsztatu, żeby nie wywierać na niej zbyt dużej presji. Obserwował ją kątem oka, dając jej czas na zebranie myśli i odpowiedź na propozycję wyjazdu do lasu. Ciekawiło go, jak ma na imię, bo zwracanie się do niej w ten formalny sposób coraz bardziej mu przeszkadzało. Stał więc cicho i czekał, aż w końcu się odezwie, a gdy to zrobiła słyszał w jej głosie to ciche zawahanie i choć odpowiedziała, że wszystko w porządku, czuł, że wcale tak nie jest, ale skoro zdecydowała się, że pojedzie z nim szukać tego psa, musiał teraz działać sprawnie, żeby nie tracić czasu.
– Skoro chcesz tam wrócić, to pojedziemy. Nie musisz się martwić o to, że nie znasz drogi – powiedział spokojnym głosem, starając się, żeby brzmiało to jak najbardziej normalnie. – Ja tutaj znam każdy zakręt, więc wystarczy, że powiesz mi, w którą stronę mamy skręcić, jak wyjedziemy na główną. Pamiętasz, jak daleko od warsztatu to było? – zapytał, patrząc na nią uważnie.
Widział, że powoli dociera do niej, w jakim stanie jest auto i że teraz, kiedy opadł pierwszy szok, zaczyna się bać.
– Nie ma co teraz wspominać tego, czy rozsądnie zrobiłaś, jadąc tutaj. Najważniejsze, że dojechałaś i nic się nie stało – powiedział, patrząc na nią poważnie. – Często ludzie w szoku wsiadają za kółko, nawet nie patrząc na auto. Dobrze, że przynajmniej teraz to widzisz.
Chłopak odwzajemnił uśmiech, choć był przelotny, poczuł, że ta krótka wymiana imion trochę rozluźniła atmosferę.
– Miło mi, Cassiopeio – odpowiedział, zastanawiając się nad jej nietypowym imieniem. Był ciekaw czym sugerowali się jej rodzice, nazywając tak swoje dziecko. Zaintrygowało go też to, że przedstawiła się pełnym imieniem i nazwiskiem, zupełnie jakby miał je skądś kojarzyć, i poczuł nawet się głupio, że może powinien. – Rzeczywiście, okoliczności są dalekie od idealnych, ale przynajmniej nie stoimy już w miejscu.
Wsunął dłonie do kieszeni spodni roboczych, po czym wyciągnął z jednej z nich kluczyki do terenówki.
– Dobry pomysł – pochwalił kobietę i skinął głową, gdy wspomniała o ustawieniu mapy w telefonie, po czym podszedł bliżej, żeby zobaczyć ekran i zerknął na mapę, żeby wiedzieć, w którym kierunku będą jechać. - Pamiętasz, czy w tamtym miejscu jest jakieś pobocze, gdzie można bezpiecznie zostawić samochód, czy będziemy musieli stanąć gdzieś na zakręcie? – zapytał, czekając, aż schowa telefon i będzie gotowa.
– Daj spokój, nie ma za co dziękować – odpowiedział krótko, niemal szorstko, ale bez cienia złośliwości. – Dla mnie to też żadna głupota, tylko zwykła robota. Zdarzało mi się już ściągać koty z drzew czy szukać psów w krzakach, więc nie jest to pierwszy raz.
Siadł za kierownicę i uruchomił silnik, a potem poczekał, aż Cassiopeia wsiądzie, po czym wrzucił bieg i powoli wyjechał z placu na drogę. Przez pierwszą chwilę jechali w milczeniu, a on skupiał się na tym, żeby nie ominąć miejsca, które wskazała na mapie.
– Jak będziesz widziała, że się zbliżamy, daj znać – odezwał się, zerkając na nią przelotnie. - Normalnie w takiej sytuacji powinienem teraz zająć się formalnościami – zaczął, nie odrywając wzroku od drogi. – Powinienem zrobić wycenę, sprawdzić części i podać ci termin odbioru auta w warsztacie, ale szczerze mówiąc, po prostu szkoda mi tego psa. Lubię je, więc wiem, że nie mógłbym teraz spokojnie siedzieć przy papierkowej robocie, wiedząc, że on gdzieś tam leży i cierpi, a autu w warsztacie nic się nie stanie. Teraz liczy się tylko znalezienie zwierzaka. Widzisz już coś znajomego w okolicy?
W głowie miał wizję zwierzęcia, które gdzieś w samotności, próbuje poradzić sobie z bólem, którego nie rozumie. To nie była tylko kwestia empatii, to było coś głębszego – przekonanie, że jeśli człowiek raz odwróci wzrok od czyjegoś cierpienia, to już nigdy nie zazna spokoju. Każdy kilometr drogi dłużył się i Noah bał się, nie znajdą tego psa.
Cassiopeia Deveraux

[Cassiopeia Deveraux]

Troszeczkę się uspokoiłam po słowach Noaha. Dodał mi naprawdę sporo otuchy, przez co poczułam się lepiej chociaż prze chwilę. Całe szczęście mężczyzna mnie nie oceniał i nie próbował też sprowadzić tej całej sytuacji wyłącznie do uszkodzonego auta. Najzwyczajniej w świecie przyjął moje zdenerwowanie jako coś zrozumiałego i to dla mnie wystarczyło, bym poczuła się odrobinę mniej samotna w tym całym chaosie.
- Wydaje mi się, że pamiętam - odpowiedziałam, gdy spytał on o drogę. - To nie było daleko stąd. Jechałam główną ulicą i w pewnym momencie minęłam parking albo zatoczkę. Nie jestem jeszcze dobra w zapamiętywaniu nazw miejsc w Toronto, ale wzrokowo powinnam odnaleźć to miejsce.
To co powiedziałam nie brzmiało jakoś precyzyjnie, dlatego od razu spojrzałam w telefon. Odpaliłam mapę i przesunęłam palcem po ekranie, próbując odtworzyć trasę, którą wtedy przejeżdżałam.
- Tutaj - powiedziałam po chwili i wskazałam miejsce na mapie. - Wydaje mi się, że było to mniej więcej tu. Na pewno był tam zakręt, a po lewej stronie było dość dużo drzew. Nie pamiętam, czy pobocze było szerokie, ale chyba kawałek wcześniej widziałam miejsce, gdzie można się zatrzymać. Jeśli nie, to spróbujemy stanąć gdzieś, gdzie będzie bezpiecznie. Najwyżej kawałek przejdziemy się pieszo.
Było mi trochę głupio. Niby wiedziałam, że mężczyzna ma rację z tym, że najważniejsze było to, że dojechałam i nic mi się nie stało, ale jednocześnie miałam wyrzuty sumienia.
- Wiem - przyznałam ciszej. - Powinnam się z tego cieszyć. I cieszę się. Tylko cały czas mam wrażenie, że mogłam zrobić coś więcej od razu.
Nie chciałam tłumaczyć się dalej z własnego poczucia winy. Ono i tak nie potrzebowało żadnych dodatkowych słów, bo czułam je dosłownie w każdym fragmencie ciała i myślami także ciągle wracałam do tamtej chwili. Dlatego, gdy Noah powiedział, że ze mną pojedzie, to po prostu skinęłam głową.
Zanim wsiadłam do samochodu, to zatrzymałam się na chwilę przy drzwiach pasażera. W sumie to nie wiem, czego dokładnie oczekiwałam po człowieku w roboczym ubraniu i z dłoniami ubrudzonymi smarem, ale mimo wszystko jakaś część mnie automatycznie założyła, że otworzy mi drzwi. Noah jednak tego nie zrobił. Musiałam sama ciągnąć za klamkę i wejść do środka, co w każdej innej sytuacji uznałabym najwyżej za drobną niewygodę. Teraz jednak byłam za bardzo roztrzęsiona i zmęczona, żeby wyrażać swoje oburzenie. Widocznie nie był on dżentelmenem, a przynajmniej nie takim, do jakich przywykłam.
Usiadłam więc obok niego i zapięłam pas. Następnie ostrożnie położyłam torebkę na kolanach. Wnętrze samochodu pachniało inaczej niż moje Lamborghini. Nie było w nim tej elegancji, do której byłam przyzwyczajona. Skupiłam się jednak na tym, aby pilnować trasy.
- Dziękuję - powiedziałam po chwili i spojrzałam na drogę przed nami. - I wiem, że mówił pan, że nie mam za co dziękować, ale mimo wszystko chcę to powiedzieć. Kto inny pewnie potraktowałby mnie jak zwykłą klientkę. A pan jednak jedzie ze mną szukać tego psa. Naprawdę wiele to dla mnie znaczy.
Nie spojrzałam od razu w stronę mężczyzny. Było mi łatwiej kiedy mówiłam i patrzyłam przed siebie na drogę. Nadal czułam się niezręcznie z tym, że przyjęłam pomoc od kogoś, kogo poznałam dopiero chwilę temu. Jednak nie żałowałam tej decyzji. Gdybym została sama przy warsztacie, to najprawdopodobniej nadal stałabym z telefon w dłoni i układałabym w myślach idealny plan działania, podczas gdy czas uciekałby coraz szybciej.
Uważnie obserwowałam miejsca, które mijaliśmy po drodze i próbowałam rozpoznać cokolwiek znajomego. Każdy zakręt wydawał mi się przez moment właściwy, a potem nagle przestawałam być pewna, co tylko jeszcze bardziej pogłębiało moją frustrację. Nie znosiłam tego uczucia, gdy moja pamięć zawodziła wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowałam.
- Jeszcze nie - odpowiedział, kiedy mężczyzna zapytał, czy widzę coś znajomego. - Ale wydaje mi się, że jesteśmy blisko. Tam dalej powinien być znak, a zanim zakręt.
Przygryzłam delikatnie wewnętrzną stronę policzka i ponownie spojrzałam na mapę. Niebieska linia prowadziła nas w kierunku miejsca, które zaznaczyłam, ale mimo to, bałam się, że pomyliłam drogę. Wypadek trwał krótko, a ja po nim jechałam w takim stanie, że wszystko mogło mi się pomieszać.
- To chyba tutaj - odezwałam się nagle. - Jeśli go znajdziemy i będzie przestraszony, to nie możemy go dodatkowo wystraszyć - powiedziałam ciszej. - Mam w telefonie numer do jednej fundacji, ale oni są w Los Angeles. Mogą mi pewnie podpowiedzieć, co robić, dopóki nie dodzwonię się do kogoś tutaj - przerwałam na moment. - Tam - powiedziałam, wskazując przed siebie palcem. - Myślę, że właśnie tutaj powinniśmy zacząć.

Noah Beaumont

[Noah Beaumont]

Noah był studentem psychologii, zawieszonym co prawda, ale wiedział na co patrzeć, chociaż kobieta nadal była zdenerwowana, to nie sprawiała już wrażenia osoby, która za chwilę straci nad sobą panowanie. Stała obok niego trochę spokojniej niż wcześniej, a to wystarczyło, żeby poczuł ulgę. Nie powiedział nic więcej. Nie chciał zasypywać jej kolejnymi uwagami ani pytaniami. Uznał, że przez ostatnie kilkanaście minut usłyszała ich wystarczająco dużo. Wysłuchał jej uważnie i skinął głową. Nie była to idealna odpowiedź, ale spodziewał się czegoś podobnego. Po wypadku mało kto zapamiętywał dokładne szczegóły trasy.
- To wystarczy. Jeśli rozpoznasz miejsce, kiedy będziemy się zbliżać, to sobie poradzimy. Parking może nam pomóc, jeśli rzeczywiście tam był, będzie gdzie zostawić samochód i łatwiej będzie zacząć szukać, zwłaszcza jeśli pies pobiegł w stronę lasu. Nie musisz się przejmować tym, że nie znasz okolicy - na moment zamilkł, bo jego myśli znowu wróciły do zwierzęcia, a im dłużej o tym rozmawiali, tym bardziej chciał już ruszyć.
Przyglądał się mapie, próbując dopasować zaznaczony punkt do obrazu okolicy, który miał w pamięci. Znał ten rejon całkiem dobrze, więc szybko zaczął kojarzyć trasę.
- Tak, wiem gdzie to jest - powiedział, prostując się. - Jest tam kilka miejsc, gdzie można się zatrzymać. Nie są duże, ale nie powinniśmy mieć problemu z zostawieniem auta.
Jeszcze raz zerknął na ekran, żeby zapamiętać wskazane miejsce. Im bardziej konkretna stawała się ich trasa, tym bardziej skupiał się na samym poszukiwaniu.
- Jeśli pobiegł do lasu przy tym zakręcie, to jest szansa, że nie oddalił się bardzo daleko. Zwłaszcza jeśli był ranny. - Ta myśl nie poprawiała mu nastroju, ale jednocześnie dawała nadzieję, że zwierzę nadal znajduje się gdzieś w pobliżu miejsca zdarzenia. - Przejście kawałka pieszo i tak może być konieczne. W lesie samochód niewiele nam pomoże.
Zatrzymał wzrok na Cassiopei, która wydawała się bardziej skupiona na zadaniu niż wcześniej. Panika nie pomagała nikomu, a oni potrzebowali teraz spokojnie ocenić sytuację. Zauważył, że znowu wraca do tego samego. Nie wyglądało jednak na to, żeby oczekiwała pocieszenia, raczej próbowała sama poukładać sobie wszystko w głowie.
- Może mogłaś, a może nie - odpowiedział spokojnie. - Teraz i tak już tego nie sprawdzimy.
Nie zwrócił nawet uwagi na moment, w którym Cassiopeia zatrzymała się przy drzwiach pasażera, bo myślami był już kilka kilometrów dalej, przy zakręcie, który wskazała na mapie. Skupił wzrok na drodze, jedną ręką zmienił bieg, a potem oparł łokieć o drzwi. Przez chwilę panowała między nimi cisza. Od czasu do czasu zerkał na kobietę. Nie jakoś nachalnie. Raczej z ciekawością i zaskoczeniem, że bardziej dba o obce zwierzę niż samochód. I właśnie wtedy, gdy wyjechali na główną drogę, kobieta ponownie się odezwała, przerywając ciszę.
Noah przez chwilę nie odpowiedział. Skupiał wzrok na drodze, obserwując samochody przed nimi i znaki mijane po drodze, ale słyszał każde jej słowo. Nie czuł się szczególnie komfortowo, kiedy ktoś mu dziękował za coś, co uważał za oczywiste. Zwłaszcza w takich sytuacjach. Dla niego decyzja o powrocie na miejsce wypadku nie była żadnym poświęceniem.
- Nadal uważam, że nie ma za co - odpowiedział w końcu, nie odrywając wzroku od jezdni, zwolnił nieco przed zakrętem i dopiero wtedy zerknął na nią przelotnie. - Gdybym został w warsztacie, pewnie przez resztę dnia zastanawiałbym się, czy ten pies gdzieś tam nie leży. Poza tym, skoro i tak pamiętasz miejsce, a ja mam samochód i znam okolicę, to szkoda byłoby z tego nie skorzystać. - Wzruszył lekko ramienami, bo dla niego wszystko wydawało się proste. Był problem, więc należało spróbować go rozwiązać, ale zastanowił się nad czymś jeszcze. Cassiopeia od samego początku zwracała się do niego grzecznie i formalnie, ale po czasie spędzonym na wspólnym szukaniu psa słowo pan zaczynało brzmieć dziwnie. - A tak swoją drogą, możesz przestać mówić do mnie „pan”? Czuję się jakbym miał co najmniej pięćdziesiąt lat. - Kącik jego ust drgnął na moment. - Noah w zupełności wystarczy.
Przesunął dłonią po kierownicy i zerknął w lusterko. Droga za nimi była prawie pusta, więc nie musiał martwić się, że spowolni ruch.
- Jak tylko coś rozpoznasz, od razu mi powiedz. Nawet jeśli nie będziesz pewna. - Skupił wzrok na poboczu. Mijał kolejne drzewa, znaki drogowe i wjazdy na leśne drogi. Po chwili zauważył znak stojący kilkadziesiąt metrów dalej.
- O ten znak chodziło? - Wskazał go krótkim ruchem głowy, nie odrywając rąk od kierownicy. Zwolnił jeszcze przed zbliżającym się zakrętem i uważnie obserwował pobocze po obu stronach drogi i spojrzał tam, gdzie wskazała, po czym zaczął wypatrywać miejsca, które mogło pasować do opisu. - Dobrze. Zatrzymamy się zaraz za zakrętem, jeśli będzie bezpiecznie. - Gdy wspomniała o fundacji, skinął lekko głową. - Może się przydać. Nawet jeśli są daleko, to czasem potrafią powiedzieć coś konkretnego.
Sam nie miał doświadczenia z takimi organizacjami, ale wiedział, że w takich sytuacjach każda informacja mogła mieć znaczenie. Zjechał na pobocze tuż za zakrętem i zatrzymał samochód.
- Dobra - powiedział w końcu cicho. - To tutaj zaczynamy. - Zanim wysiadł, jeszcze raz spojrzał w stronę lasu. Nie widział tam nic wyraźnego, ale to nie znaczyło, że nic tam nie było. - Ja sprawdzę po tej stronie drogi, ty możesz wziąć tamtą, jeśli czujesz się na siłach - dodał spokojniej. - I jeśli masz ten numer, miej telefon pod ręką.
Po tych słowach wysiadł z samochodu i zamknął drzwi, od razu rozglądając się po poboczu i w stronę drzew, próbując wyłapać jakikolwiek ruch albo dźwięk rannego zwierzęcia.
Cassiopeia Deveraux

[Cassiopeia Deveraux]

Poczułam lekką ulgę, kiedy mechanik potwierdził, że kojarzył okolicę, którą wskazałam na mapie. Sama nadal nie byłam całkowicie pewna, czy zaznaczyłam odpowiednie miejsce, ale świadomość, że przynajmniej jedno z nas znało te drogi, pozwoliła mi odrobinę się rozluźnić. Od początku pobytu w Toronto irytowało mnie to, jak często musiałam polegać na nawigacji. W Los Angeles potrafiłam poruszać się niemal automatycznie, tutaj natomiast co chwilę miałam wrażenie, że po wyłączeniu mapy natychmiast zgubiłabym orientację.
- Dobrze - odpowiedziałam, spoglądając ponownie na ekran telefonu. - W takim razie przynajmniej nie będziemy krążyć bez celu.
Nadal nie podobała mi się myśl o wejściu do lasu. Miałam gdzieś to, czy ubrudzę sobie buty albo zniszczę ubranie. W tej chwili naprawdę nie miało to dla mnie większego znaczenia. Bardziej martwiłam się tym, co mogliśmy tam znaleźć. Dopóki nie widziałam psa, to mogłam sobie powtarzać, że prawdopodobnie uciekł. A poza tym cały czas miałam nadzieję że nic poważnego mu się nie stało, a w najgorszym ewentualnie wypadku siedział gdzieś przestraszony, ale za to był cały.
Kiedy mężczyzna poprosił mnie, żebym przestała zwracać się do niego per „pan”, to pierwszy raz od dłuższego czasu poczułam coś przypominającego autentyczne rozbawienie. - Przepraszam - powiedziałam, a na moich ustach pojawił się delikatny uśmiech. - To chyba z przyzwyczajenia.
Zabawne było to, że wcześniej zdążyłam już wewnętrznie ocenić jego brak manier przy samochodzie. Jednak mimo tego sama nadal zachowywałam wobec niego formalny dystans. Widocznie oboje mieliśmy trochę inne pojęcie o zasadach dobrego wychowania. Nie zamierzałam jednak wracać do kwestii nieotwartych drzwi. Nadal uważałam, że mężczyzna powinien był to zrobić, ale skoro w tej chwili dobrowolnie pomagał mi szukać psa, to mogłam chwilowo wybaczyć mu ten brak obycia. A przynajmniej próbowałam.
Przyglądałam się uważnie mijanej okolicy i starałam się znaleźć coś znajomego. Im bardziej zbliżaliśmy się do zaznaczonego punktu, tym mocniej wracało do mnie nieprzyjemne napięcie. Przy każdym podobnym zakręcie zastanawiałam się, czy to już tutaj. Kiedy zauważyłam znajomy znak, to od razu wyprostowałam się na siedzeniu.
- Tak - powiedziałam niemal natychmiast. - Jestem prawie pewna, że właśnie o ten chodziło. - Przez chwilę intensywnie wpatrywałam się w pobbocze. - Wypadek musiał być kawałek dalej. Za tym zakrętem. Pamiętam, że kiedy próbowałam zapanować nad samochodem, to widziałam drzewa bardzo blisko drogi.
- Dam sobie radę - odpowiedziałam, spoglądając w stronę pobocza. - Gdybym coś znalazła, to od razu dam znać.
Przez krótką chwilę stałam w miejscu, próbując przypomnieć sobie dokładny kierunek, z którego pojawił się pies. Wskazałam sobie w myślach fragment drogi i zaczęłam powoli przesuwać się wzdłuż pobocza. Patrzyłam pod nogi znacznie uważniej niż zwykle i sprawdzałam każdą kępę trawy i każdy ciemniejszy kształt pomiędzy drzewami.
Wyjęłam z kieszeni telefon i sprawdziłam, czy nadal miałam zapisany numer do fundacji. Był. Przez moment trzymałam palec nad ikoną połączenia, ale ostatecznie zablokowałam ekran. Najpierw musieliśmy cokolwiek znaleźć. Ruszyłam dalej, odsuwając dłonią jedną z niżej zwisających gałęzi.
- Proszę, bądź gdzieś tutaj - wyszeptałam do siebie. Po kilku kolejnych krokach zatrzymałam się nagle. Zmarszczyłam brwi i zaczęłam uważniej przyglądać się ziemi przed sobą. Nie byłam pewna, czy rzeczywiście coś zauważyłam, czy moja wyobraźnia po prostu desperacko próbowała znaleźć jakikolwiek trop. Przykucnęłam ostrożnie, kierując światło telefonu bliżej ziemi. - Noah? - zawołałam, nie odrywając wzroku od miejsca przed sobą. - Chyba coś tutaj znalazłam.

Noah Beaumont