[Kimberly Swanson]

To właśnie dzisiaj ma przyjść moja paczka z klockami lego. Zamówiłam parę zestawów, ale najbardziej zależy mi na obrazie, który był droższy niż połowa moich figurek na półce. Musiałam jedynie uzbierać większość kasy, a z pracą jak kelnerka to raptownie dwa miesiące. Babcia była bardzo zaoferowana pomocą. Wręcz była zadowolona. Prawdopodobnie dlatego, że opowiadałam jej o tym zestawie, z wielką ekscytacją w głosie. No a z naszej dwójki to Nick ma z nią lepsze relacje, ja mało kiedy z nią tak rozmawiam. Także no nie powiem, babcia pomogła w osiągnięciu celu.
Czy czekam prawie całe popołudnie, aby zacząć składać lego? No oczywiście, że tak. Mam tylko nadzieję, że brat mi trochę pomoże. Chcę jak najszybciej złożyć cały zestaw i zawiesić nad swoim biurkiem. Nie ma nic lepszego niż zestaw mozaiki drogi mlecznej oraz obraz Van Gogh'a. Tylko chcę jak najszybciej zawiesić i mieć to w sumie z głowy. Układanie klocków jest fajne, ale jednocześnie trochę irytujące. Jak składanie części do robotów. Jak tylko usłyszałam, że ktoś dzwoni poleciałam i odebrałam paczkę. Zadowolona poleciałam do salonu, rozłożyłam każdy zestaw i zaczęłam się zastanawiać, od czego zacząć. Tyle możliwości, a czasu tak mało. Wstałam z kanapy i skierowałam się w stronę pokoju bliźniaka. Zapukałam dwa razy, aż sama wkroczyłam do środka. Nawet nie poczekałam na odpowiedź. Oczywiście znowu w coś tam grał, trudno się mówi.
— Hejka! Koniec grania i gadania. Teraz czas na wspólny czas z własną siostrą oraz klockami lego. Taa wiem, nie pasuje to do ciebie. Jednak pamiętaj, zawsze mogłeś trafić gorzej — Westchnęłam. Powiedziałam to na jednym oddechu. Zazwyczaj się tak nie nakręcam, ale teraz to totalny wyjątek. No i potem przyda mi się on do zawieszenia obrazu na ścianie. — Czekam w salonie — Rzuciłam i poleciałam do stolika, gdzie leżały opakowania zestawów lego. Ciekawe czy Nick coś wybierze, a może będzie mu to obojętne.

Nicholas Swanson

[Emmett Lapointe]

003. „Życie jest jak zestaw LEGO® – wszystko zależy od tego, jak go złożysz” | Outfit

Akurat gdy siostra wpadła do pokoju, prowadziłem jeszcze swojego live'a. Rozproszyła mnie na tyle, że przez chwilę po prostu patrzyłem w monitor i przestałem skupiać się na tym co mówiłem. Gra leciała dalej, a ludzie spamowali coś na czacie. - Brzmisz jak ktoś po trzech energolach - rzuciłem bez większego zastanowienia, ale i tak uśmiechnąłem się pod nosem. Następnie wróciłem do poprzedniego zajęcia. - Sorry moje łobuzy, ale sami słyszeliście. Siła wyższa XD - pożegnałem się z widzami i zakończyłem transmisję.
Zdjąłem więc słuchawki i wyłączyłem komputer. Normalnie to siedziałbym jeszcze pewnie parę godzin, a kilka miesięcy temu olałbym siostrę lub powiedział, żeby dała mi spokój. Jednakże teraz, gdy mieszkaliśmy już sami, to obiecaliśmy sobie, że będziemy się wspierać i spędzać wspólnie czas. Wstałem powoli z krzesła i poprawiłem dłonią włosy, które były przygniecione od słuchawek.
- Skoro mam ci pomagać, to wybieram ten droższy zestaw. Jak już mam cierpieć przy tych małych klockach, to chociaż chcę to zrobić na własnych warunkach - mruknąłem żartobliwie.
Ruszyłem za Kim do salonu i od razu spojrzałem na porozstawiane pudełka. Siora wyglądała tak, jakby czekała na ten moment od tygodni. W sumie trochę jej tego zazdrościłem, że potrafiła się podekscytować czymś tak prostym. Usiadłem obok stolika i przez chwilę przewracałem jedno z pudełek w dłoniach.
- Babcia pewnie jest teraz dumna, że przepierdoliłaś jej kasę na zabawki dla dzieci - powiedziałem z lekkim uśmiechem. - Chociaż w sumie lepiej to niż mój kolejny sprzęt do nagrywania. - Zamilkłem na chwilę i spojrzałem Kim w oczy. - W ogóle to fajnie cię widzieć tak nakręconą - dodałem. - Dawno nie widziałem, żebyś aż tak się czymś jarała.

Kimberly Swanson

[Kimberly Swanson]

W sumie później mam w planie przesiedzieć całą noc. Chcę w końcu skończyć budowę robota. Bez dodatkowej kofeiny w mojej krwi się nie da. Także energetyk i to jeszcze w dobrym smaku się przyda. Podsunął mi naprawdę dobry pomysł, nawet jeśli nie zdaje on sobie sprawy. Tylko czy posiadamy w mieszkaniu takie picie? Ostatnio babcia wszystkie energetyki wylała do zlewu. Uważa, że źle na mnie wypływają i chodzę nakręcona po całym domu. Czy jest mi z tego powodu przykro? No nie, ponieważ lubię taki stan.
— Pół na pół. Poszła też moja, miesięczna wypłata. Zresztą.. Za miesiąc, maks dwa kupię zestaw przebijający wszystkie obecne tutaj. Wiesz czemu? Zbuduję robota i będę mogła go zaprogramować!! — Wypuściłam powietrze z ust. Mówienie wszystkiego na jednym wydechu jest trudne, ale ekscytacja zawsze tak na mnie wpłynęła. Nakręcam się być może niepotrzebnie, ale trzeba się z czegoś cieszyć. Zwłaszcza z naszego dziwnego i smutnego życia.
— Nakręconą? Być może to przez fakt, że buduję roboty i mogę w końcu programować. Mój zespół stworzył nowy program i idzie nam naprawdę świetnie. A w nocy mam testować nasz produkt. Tylko ja mam w sumie czas — Zmarszczyłam brwi. Większość gdzieś chce wyjść, kogoś ma lub żyją swoim życiem. Niestety kiedy się wkręcę w budowanie i projektowanie to nic mnie od tego nie odciągnie. Klocki są podobne w tym co robię. Tylko tutaj tu nic do ciebie nie powie, nie ruszy się. Jedynie jest ładną dekoracją stojącą na szafce. Na początku studiów budowaliśmy roboty z lega, a teraz robimy z metalu i innych sztucznych materiałów. — Chcesz jutro zobaczyć walkę robotów? Mam wystawić swój na walkę — Zaproponowałam. Sięgnęłam po pudełko z moim pięknym obrazem, a dla brata podałam najdroższy zestaw, jaki posiadałam. Zmarszczyłam nosek, czeka mnie naprawdę dokładne układanie.
— Już myślałam, że spędzisz czas przy kompie. Cieszę się, że spędzasz czas tu i układasz lego — Uśmiechnęłam się, ale to był najbardziej szczery uśmiech, który posłałam w stronę mojego brata.

Nicholas Swanson

[Emmett Lapointe]

Kiedy usłyszałem od siostry o walce robotów, to jedynie uniosłem brwi ze zdziwienia. Nie znałem się na tym wszystkim nawet w połowie tak dobrze jak Kim, ale nie trudno było zauważyć, ile energii wkładała w swoje projekty. Najważniejsze, że miała zajęcie, które ją kręciło. - Czyli rozumiem, że dzisiaj składamy LEGO, a jutro idziemy oglądać, jak twój robot próbuje zniszczyć konkurencję? - zapytałem po chwili. - Brzmi ciekawie. Mam przyjść na jakąś konkretną godzinę? Czy zabierasz mnie od razu ze sobą?
Usiadłem wygodniej i zacząłem ostrożnie otwierać opakowanie. Normalnie pewnie rzuciłbym jakiś komentarz o tym, że nie mam cierpliwości do układania setek małych elementów. Tym razem jednak nie chciałem od razu wszystkiego obracać w żart.
Spojrzałem na chwilę w stronę drzwi prowadzących do mojego pokoju. Komputer nadal tam stał. I normalnie siedziałbym pewnie przy nim, tak jak stwierdziła moja siostra, jednak czasem miło jest oderwać się od codziennej rutyny i zrobić coś odmiennego. - Komputer nigdzie nie ucieknie - odpowiedziałem po chwili, ciszej niż wcześniej. - A poza tym chyba za często przy nim siedzę.
Wysypałem klocki z pierwszego woreczka i zacząłem przeglądać instrukcję. Przez moment zastanawiałem się, czy powinienem powiedzieć coś więcej. Nigdy nie byłem dobry w takich rozmowach. Zwykle zaczynałem żartować albo zmieniałem temat, zanim zrobiło się poważnie. - Fajnie, że mnie zawołałaś - dodałem w końcu. - Ostatnio chyba trochę zbyt wiele czasu spędzałem w samotności.
Złapałem jeden z klocków i przez chwilę po prostu obracałem go między palcami. Zastanawiałem się, czy w ogóle powinien poruszać temat, który właśnie przyszedł mi do głowy. Niby nie było to nic takiego, ale sam też do końca nie wiedziałem, dlaczego robiłem z tego coś większego niż było w rzeczywistości.
- W sumie byłem ostatnio na kręglach - powiedziałem w końcu. Starałem się przy tym zabrzmieć swobodnie. - Z tym chłopakiem, który zajmował się mną wtedy w szpitalu. Tak jakoś wyszło. - Wzruszyłem lekko ramionami i skupiłem wzrok na instrukcji. - Było całkiem okej. Nawet lepiej niż się spodziewałem - dodałem po chwili. - Tylko nie rób z tego od razu wielkiej historii.

Kimberly Swanson