[William N. Patel-Noriega]

Emptiness wyglądało dzisiaj zupełnie inaczej i dam sobie rękę ujebać przy samym ramieniu, że nie był to pomysł Madoxa. On to tylko latino, ewentualnie jakiś twerk, a tymczasem dzisiaj po klubie walało się siano, a wokół kręciły kowbojskie kapelusze, wysokie buty z ostrogami, koszule w kratę i dżinsy, po oczach waliły błyskiem przesadnie duże klamry. Oczywiście nie mogło także zabraknąć ozdobnych sukienek, chociaż większość kobiet zdecydowała się jednak na króciutkie spodenki, ledwo zasłaniające pośladki, ale czy to mnie dziwi? Niespecjalnie, znałem przecież doskonale klientelę tego zacnego przybytku. Był nawet byk. Mechaniczny, ale wciąż trochę przerażający, od czasu do czasu w jego oczach świecą czerwone lampki, a z metalowego pyska bucha para. Kilku już próbowało go okiełznać i każdy poległ, chyba było jeszcze za wcześnie na takie zabawy, wieczór dopiero się zaczynał. Ja w zasadzie nie odstaję od reszty, też mam kowbojski kapelusz, elegancką koszulę, sprane dżinsy, a nawet sznurek z bogato zdobioną spinką pod szyją. No i buty, buty mam zajebiste, czerwone kowbojki wyhaczone kiedyś w okolicznym lumpie praktycznie za bezcen. Na byka jednak nie miałem odwagi się jeszcze zasadzić. Teraz opieram się nonszalancko o bar i klepię w podświetlony ekran iPhona, wystukując kilka wiadomości do Wendy. Czekam na ciebie w Emptiness. Mam ci tyle do powiedzenia. Weź kapelusz Odkładam telefon na blat, szukając wzrokiem barmana, a kiedy wpada mi w oko to w pierwszej chwili nie wiem czy powinienem zostać czy jednak uciekać, bo to był ten sam koleś, z którym się kiedyś przelizałem na bani po pigułach i wszyscy już o tym kurwa wiedzieli. Nasze spojrzenia się krzyżują, więc jest już za późno na angielskie wyjście, co więcej przebiega mi przez myśl, że wcale nie dziwne, że się skusiłem, skoro był tak zajebiście przystojny, a w tym kowbojskim kapeluszu to już w ogóle. Niemniej przestaję wisieć na barze, w zamian usadzając dupsko na wysokim krzesełku, ale podbija do mnie i pyta co dzisiaj? A ja, żeby mi zrobił jakiś virgin drink, bo tak się składa, że nie piję - Dopisz mi do rachunku Madoxa - kiwam głową. On na to, że jak za hajs szefa to mi takiego mocktaila dopierdoli, że mi gacie same przez głowę zlecą, po czym uśmiecha się trochę flirciarsko i puszcza mi zalotne oczko. Właściwie teraz to co Madoxa to i moje, a skoro już zeszliśmy na temat Noriegi to się pytam czy dotarły już do niego wieści. Kręci głową, w międzyczasie wrzucając do szejkera kolejne smakołyki. Wyciągam usta w uśmiechu, opowiadając mu o moim ślubie z Madoxem i w pierwszej chwili to ma takie gały, że chyba nie dowierza, to pokazuję mu nawet filmik i obydwoje ciśniemy bekę. Kątem oka obserwuję jednak drzwi wejściowe, w oczekiwaniu na znajomą sylwetkę i kiedy pojawia się na horyzoncie, to macham do niej jedną ręką - Wendy, tutaj! - wołam ją do baru, zwracając się jeszcze do gościa za ladą - Jej drinki też dopisuj do rachunku Madoxa - puszczam mu oczko, po czym obydwoje parskamy śmiechem.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

Czekam na ciebie w Emptiness. Mam ci tyle do powiedzenia. Weź kapelusz.

Szybko wygooglowała nie tylko lokal, ale też o co mogło chodzić z kapeluszem, a potem bez strachu w oczach zanurkowała do swojej szafy. Otwierając ją oczywiście większość zawartości wysypała się na nią, ale nie poddawała się bo wiedziała, że ma w szafie coś idealnie na taką okazję! Jej szafa pełna była dziwacznych strojów i pewnie łatwiej byłoby jej znaleźć strój syrenki niż jakieś porządne ubranie na rozmowę kwalifikacyjną albo inne dorosłe przedsięwzięcie. Wepchnęła swoje pośladki w krótkie jeansowe spodenki (a jakżeby inaczej!), a zaraz na to zarzuciła frędzelkowy materiał. No jasne, że wszystko utrzymywało się na jej biodrach za pomocą paska z wielką ozdobną klamrą. Na nogi wsunęła czarne kowbojki pasujące do topu w tym samym kolorze, a pod szyją zawiązała biało czarną bandanę. Jasny kapelusz był idealnym zwieńczeniem jej stroju, w którym to wpakowała się do taksówki. Oczywiście przed tym zarzuciła na siebie frędzelkowatą brązową kurtkę, ale i tak na zewnątrz było tak rześko, że gdy wkroczyła do lokalu to marzyła o czymś na rozgrzanie.
Musiała przyznać, że lokal wyglądał o b ł ę d n i e! Pełno siana, ludzie poprzebierani tematycznie i — Och! Jest nawet byk! — pisnęła radośnie okręcając się wokół własnej osi prawie się przy tym wywracając, ale czy brak koordynacji powstrzyma ją przed wskoczeniem na byka? Wątpliwe! Już nie mogła się doczekać. Teraz jednak miała misję odszukać Patela, ale to było łatwiejsze niż przypuszczała. — William! — wykrzyczała radośnie zaraz szybko doskakując do baru i objęła przyjaciela jakby się nie widzieli całe wieki, ale przecież tak wiele się ostatnio wydarzyło, że naprawdę wydawało się jej, że minęła kupa czasu! W dłoń złapała fikuśny wisiorek Willa i poruszała zabawnie brwiami. — Niezłe cacko, ale te kowbojki — zagwizdała z uznaniem, bo czerwień rzucała się w oczy, po czym wsunęła się na wysokie krzesło obok niego i zamówiła po prostu piwo z nadzieją, że będzie lepsze niż ten ich ostatni sikacz na placu zabaw. Oparła łokcie o blat i nachyliła się w jego stronę szeroko się uśmiechając, a w oczach czaiło się nerwowe wyczekiwanie na najnowsze wieści, o których zresztą sam wspomniał w wiadomości. — Mam ci tyle do powiedzenia... tak napisałeś, więc zacznij może od tego czemu wieczór sponsoruje nam jakiś Madox i co się działo od naszego ostatniego spotkania — bo u niej… o cholibka, u niej też wiele się działo! Jej życie obecnie przypominało niskobudżetową komedię pełną pomyłek, w której emocjonalne uniesienia przeplatały się z absurdalnymi zwrotami akcji godnymi najgorszych telenowel. Od namiętnych włoskich pocałunków na trybunach po torontońskie awantury o dorastanied… Wendy czuła, że scenarzysta jej losu zdecydowanie przesadził z ilością dramatów na jeden sezon, a jeszcze nie było nawet finałowego odcinka!
Strach się bać.

William N. Patel-Noriega