[stanley dawson]

01.

Uroczystości zaślubin są niemal tak wzruszające, jak sceny psiaków w filmach, które zaginęły, ale jednak wróciły.
Czy coś. Tak to szło. Może inaczej.
Stanley Dawson nigdy nie był dobry w przemowy, bycie empatycznym, wrażliwym, delikatnym, kochanym i wszystko, czego się oczekuje od świadków na ceremonii ślubu. Nie nadawał się. Dużo lepiej, gdyby Matthew wybrał na świadka dobrego kolegę z pracy, sąsiada, a nawet tego podstarzałego pana z ławki, który był po dwóch browarach i zalotnie puszczał oczka do przechodniów. Był całkiem sympatyczny, wyglądał na człowieka wykształconego, zwyczajnie w życiu mu nie wyszło i trochę średnio pachniał; generalnie nic, czego nie naprawiłoby paręset dolarów, ot co. Charakteru, życiowego podejścia i niewyparzonego języka prezesa naprawić nie mogło już nic; słowem wstępu. Skąd więc ten podły wybór?
Pomijając całą historię znajomości i przyjaźni — od gówniarzy, przez studia, po lata dorosłe i pierwsze wspólne wędkowanie — Stanley zwyczajnie… lepiej, aby stał z boku, cicho, tylko się uśmiechał i kiwał głową. Pan Młody, tymczasem, łączył z nim ogromne nadzieje, licząc na to, że świetnie sobie poradzi z poinformowaniem gości, kiedy mają rzucać kwiatki, kiedy się uśmiechać, kiedy się nie uśmiechać, kiedy milczeć i jaka piosenka powinna lecieć przy wychodzeniu z kościoła. To był ogromny kawał roboty jak dla kogoś, kto czasu na zapoznanie się z podobnym planem, potrzebował znacznie więcej, niż kilka godzin. Od ranka do przedpołudnia. W tym wszystkim — Matthew ewidentnie zapomniał, że Dawson także musiał mieć jakiś c z a s na przygotowanie się, upewnienie się, że prezent jest odpowiedni i na pewno niczego nie zapomniał, a także papierosa na odwagę, że kolejny dzień i wieczór, będzie musiał być duszą towarzystwa. Zwyczajowo mu to nie przeszkadzało, znający go ludzie określali go albo jako bardzo rozmownego, albo jako wycofanego i sztywnego, więc prawdopodobieństwo sukcesu wynosiło zawsze pięćdziesiąt procent.
Albo się uda, albo się nie uda.
I tym razem, gdy Stanley podjeżdżał swoim czarnym kabrioletem pod kościół — dach opuszczony, wiatr we włosach, okulary przeciwsłoneczne na nosie, z głośników bardzo głośne, jak na kościelne standardy, techno — wszyscy powinni byli pomyśleć, że się nie uda. Dawson miał jednak misję i z zapartym tchem wysiadał z fury, gotów ją wykonać, choćby nie wiem co, albowiem ceremonia zaślubin Matthewa i Joanne miała wyjść idealnie, łącznie z zagraną z głośników melodią z Parku Jurajskiego. Takie życzenie. Żadne tam, religijne, przyśpiewki. Nie i koniec. Stanley wchodził więc do kościoła krokiem dziarskim; nie skłonił się przy wejściu, ani przed ołtarzem. Nie uczynił znaku krzyża na swoim czole, ni klatce piersiowej, wodą święconą. Szukał pewnym i zdecydowanym spojrzeniem wzniesienia, na którym miałby znajdować się organista, szykujący się do ślubu, jeszcze nieświadomy, że tego dnia miał oddać fartucha i nie przytulić pewnej sumki za przygrywanie do składania przysięgi.
Guzik granatowej marynarki, idealnie skrojonej, był nadal pięknie zapięty, gdy wspiął się po schodach na podest. Jego mina nie mówiła niemal nic, gdy zachodził od tyłu drobnej postury muzyka, spodziewając się batalii i sprzeciwu, choć być może brał to wszystko zbyt poważnie. I wtedy także, gdy zatrzymał się w odpowiedniej odległości, nieznacznie odchrząknął, byleby zwrócić na siebie uwagę… całkiem młodego, jak na ten zawód, mężczyzny. — Dzień dobry — bo choć wolałby powiedzieć cześć, tak z ich dwojga to on wkraczał w wiek bycia starszym panem. W każdym razie, nie szczęść boże. Nad naszymi przeklętymi duszami. — zaszło nieporozumienie. Para młoda nie życzy sobie muzyki spod palców dławidudy — zdecydowanie nie powinien przekazywać tego w ten sposób, z absolutnie poważną miną, zaciętą i godną prezesa, którym, de facto, był. — chyba, że potrafisz grać na akordeonie. Jeśli nie, to życzeniem jest melodia z Parku Jurajskiego. Macie tu głośniki, żebym się podpiął blutufem do apple music? — i tymi magicznymi słowami, otoczka poważnego, dorosłego mężczyzny, poszła głęboko w las.
Przynajmniej nadal morda przystojna i ciało wyrzeźbione, kusząco opięte piekielnie drogim garniturem.
I ta zabójcza woń intensywnych perfum. Nie Dior Sauvage, bo j e s z c z e się szanował.

Harry Dillion

[Harry Dillion]

   Ach wesela… z jakiegoś dziwnego powodu, który nawet dla niego był kompletnie niezrozumiały, po prostu ubóstwiał ceremonie zaślubin. W swoim życiu miał okazję przebywać na kilku, bo chociaż jego rodzina nie należała do przesadnie licznej, to posiadała wyjątkową liczbę znajomych. A jak to bywa w rodzinach, zwłaszcza tych latynoskich, ludzie lubią trzymać się w kupie i pielęgnować relacje, co objawiało się również zaproszeniami na różnego rodzaju uroczystości. W zaślubinach było coś wyjątkowego, co nawet u Harry’ego powodowało mocniejsze bicie serca. Nie wiedział, czym to coś było, być może wiązało się to z szczególną uroczystością lub może też z faktem, że jedna osoba łączyła się z kimś na wieczność… bo w ich kościele właśnie tak było. Harry był bowiem katolikiem, więc dla jego rodziny ślub wiązał się z tym, że dwoje ludzi związanych było aż po grób, w zdrowiu i chorobie, szczęściu i nieszczęściu… a jego babka uważała nawet, że zaślubione dusze przebywały ze sobą nawet po śmierci w miejscu, do którego trafiały dlatego niezwykle istotne było dla niej to, by małżonkowie się jednak dogadywali, bo przecież nikt nie chciał utknąć w zaświatach z osobą, którą zdążyło się znienawidzić. Harry się z tym absolutnie zgadzał, a przynajmniej tak było do czasu, gdy nie postanowił rzucić religii w cholerę i uznać to za stek idiotycznych bzdur, którymi karmiło się ludzi.
   Śmiesznie się więc stało, że życie popchnęło go właśnie do pracy w kościele i to jeszcze anglikańskim. Jego babka, gdyby jeszcze żyła, pewnie parsknęłaby śmiechem na samą myśl o tym, że jej wnuk ateista został zmuszony do tego, by udawać organistę i mieszkać na plebani. A jej śmiech pewnie odebrałby jej dech w płucach, gdyby usłyszała, że początkowo rozważano by nie wpakować go w rolę księdza. Na szczęście na etapie szukania i kreowania mu nowej osobowości jakiś mądry psycholog uznał, że byłoby to zbyt przytłaczające i trudne dla osoby w jego położeniu. A on nie potrzebował więcej trudności. O jego roli organisty zdecydowała umiejętność grania na pianinie i fortepianie. Okazało się bowiem, że organy wcale nie były trudniejszym instrumentem i Harry potrzebował zaledwie kilku lekcji, by podłapać podstawy. Nigdy nie miał problemu z opanowaniem instrumentów, a dzięki swojej fotograficznej pamięci szybko uczył się nut i zapamiętywał, które klawisze miał naciskać i z jaką szybkością. Wcielenie się w organistę przyszło mu więc szybko i tak naturalnie, że zaledwie po kilku dniach ludzie zaczęli wierzyć w to, że właśnie nim był.
   Czasami i on oszukiwał się, że takie było jego życie od samego początku, dzięki temu łatwiej było mu wstać z łóżka i zacząć kolejny, paskudny dzień.
   I dlatego właśnie, że jego życie było takie nijakie, tak bardzo cieszył się na myśl, że przyjdzie mu zagrać na czyimś ślubie. Byłby to jego pierwszy raz, więc żył tą myślą już od kilku dni. Ekscytacja była tak duża, że w dniu ślubu, już od samego rana nastrajał organy, żeby brzmiały tak dobrze, jak tylko się dało. Ubrał się nawet odświętnie, żeby nie odstawać na tle gości, chociaż i tak nie byłoby go widać.
   Do ceremonii zostało jeszcze kilkanaście minut, lecz Harry siedział już na swoim miejscu i przeglądał nuty, które i tak znał na pamięć. Już miał zacząć coś grać, gdy usłyszał za swoimi plecami czyjeś kroki i chwilę później – głos.
   – Akordeon? W kościele? – zapytał, jakby chciał, żeby mężczyzna powtórzył to, co przed chwilą powiedział. Nie miał pojęcia, kim był nieznajomy, ale lata spędzone w jednym z nowojorskich szpitali sprawiły, że zdołał poznać ten typ całkiem nieźle. – Niektórzy ludzie mają klasę – powiedział i chociaż normalnie byłby zachwycony zmianą oklepanego marsza weselnego na melodię z jednego z najwspanialszych filmów w historii kina, tak teraz był rozgoryczony. Odwrócił się w kierunku organ. – Akordeonu nie mam, ale umiem zagrać to – rzekł, po czym wygrał kilka nut melodii, którą każdy miłośnik kina znał ze sceny, gdy Alan Grant i Ellie Sattler widzą dinozaury po raz pierwszy. Nie znał osoby, na której ta scena nie wywarłaby wrażenia, a jeśli takie osoby istniały, to najzwyczajniej w świecie nie znały się na dobrym kinie. Swój krótki koncert zakończył początkowymi i najbardziej znanymi dziękami z Upiora w Operze.
   – Mamy głośniki gdzieś w zakrystii, ale nikt nie zgłosił, że trzeba je wyciągnąć… trochę niedopatrzenie z waszej strony – mruknął, odwracając się do mężczyzny. Niechętnie, ale musiał przyznać, że stojący przed nim facet był przystojny, a jego specyficzny sposób bycia tylko dodawał mu uroku. No co tu dużo mówić, był w jego typie, ale Harry nie mógł sobie pozwolić na to, by tak szybko się poddać. W końcu tak bardzo chciał zagrać na tym ślubie.

stanley dawson

[stanley dawson]

Wielokrotnie — na tyle sporo razy, że aż wstyd było przyznać i bez odpowiedniego upojenia alkoholowego, za nic w świecie by o tym nie powiedział na głos — wyobrażał sobie samego s i e b i e na miejscu Pana Młodego. Niecały rok temu ukończył czterdziesty rok życia, a nadal nikt nie nosił jego nazwiska i nadal, on sam, nie miał na palcu iskrzącej obrączki, co sprawiało, że momentami było mu zwyczajnie przykro z tego prostego powodu. Oczami wyobraźni doskonale widział piękny garnitur, cudowne, drogie pierścionki w drobnym pudełeczku, wizję nocny poślubnej i długiej podróży po świecie, by zapięczetować miłość i instytucję, jaką było małżeństwo. Może i nie miał wspaniałego wzoru tejże relacji do tej pory, albowiem ani jego rodzice, ani dziadkowie, ani generalnie NIKT nie żył w szczęśliwym małżeństwie, ale Stanley marzył sobie przełamanie tej przykrej passy. Uczestnictwo, więc, na ceremonii i weselu jako g o ś ć, bywało całkiem bolesne. Jako świadek? Już w szczególności, albowiem swego rodzaju organizacja spadała na niego — z wieczorem kawalerskim w górach poradził sobie WYBORNIE — i zarazem ta świadomość, że to jednak nigdy nie będzie on, pukała od strony podświadomości, wewnętrznego ja, czy jakkolwiek inaczej zwał to Freud. Cóż więc mu zostało?
Albo popsuć ślub swojego przyjaciela, albo doprowadzić do tego, aby był niemal tak idealny, jak marzyłby tego sobie Stanley dla samego siebie.
Nie był — jeszcze — aż takim złamasem, aby skupić się na pierwszej opcji. Musiał więc sprawić, że wszystko pójdzie według planu i obejdzie się bez żadnych przykrości, które zniszczyłyby dzień Matthewa i Joanne. Na ten moment zdawało się, że jedyną przeszkodą pozostawał organista, o którym zapomniano. Swoją drogą; niezwykle młody, zgrabny i śliczny organista, który wpasowywał się w te przebrzydłe gusty pana prezesa, lubującego się w mężczyznach znacznie młodszych, drobniejszych i z pewną iskrą bycia m ł o d y m, o której on już dawno zapomniał. Do tej pory zupełnie inaczej wyobrażał sobie ludzi, którzy na podobnych stanowiskach pracowali. Przede wszystkim; nieprzyjemny zapach powinien być odczuwany już gdzieś… w granicy wspinania się po schodach. Nic podobnego, albowiem nozdrza Dawsona wypełniała woń kościelnych kadzideł i świeżych kwiatów, którymi ozdobiony był ołtarz, a także ławki, właśnie pod ceremonię. Robota świadkowej, jak nic. Zarazem — niższy. Nieco bardziej pulchny, z wadą wymowy, albo niemowa. No, jedno z dwóch? Oczywiście, że był ignorantem. Stanley wcale się z tym nie krył! Jego wyobrażenia zderzyły się więc ze ścianą, a w czystym szoku był w momencie, w którym nieznajomy mężczyzna miał odwagę na d y s k u s j ę. Dawson nie zamierzał nazywać tego sprzeciwem, w końcu dopiero rozpoczął tę nieprzyjemnę rozmowę, niemniej nie można było, młodemu jegomościowi, odmówić odwagi.
Nie mógł mieć najmniejszego pojęcia, kim Dawson był.
A jednak postawa Stanleya niemal krzyczała o tej jednej Karen i wezwaniu kierownika proboszcza tej wsi parafii.
Dopóki, niezwykle błyskawicznie, nie doszedł do wniosku, że może być to… zabawne.
Ot co.
— Dobrze usłyszałeś — oznajmił krótko, albowiem jak na osobę, która musiała być młodsza o co najmniej dziesięć lat, organista nie mógł być aż tak zamknięty na nowoczesność. No i co, że to był kościół? Matthew z Joanne byli wierzący, więc mieli pełne prawo do przysięgania przed Bogiem. A to, czy Bóg wolał organy, czy akordeon, to nikt nie wiedział. Nieważne, czy służył Bogu, czy nie. — Pewnie, od A, do C, jeśli patrzymy na niemieckie wyroby. Ja jeżdżę klasą B, ale Matthew i Joanne będą C. Uważasz, że wówczas Park Jurajski nie wchodzi w grę? — brew poszybowała do góry, kiedy próbował wciągnąć w tę nierówną dyskusję młodzieńca, zakładając, że ten nie może znać się na samochodach. W przeciwieństwie do Dawsona, który zmotoryzowane pojazdy uwielbiał i były jego oczkiem w głowie, bo ani żony, ani męża, nie miał.
Chwilowo zamilknął, chcąc pozwolić, aby melodia wygrywana przez Harry’ego, dotarła do jego uszu. Usta zacisnął w cienką linijkę, gdy błyskawicznie rozpoznał jedną z ulubionych melodii, niemal tradycyjnie zakończoną Upiorem. Być może, lecz tylko być może, drobny grymas rozbawienia pojawił się na jego dojrzałej twarzy.
Był człowiekiem kultury. Zarówno filmoznawcą — z zamiłowaniem wystawiał opinie na letterboxdzie — jak i teatrologiem, bo widział Upiora w Operze i w Nowym Jorku, i w Londynie, i w Paryżu. Mógłby więc pokusić się nawet o stwierdzenie, że c a ł k i e m mu to zaimponowało, ale słowa nie opuściły jego ust; zacisnął za to zęby na miętowej gumie do żucia.
— Z naszej? Powinniście być przygotowani na wymagania Pary Młodej. Obecność Jezusa i księdza to jedno, techniczna organizacja, to… — urwał, byleby rozejrzeć się po wnętrzu kościoła swoim znanym, krytycznym okiem. — drugie — zakończył z westchnieniem tak długim, że godnym człowieka chronicznie zmęczonego. Sięgnął dłonią do własnej twarzy, aby dwoma palcami rozmasować nasadę nosa. W namyśle wygładził zarost, nim nie pochylił się nieznacznie nad organistą i jego sprzętem, nie łamiąc kontaktu wzrokowego. — Domyślam się, że nie zdążymy. Ile wołasz za rezygnację z Upiora i pozostanie przy samym Parku Jurajskim? Jestem świadkiem, zapłacę podwójnie, ale musi być idealnie. Cudem ich namówiłem na rezygnację ze Star Warsów, bo są oklepani — ten s e k r e t zdradził mu ściszonym tonem głosu, zupełnie, jakby zdradzał recepturę na cheeseburgera w popularnej sieci jedzenia fast-food. Palcami przesunął po instrumencie, niecierpliwie stukając opuszkami w drewno, gdy z natłoku emocji — stresu, oczywiście — drugą dłonią rozpiął tą cholerną marynarkę. — to tylko moja dobra wola. Mam całą playlistę, więc to poświęcenie. A więc? Jak będzie… eh, jak się nazywasz?
Bo kolejną negatywną cechą charakteru Stanleya było ta zakorzenione głęboko przekonanie, że należało mu się wszystko i nikt nie mógł mu odmówić.
A coś mu podpowiadało, że układ z urokliwym organistą, może być nawet niezły.

Harry Dillion

[Harry Dillion]

   Czy Harry wyobrażał sobie siebie na ślubnym kobiercu? Pewnie za dzieciaka, niemniej jednak, kiedy tylko dorósł na tyle, by być kumatym i pojmować, w jaki sposób funkcjonuje ten świat zrozumiał, że nigdy nie stanie przed ołtarzem. Nie dlatego, że nie chciał, bo wiele by pewnie oddał za taką możliwość, ale dlatego, że nie mógł. W kościele katolickim nie było bowiem mowy o ślubach osób tej samej płci, więc jedyne co mógł robić, to żyć w świecie fantazji, gdzie wolno mu było robić wszystko, co tylko chciał. Rzeczywistość była nietolerancyjna dla osób takich, jak on. I przez wiele długich lat walczył z tym, by zaakceptować to, jakim się urodził. Bo czemu niby los sprawił, że nie był normalny i nie mogły podobać mu się jego koleżanki? Czemu wszechświat popychał jego oczy by skupiały się na opinających krocze spodenkach noszonych przez kolegów. Było to nie fair i zupełnie pozbawione sensu. Był katolikiem, a więc jedyne co mógł zrobić, to nienawidzić się za to, że tak właśnie wyglądała jego rzeczywistość. Bujanie w obłokach i fantazjach było więc przyjemną ucieczką.
   Sporo czasu zajęło mu to, by dojrzeć do tego, by zrozumieć, że jest w pełni normalny i jedyną abnormalnością było to, jak funkcjonował ten świat. Na to jednak nie mógł nic poradzić, jednak w miarę dorastania zaczął dostrzegać, że nie było aż tak tragicznie, jak mu się wydawało. A odejście z kościoła tylko wzmocniło te odczucia. I nie zrezygnował z wiary dlatego, że był gejem, a Kościół Katolicki wypowiadał się o jemu podobnych ludziach w sposób mało pochlebny. Po prostu nie potrzebował w swoim życiu Boga ani też żadnej siły wyższej, która byłaby jego drogowskazem. Bo co to niby znaczyło, że ludzie są dobrzy tylko dlatego, że nie chcą trafić do Piekła? To i hipokryzja sprawiały, że nie był w stanie traktować Kościoła, jako poważnej instytucji. Dorósł również do tego, by zacząć uznawać ślub jako czystą formalność, więc gdy tylko pozbyło się z tego obrazka Boga, wizja ta, w której gra główną rolę, stała się nieco bardziej namacalna.
   Przekrzywił lekko głowę, patrząc dalej na mężczyznę. Idealnie ułożone włosy, odpowiednio przycięty zarost i garnitur skrojony na miarę, ale jednocześnie opinający się dokładnie w tych miejscach, w których miał się opinać, ale w taki sposób, żeby nikt nie posądził noszącego go właściciela o to, że w uwagach dla krawca wyraźnie poprosił o taki konkretny krój. Mężczyzna sprawiał wrażenie starannie zaprojektowanej nonszalancji, która pasowała do niego niemal idealnie. Był to ten typ człowieka, który Harry znał od podszewki i który z jednej strony mógł irytować i wkurzać, ale z drugiej okazać się całkiem przydatny. Wystarczyło wiedzieć tylko, za którą strunę pociągnąć i Harry postanowił to sprawdzić.
   No bo co innego miał w tej chwili do roboty?
   – Nie potrzebuję tutaj lekcji alfabetu – wstał, nie dając za wygraną tak łatwo. Mężczyzna może i był przystojny i w jego typie, ale nie byli w klubie, a Harry dalej był nakręcony na granie kościelnych psalmów. Nie był jednak głupi i wiedział, że jeśli przychodzą bogacze i czegoś żądają, to najrozsądniej było im to dać. Nie miał więc zamiaru stawać na drodze szczęściu (i rozkazom) pary młodej, bo pewnie na koniec dnia i tak dostałby za to po uszach.
   – Uważam, że nie ma romantyczniejszej sceny niż pierwsze spotkanie Granta i Sattler z brachiozaurami – kiwnął głową z uznaniem. Bo musiał przyznać, że trzeba było być nie tylko odważnym, ale i kreatywnym, by pokusić się o tę melodię na swoim ślubie. I to zasługiwało na pochwałę. On sam nie wiedział, jaką melodię mógłby wybrać, ale ścieżka dźwiękowa do Parku Jurajskiego nagle zaczęła mu się wydawać zachęcająca.
   – Cóż… pracuję tu dopiero od miesiąca i nikt mnie o takich planach nie poinformował – zaczął, pocierając skronie, udając, że stara się sobie przypomnieć, czy ktoś faktycznie mu mówił o tym, że nie będzie musiał grać na tym ślubie. Być może fakt ten wyleciał mu z głowy, jednak kto mógł mieć mu to za złe? W końcu miał na głowie inne sprawy niż pamiętanie o tym, że jego umiejętności gry na organach nie będą potrzebne na ślubie jakich zupełnie nieznanych mu ludzi. Był zbyt zajęty użalaniem się nad sobą.
   – To czy zdążymy zależy tylko od tego, jak szybko będziesz w stanie wyciągnąć głośniki – wstał z krzesła, które ustawione było przy organach i przeciągnął się tak, że dało się usłyszeć ciche strzyknięcie w jego łokciu – pozostałość po dawnym urazie. – No chyba że te mięśnie, które masz, są tylko do wypełniania i opinania rękawów? – zagaił, uśmiechając się. Obok tego faktu również nie mógł przejść obojętne. I tak, wiedział, że jego rozsądek rozpalał się teraz do czerwoności i krzyczał, że powinien się uspokoić i zachowywać profesjonalnie, niemniej jednak usta miał szybsze niż logiczne myślenie i mówił to, co mu ślina na język przynosiła. Dopiero po jakimś czasie przyjdzie pora na zastanawianie się nad ewentualnymi konsekwencjami swojego zachowania. Ale nie teraz.
   – Jestem Harry – powiedział, instynktownie wyciągając dłoń przed siebie, jakby ich spotkanie przy organach miało stać się początkiem jakiejś głębszej i dłuższej znajomości. – Tak się składa, że już mi zapłacono za ten ślub – odpowiedział. Oczywiście to nie tak, że pieniądze by mu się nie przydały, bo z chęcią przygarnąłby kolejną sumkę, niemniej jednak mężczyzna zepsuł mu nieco humor, więc teraz Harry miał ochotę odpłacić się tym samym. – Myślę, że idealny świadek zgodziłby się wynieść głośniki – stwierdził. – Chodź za mną – powiedział, wymijając mężczyznę i kierując się w stronę schodów, by po kilkunastu sekundach znaleźć się na dole i zmierzać do zakrystii.

stanley dawson

[stanley dawson]

Stanley był konkretnym mężczyzną. Jeśli czegoś bardzo chciał, a cały świat wówczas mu mówił, iż jest to n i e m o ż l i w e do wykonania, on znajdywał sposób, aby było możliwe. Był tym typem, który doskonale nadawałby się do działu sprzedaży, albowiem miał ogromny talent do przekonywania ludzi, jeśli tylko miał na to ochotę. Urok osobisty i dobra gadka była jednym, ale warto było także wspomnieć o niezwykle męczącym charakterze, przy którym nie dało się przejść obojętnie.
Ludzie bowiem często się zgadzali dla świętego spokoju, a w głowie Stanleya absolutnie nie było to przeciwieństwo sukcesu. Wręcz przeciwnie, z jakiegoś powodu to właśnie w tych momentach czerpał jeszcze większą satysfakcję.
Niewiele więc rzeczy było mu w życiu szczególnie strasznych. Dywagacje na temat potencjalnego, własnego ślubu, nie wchodziły w grę, w końcu ochotnika, ani ochotniczki, na horyzoncie nie było. Zdawało się, że najważniejsze w tym momencie było doprowadzenie do ślubu Matthewa i Joanne w akompaniamencie melodii z Parku Jurajskiego, a przy okazji uświadomienie organisty, że dzisiaj jego miejsce nie było przy instrumencie. No i… jak na ignoranta przystało, Dawsona nie interesowało to, że byli w Domu Bożym i powinien mieć w sobie więcej ogłady. Jeśli Bóg istniał, to powinien go kochać dokładnie takim, jakim był, czyli bezczelnym, wyszczekanym i niezwykle czarującym.
Podpisane, Stanley Dawson.
Uniesiona brew do góry sygnalizowała drobne zaskoczenie, rozbawienie, ale może i pierwszą iskrę drobnego rozdrażnienia.
— Na pewno? Bo alfabet ma więcej liter, a ja mówiłem o motoryzacji, młody człowieku — uśmiechnął się m i ł o, zdecydowanie za miło, z premedytacją przechodząc do zaznaczenia różnicy wieku i własnej racji. Typowy Stanley. W ten sposób sobie właśnie zarazem gromadził przyjaciół, jak i wrogów. Tych drugich znacznie częściej. Dzieciak miał jednak szczęście, że znał Park Jurajski i wielkość całego przedsięwzięcia, bo to zdecydowanie kupowało sympatię starszego mężczyzny. Świadczył o tym jego uśmiech i kiwnięcie głową, bo choć sam nie był aż tak wielkim fanem serii jak Młoda Para, tak jednak miał szacunek do klasyków. Nienawidził za to Jumanji. — Doskonale, więc mogę liczyć na to, że zostawisz te organy w spokoju? — i najwidoczniej byłoby zbyt pięknie, gdyby do tego doszło, albowiem lada moment Harry wyciągnął karę ja tu tylko sprzątam i Stanley przewrócił oczami. — No tak, nowi pracownicy jak owce, pozostawieni sami sobie. Nawet w kościele. Jasny szlag — nie mógł iść się kłócić z proboszczem, bo chyba nawet jemu nie wypadało, chociaż… jeśli by się okazało, że facet był obecny, to Dawson był gotów podjąć rękawice i nie przejmować się żadnym, bożym immunitetem. W e s t c h n ą ł. I zdawałoby się, że całe to zmęczenie okazywałby dalej, gdyby nie kolejne słowa Harry’ego.
Dawson, pomijając całą otoczkę jakże w s p a n i a ł e g o charakteru, był też przede wszystkim typowym facetem z niezwykle wrażliwym ego.
I teraz — prychnął.
— Żartujesz? Przeniesienie głośników to pikuś. Prowadź — rzucił butnie, bo przecież nie zamierzał dać się namawiać. Jeśli od tego zależało dobro ślubu jego przyjaciół, to mógł się poświęcić i robić za kościelnego siłacza. Playlista w końcu też nie mogła się zmarnować, a te całe głośniki nie mogły być jakimś wyzwaniem. Przelotnie, acz pełnym zdecydowania gestem uścisnął jeszcze rękę Dilliona, znacznie drobniejszą, niż ta jego. — Stanley — odpowiedział, zbyt skupiony na nowym zadaniu, by przejąć się faktem rozpoczynania nowej znajomości. — Nie umiesz robić biznesu. Mógłbyś przygarnąć premię, a teraz to nic z tego — oznajmił, najwyraźniej zupełnie nie doceniając przyzwoitości, uprzejmości i uczciwości młodego organisty. Stanley chodził w końcu po tym świecie wystarczająco długo, by wiedzieć, że zwyczajowo uczciwość wcale nie popłaca.
Wedle polecenia ruszył do zakrystii prosto za Harry’m, korzystając z okazji, że miał przed sobą całkiem niezły widok i zupełnie bezczelnie mógł się przyjrzeć zgrabnemu tyłkowi, odzianemu w dość obcisłe, eleganckie spodnie. Młodzieniec również byl w typie Dawsona, albowiem prezes lubił chłopców w typie twinków. Nie miał jednak czasu na to, by go zbajerować.
— To tutaj załatwia się te wszystkie kościelne interesy? Te bezbożne również? — uśmiechnął się kpiąco, acz żartobliwie, gdy drzwi do bocznego pomieszczenia stanęły przed nimi otworem, a Dawson od razu odnalazł wzrokiem wspomniane głośniki. Najwyraźniej zapomniane przez Boga, bo oblepione kurzem i nie chciało mu się wierzyć, że działające. — Macie tu jakąś szmatę? Będę miał cały brudny garnitur — burknął, ściągając pospiesznie marynarkę i podwijając rękawy od białej koszuli.
Cóż, czekało go kolejne poświęcenie i wyglądanie na ślubie jak cholerny brudas.

Harry Dillion

[Harry Dillion]

   Bycie konkretnym było bardzo dobrą cechą. Harry nie lubił otaczać się ludźmi, którzy nie wiedzieli, czego chcą od życia i nie mieli na siebie planów. Uważał bowiem, że od pewnego wieku kilka spraw należało mieć już poukładanych i wyznaczonych. Oczywiście mogło to wynikać z jego charakteru, bo chociaż był człowiekiem spontanicznym, który lubił chwytać dzień w swoje dłonie i wyrywać z niego garściami wszystko to, co miał do zaoferowania, to z drugiej strony, gdzieś tam z tyłu jego głowy, był obecny jasny plan na to, jak jego życie miało wyglądać.
   Już w pierwszej klasie liceum wiedział, że zostanie lekarzem i każdy kolejny rok był po to, by go do tego zbliżyć. Uczył się wytrwale i zacięcie. Oczywiście durzą przewagą okazała się pamięć fotograficzna, która sprawiła, że poświęcał na naukę zaledwie ułamek czasu, który musieli na to samo przeznaczyć inni. Nigdy nie czuł się z tego powodu źle, a wręcz przeciwnie, uważał, że został wręcz stworzony do tego, by leczyć ludzi. I jak się okazało, nie pomylił się, bo był świetnym lekarzem i zapowiadał się na równie doskonałego chirurga, którym pewnie by został, gdyby nie to, że przypomniał sobie o składanej przysiędze w nieodpowiednim miejscu i czasie. Chyba już do końca swojego życia, będzie uważać tamtą chwilę i decyzję za najgorszą w swoim życiu.
   – To odrobinę mi ulżyło, bo kończąc na C dochodziłem do wniosku, że musiałeś mieć szczęście, że przynajmniej jesteś przystojny – rzucił, odwzajemniając uśmiech, jednak w jego własnym nie było ani odrobiny innej emocji niż czyste rozbawienie. Lubił takie słowne potyczki i przekomarzania się. Brakowało mu ich w tych kościelnych murach, w których większość ludzi, z jakimi rozmawiał, zdawała się mieć potężnego kija w tyłku. Kościoły miały jednak to do siebie, że wymuszały na ludziach konkretne zachowania. Ludzie poważnieli i praktycznie zmieniali swoje osobowości tak diametralnie, że czasami trudno było uwierzyć, że osoba w kościele i ta, która za chwile z niego wyjdzie, to te same postaci. Niewielu było w stanie się oprzeć tej aurze. Być może coś kryło się w świętych kadzidłach, których aromat ciągle unosił się w świątyni.
   – Ależ naturalnie, zrobię wszystko co w mojej mocy, by uczynić ten dzień niezapomnianym dla pary młodej, nawet jeśli oznacza to puszczenie muzyki ze Spotify czy innego apple’a – kiwnął głową w stronę mężczyzny. No bo prawda była taka, że pomimo faktu, iż żałował, że nie będzie dane mu zagrać Marszu Weselnego, który ćwiczył przez kilka ostatnich dni, to nie miał zamiaru zostać osobą, która popsułaby ten wyjątkowy dzień. Nawet jeśli osoby, które miały brać ślub pewnie rozwiodą się w ciągu kilku najbliższych lat. Jeśli wierzyć statystykom, oczywiście.
   Syknął lekko, odwracając się w kierunku mężczyzny.
   – Będąc przed ołtarzem Wielki Brat widzi i słyszy wszystko – uniósł palec do góry wskazując na żyrandol, jakby właśnie tam siedział teraz Bóg we własnej osobie. Szybko klasnął jednak w dłonie, gdyż jego plan się powiódł.
   – Tak właśnie sądziłem, że mężczyzna twojej postury bez problemu poradzi sobie z głośnikami – uradował się, na powrót kierując w stronę zakrystii. No bo jemu przez myśl nie przeszło, by męczyć się ze sprzętem samemu. Nie chciał nawet męczyć się w duecie, chociaż zakładał, że właśnie tak się to wszystko skończy. Głośniki nie były na szczęście ciężkie i dałoby się je przenieść, albo chociaż przesunąć, samemu, jednak były wyjątkowo nieporęczne. A czas ich gonił, bo wkrótce uroczystość miała się zacząć. – Jestem tylko prostym organistą i sługą Bożym, ale szybko się uczę, więc możesz być moim nauczycielem biznesu – zaśmiał się chicho, ale wdzięcznie. Ze względu na swoją pamięć nie kłamał z tym, że chłonął wiedzę sprawnie. Do bycia biznesmanem brakowało mu jednak nie tylko umiejętności i wiedzy, ale przede wszystkim odpowiedniego charakteru, bo nie każdy mógłby sobie poradzić w tym świecie.
   – Mamy, mamy… nawet takie czyste – powiedział, zaglądając do szafy, w której mieściły się stare szaty kościelne ministrantów, którzy służyli pod ołtarzem. Niektóre z tych szat były już stare i podniszczone zużyciem, ale z jakiegoś powodu pastor nie miał ochoty ich wyrzucać, bo uważał, że jeszcze kiedyś mogą się przydać. No i trzeba było przyznać, że facet miał rację, bo właśnie w tym momencie, Harry wyciągał szaty i podał je Stanley’owi, który zdążył już nie tylko zdjąć marynarkę, ale i podwinąć rękawy. W tym wydaniu wydał się jeszcze bardziej atrakcyjny niż jeszcze przed chwilą.
   – Owszem to tutaj, jedyne miejsce w kościele, do którego boskie oczy nie zaglądają… bo Bóg nie lubi formalności i wypełniania papierków, a przynajmniej tak mówi nam pastor – kiwnął głową, przerzucając sobie przez głowę ministrancką szatę, która niemal idealnie opięła się na jego koszuli. On również nie miał ochoty się pobrudzić. Trzecią szatą okrył górę głośnika, który rzeczywiście był nieco zakurzony. Musiał pamiętać o tym, że gdy już uporają się z wyniesieniem sprzętu, to będzie musiał go szybko przetrzeć wilgotną ścierą, żeby się znośnie prezentował.
   – No to na trzy i ze zgiętych kolan, żebyś sobie czegoś nie uszkodził – kiwnął głową, samemu przygotowując się do podniesienia głośnika. Oczywiście odbił piłeczkę, zaznaczając wiek mężczyzny.

stanley dawson

[stanley dawson]

Siedmioletni Stanley Dawson chciał być astronautą, bo to było c o o l i tata wtedy mówił, że zarabiają dużo, są szanowani i świat ich generalnie szanuje. Poza tym; nosili fikuśne stroje i ogromne hełmy, a Dawsona to chyba zawsze ciągnęło do trochę dziwnych rzeczy. Teraz, gdy miał już lat czterdzieści, w zasadzie też mógłby zostać astronautą.
Głównie po to, aby wylecieć z tej planety w pizdu.
Nie miał jednak czasu — w swoim ogólnym zabieganiu życiowym — na długie zastanawianie się nad tym. Bycie tęgą głową sprawiało, że kalendarz uginał się od spotkań i czasu wellness, a w wolnych chwilach, jak ten idiota, próbował dobić targu z cholernym organistą i doprowadzić do spełnienia ślubnych marzeń swoich przyjaciół.
Och, ależ on zdecydowanie był na ten świat za dobry!
— Bardzo śmieszne — b u r k n ą ł w odpowiedzi, zupełnie nie tak, jak powinien odpowiedzieć dorosły facet na podobną obelgę. Doskonale widział, że Harry sobie żartuje (i nawet docenił to odbicie piłeczki, na które Dawson magicznie nie znalazł odpowiedzi), ale nienawidził, gdy to nie on kończył dany wątek. Zwyczajnie się to z nim kłóciło. A MIMO TO, kącik ust mężczyzny drgnął do góry, bo w całej tej absurdalnej sytuacji trafił przynajmniej na bożego sługę, który potrafił się śmiać.
— Że niby muzyka ze spotify czy apple’a jest gorsza? Daj spokój. Żyjemy w XXI wieku. Piosenki AI są popularniejsze niż raperzy z soundclouda — machnął ręką. Jak na s t a r e g o typa, Dawson był niezwykle obyty z technologią, trendami i tym, co raczej powinno znać Gen Z, a może zwyczajnie był tak wyjątkowy. To nie tak, że gardził muzyką na żywo, klasykami, orkiestrą, operą i filharmonią, ale chyba nie był na tyle poważny, by rzeczywiście czerpać z tego prawdziwą rozrywkę.
Lepiej się bawił do ironicznych piosenek o nurku kosmicie, choć przyznawać się nie zamierzał.
— Wybacz mi, Panie, bo zgrzeszyłem, myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem — wymamrotał pod nosem, wznosząc oczy ku sufitowi, zanim przewrócił teatralnie oczami i ruszył prosto za organistą. Stanley nie był wierzący. Szanował całą instytucję, święte miejsce i tak dalej, ale dla niego był to po prostu chłodny, ozdobny budynek z symbolami religijnymi i dziwnymi ludźmi, a modlitwy literaturą. Ot co.
Ignorant.
Oczywiście, że Harry łechtał jego ego; jak każdy facet, Dawson bardzo lubił chwalenie jego mięśni, twarzy, poczucia humoru, rozmiaru fiuta i ruchów bioder. Lubił się prężyć przed innymi, bo nieskromnie mówiąc, miał c z y m, a przy okazji był na tyle próżny, aby nie podziękować, tylko się uśmiechnąć.
— Nauczyć cię mogę wiele — i to najprawdopodobniej nie tylko biznesu, a przy okazji wielu innych rzeczy, których Dillion mógł się domyślić. I wszystko szło doskonale, nawet początek tego niewinnego flirtu, dopóki młodzieniec nie wyciągnął szat ministrantów. Stanley z początku pomyślał, że zamierza je potraktować jako szmaty do wytarcia głośników, ale w tym samym momencie Harry jedną z nich założył na siebie. Stanley uniósł wysoko brwi, prychnął i gwałtownie pokręcił głową. — Nie ma mowy, że to na siebie włożę — jakieś s t a r e ł a c h m a n y. W życiu Toronto! Podejrzliwie przyglądał się młodzieńcowi, łapiąc za jeden z głośników, ale wtedy gwałtownie zmarszczył nos przez ilość kurzu i momentalnie brudne ręce. Wywrócił oczami i szatę jednak założył. — Ani słowa nikomu, jasne? I musimy to zrobić szybko, bo jak ktoś mnie zobaczy, to cię pozwę — wcale nie, ale było to żenujące.
Rosły facet w przykrótkiej, brudnej szacie ministranta, co sięgała przed kolano. No kurwa!
Głośnik podniósł szybko i wynosił go jeszcze szybciej, słuchając instrukcji Harry’ego, gdzie powinien sprzęt postawić.
— Nic mi nie strzeliło… jeszcze. A pastorowi bym nie wierzył i na twoim miejscu się tam sam też nie zapuszczał — stwierdził, stawiając głośnik i zaraz podszedł do Harry’ego, aby drugi wziąć od niego i też go przenieść. Co się będzie chłopiec męczył. Za śliczny na to był. — Mamy… kurwa, mało czasu. Gdzie jest łazienka? — bo przecież musiał się jakoś poprawić, skoro lada moment miała być ceremonia, a z dworu już słyszalny był gwar rozmów gości weselnych.

Harry Dillion

[Harry Dillion]

   Za dzieciaka Harry chciał być księżniczką. Czytał i oglądał bajki, które pokazywały mu, że koniec końców księżniczki dostawały swoje szczęśliwe zakończenia. Nie powinno więc nikogo dziwić, że i on chciał jedno dostać dla siebie. Mógł nawet sprzątać, byle tylko poznać bogatego księcia. Niestety prawdziwe życie nie jest takie łaskawe, nawet jeśli chłopak myślał, że mu się poszczęściło, bo jego kariera się rozkręcała, to los i tak znalazł sposób, żeby kopnąć go w dupę.
   No ale nie było powodów, by rozpamiętywać to teraz. Nieznajomy Stanley dostarczył mu rozrywki, której Harry’emu brakowało, odkąd się tutaj pojawił. Bo w sumie jedyną rozrywką i formą relaksu, jaką miał, było granie na organach i czytanie książek, jednak zarówno w jednym, jak i drugim wypadku miał dość mocno ograniczony wybór. No ale zawsze mogło być przecież gorzej! Pan detektyw, który musiał go pilnować, przypominał mu, że nie powinien narzekać, bo równie dobrze mógłby teraz leżeć w rowie z rozciętym gardłem lub dziurą w głowie, a nie udawać organistę i pożal się Boże wikarego. Chociaż w to drugie chyba nikt mu nie wierzył, bo poza zamiataniem podłóg i graniem na organach w kościele nie sprawował żadnych obowiązków.
   – Pięknie, od razu lepiej – powiedział, kiwając głową słysząc słowa jego modlitewnego wierszyka. Harry nie był osobą wierzącą. Dobrze szło mu udawanie, a jego pamięć fotograficzna była w tym niezwykle pomocna, bo niemal od razu nauczył się potrzebnych modlitw i kilku przydatnych cytatów z Pisma Świętego, którymi rzucał od czasu do czasu, co utwierdzało wątpiących w jego kłamstwie. I w sumie śmieszyło go to niesamowicie, że tak jawnie i sprawnie przychodziło mu kłamanie w kościele. No ale skoro jeszcze nie uderzył go piorun, to Bóg chyba musiał przymykać na niego oko.
   Harry musiał udawać i chociaż ciągłe modlitwy i przebywanie pod ołtarzem nie przybliżyły go do wiary, to nabrał pewnego poszanowania dla budynku, w którym pracował. Bo jakby nie było, była to piękna i zabytkowa budowla, której urok potrafił docenić, nawet jeśli niekoniecznie zgadzał się z tym, że powinna ona otrzymywać status większy niż szpitale lub piekarnie.
   – Świetnie, akurat szybko się uczę – powiedział, co nie było kłamstwem. Domyślał się jednak, że nie o zdobywanie nowej wiedzy chodziło. Nie przeszkadzało mu to jednak. Stanley był w jego typie i Harry, gdyby okoliczności były inne, to pewnie z chęcią zapomniałby wszystkiego, co wiedział i pozwoliłby się uczyć mężczyźnie z czego tylko by mu pasowało.
   Przywdziewając ministralną szatkę, czuł, jak ta opina się na jego ramionach. Skrojona była bowiem na nastolatka, a nie na kogoś, kto już od dłuższego czasu przestał dojrzewać. Niechcący, niemal instynktownie przeniósł spojrzenie na Stanleya, któremu szatka opinała się dokładnie w tych miejscach, w których powinna… a raczej nie powinna, ale nikt by pewnie nie narzekał na ten widok. Nie było to wygodne, nie było zbyt praktyczne i na pewno było ogromnie komiczne, że dwóch rosłych typów, przywdziało na siebie przykrótkie, białe, koronkowe prawie sukieneczki.
   – Ale słuchaj… przyciasna szatka podkreśla to, co powinna. Nawet lepiej niż ta twoja koszula – zaśmiał się, obserwując jak mężczyzna zmaga się z głośnikami. Jego uśmiech poszerzył się jeszcze bardziej, gdy zrozumiał, że Stanley ma zamiar wynieść te głośniki samodzielnie, wyręczając go. No pięknie, wystarczyło więc połechtać odpowiednio jego ego, by całą robotę zrobił za niego. Nie chciał jednak stać z boku, więc namoczył jedną ze ścierek i zaczął przecierać głośniki z kurzu. Ogarnięcie wszystkiego, a więc ustawienie i podpięcie głośników, zajęło im na szczęście zaledwie kilka minut.
   – Chodź za mną – powiedział i zaczął prowadzić mężczyznę w kierunku łazienek, które na szczęście nie były daleko. Otworzył drzwi, zaświecił światło i stanął twarzą w twarz z lustrem, które wisiało tuż naprzeciwko nich. Nie byli przesadnie brudni, ale widać było po nich, że zmagali się z zakurzonym sprzętem. Harry namoczył ręcznik papierowy i zaczął przecierać sobie twarz z kurzu, który delikatnie łaskotał go po policzku.
   – To skąd znasz państwa młodych – zaczął z ciekawości, bo wspólne stanie przed lustrem w kiepsko oświetlonym kiblu było zbyt niezręczne, by się nie odezwać.

stanley dawson

[stanley dawson]

Do dość długiej już listy życiowych dziwnych sytuacji Stanley spokojnie mógł dopisać tą, w której obecnie się znajdował; w całym swoim życiu nie pomyślałby, że natrafi w kościele na młodego organistę, z którym przyjdzie mu się przekomarzać i nosić głośniki. I to wszystko przed ślubem swojego dobrego kumpla! Los to potrafił być przewrotny, a biografia Dawsona z całą pewnością mogła być szalenie zabawna. Gdyby tylko chciałoby mu się ją kiedykolwiek napisać.
Do tej pory myślał, że po pracownikach kościoła wymaga się… trudno było mu to określić. Większej bogobojności? Bycia cichymi i podprządkowanymi? Coś w ten deseń; Harry, z kolei, ewidentnie nie należał do typowego, nudnego duchownego (nie był duchownym, ale mówiąc o kościele mówiło się raczej głównie o księżach) i wcale się nie krył z bezczelnym obczajaniem mięśni Dawsona (podobnie jak on z obczajaniem jego tyłka, gdy schodzili po schodach). To sprawiało, że w głowie Stana pojawiała się jeszcze bardziej irracjonalna myśl, której nie mógł się pozbyć, no ale…
Może wcale na ten ślub nie musiał iść sam, a przy tym uniknąłby idiotycznej próby swatania go przez Joanne z jej dziwnymi koleżankami. O Boże, tam to dopiero jedna była gorsza od drugiej.
— Ta? W tych romansach dla smutnych ludzi pewnie teraz powinien paść tekst podoba ci się to, co widzisz? Chcesz zrobić zdjęcie? Zostanie na dłużej — specjalnie zniżył głos, zerkając na Harry’ego zza ramienia, ewidentnie robiąc sobie żarty, ale już wszyscy ustalili, że Stanley był trochę d zi w n y i lepiej było nie pytać, skąd zna wersy z romansów dla smutnych ludzi.
Tych, w których sceny seksu były opisane żenująco i zarazem z zupełnie nierealnymi długościami penisa.
I nogami mokrymi aż do dużych palców u stóp.
Wracając — Stanley po zakończeniu całego tego noszenia, z radością ruszył w kierunku łazienki i cicho przy okazji odetchnął, bo potrzebował przemyć twarz, ręce, pozbyć się tej karykaturalnej szaty i doprowadzić się do porządku. Miejsca w klitce było na tyle mało, że stojąc obok Dilliona stykał się z nim ramieniem, a gdy pochylał się po ręcznik papierowy, Harry mógł doskonale wyczuć intensywny zapach drogich perfum. Idąc w jego ślady, Stanley zaczął przecierać twarz, zanim nie spojrzał na niego w lustrze.
— Studiowałem z Mattem. To mój najlepszy kumpel. Jak brat — odparł, zwilżając usta i po ogarnięciu twarzy (wraz z wygładzeniem zarostu) zrzucił z siebie szatę, rozwijając znowu rękawy i starając się naciągnąć materiał, by go prowizorycznie wyprostować. — Chcesz też poznać? Niezły gość. Już zajęty, jak widać, ale Joanne też jest czasami spoko. Gorsze ma koleżanki. Tort będzie z karmelową chrupką i frużeliną malinową. To co? — rzucił nagle, ni stąd, ni zowąd, racząc Harry’ego swoim popisowym uśmiechem w lustrze.
Nie mógł przecież odmówić.
A i tak wyglądał odświętnie, gotowy na granie na ślubie, które nie dojdzie do skutku. No chyba, że już w trakcie wesela.

Harry Dillion

[Harry Dillion]

   Harry nie był bezczelny, ale bezpośredni. Wiedział jednak, że pewne grono osób potrafiło mylić te dwie cechy charakteru, zwłaszcza jeśli nie byli przyzwyczajeni do tego, że w ich towarzystwie pewni ludzie pozwalają sobie na więcej. Cóż… Dillion nie był przyzwyczajony do trzymania języka za zębami zwłaszcza wtedy, gdy czuł, że może sobie pozwolić na więcej. Stanley sprawiał też wrażenie osoby, któremu kąśliwe komentarze i przekraczanie granic nie przeszkadzały. No a Harry potrzebował takiej rozrywki i gry słów, na którą nie mógł sobie pozwolić z proboszczem.
   Mógł podzielać jego opinię na temat tego, w jaki sposób należało się zachowywać w kościele. Ludzie uważali to miejsca za święte, chociaż Harry nie podzielał tej opinii, to bez wątpienia starał się zachowywać tak, jak tego po nim oczekiwano. Gdyby w kościele znajdowały się inne osoby, to nie byłby taki pewny i odważny. Musiał sprawiać dobre wrażenie.
   Nie zapomniał jednak, że wkrótce miał odbyć się ślub, a ich czas na przygotowanie się kończył. Ciągle musieli połączyć się z telefonem Stanleya i przetestować, czy wszystko działało tak, jak powinno. Oczywiście nie miał co do tego wątpliwości. Nie raz był świadkiem tego, jak podpinano te głośniki i często robiły to osoby, które nie znały się na elektronice i technologii, więc oni nie powinni mieć z tym najmniejszych problemów. Był więc spokojny, chociaż czuł na sobie presję czasu.
   – Akurat mam pamięć fotograficzną, wszystko co widzę zostaje ze mną na długie, długie chwile – zaśmiał się do swojego odbicia w lustrze. Dla wielu ta umiejętność mogłaby wydawać się niezwykle przydatna. Wiedział o tym, bo wiele osób mu jej zazdrościło. Wiązała się ona jednak z niezliczonymi problemami. Głowa Harry’ego pełna była wspomnień i obrazów, których chciałby się pozbyć, ale nie mógł. Jedyne co był w stanie zrobić, to ignorować je i starać się nie przywoływać ich na wierzch. Zakopywał złe wspomnienia głęboko, gdzie nawet jemu ciężko było się do nich dokopać. Czasami powracały one, najczęściej wieczorami, gdy nie miał nic innego do roboty niż na dryfowaniu w swoich myślach.
   – To miło – przyznał, chowając swoja nostalgię za sztucznym uśmiechem. Sama świadomość tego, że inni posiadali znajomych bolała go, chociaż oczywiście nie powinna. Nie powinien zazdrościć mężczyźnie takiemu, jak Stanley, że ma bliskich przyjaciół. No ale jednak to robił. Gdzieś głęboko ścisnęła go nostalgia, a przed oczami wyświetlił się film wspomnień, pokazujący jak dobrze bawił się ze swoimi najbliższymi w Nowym Jorku. To nie było łatwe miejsce do życia, jednak było czymś, za czym tęsknił.
   Pewnie by się rozpłakał, gdyby nie kolejne słowa mężczyzny. Zaśmiał się jednak płytko, lecz jego śmiech odbijał się głucho od ścian łazienki i rozchodził po niewielkim pomieszczeniu.
   – Pewnie – zgodził się, w sumie bez zastanowienia. – Kogo mam udawać? – zapytał. W końcu udawanie, jak się okazało, przychodziło mu z niebywałą łatwością.

stanley dawson