[javier perez]

Zmiana dłużyła mu się tego dnia niemiłosiernie. Miał wrażenie, że nigdy się nie skończy. Zmęczenie stopniowo przejmowało całe jego ciało, powieki ciążyły coraz bardziej, a litry najtańszej kawy z ekspresu w przydrożnej jadłodajni buzowały mu w żyłach, chociaż już dawno przestały przynosić jakikolwiek efekt. Dopił resztkę kolejnego kubka, odstawił go na blat i w końcu podniósł się ze stołka, ruszając w kierunku samochodu. Pod znużeniem czaił się gniew, którego nie potrafił uciszyć. Domyślał się, że jego żona znalazła sobie jakiegoś nowego kochasia. Prawdopodobnie pierwszego. Byłby ignorantem i pieprzonym hipokrytą, gdyby miał jej to wyrzucać. Sam zdradzał ją nieraz przez ostatnie piętnaście lat, wracając później do domu, jak gdyby nigdy nic. Tyle że ona była jego. Nie chciał się nią z nikim dzielić, a ten zwierzęcy instynkt odzywał się w nim na tyle mocno, że coraz trudniej było mu nad sobą panować.

Po zaparkowaniu zatrzasnął drzwi samochodu i ruszył w stronę domu. Gdy tylko przekroczył próg, do jego nozdrzy dotarł zapach pysznego jedzenia. Co jak co, ale Maria jako kucharka była zajebista. Na stole zawsze czekały jakieś niesamowite porcje, od których trudno było oderwać wzrok. Nic nie szkodziło, że pół godziny wcześniej opił się kawy. Dla jej potraw zawsze znajdował drugi żołądek. Postawił teczkę z dokumentami na szafce przy wejściu, zsunął buty i wszedł głębiej. - Hola, mi corazón - rzucił w jej kierunku. Rzadko zwracał się do niej po imieniu. Robił to właściwie tylko wtedy, kiedy był naprawdę wkurwiony. Podszedł od tyłu, położył dłonie na jej biodrach i musnął ustami kark. Jej słodkie perfumy przebijały się przez aromat gotowanego jedzenia, drażniąc jego zmysły bardziej, niż powinny. Dopiero po chwili odsunął się od niej i usiadł przy stole, chwytając leżącą tam gazetę. Odruchowo zaczął przeglądać kolejne strony, co jakiś czas spoglądając ponad nimi na swoją żonę.

Kiedy odwróciła się, żeby po coś sięgnąć, uniósł brew znad gazety. Wyglądała naprawdę p i ę k n i e. O wiele lepiej niż jeszcze kilka miesięcy temu. Promieniała, dbała o siebie, nosiła ubrania, które idealnie podkreślały jej sylwetkę. Zmieniła się. I właśnie to uderzyło go najmocniej. Złość powróciła niemal natychmiast. Doskonale wiedział, że nie robiła tego dla niego. Robiła to dla innego mężczyzny. Młodszego mężczyzny. Czy ona naprawdę miała go za takiego idiotę? Myślała, że nie zauważy? Że nie dostrzeże, jak kobieta, która jeszcze niedawno niemal zupełnie przestała o siebie dbać, nagle zaczęła wyglądać jak milion dolarów? Ha. Dobre sobie. Palce zacisnęły się na gazecie, gniotąc papier pomiędzy nimi. - Maria, czy ty naprawdę masz mnie za jakiegoś idiotę? - wydusił w końcu, nie potrafiąc ukryć frustracji. - Date la vuelta cuando te hable. - Podniósł się z krzesła i zrobił kilka powolnych kroków w stronę żony. Dawno nie czuł czegoś podobnego. Takiej złości, zazdrości i tego kurewskiego pociągu do niej, który pojawił się nagle, uderzając z siłą, z jaką nie potrafił już walczyć...

𝓶𝓲 𝓪𝓶𝓸𝓻𝓬𝓲𝓽𝓸

[Maria A. Perez]

007

( 𝓼 𝓽 𝔂 𝓵 𝓮 )

Lubiła gotować, praktycznie wychowywała się w kuchni przy spódnicy mamy i babci. Hiszpańska kuchnia towarzyszyła ich rodzinie przez większość czasu, nic dziwnego, że gdy nadarzyła się okazja wyjścia z domu, dzieciaki korzystały z czegoś lokalnego, a najchętniej to zajadały się fast foodami. Jednak gdy Maria gotowała w domu to dwie rzeczy były niezmienne: zapach i melodia. Od progu dało się wyczuć, że hiszpańskie aromaty unoszą się w powietrzu podobnie jak melodia rozbrzmiewająca w tle. Melodia, która była jej ucieczką od kanadyjskiej chłodnej aury. Gitarowe brzmienia przeplatane delikatnymi rytmami bębnów przywoływały wspomnienia kojarząc się jej z ciepłymi wieczorami spędzonymi w Barcelonie i chwilami, gdy te brzmienia były nie tylko melodią, a tłem ich pocałunków skradanych przy kuchennym blacie. Muzyka choć teraz brzmiała tak samo, to między nimi wiele się zmieniło. Chłód wkradł się między nich i żadna hiszpańska melodia nie potrafiła tego ocieplić.
Hola, mi corazon, rzucone na powitanie straciło na wiarygodności, a dotyk nie wprawiał ciała w przyjemne drżenie. Czując jego dłonie na swoich biodrach spięła się, a ciepło oddechu na jej karku, które kiedyś przecież potrafiło rozgonić wszelkie troski, teraz budziło w niej jedynie zniecierpliwienie. Magia wymknęła się wraz z nim i jego nocnymi ucieczkami między nogi w ramiona innych kobiet. Przez wiele lat — zbyt wiele, prawdę mówiąc — udawała, że nie widzi jego ucieczek, śladów pozostawionych na jego koszulach, że nie czuje zapachu damskich perfum, które z pewnością nie należały do niej. Udawała, że ta pustka w jego oczach jej nie rusza.
Ruszała.
Długi czas próbowała sklejać te wszystkie pęknięcia, tak jak skleja naczynia w swojej pracowni złotym lakierem. Może łudziła się, że blizny dodadzą im uroku. Może była naiwna wierząc, że jeszcze uda się wrócić do tego co było. Dźwigała to początkowo dla nich, z czasem dla dzieci, a teraz? Teraz zrozumiała, że nie może ciągle próbować skleić wazy, gdy jedna osoba ciągle ciska nią o ziemię. Wcale się z tym nie pogodziła, zwyczajnie straciła wiarę. Wiarę w niego. Wiarę w nich. Musiała znów uwierzyć w siebie.
Uwierzyła, ale nie stało się to z dnia na dzień, nie przyszło do niej wraz z powiewem młodości, która ją zachwyciła i porwała, w romans uwikłała. Dzieci podrosły, a ona miała więcej czasu dla siebie. Zaczęła poświęcać więcej czasu swojej pracy, wychodzić z domu, uczęszczać na tańce. Faktycznie zaczęła o siebie bardziej dbać — dla siebie, ale on tego nie rozumiał, prawda? Bo przecież kobieta nie może rozkwitnąć sama dla siebie? Zawsze musi chodzić o mężczyznę. Typowe.
Czy ty naprawdę masz mnie za jakiegoś idiotę?
Nie zareagowała od razu, spokojnie dokończyła krojenie pomidora słysząc w tle szelest gniecionej gazety. Zaskoczył ją jego ton, władczy… nieco zachrypnięty. Nie zamierzała jednak dać się wytrącić z równowagi.
Date la vuelta cuando te hable.
Uniosła deskę zsuwając z niej pomidory do miski i powoli odłożyła zarówno ją, jak i nóż. Sięgnęła po ścierkę przecierając dłonie o materiał i dopiero wtedy odwróciła się opierając biodrem o blat i krzyżując ręce na piersi.
— Za idiotę? — zapytała nie rozumiejąc, o co mu chodzi. — No, Javier. Nunca te he considerado un idiota — choć pewnie wiele gorszych słów kierowała pod jego adresem w niejednej kłótni, nie mówiąc już o własnych myślach.
Przyglądała się mu uważnie, widziała ten przypływ złości, który plątał się w jego rozżalonych oczach. Coś nowego, doprawdy fascynujący widok, ale Maria nie zamierzała ulec jego frustracji. Ze spokojem się mu przyglądała, choć nie miała pojęcia do czego zmierza i skąd to nagłe poruszenie. — The Painted Lady. Znajomy adres, prawda? — zapytała, postanawiając zbić go z tropu.
I kto kogo miał za idiotę?
𝓑𝓲𝓮𝓷𝓿𝓮𝓷𝓲𝓭𝓸 𝓪 𝓬𝓪𝓼𝓪, 𝓭𝓮𝓽𝓮𝓬𝓽𝓲𝓿𝓮 ⋆˚࿔

[javier perez]

Zdawał sobie sprawę ze swoich wybryków. Przecież nie zdradzał żony od kilku miesięcy. Robił to od lat. Rutyna i nuda, które wkradły się nie tylko do ich domu, ale też do związku, sprawiły, że zaczął szukać ekscytacji gdzie indziej. Czy pomagało? Może przez chwilę. Dla Javiera seks był tylko seksem, niczym więcej. Uczucia nie wchodziły w grę, bo tym szczególnym poczuciem miłości, choć może trudno było w to uwierzyć, darzył tylko i wyłącznie Marię. Tamte kobiety miały służyć mu jedynie do poczucia ulgi. Do wyzbycia się frustracji, którą czuł każdego dnia w pracy, a której, choć nie zawsze mu wychodziło, nie chciał wyładowywać w domu.

Najbardziej nie podobało mu się jednak to, że jego żona naprawdę miała go za jakiegoś kretyna. Za kogoś, kto nie wykorzystałby swoich kontaktów, żeby dowiedzieć się, z kim widywała się, kiedy go nie było w domu. Czy naprawdę myślała, że ten jej romansik ze szczeniakiem, a do tego chłopakiem ich córki, nie wyjdzie na jaw? Nie zamierzał niczego mówić Aurelii. Musiała na własnej skórze poczuć, jak smakowało złamane serce, ale jeśli miała dowiedzieć się o tym również od własnej matki, która tak perfidnie zabawiała się kimś innym pod jego dachem? Na to nie mógł pozwolić. Zwłaszcza że teraz, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, chciał o nią zawalczyć.
Maria Perez była tylko i wyłącznie jego.
Jeżeli potrzebowała tego epizodu, żeby odnaleźć samą siebie, so be it, ale on nie zamierzał tak łatwo odpuszczać. Chciał tylko, żeby powiedziała mu prawdę. Żeby nie chowała się za tymi nowymi, barwnymi ubraniami, czerwoną szminką i pięknie rozwianymi włosami. Kiedyś starała się tak dla niego. Kiedyś to on był tym, dla którego chciała wyglądać dobrze. A teraz? Teraz robiła to wszystko dla tego gówniarza.

Krew go zalewała.
Dlatego nie wytrzymał. Hamulce puściły, a on zażądał, żeby spojrzała na niego, kiedy do niej mówił. Słuchał jej uważnie, podchodząc odrobinę bliżej z każdym kolejnym słowem. Na końcu nawet parsknął śmiechem. - Ah, ¿nunca me has considerado un idiota? - zapytał z niedowierzaniem. Widział po jej spojrzeniu, po tym, jak stała, że miała jeszcze coś w rękawie. I po chwili okazało się, że się nie mylił. Rzuciła mu w twarz adresem, pod który niegdyś dość często uczęszczał. Uśmiechnął się wtedy krótko, prawie bezczelnie, podchodząc jeszcze bliżej. Nachylił się, wsuwając dłoń w jej ciemne włosy i zaciskając je lekko, tak by jej szyja bardziej się uwydatniła. - Ay, María, María - wymruczał cicho. - ¿Qué te gustaría escuchar? - Złożył na jej szyi powolny pocałunek, kładąc drugą dłoń na jej biodrze i przyciskając ją do siebie. - ¿Que solía ir allí a tomar algo después del trabajo? - zapytał, zanim musnął ją kolejny raz, drażniąc jej skórę swoim zarostem. - ¿O que me permitía acostarme con alguna mujer de vez en cuando porque mi esposa siempre estaba cansada? - Poluzował ucisk na jej włosach i przesunął dłoń na jej podbródek, zaciskając palce na tyle mocno, by musiała spojrzeć mu prosto w oczy. - Donnie Bowen to nie tylko chłopak Aurelii, prawda? - Mogli się tak bawić przez całą noc, a Javier? Miał cholernie dużo czasu.

𝗆𝗂 𝗉𝖾𝗊𝗎𝖾ñ𝖺 𝗍𝗋𝖺𝗏𝗂𝖾𝗌𝖺

[Maria A. Perez]

Maria Perez była jego.
Była jego żoną i matką jego dzieci.
Javier Perez był jej.
Całym światem. Jej wielką miłością, którą zapłonęła dawno, dawno temu pośród barcelońskich ulic skąpanych w słońcu. Mężem, przy którym czuła całkowite spełnienie do czasu, a także człowiekiem, który przez pewien czas był jedyną opoką w tej zimnej i kanadyjskiej rzeczywistości. Ojcem jej dzieci był też, troskliwym i dobrym, ale i zapracowanym — podobno — dla dobra ich wszystkich. Nie przypuszczała, że z biegiem lat stanie się jej utrapieniem. Że to on będzie jej bólem oraz jej samotnością, a ostatecznie powodem wszystkich tych pęknięć rysujących się na jej sercu, których nawet ona, znawczyni sztuki kintsugi, nie potrafiła posklejać na nowo.
Donnie Bowen nie był jej.
Nie był też tylko chłopakiem jej córki... a na pewno nie był nim w jej oczach, kiedy go poznała po raz pierwszy. W tłocznym i dusznym klubie, gdzie uświadomił jej, że wciąż można na nią spojrzeć w taki sposób, o którym jej mąż dawno już zapomniał. Na nowo rozpalił ogień, którego jej własny mąż nie potrafił podtrzymać… może był zbyt zmęczony? Albo zbyt zajęty wzniecaniem ognia między nogami swoich kochanek, ale nie o nim mowa, a o Donniem, który jednej nocy stał się jej przebudzeniem z tego zimowego kanadyjskiego snu, a innego dnia stał się jej największym zagrożeniem, bo finalnie okazał się chłopakiem Aurelii. I nie to w tym było najgorsze, a fakt, że dla Marii nigdy nie był tylko nim. Był powiewem świeżości, tchnieniem życia, sekretem, którego nie chciała wyjawiać ani przerywać.

Krew go zalewała. Widziała to, ale nie rozumiała prawdę mówiąc. Po tylu latach spokoju i obojętności do ich domu i małżeństwa wdarło się coś zupełnie nowego. Słabość do zielonookiego adonisa? Owszem, ale nie o tym mowa. Javiera coś ugryzło! Aż się zagotował, a ona tylko stała i obserwowała wracając pamięcią do swoich własnych wybuchów, gdy to ją krew zalewała i gdy to jemu z płaczem zdradę wypominała. Dobrze pamiętała jego obojętność, której jej nie szczędził, gdy po nocnych nieobecnościach i alkoholowym upojeniu zagrzewał miejsce na skraju łóżka z dala od niej. Może powinna odpłacić się pięknym za nadobne? Udawaniem, że nic się nie stało?

O b o j ę t n o ś c i ą .
Nie. Nie potrafiła być obojętna, kiedy zaczynał swoją demonstrację siły, choć początkowo próbowała. Chociażby wtedy, gdy poczuła szarpnięcie za włosy, a jego usta dotknęły jej skóry. Szorstki zarost drażnił jej skórę, a ona nawet nie drgnęła. Nie, gdy robił to w taki sposób. Nie, gdy takie słowa opuszczały jego usta. Była chłodna i niedostępna… a jednak okazało się, że Perez po wielu latach znów potrafił sprawić, że zrobiło się gorąco. Powoli czuła to palące ciepło w swoich żyłach.

Wściekłość czuła.

Co chciałabyś usłyszeć?
Że zwykłem tam chodzić na drinka po pracy?
Czy że pozwoliłem sobie od czasu do czasu przespać się z jakąś kobietą, bo moja żona zawsze była zmęczona?

Ręka świerzbiła ją, by go uderzyć. Nie wierzyła, że naprawdę te słowa wyszły z jego ust. Tych samych, które kiedyś czule całowały jej usta pomiędzy kolejnymi wyznaniami miłości. To było tak głupie, że aż śmieszne. Zaśmiała się, parsknęła prosto w jego twarz, na która zmuszona była patrzeć.
To prawda, była cholernie zmęczona trzymaniem w ryzach całego tego pieprzonego domu. Rodziny. W chwilach, kiedy on wolał chlać po barach i leczyć swoje zawodowe traumy między udami przypadkowych lasek wyrwanych w The Painted Lady. Miała do tego prawo, do cholernego zmęczenia, bo pilnowała by ich całe rodzinne życie nie rozsypało się w pył, gdy on emocjonalnie był niedostępny. Fakt, że próbował tłumaczyć własne skurywsyńsywo jej wycieńczeniem, było tak słabe, że zabrakło jej na moment słów iiiiii wtedy na dokładkę rzucił nazwiskiem Bowena.

Serce w piersi zabiło m o c n i e j.
W pamięci wciąż miała ich ostatnie rozstanie. Przy krzewie róży, w pośpiechu. Nie przyłapał ich, choć światło w jego sypialni zaświeciło się, gdy w pracowni rozległ się hałas. Więc skąd te przypuszczenia? Czy mógł widzieć kątem oka to zapatrzone w nią zielonookie spojrzenie, wtedy w kuchni podczas rodzinnego zapoznania? Czy mógł dostrzec te ukradkowe spojrzenia, gdy opowiadali o Barcelonie? Wiedziała, że nie mógł mieć niczego poza domysłami napędzanymi zazdrością.
Niczego nie miał.
Blefował.
Stał w kuchni rozgorączkowany i zazdrosny, ale poza domysłami nie miał nic. Gdyby tak było to zaraz przy wejściu na stół rzuciłby jej zdjęciami, bilingami z rozmów których nie prowadzili, czymkolwiek… zamiast tego stosował jakieś słabe chwyty próbując ją zastraszyć, ale Maria założyła maskę. Nie zamierzała się do niczego przyznawać, ani z niczego tłumaczyć.
Dać mu taką satysfakcję?
Nie ma takiej opcji.
Spojrzała na męskie palce zaciśnięte na brodzie i zahaczające o policzek, a później znów podniosła na niego chłodne spojrzenie. — Donnie Bowen? — powtórzyła spokojnie, choć z lekkim politowaniem. — Llegas más de una década tarde con estos celos — spóźniłeś się o kilkanaście lat z tą zazdrością; jak na to, że uwięził jej podbródek w dłoni mówiła całkiem wyraźnie i liczyła, że dobrze ją zrozumie, bo nie zamierzała się powtarzać. — Te están nublando la mente, Javier, si ves una amenaza en el novio de tu propia hija — mąci ci ona w głowie, Javier, skoro w chłopaku swojej córki widzisz zagrożenie; dodała niespiesznie sięgając dłonią do jego nadgarstka zaciskając ją.
Stanowczo.
— Suéltame — puść mnie; rozkazała mu czując, że i ją krew zalewa — Y no vuelvas a justificar el tirarte a otras mujeres con mi cansancio. Nunca más! — i nigdy więcej nie tłumacz moim zmęczeniem swojego rżnięcia innych kobiet, wysyczała napierając na jego nadgarstek próbując odsunąć jego dłoń od swojej twarzy. Nigdy więcej.
Poza swoimi domysłami nie miał nic, a ona nie zamierzała mu dać niczego więcej.

el hipócrita

[javier perez]

Nie był pewien, w którym momencie kariera zaczęła grać pierwsze skrzypce w ich związku. Mógłby przysiąc, że kiedy całował Marię w promieniach barcelońskiego słońca i składał jej obietnicę miłości aż po grób, naprawdę nie widział świata poza nią. Może po prostu się pogubił? Może świadomość tego, że ich słoneczny raj, przesiąknięty barwami, nocami przetańczonymi do samego rana i chwilami, w których wbiegali nago do zimnej wody, nie mogąc oderwać od siebie rąk, pewnego dnia zamieni się w ciemne, szare przedmieścia Toronto, była dla niego trudniejsza, niż kiedykolwiek chciał przyznać.

Kanada, w porównaniu do Hiszpanii, była smutnym krajem. Chyba nigdy się do niej nie przyzwyczaił. I choć to właśnie przeprowadzka była jego pomysłem, może gdzieś w głębi serca miał sobie za złe, że Maria pognała za nim tutaj, za lepszym życiem, a jedyne, co jej podarował, to samotność i zdradliwego męża. Mężczyznę, który nie potrafił się zachować. Który nie potrafił dotrzymać najważniejszej obietnicy, że zawsze będzie jej wierny. Może właśnie dlatego, widząc swoją małżonkę, która znowu rozkwitała, której garderoba ponownie zaczynała przypominać tę kobietę, w której zakochał się do szaleństwa, jedynym logicznym wytłumaczeniem wydawało mu się to, że poznała kogoś innego.

Oczywiście, że nie miał dowodów na Danny’ego. Nie był jednak głupcem. Odczytywanie myśli z twarzy innych ludzi przez ostatnie kilkanaście lat żmudnej pracy weszło mu w krew. Widział te spojrzenia. Widział ich wtedy, kiedy spoglądał przez okno. Miał jedynie nadzieję, że jego żona się złamie. Że przyzna się do wszystkiego, a on w końcu będzie miał możliwość wyrzucenia jej, jak bardzo był niezadowolony.

Perdolony hipokryta, huh?
Sam brał, ale dzielić to już się nie chciał.
Żałosne.
Nie pamiętał już, kiedy tak bardzo się zmienił. Gdzie był ten Javier, który zabrałby swoją żonę na spontaniczną kolację i obsypywał ją komplementami od chwili, gdy tylko przekroczyłaby próg? Gdzie był ten mężczyzna, który wracając z pracy do domu, zatrzymywał się w kwiaciarni i kupował taki bukiet, który przypominał mu o niej od samego rana? O tej Marii, z którą żegnał się w pośpiechu, składając szybki pocałunek pomiędzy jednym łykiem kawy a ugryzieniem tosta, przygotowanego przez nią w biegu, bo znowu spóźniał się do pracy przez to, że spędzili za dużo czasu pod prysznicem. Czemu to wszystko tak mocno go uderzało? Kurwa. Musiał być cholernie zmęczony.

Stał przy niej i czuł jej słodki zapach. Chciał, żeby się przyznała. Chciał mieć powód, żeby dalej się na nią złościć. Po prostu tego potrzebował. Jakaś część jego chorej, męskiej dominacji wiła się w klatce, w której kiedyś biło serce, a teraz została jedynie namiastka czegoś, co powoli znowu budziło się do życia. Szczególnie kiedy zdawał sobie sprawę, że naprawdę ją tracił. Zaciskał palce na jej brodzie, wpatrując się w jej brązowe tęczówki. Słuchał jej, a na jej słowa tylko zmarszczył brwi. Miała rację. Spóźnił się. Ale to, że miał tego świadomość, nie zwalniało go z pragnienia, żeby walczyć. Chciał jej pokazać, że jeszcze czuł. Że mimo wszystkiego nie wszystko w nim umarło. - Lo sé, quiero cambiar eso - odparł niskim głosem. - ¿Quizás tengo miedo de perderte? - Spojrzał na jej dłoń zaciśniętą na swoim nadgarstku. Prawie nic nie poczuł. Była przy nim taka drobna. Niedźwiedź ze swoją łanią. Mógłby przerzucić ją przez ramię i porwać do sypialni jak za dawnych czasów, ale teraz wiedział, że nie było to na miejscu. Chociaż, kurwa, była jego żoną. Tylko że… no właśnie.

Puścił jej podbródek i odsunął się od niej, opierając dłonie o stół. Stał tam przez chwilę, przyglądając się jej. Jej krągłościom. Pięknej twarzy, która przez dwadzieścia pięć lat tylko nabrała jeszcze więcej uroku. I wkurwiał się. Nie na nią, ale na samego siebie. Ah, jebać to. Podszedł do niej i położył dłonie na jej biodrach, przysuwając ją do siebie. - Lo siento, cariño - powiedział ciszej. Przesunął dłońmi wzdłuż jej ciała, aż w końcu ujął jej twarz. - Sé que no me lo vas a perdonar, pero voy a hacer todo lo posible para que recuerdes por qué te convertiste en la señora Pérez. - Zawahał się przez moment, ale zaraz przechylił głowę i musnął ustami jej policzek. - Jesteś moja.

Tylko moja.

mi rayito de sol

[Maria A. Perez]

Javier pojawił się w jej życiu nagle. Zupełnie niespodziewanie wpadła w jego ramiona trzymając w rękach błękitną wazę — skarb, który już na zawsze związany był z chwilą ich poznania i który na przestrzeni lat zdobył kilka pęknięć, które ona wypełniła złotą laką. Symboliczne, a jakie dosłowne zarazem! Od wielu lat próbowała utrzymać w całości ich małżeństwo, które wymykało się z jej rąk, łamało się, pękało. Naprawiała ją za każdym razem mając w pamięci ich poznanie. Chwilę, gdy wyrósł przed nią wysoki i charyzmatyczny mężczyzna, ze spojrzeniem, które przeszywało na wskroś. Przepadła pragnąc go już w tamtej pierwszej chwili, a w każdej kolejnej pragnąc go tylko więcej i więcej. Bez końca. Serce wyrywało się do niego, spędzając z nim każdą chwilę stał się jej nowym rytmem i nie chciała dopuszczać już do siebie myśli, że w którymś dniu będzie musiała nauczyć się żyć bez niego…
…a spodziewała się, że będzie. Nie wyobrażała sobie Kanady, choć pojawiała się ona w ich rozmowach coraz częściej i coraz to poważniej. Bała się. Pragnęła zamknąć ich w tej barcelońskiej bańce. Karmić go śmiechem, promieniami słońca i opiekanym chlebem z pomidorami. Nie chciała go wypuścić, dopuścić do głosu również. Kochali się wtedy do szaleństwa, jakby bała się, że gdy tylko się oddalą między nich wedrze się chłód. Jednak ten chłód wisiał nad nimi jak jakiś wyrok, a ją przeszywał lęk.

Lęk, którym on się zaopiekował.
Obiecał jej tyle pięknych rzeczy wtedy. Obiecał jej, że ta dziewczyna wychowana w wąskich, rozgrzanych i tętniących życiem uliczkach nie zatraci się w chłodnej kanadyjskiej codzienności. Obiecał, że będzie tam miejsce dla jej brzoskwiniowych plam, potarganych włosów i śmiechu, który zawsze był trochę za głośny, ale w Barcelonie akceptowalny i wręcz pożądany.

Niedotrzymane obietnice łamały serce.
Zgasła wtedy, gdy przestał widzieć ją jako kobietę, a zaczął traktować jako stały i pewny element swojego życia. Czuła, że przestał się starać; że nie patrzy na nią już tak jak kiedyś. Spojrzenie przestało rozpalać, a dotyk nie sprawiał, że czuła się jakby była jedyna na świecie. To on do tego doprowadził i pielęgnował tak długo, że teraz mógł zbierać żniwo.
Żniwo tych wszystkich nocnych wyjść, podczas których sięgał po alkohol i stołował się na mieście, a ją zostawiał z dziećmi, poczuciem samotności i odrzucenia. Wtedy nie czuł strachu przed utraceniem jej, huh? Zabawne, bo przecież każda taka noc była jak ciche zezwolenie, by kiedyś go opuściła. — Boisz się mnie stracić?! — gorzko się uśmiechnęła i prychnęła pod nosem obserwując jak w końcu puszcza jej podbródek i opiera się o stół. — A jednak konsekwentnie, dzień pod dniu robiłeś wszystko by mnie stracić — zauważyła kiwając głową z wyraźną dezaprobatą. Nawet jeśli już tego nie robił to uruchomił machinę, którą nie sposób zatrzymać. — No sé si tienes miedo de perderme a mí... — Nie wiem czy boisz się stracić mnie… bo przecież dawną siebie utraciła i zajęło jej sporo czasu, by zacząć do tej cząstki siebie wracać. Odzyskiwać dawną Marię. — O si tal vez tienes miedo de perder la sensación de que soy tuya... siempre esperando en la cocina — …czy może poczucia, że jestem twoja… zawsze czekająca w kuchni; była nieufna. Naprawdę coś czuł, czy to męskie ego nie potrafiło znieść myśli o porażce? O tym, że ktoś inny mógł zachwycać się nią w sposób, o jakim on sam zapomniał?

Przepraszam, kochanie.
W przeszłości oddałaby wszystko, za jedno takie przepraszam i za jeden taki wieczór. Czemu więc nie mogła oprzeć się wrażeniu, że spóźnił się dobrą dekadę? Drobna satysfakcja mieszała się z żalem w jej oczach, gdy wypowiadał kolejne słowa. Ciało pamiętało jego dłonie, a jego powolny dotyk, gdy przesuwał nimi wzdłuż jej ciała wywołał znajomy dreszcz, którego nie potrafiła kontrolować. Pamięć mięśniowa, czy faktycznie coś w niej drgnęło? Zadrżała, choć w tej krótkiej chwili przyjemności coś ją uwierało.

Ta jego zaborczość.
— Tú no eres mi dueño, Javier — nie jesteś moim właścicielem; zaprotestowała czując wzbierającą w niej złość, że pod osłoną tej czułości próbuje sprzedać jej romans, który bardziej brzmi jak deklaracja własności. Nie była rzeczą, którą może schować przed światem tylko dlatego, że ktoś inny zaczął się jej przyglądać. I nawet jeśli szczere miał w sobie zamiary to zszargane zaufanie i brak poczucia bezpieczeństwa sprawiły, że trudno było jej uwierzyć w szczerość wypowiadanych przez niego słów.
— No soy de tu propiedad — nie jestem twoją własnością; wyszeptała przymykając oczy, czując jego oddech na swojej szyi, bliskość na którą długi czas przecież czekała. Kiedyś bycie panią Perez było jej dumą.
Czy faktycznie był w stanie przypomnieć jej dlaczego nią została? Przypomnieć dlaczego było to jej chlubą nim zostało obrócone w jeden wielki żart?

Recuérdamelo, pero no va a ser fácil

[javier perez]

Jej słowa uderzyły go mocniej, niż chciałby się do tego przyznać. Nie dlatego, że były okrutne. Gdyby takie były, mógłby się za nimi schować... uznać, że mówiła to ze złości, że chciała go po prostu zranić, że specjalnie wbijała palce w najwrażliwsze miejsca, które od dawna bolały. Tylko że Maria nie musiała niczego wymyślać. Nie musiała przesadzać ani koloryzować. Mówiła mu właśnie kurewską prawdę. A prawda, kurwa, zawsze bolała najbardziej.

Zacisnął szczękę, przez chwilę nie odpowiadając. Patrzył na nią, na jej przymknięte powieki, na usta, które kiedyś potrafiły wypowiadać jego imię z taką czułością, że cały świat tracił znaczenie. Teraz te same usta mówiły mu, że nie była jego własnością... nie należała do niego.. że nie miał prawa przychodzić po latach zaniedbań, zdrad, żeby jednym dotykiem odzyskać coś, co sam wypuścił z rąk. Kurwa. Nienawidził tego, jak bardzo miała rację.

Powoli zabrał dłonie z jej twarzy, ale nie odsunął się daleko, chociaż tak kurewsko pragnął ponownie przyciągnąć ją do siebie. - Tienes razón - powiedział w końcu. - Nie jesteś moją własnością. - te słowa z trudem przeszły mu przez gardło, jakby każde z nich musiał wyrywać z siebie siłą. Bo jakaś chora część jego ego nadal chciała zaprotestować. Powiedzieć, że była jego żoną, że do kurwy nędzy nosiła przecież jego nazwisko, urodziła mu dzieci, a to wszystko miało się teraz zmienić tylko dlatego, że ktoś rzucił jej spojrzenie, przez które coś poczuła? Ale to nie było fair. Nic w tym nie było fair. Nie po tym, co sam odjebał. - i może właśnie w tym jest problem, cariño - dodał, przesuwając dłonią po twarzy. - Po prostu myślałem, że zawsze będziesz tutaj na mnie czekać. - Prychnął gorzko pod nosem. - Qué idiota.

Oparł dłonie o blat i na moment spuścił głowę. Przez tyle lat potrafił przesłuchiwać ludzi, wyczuwać kłamstwa, dostrzegać najdrobniejsze nieścisłości... a jednak we własnym domu udawał ślepego tak długo, aż kobieta, którą kochał, musiała nauczyć się oddychać bez niego. - Jestem bydlakiem. - Przełknął ślinę, ponownie unosząc na nią wzrok. - Nie doceniłem tego, co miałem, dopóki nie zobaczyłem, że możesz być szczęśliwa bez mojego udziału. - Te słowa paliły go w język. Nienawidził przyznawać się do słabości. Nienawidził stać przed nią z pustymi rękami, bez argumentów, i bez możliwości obrócenia tego wszystkiego tak, żeby wyszedł z tego choć odrobinę lepiej - Ale nie boję się tylko utraty poczucia, że jesteś moja - powiedział, ostrożniej akcentując ostatnie słowo. - Tengo miedo de perderte. A esa chica de Barcelona por la que me he enamorado perdidamente.. - dodał ciszej. - No voy a fingir que merezco otra oportunidad. - Jego wzrok zsunął się na jej usta zaledwie na sekundę, lecz zaraz wrócił do jej oczu. - Ale chcę na nią zapracować. Nie dlatego, że ktoś inny na ciebie patrzy lub się tobą interesuje. Nie dlatego, że moje ego nie potrafi tego znieść. Chociaż tak, kurwa, nie potrafi. Jestem zazdrosny. Jestem cholernie wściekły. Najbardziej na samego siebie, ale to nie znaczy, że nie mam ochoty rozjebać wszystkiego, kiedy pomyślę, że ktoś inny mógłby dać ci to, czego ja przestałem ci dawać.

Przez moment milczał, po czym ciężko odetchnął i przysunął się do niej, nie potrafiąc już dłużej się powstrzymywać. Położył dłonie na jej biodrach, zaciskając na nich palce. - Si aún queda algo en mí de aquel Javier que se detuvo en pleno centro de Barcelona porque no podía apartar la mirada de ti, te juro que lo encontraré. - Spojrzał prosto w jej ciemne tęczówki. - Nie będę cię prosił, żebyś zapomniała - dodał po chwili. - Ani żebyś od razu mi wybaczyła. Nie jestem aż takim głupcem. Ale pozwól mi spróbować przypomnieć ci nie to, że jesteś panią Pérez. - Uśmiechnął się delikatnie, mając nadzieję, że jednak da mu te cholerną szansę... - Tylko to, że kiedyś byłaś szczęśliwa, będąc nią.

mi rayito de sol

[Maria A. Perez]

Nie chodziło jej o to, by go uderzyć, wbić nóż i przekręcić. Nie miała w planach rzucać słów, by go zranić. Zresztą gdyby sam nie podjął tematu pewnie milczałaby kolejny dzień, tydzień, miesiąc, a może nawet rok? Taka przecież była cicha, a w tej ciszy znosiła kolejne jego upokorzenia, niekiedy dając sobie wmówić, że może faktycznie miała w tym jakiś swój udział. Że może jednak sama sobie była winna.

Rzecz w tym, że nie była. Nie prosiła się o to wszystko, a ta cała pieprzona powinność przyprawiała ją o mdłości… bo ile razy już sobie mówiła, że powinna być lepszą matką, powinna być lepszą żoną, powinna powinna bardziej się starać, powinna częściej uśmiechać się… tak jak kiedyś. Tylko to co było kiedyś przeminęło, zniknęło gdzieś pod warstwą białego puchu, zmroziło się w niej i nie potrafiła znów do tego wrócić. Ogrzać się, przywrócić to co przecież było w niej najpiękniejsze. Niegdyś esencja barcelońskiego lata, a dziś? Potrzebowała ciepła i dostała je, ale nie z tych rąk, które poprzysięgły jej to na wieczność.

Jego dotyk… mieszał w jej głowie. Z jednej strony jego zaborczość przeszkadzała jej, budziła w niej złość po tylu latach trzymania na dystans i braku czułości. Z drugiej, gdy nagle zabrał dłonie z jej twarzy i się odsunął poczuła dziwną pustkę. Pomimo swoich występków, pomimo zranienia… wciąż na nią działał, a teraz, kiedy gotowa była wszcząć kłótnię i rzucać talerzami, oskarżać go i wyrzucić w złości wszystkie swoje żale… on przyznał jej rację. Idiota ze mnie, mogło się mu to nie spodobać, ale przytaknęła bez wahania… choć wcześniej zarzekała się, że wcale nie uważa go za idiotę. W tym kontekście jednak trudno było się nie zgodzić. — Czekałam — przyznała gorzko, a żal tlił się w jej głosie — siempre… — i ból, rozdzierający serce, bo wiedziała jak głupie to było. Idiotka z niej. — Y tal vez ese sea el problema, que esperaba ingenuamente mientras me tomabas por una completa idiota — i kto tu był głupi? Bo ona właśnie tak się teraz czuła. G ł u p i o, a to jemu powinno tak być. — Kiedy raz po raz wracałeś do domu z głupimi wymówkami myśląc, że naprawdę w nie uwierzę, a potem już było tylko gorzej. Ni siquiera te esforzabas en ocultarlo… — chyba zdawał sobie sprawę z tego, że wiedziała. — Nawet nie wiesz jakie to upokarzające — wyznała spoglądając z wyrzutem w jego oczy, gdy dłonią przesunął po jej twarzy. — Ni siquiera sabes lo humillante que es. Lo humillante que resulta que tuvieses que sentir la amenaza de otra persona para simplemente interesarte por mí — czy słusznie? W dalszym ciągu nie zamierzała mu przytaknąć, przyznać się do czegokolwiek. O nie, nie da mu tej satysfakcji.

Lawina pretensji ruszyła, a ona po wielu latach milczenia nie zamierzała dłużej siedzieć cicho. Nie, gdy teraz przyznawał się do winy i udawał skruszonego. Choć skłamałaby mówiąc, że nie czuła z tego powodu satysfakcji. Gorzka satysfakcja mieszała się z żalem, gdy po tylu latach czekania w końcu sam przyznał, że jest bydlakiem. W końcu miała potwierdzenie, że te lata wylewanych przez nią łez były słuszne. Że sobie tego nie uroiła!

Bolało, bo znów uderzył w jej najczulszy punkt. Wyznawał winy i przywoływał w pamięci dawną Marię. Barcelonę wspominał. Tęskniła za młodością, za domem, za beztroską. Poczuła jego dlonie na swoich biodrach - kiedyś pewnie zarzuciłaby mu ręce na ramiona, przylgnęła do jego ciała, złożyła słodki pocałunek na jego ustach, a teraz? Nie była już tamtą dziewczyną. Nie była też tą Marią, która z czystym sumieniem czekała na jego zdradzieckie powroty. Ona też przekroczyła granicę. Zrobiła coś czego dawna Maria by nie zaakceptowała, a jednocześnie coś co sprawiło, że znów poczuła ży żyje. Czuła wściekłość, bo wiedziała, że gdyby nie ten wieloletni chłód i zdrady nawet nie spojrzałaby na innego mężczyznę, a jednocześnie wiedziała, że sama popełniła błąd. Stała się częścią tej nieczystej gry i teraz razem byli dwójką połamanych ludzi, którzy stracili swój dawny raj na własne życzenie.
— Tengo miedo de que ya la hayamos perdido — wyznała najciszej jak potrafiła. Jakby bała się, że wypowiedzenie tych słów dopełni zły czar i dawnych błędów nie będzie dało się już naprawić. Nie tylko on chciał ją odzyskać. Ona również. Tak samo jak pragnęła dawnego Javiera, swojego mężczyzny ze słonecznych ulic, który pachniał kawą i lepił się od sokół zjadanych przez nią brzoskwiń, a nie tego, który pachniał obcymi perfumami i alkoholem. I chciała mu uwierzyć, że naprawdę na to zapracuje, ale patrzyła na niego i nie potrafiła… słowa nie miały już takiego znaczenia jak kiedyś, gdy potrafiła uwierzyć mu we wszystko. Pięknie wtedy opowiadał, a świat stał przed nimi otworem. Może właśnie dlatego teraz słowa się już nie liczyły i tylko czyny mogły mieć jakiekolwiek znaczenie.

Jej dłonie drgnęły, wbrew logice. Pomimo tych lat spędzonych w bólu i żalu ciało wciąż pamiętało to, co było przed tym wszystkim. Chciała położyć na nim swoje dłonie, chciała znów wbić dłonie w jego ramiona i przyznać jak bardzo tęskni za tamtą dziewczyną z Barcelony a jeszcze bardziej za nim, ale nie potrafiła. Czuła blokadę. Dłonie zawisły w powietrzu, a w głowie błysnęło zielone spojrzenie i wspomnienie dotyku kogoś zupełnie innego. Prawda była taka, że nie była już tą, co z podniesioną głową mogła go jedynie potępiać. Nie była tą, która musiała tylko wybaczyć coś złego, by było dobrze, bo teraz i ona sama też miała coś na sumieniu. Z trudem przełknęła ślinę spoglądając w ciemne oczy męża, w których chyba pierwszy raz widziała strach przed jej utratą i chyba tylko to sprawiło, że niepewnie skinęła głową.

Żadnych wielkich gestów.
Jedno skinienie mówiące więcej niż tysiące słów.
Spróbuj.

— Sama już nie wiem, czy tamta dumna z twojego nazwiska kobieta jeszcze we mnie żyje… así que si eres capaz de traerla de vuelta… — spróbuj.

To jego jedyna szansa.
Czy wykorzysta ją mądrze?
Seguirá siendo el mismo necio que la dejó escaparse de sus manos?
Czas pokaże... nie dziś, nie jutro.
Wkrótce.

[javier perez]

no sé como contarte
todo esto me ha cambiado

Gdy przytaknęła głową zgadzając się z nim, że był idiotą... przez moment po prostu cicho parsknął pod nosem. Zasłużył sobie na to, nie miał co się o co złościć. Przez chwilę po prostu patrzył na nią w milczeniu. Na jej oczy, w których nadal było tyle żalu, że czuł, jak coś ciężkiego osiada mu w sercu. Na jej usta, które jeszcze przed momentem mówiły mu prawdę tak brutalną, że najchętniej schowałby się przed nią jak tchórz. Na dłonie zawieszone gdzieś pomiędzy nimi, jakby ciało pamiętało drogę do niego, ale serce nie ufało już żadnemu k r o k o w i. I kurwa, nie mógł mieć jej tego za złe. Powoli zabrał dłonie z jej bioder. Nie dlatego, że chciał się odsunąć. Nie dlatego, że jej nie pragnął. Wręcz przeciwnie. Wszystko w nim rwało się do tego, żeby przyciągnąć ją z powrotem do siebie, zamknąć w ramionach i pocałować tak, jakby mógł tym jednym gestem naprawić lata własnego skurwysyństwa. Tym razem nie mógł po prostu po nią sięgnąć. - Maria… - odezwał się cicho, - jestem głupcem, który zrozumiał jak bardzo kocha swoją żonę w momencie, w którym poczuł zagrożenie, to fakt. Pierdolony hipokryta, eh?

''Tengo miedo de que ya la hayamos perdido''

Przesunął dłonią po twarzy, czując się nagle cholernie zmęczony. Tym, jak długo potrafił niszczyć coś najważniejszego i dalej wmawiać sobie, że jeszcze nie jest za późno. Staruszek powinien obudzić się z takimi refleksjami jakieś dziesięć lat wcześniej, eh?- Nie będę ci mówił, że od jutra wszystko będzie dobrze - dodał ciszej. - Bo to byłoby kolejne kłamstwo, a chyba już wystarczająco dużo ich ode mnie dostałaś. - Zrobił pół kroku w tył, dając jej więcej przestrzeni, chociaż każdy mięsień w jego ciele buntował się przeciwko temu dystansowi. - Ale mogę ci powiedzieć, co zrobię. - Kurwa, musiał ją odzyskać. Nie odpuści.. teraz zawalczy naprawdę. Spojrzał jej prosto w oczy. - Będę wracał do domu i będę mówił ci, gdzie jestem, z kim jestem i dlaczego wracam późno, nawet jeśli będzie mnie to upokarzać. Przepraszam... zwłaszcza wtedy, kiedy będzie mnie to upokarzać. - Zacisnął szczękę, na moment odwracając wzrok w bok. W jego oczach nadal tliła się zazdrość, nadal siedział ten paskudny lęk, że ktoś inny już zdążył wejść w miejsce, które kiedyś należało do niego. Ale tym razem nie pozwolił, by ten lęk przemówił pierwszy. - a w kwestii Donniego, patrzyłaś na niego wtedy tak... jak kiedyś na mnie - powiedział powoli, choć samo wypowiedzenie tego wiele go kosztowalo - więc oczywiste, że poczułem kurewską zazdrość, której poczuć na dobrą sprawę nie powinienem.

no sé qué es lo que queda de mí
tal vez no lo quieres oír
Przez chwilę milczal, po czym ostrożnie wyciągnął dłoń. Nie położył jej na jej biodrze. Po prostu dotknął jej palców. Delikatnie.... tak, żeby mogła się odsunąc, jeśli chciała. - Ale jeśli pozwolisz mi spróbować, to zrobię to dobrze - powiedział cicho. - Nie idealnie, bo nie jestem idealny, jak już zdążyłaś zauważyć - posłał jej delikatny uśmiech, a kciukiem musnął ostrożnie jej palce, a jego głos wydawal się jezsze bardziej spokojniejszy, - Lo único que no quiero es que vuelvas a sentirte orgullosa de mi apellido, María. Quiero que te sientas orgullosa de ti misma a mi lado. Quiero ganarme que algún día me mires y no sientas humillación. - Wypuścił powietrze nosem, cholera, miał wrażenie, że dopiero teraz zorientował się, że od kilku sekund prawie nie oddychał. - A jeśli tamta kobieta z Barcelony jeszcze w tobie żyje… nie będę jej wyciągał siłą i kazał wracać tylko dlatego, że ja nagle zatęskniłem. - Nachylił się odrobinę, ale nie na tyle, by ją pocałować. Tylko tyle, by mówić do niej cizsej. - Voy a esperarla - wyszeptał. - Tak długo, jak będzie trzeba. - jego spojrzenie na sekundę opadło na jej usta, ale zaraz wróciło do jej oczu. Tym razem się p o w s t r z y m a ł.

como soy un cobarde
nunca te lo he contado

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

aunque sea por un momento, recuerda cuánto me amabas

[Maria A. Perez]

Aún recuerdo lo que me hiciste.
Estabas tan cerca de mí y, a la vez, tan lejos.
Cuando pienso en todo lo que me hiciste, ni yo misma sé si aún queda algo de mí.

Pierdolony hipokryta, eh? — słysząc to ciężko westchnęła. Milczała przyglądając się mu uważnie, ale nie wybuchnęła. Przez moment chciała, czuła bowiem wzbierająca w niej frustrację, a ręka aż rwała się, by w tym porywie uczuć go spoliczkować. Otwarcie się do tego przyznawał, że potrzebował zagrożenia, by dostrzec to czym mógł się cieszyć każdego dnia. — Głupiec, bydlak, hipokryta... — powtórzyła to, co sam o sobie mówił obserwując jednocześnie jak powoli cofa dłonie z jej bioder. Gorzki uśmiech pojawił się na jej twarzy, gdy próbowała odczytać jego intencje. — Nie wiem, Javier… zaskakująco łatwo mówisz te wszystkie wielkie słowa… justo cuando el suelo te quema bajo los pies — a prawda była taka, że ogień rozprzestrzeniał się niebezpiecznie. Jej romans nie był tylko jednorazowym wyskokiem, a czymś co pochłonęło jej myśli, mąciło w głowie, wodziło na pokuszenie. Czy można było się jej dziwić, że wątpiła w szczerość jego intencji? Nie ufała mu, taka była smutna prawda. Zbyt wiele dni spędziła samotnie i z przeświadczeniem, że łamał dane jej słowo. Pewnych rzeczy nie dało się wymazać od razu mocnym wyznaniem win… a jednak nie odwróciła się od niego. Mogła odejść, mogła wyjść w każdej chwili, zamiast tego została. Chciała go wysłuchać. Wysłuchała.

W ciszy obserwując jak wycofuje się o krok, jak się miota, jak lęk miesza się z zazdrością. Na moment zabrakło jej tchu, usta zacisnęła wciągając powietrze nosem. Patrzyłaś na niego wtedy tak... jak kiedyś na mnie. Nie wiedział o klubie, nie wiedział o zdradzie… ale jej oczy nie kłamały. Wyłapał jej spojrzenie, dostrzegł to, że wciąż mogła kogoś pragnąć, a jego zachowanie doprowadziło do tego, że to nie jego pragnęła. Wzmianka o zielonookim kłopocie sprawiła, że zrozumiała jedno — nie mogła go już tylko atakować, oboje byli połamani. Mieli swoje grzechy na sumieniu, nawet jeśli on nie miał pojęcia o tych popełnionych przez nią. — Kiedyś wracałeś do domu i mówiłeś mi wszystko. Gdzie byłeś, z kim byłeś, potrafiłeś streszczać cały swój dzień i nie widziałeś w tym nic upokarzającego — bo wtedy jeszcze nie miał niczego na sumieniu. Słowa o spowiadaniu się choć brzmiały jak obietnica, zdawały się też być przekleństwem. Ona nie chciała spowiedzi. Ona chciała móc ufać mu tak jak kiedyś i chyba ta myśl bolała ją najbardziej — bała się, że tego już nie odzyskają. Poniekąd dlatego, że nie ufała już samej sobie.

❝ Lo único que no quiero es que vuelvas a sentirte orgullosa de mi apellido, María. Quiero que te sientas orgullosa de ti misma a mi lado. Quiero ganarme que algún día me mires y no sientas humillación. ❞

Nie odsunęła się i nie wycofała dłoni, gdy ostrożnie musnął jej palce. Przyglądała się mu uważnie, obserwowała ten delikatny uśmiech błąkający się po jego zmęczonej twarzy i czuła, że coś w niej powoli pęka. Jakby dostrzegła cień człowieka, dla którego rzuciła wszystko. Człowieka, dla którego zostawiła Barcelonę za sobą i straciła też cząstkę siebie. Chciała wierzyć w to, że wciąż jest w nim ten dawny Javier, dla którego przepadła bez pamięci na słonecznych ulicach Barcelony. Tak jak chciała wierzyć, że w głębi niej wciąż jest ta słoneczna dziewczyna, tylko dobrze się ukryła, by ponownie nie zostać zranioną.

❝ Voy a esperarla. Tak długo, jak będzie trzeba. ❞

Nie potrafił czekać. Zawsze był w gorącej wodzie kąpany, mówił jedno, a rwał się do tego, by robić drugie. W jednej chwili obiecał, że będzie czekał tak długo, jak trzeba, a w drugiej już sunął dłonią po jej policzku. Kciukiem trącił kącik jej ust, a ona czuła jak resztki trzeźwego myślenia z niej ulatują. Tęskniła za jego dotykiem, za zapachem jego skóry, za ciepłem jego oddechu, za wyznaniem pragnienia. Dała się temu porwać, na chwile wypuściła z siebie ciężki oddech, gdy przyciągnął ją do siebie, dłonie na pośladku zacisnął. Wbrew logice dłonie uniosła układając je na jego szorstkim zaroście, głowę do góry zadarła wpatrując się w jego ciemne oczy i widziała to. Widziała jego pożądanie… podszyte strachem. Ciało spragnione jego bliskości krzyczało wręcz, by ulec tej chwili. Nie byłby to pierwszy raz, gdy ulegli w kuchni pod wpływem chwili. Kiedy byli młodzi nie jeden raz zadzierał jej spódnice do góry sadzając na blacie lub układając na stole, by przelecieć ją w porywie chwili. Robili to chyba w każdym zakamarku tego domu, pieprzyli się jak szaleni. Przez chwile nawet pomyślała, że ten jeden przepełniony żalem seks mógłby coś zmienić…

…a potem uderzyła ją myśl o skrywanym sekrecie. Zielone spojrzenie mignęło jej przed oczami, zrobiło się jej niedobrze. Nie mogła pozwolić, by pięć minut czułości zatarło tak wiele lat kłamstw. Nie odepchnęła go gwałtownie, jeszcze przez chwilę pozwoliła sobie na bliskość, zatapiając palce w jego włosy i przybliżając usta do jego ucha. — Así no. No de esta manera. Dijiste que esperarías, Javier — wyszeptała sprowadzając go na ziemię. Siebie również. — Así que espera — dodała opuszczając dłonie cofnęła się nieco, by spojrzeć na jego twarz. Jego nagły dotyk i piękne słowa nie mogły od tak sprawić, że nagle zapomni o dekadzie wylanych łez, ale nie tylko o to się tutaj rozchodziło. Prawda była taka, że potwornie złe byłoby myśleć o kimś innym, gdy mąż wreszcie całował ją tak, jak pragnęła tego od lat.
Oswobodziła się stawiając granicę, ale nie uciekła od niego. Przyglądała się mu ze spokojem, którego dawno nie miała okazji przy nim poczuć, jakby próbowała mu dać do zrozumienia, że to początek jego drogi. Ich drogi. Cholera wie, gdzie ich to zaprowadzi.

Esperarás? O volverás a caer impaciente en las redes de otra?