[Noe Villeneuve-Scott]

015

Siedział na kanapie, patrząc na swoje dłonie. Trzęsły mu się, choć bardzo starał się to ukryć. W głowie miał totalny mętlik, a w gardle tak sucho, jakby od wielu godzin nic nie pił. Przyszedł dzisiaj do Charly, bo wiedział, że dłużej nie może tego odwlekać. Każda godzina milczenia robiła z niego oszusta, a Noe po prostu nie chciał jej okłamywać. Musi jej dzisiaj powiedzieć wszystko, chociaż zdawał sobie sprawę, że to może całkowicie zniszczyć to, co między nimi powstało. Z jednej strony czuje strach przed jej reakcją, a z drugiej poczucie winy, że zwala na nią taki cios na samym początku relacji. Zupełnie inaczej to sobie wyobrażał. Przecież jeszcze niedawno wszystko było takie wspaniałe.
W jego głowie od razu wracają wspomnienia z dnia, w którym się poznali. To było takie zwariowane i zabawne. Pamiętał to bardzo dokładnie. Dostała wtedy pracę i z tej ogromnej radości po prostu podeszła do niego na ulicy i spontanicznie pocałowała. W ogóle go przecież nie znała, po prostu przepełniała ją radość. Stał tam kompletnie zszokowany, ale też od pierwszej sekundy tą dziewczyną zachwycony. Miała w sobie coś takiego, że nie mógł tak po prostu odejść. Zaproponował, żeby poszli na kawę. Zgodziła się, usiedli w kawiarni, pogadali i wymienili się numerami telefonów. Od tamtego dnia nie potrafił przestać o niej myśleć. Zaakceptowanie tego, że ktoś potrafi tak bezinteresownie i pozytywnie namieszać w jego życiu, zajęło mu dosłownie chwilę.
Niedługo potem zaprosił ją na pierwszą randkę. Zabrał ją na dach wieżowca, skąd był piękny widok na miasto. Żeby przełamać lody i mieć pretekst do bycia blisko niej, zaproponował, żeby liczyła tatuaże. To był niesamowity wieczór. Skończyło się na tym, że znowu się całowali. Miał wtedy poczucie, że trafili na siebie w świetnym momencie i że z tą dziewczyną naprawdę może zbudować coś fajnego, i na poważnie. Zaczęli oficjalnie się spotykać i był najszczęśliwszym kolesiem na świecie.
Problem polega na tym, że zanim w ogóle poznał Charly, zrobił głupotę, która teraz wraca do niego i rozwala całe życie. Uprawiał seks po pijaku z przyjaciółką, Gabrielą. To był jednorazowy przypadek. Oboje byli mocno wstawieni, poniosło ich i do niczego więcej między nami nigdy nie doszło. Potem sprawa przycichła, żył normalnie, dopóki Gabi nie przyszła z informacją, że jest w ciąży. Żeby było gorzej, okazało się, że w tamtym okresie spała z pięcioma facetami i sama nie miała pojęcia, kto jest ojcem. Noe był jednym z tych pięciu potencjalnych kandydatów.
Kiedy mu o tym powiedziała, kompletnie się podłamał. Zjadł go stres, zaczęły się bezsenne noce, a żołądek wywracał mu się na drugą stronę przy każdej próbie funkcjonowania. Nie wiedział, co ma z tym zrobić, zwłaszcza że w jego życiu była już Charly. Poszedł po poradę do najlepszej przyjaciółki, Elsy. Usiedli u niej, opowiedział jej wszystko szczegółowo, bez ukrywania faktów. Elsa wysłuchała go i dała radę. Powiedziała, żeby na razie nic nie mówił Charly i zaczekał na wyniki testów DNA. Tłumaczyła mu, że jeśli okaże się, że to nie jego dziecko, to nie będzie niepotrzebnie niszczył nowej relacji ani robił zamieszania, a jeśli wyjdzie, że dziecko jest jego, wtedy będzie musiał powiedzieć jej prawdę. Posłuchał Elsy i postanowił czekać, ale te dni wyczekiwania to była dla czysta udręka. Spotykał się z Charly, udawał, że wszystko jest w porządku, uśmiechał się, a w środku zżerały go wyrzuty sumienia i strach przed tym, co przyniosą wyniki. Czuł się jak hipokryta.
Kilka dni temu nadszedł dzień odbioru dokumentów z kliniki. Pojechał tam razem z Gabi oraz z Willem, który był jednym z pozostałych facetów z tej grupy. Gdy wreszcie otworzyli kartkę z wynikami, świat na całkowicie stanął w miejscu. Wynik był jednoznaczny i czarno na białym wskazywał na niego. To Noe jest ojcem. Napięcie, które gromadziło się w nich od tygodni, w tamtej chwili po prostu pękło. Wybuchła między nim a Gabi awantura. Zaczęli na siebie krzyczeć, wyrzucać sobie nawzajem wszystkie żale, pretensje i frustracje. Padło zdecydowanie za dużo okrutnych słów z obu stron. Po tej kłótni ich relacja rozpadła się całkowicie. Zakończyli przyjaźń definitywnie. Ustalili kontakt tylko i wyłącznie w sprawach dziecka.
I właśnie z tym wszystkim przyszedł teraz tutaj. Wypuścił głośno powietrze, oparł łokcie na kolanach, patrząc na podłogę i zaczął mówić.
- Charly, muszę ci o czymś powiedzieć. O czymś bardzo trudnym i poważnym. To nie będzie łatwa rozmowa, ale muszę być wobec ciebie szczery, bo zasługujesz na prawdę.- Ściska go w dołku, ale musi wyrzucić to z siebie.
- Zanim się poznaliśmy, popełniłem ogromny błąd. Byłem na imprezie, piłem i wylądowałem w łóżku z moją przyjaciółką, Gabrielą. To był jednorazowy przypadek po pijaku, do niczego więcej między nami nie doszło. Niedługo potem poznałem ciebie. Pamiętasz nasz pierwszy dzień? Jak podeszłaś do mnie bez zapowiedzi, po tym jak dostałaś pracę i mnie pocałowałaś? Od tamtego momentu zacząłem myśleć tylko o tobie. Kawiarnia, potem dach wieżowca, gdzie liczyłaś moje tatuaże... Bardzo szybko zrozumiałem, że chcę z tobą być i traktuję to poważnie. - Splótł palce dłoni, a każde kolejne słowo przychodziło mu z trudem. - Ale jakiś czas temu Gabi powiedziała mi, że jest w ciąży. Nie wiedziała, kto jest ojcem, bo w tamtym okresie spotykała się z kilkoma facetami. Ja byłem jednym z nich.
Zmusił się do wzięcia głębokiego wdechu, chociaż powstrzymywanie drżenia głosu przypominało walkę z własnym ciałem, które najchętniej po prostu uciekłoby stąd, zanim padną słowa, od których nie będzie już odwrotu.
- Kilka dni temu pojechałem odebrać wyniki. Byłem tam z Gabi i z Willem, jednym z pozostałych kolesi. Odebraliśmy papier i okazało się, że to ja jestem ojcem. Na miejscu doszło między mną, a Gabi do kłótni. Padły słowa, których nie da się cofnąć. Nie rozmawiamy ze sobą i nie jesteśmy już przyjaciółmi, ale nie zmienia to faktu, że będę ojcem.
Przełknął ślinę, bo w ustach miał sucho, a każdy oddech przychodził mu z coraz większym trudem. Patrzył na swoje trzęsące się dłonie czując, jak zjada go przerażenie na myśl o tym, co za chwilę stanie się z ich relacją.
Charly Hayes

[Charly Hayes]

Charly od pierwszych minut ich spotkania miała nieodparte wrażenie, że coś było nie tak. Nie potrafiła jednak wskazać jednej konkretnej rzeczy, która wzbudziłaby jej niepokój, dlatego początkowo zrzuciła to na karb własnej wyobraźni. Noe siedział przecież naprzeciwko niej, w tym samym miejscu, w którym jeszcze niedawno potrafili rozmawiać godzinami o zupełnie nieistotnych rzeczach, śmiać się z głupot i przerzucać między sobą kolejne żarty, aż któreś z nich w końcu zaczynało narzekać na ból brzucha. Tym razem jednak cisza pomiędzy nimi wydawała się zupełnie inna; cięższa, przenikliwa i nieprzyjemna.
Przez chwilę przyglądała mu się z ukosa, siedząc wygodnie na kanapie i podciągając jedną nogę pod siebie. W dłoni obracała telefon, choć od dobrych kilku minut nawet nie patrzyła na ekran. Znała Noe wystarczająco długo, by zauważyć, kiedy coś go gryzło, a jednocześnie zdecydowanie zbyt krótko, by wiedzieć, co właściwie powinna z tym zrobić.
Ich relacja nadal była dla niej czymś nowym. Czymś, co początkowo miało być zwyczajnym poznawaniem drugiego człowieka, lecz z czasem zaczęło przypominać coś znacznie bardziej poważnego, a teraz coraz częściej łapała się na tym, że obecność blondyna stała się jednym z tych elementów codzienności, których brak potrafiłaby odczuć znacznie bardziej, niż chciała się do tego przyznać.
Było to o tyle problematyczne, że Charly Hayes zdecydowanie nie należała do kobiet, które z łatwością pozwalały komukolwiek wejść do swojego życia. Zwykle wolała zostawiać sobie otwartą furtkę, możliwość wycofania się, kiedy coś przestawało jej odpowiadać. Przy Noe ta furtka zaczęła jednak niebezpiecznie szybko zarastać, a ona sama nie była jeszcze pewna, czy bardziej ją to przerażało, czy fascynowało. Miała wystarczająco dużo własnych problemów na głowie — nieudana praca, poszukiwanie nowej i rosnące poczucie, że jej życie po raz kolejny próbuje znaleźć się w miejscu, którego wcale nie planowała — żeby dodatkowo komplikować sobie sytuację uczuciami, a jednak.
Dlatego patrzyła teraz na twarz mężczyzny, który obudził w niej na nowo uczucia. Nie zwracała uwagi na jego dłonie, które drżały mimo usilnych prób ukrycia tego faktu. Ignorowała podłogę, w którą uparcie wpatrywał się przez dłuższy czas. Bagatelizowała sposób, w jaki co chwilę nabierał powietrza, jakby każdy kolejny oddech wymagał od niego zdecydowanie większego wysiłku, niż powinien. Charly patrzyła na niego z rosnącym niepokojem, który początkowo próbowała jeszcze przykryć zwyczajowym rozbawieniem — No dobrze… — odezwała się w końcu, próbując odnaleźć w jego twarzy choć odrobinę tego Noe, którego znała. — Zaczynam się zastanawiać, czy powinnam się bać, czy po prostu zaproponować ci kawę, zanim oboje dojdziemy do wniosku, że zdecydowanie za długo siedzisz bez kofeiny. - powiedziała, uśmiechając się przy tym lekko, ale tym razem nawet jej własny żart nie zabrzmiał tak przekonująco, jak powinien. Nie potrafiła odwrócić wzroku od jego twarzy. Coś w jego spojrzeniu sprawiało, że wszystkie próby udawania, iż sytuacja jest zupełnie normalna, stawały się coraz bardziej absurdalne.
Dopiero kiedy jej żart nie spotkał się z żadną odpowiedzią, tylko tym dziwnym spojrzeniem, wówczas Charly naprawdę spoważniała. Odłożyła telefon na bok i poprawiła się na kanapie, zwracając się w jego stronę całym ciałem. Nie znała jeszcze powodu tej wizyty, ale zaczynała rozumieć, że nie przyszedł tutaj po to, by spędzić z nią zwyczajny wieczór. Nie chciał jej rozbawić. Nie chciał nawet udawać, że wszystko jest w porządku.
Kiedy Noe w końcu zaczął mówić, ciemnowłosa początkowo słuchała go w całkowitym milczeniu. Nie przerywała. Nie zadawała pytań. Nawet wtedy, kiedy usłyszała pierwsze słowa o błędzie, alkoholu i Gabrieli, jej twarz nie zdradziła jeszcze tego, co zaczynało dziać się gdzieś głęboko pod powierzchnią; jedynie palce zacisnęły się nieco mocniej na materiale spodni.
Spojrzenie zielonych tęczówek ani razu nie uciekło od twarzy mężczyzny, kiedy opowiadał o nocy, która miała nigdy nie wrócić, o przyjaciółce, z którą przespał się przed ich poznaniem, o ciąży, o pięciu potencjalnych ojcach i wreszcie o wynikach testu DNA. Każde kolejne zdanie dokładało następną cegiełkę do historii, której Charly wcale nie chciała teraz budować w swojej głowie.
Ojciec.
To jedno słowo pojawiło się w jej myślach zdecydowanie zbyt wyraźnie. Charly odruchowo odwróciła wzrok, ale tym nie dlatego, że potrzebowała ukryć zakłopotanie. Zwyczajnie potrzebowała kilku sekund, żeby po prostu spojrzeć gdziekolwiek indziej i nie dać sobie wmówić, że właśnie źle usłyszała. Przełknęła ślinę, czując nieprzyjemne napięcie zaciskające się gdzieś pod mostkiem. Jej pierwszym odruchem było zaprzeczenie. Drugim — zadanie setki pytań jednocześnie. Trzecim, najbardziej charakterystycznym dla niej, było zaśmianie się z całej tej absurdalności. Nie zrobiła żadnej z tych rzeczy.
Zamiast tego siedziała nieruchomo, próbując przetworzyć fakt, że człowiek, z którym jeszcze niedawno całowała się na dachu wieżowca, z którym zaczęła spotykać się coraz częściej i którego obecność zdążyła polubić zdecydowanie bardziej, niż zamierzała, właśnie powiedział jej, że zostanie ojcem.
Nie wiedziała, co powinna poczuć. Złość? Rozczarowanie? Strach? A może zwyczajnie panikę, bo oto nagle okazało się, że coś, co dopiero zaczynało nabierać kształtu, od samego początku miało w sobie element, którego żadne z nich nie mogło przewidzieć.— Dobrze… — odezwała się w końcu, ale własny głos zabrzmiał obco; zbyt spokojnie, niemal nienaturalnie. Przesunęła dłonią po włosach, odgarniając je z twarzy, po czym spojrzała na niego ponownie. Tym razem uważniej i dłużej, zupełnie jakby próbowała zobaczyć w nim tego samego Noe, którego znała jeszcze godzinę wcześniej.— Czyli… — urwała, bo słowo nagle okazało się zdecydowanie trudniejsze, niż powinno. — Czyli masz dziecko. - nie brzmiało to jak pytanie, raczej niczym próba wypowiedzenia na głos czegoś, co wciąż nie chciało przejść jej przez gardło.
Charly opuściła wzrok na swoje dłonie, przez chwilę milcząc. Nie potrafiła jeszcze powiedzieć, co to oznaczało dla nich. Nie potrafiła nawet zdecydować, czy powinna być zła na niego za to, że powiedział jej dopiero teraz, skoro przez te wszystkie tygodnie byli coraz bliżej. Wiedziała jednak jedno. Nie chciała pocieszenia. Nie chciała też, żeby mówił, że wszystko jakoś się ułoży.
Pragnęła prawdy. Podniosła więc wzrok i tym razem w jej oczach nie było już nawet śladu wcześniejszego rozbawienia. — Powiedz mi tylko jedną rzecz, Noe. — głos miała spokojny, choć gdzieś pod nim czaiło się napięcie, którego nie potrafiła już całkowicie ukryć. — Dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz? - zawahała się przez krótką chwilę, a potem dodała: — I nie pytam o to, dlaczego nie powiedziałeś mi tego pierwszego dnia, kiedy się poznaliśmy. Nie jestem aż tak absurdalna. — kąciki jej ust drgnął ledwie zauważalnie, ale tym razem nie był to uśmiech. — Pytam, dlaczego przez te wszystkie tygodnie, kiedy byliśmy razem, kiedy zaczęliśmy się do siebie zbliżać… pozwoliłeś mi wierzyć, że wszystko między nami jest dokładnie takie, jak myślałam. - zamilkła, nawet jeśli początkowo brzmiała tak, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze. To jednak zamilkła, bo dopiero teraz uświadomiła sobie, że właśnie to bolało ją najbardziej. Nie sam fakt istnienia dziecka. Nie Gabriela. Nawet nie tamta noc, która wydarzyła się przecież zanim Noe ją poznał - tylko to, że przez ostatnie tygodnie pozwalała sobie na coś, czego wcześniej bała się jak ognia — na myśl, że być może naprawdę może mu zaufać.
Widząc, jak Noe bierze kolejny wdech, chcąc zabrać głos, powstrzymała go subtelnym ruchem dłoni, sama nabierając powietrza w płuca. Te unosiły się ciężko, wywołując wręcz fizyczny ból, mimo którego mówiła dalej: — Bo ja chyba potrzebuję wiedzieć, czy przez ten cały czas, kiedy patrzyłeś na mnie i mówiłeś, że chcesz być ze mną… — urwała, czując, że pierwszy raz naprawdę zaczyna łamać jej się głos. — …ty też wierzyłeś, że to może być coś prawdziwego? Czy po prostu czekałeś, aż wyniki powiedzą ci, czy w ogóle warto mi o tym powiedzieć? - chociaż bardzo chciała to jednak nie odwróciła wzroku. Tym razem nie uciekła. Siedziała naprzeciwko niego i czekała na odpowiedź, choć po raz pierwszy od dnia, w którym Noe pojawił się w jej życiu, nie była pewna, czy naprawdę chciała ją usłyszeć.




Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

Słuchał jej i czuł, jak z każdym kolejnym słowem w jego wnętrzu coś pęka. Głos Charly brzmiał obco, nienaturalnie spokojnie, że aż przeszedł go dreszcz. Siedziała naprzeciwko niego, patrząc inaczej niż wcześniej, jakby próbowała w nim odnaleźć kogoś, kogo znała jeszcze godzinę temu, a kogo on sam w sobie na chwilę zgubił.
Pamiętał doskonale moment, kiedy wszedł dzisiaj do jej mieszkania. Od pierwszej minuty czuł, jaki ciężar wnosił ze sobą przez progi jej domu. Widział, jak przyglądała mu się z ukosa, siedząc na kanapie i obracając w dłoni telefon. Wiedział też, jak trudne dla Charly było wpuszczenie go do swojego życia. Wiedział jak ostrożna była od samego początku, jak zdawkowo przydzielała mu swój czas i uważała na to, co mówi, jakby zawsze trzymała rękę na pulsie. Przez pierwsze tygodnie czuł dystans, jakby w każdej chwili była gotowa zniknąć bez słowa, ale z czasem ta rezerwa znikała. Zaczęła wpuszczać go bliżej, dzielić się z nim swoim czasem i życiem, a on miał poczucie, że zyskuje jej zaufanie. I to bolało go dzisiaj najbardziej – że ten krok, który zrobiła w jego stronę z takim trudem, przyszedł zniszczyć.
Kiedy próbowała jeszcze na samym początku rozładować niepokój i zapytała z uśmiechem, czy powinna się bać, czy zaproponować mu kawę, miał ochotę skłamać. Chciał złapać się tego żartu jak koła ratunkowego, uśmiechnąć się i udawać, że rzeczywiście chodziło tylko o gorszy dzień, ale nie potrafił. Widział, jak momentalnie spoważniała, odłożyła telefon i odwróciła się do niego. Dopiero wtedy tak zrozumiała, że nie przyszedł na zwyczajny wieczór i że to nie była sytuacja, którą dało się obrócić w żart.
Słuchała go w milczeniu. Widział, jak przy słowach o alkoholu, Gabrieli i nocy sprzed ich poznania jej palce zacisnęły się na materiale spodni. Jej zielone oczy patrzyły na niego bez przerwy, kiedy opowiadał, a potem, nagle odwróciła wzrok. Znał ją na tyle, by wiedzieć, że w takich momentach w jej głowie biła się ze sobą setka myśli i pytań, ale nie nakrzyczała na niego ani nie uciekła.
W powiedziała nienaturalnie spokojnym głosem Czyli masz dziecko, i opuściła wzrok, a Noe poczuł wstyd. Wiedział, że nie chciała pocieszenia, że nie chciała słuchać jego głupich zapewnień, że jakoś to będzie. Chciała prawdy i dlaczego dowiaduje się o tym dopiero teraz?
Chciał od razu zacząć się tłumaczyć, jednak powstrzymała go delikatnym ruchem dłoni i to zabolało. Słuchał, jak mówiła dalej, jak unosiła się jej klatka piersiowa i jak po raz pierwszy naprawdę łamał jej się głos, gdy pytała go, czy przez te wszystkie tygodnie, kiedy patrzył na nią i mówił, że chce z nią być, on też wierzył, że to jest coś prawdziwego. Patrzył na nią nie odwracając wzroku. Nie uciekał, choć miał ochotę zapaść się pod ziemię.
- Nigdy, ani przez sekundę nie pomyślałem, że nie warto ci mówić - zaczął, a jego głos był cichy i chropowaty od uścisku w gardle. - Każde słowo, które ci powiedziałem, było w stu procentach prawdziwe. Z każdym tygodniem byłem coraz bardziej pewien, że chcę być z tobą. To, co między nami powstało, było dla mnie najbardziej prawdziwą rzeczą, jaka przydarzyła mi się od bardzo dawna. - Przełknął ślinę, bo miał sucho w ustach. Chciał, żeby usłyszała prawdę o tym, co działo się w jego głowie, bez wykrętów. - Kiedy Gabi przyszła do mnie z informacją o ciąży, kompletnie się rozpadłem. - Splótł palce dłoni i zacisnął je na kolanach, starając się zatrzymać ich drżenie, a potem popatrzył jej prosto w oczy, chociaż widział w nich żal. - Wmawiałem sobie, że chronię cię przed niepotrzebnym stresem, dopóki nie ma pewności, ale tak naprawdę chroniłem siebie. Byłem tchórzem. Bałem się jak cholera. Widziałem, jak trudne było dla ciebie otwarcie się na mnie i jak powoli wpuszczałaś mnie do swojego życia i panicznie bałem się, że jeśli powiem ci o moich przypuszczeniach, zanim poznam fakty, to odejdziesz. Zamiast być z tobą szczerym od samego początku, wolałem żyć w iluzji i udawać przed tobą, że wszystko jest w porządku, podczas gdy w środku zżerał mnie strach.
Oparł łokcie na kolanach i nachylił się lekko w jej stronę, choć nie odważył się wyciągnąć ręki, by jej dotknąć.
- Czekałem na wyniki nie po to, żeby ocenić, czy warto ci o tym mówić, ale dlatego, że sparaliżował mnie strach przed stratą ciebie. I to było samolubne z mojej strony. Zawiodłem twoje zaufanie dokładnie w momencie, w którym zaczynałaś mi je dawać. Rozumiem twój żal i rozumiem, dlaczego czujesz, że to wszystko mogło być nieprawdziwe, ale błagam cię, nie wątp w moje uczucia. Popełniłem błąd, myślałem idiotycznie, ale moje uczucia do ciebie nigdy nie były grą. Zależy mi na tobie bardziej, niż potrafię to teraz ubrać w słowa i znoszę każdą konsekwencję tego, że powiedziałem ci o tym dopiero dzisiaj.
Po wypowiedzeniu ostatnich słów zapadła cisza, a Noe siedział, czując, jak serce tłucze mu się w piersi. Nic już nie ukrywał, niczego nie ubarwiał i nie szukał dla siebie żadnego usprawiedliwienia. Zrobił to, co powinien był zrobić tygodnie temu, ale ulga wcale nie nadeszła. Zamiast niej czuł tylko pustkę i niepewność. Zastanawiał się, czy Charly za chwilę po prostu wskaże mu drzwi i każe wyjść. I co najbardziej go przerażało – wiedział, że miałaby do tego pełne prawo. Myślał o tym, jak w kilka minut całe jego poukładane życie zamieniło się w gruzy. Z jednej strony stracił przyjaciółkę, z którą pokłócił się na korytarzu kliniki do tego stopnia, że nie chciał jej widzieć na oczy, a z drugiej strony stał przed wizją straty kobiety, na której mu zależało. Został sam z faktem, że zostanie ojcem dziecka kobiety, z którą nic go nie łączyło i ze świadomością, że złamał serce Charly. Patrzył na nią i czekał na odpowiedź, wiedząc, że cokolwiek dziewczyna teraz powie, ten wieczór zmieni w jego życiu wszystko.
Charly Hayes

[Charly Hayes]

Ostrożność, którą Charly odznaczała się w budowaniu relacji z drugim człowiekiem, nie brała się znikąd. Wynikała wyłącznie z tego, co spotkało ją w życiu; śmierć rodziców odcisnęła na dwudziestojednolatce piętno, którego nie sposób było dostrzec podczas pierwszego spotkania. Patrząc na nią, trudno było odgadnąć, jak ciężki bagaż doświadczeń nosiła na własnych barkach. O przeszłości mówiła niewiele. Nie dlatego, że nie potrafiła o niej opowiadać, lecz dlatego, że wspomnienia należały do tej części siebie, do której dostęp otrzymywali nieliczni. Najpierw musiała dobrze poznać człowieka, przekonać się, czy rzeczywiście warto zrobić dla niego miejsce w swoim świecie. Noe był pierwszą osobą od bardzo dawna, którą świadomie postanowiła w tym świecie zatrzymać. Pierwszą, przy której coraz częściej łapała się na tym, że opuszcza gardę, nie analizuje każdego gestu i pozwala sobie wierzyć, że tym razem los wreszcie przestał z niej drwić.
Paradoks całej tej sytuacji polegał na tym, że uwierzyła mu; każde jego słowo, nawet to najbardziej bolesne, brzmiało szczerze. Nie widziała w nim człowieka, który próbował wybielić własne sumienie, lecz mężczyznę stojącego naprzeciw konsekwencji własnego tchórzostwa. I właśnie to bolało najbardziej. Nie fakt, że Gabriela spodziewała się dziecka. Nie nawet to, że Noe zostanie ojcem. Najdotkliwsza była świadomość, że w chwili, gdy ona z takim trudem uczyła się mu ufać, on postanowił samodzielnie zdecydować, z jaką prawdą jest gotowa się zmierzyć, a z jaką jeszcze nie. Odebrał jej możliwość wyboru. A przecież właśnie o możliwość wyboru walczyła przez całe swoje życie.
Długo milczała, próbując spośród myśli kłębiących się w jej głowie wybrać właściwą, jednak żadna nie potrafiła przebić się na pierwszy plan. Opuściła wzrok na splecione dłonie, kilka razy powoli nabierając powietrza, jakby próbowała uspokoić serce, które od chwili jego wyznania biło boleśnie nierównym rytmem. Kiedy w końcu ponownie na niego spojrzała, w jej zielonych tęczówkach nie było gniewu. Był jedynie smutek. Taki, który pojawia się dopiero wtedy, gdy pęka coś, co wydawało się bezpieczne.
— Wiesz….— odezwała się cicho, wręcz niepewnie — Gdybyś przyszedł do mnie tamtego dnia i powiedział dokładnie to samo… - zamilkła biorąc kolejny głęboki wdech po czym kontynuowała -….że jest taka możliwość, że się boisz, że nie wiesz, co robić… zostałabym. Wysłuchałabym cię. Byłabym przy tobie. — tym razem urwała na chwilę, przełykając gulę, która narosła w gardle. — Ale ty nie dałeś mi nawet szansy, żebym mogła sama zdecydować, czy chcę przez to przejść razem z tobą. Zdecydowałeś za mnie. I właśnie z tym… nie potrafię się teraz pogodzić. - wydusiła w końcu.
I wtedy coś w niej drgnęło. Początkowo ledwie dostrzegalnie, niczym wspomnienie, które uparcie próbowało wydostać się na powierzchnię świadomości. Gabriela. Imię odbiło się echem w jej głowie, wywołując dziwne uczucie znajomości. Przez ułamek sekundy nie potrafiła przypisać go do żadnej konkretnej twarzy, aż nagle wszystkie porozrzucane wcześniej elementy ułożyły się w jedną, przerażająco logiczną całość. Gabriela Blais. Dziewczyna z drużyny siatkarskiej. Jedna z tych osób, z którymi utrzymywała kontakt również poza treningami. Jakiś czas temu na wspólnym czacie napisała, że przyjaciel wyznał jej miłość, a ona sama współczuje lasce, z którą miał iść na randkę. Tylko, że tą dziewczyną była ona! A później wyznała, że jest w ciąży; Charly pamiętała nawet lawinę odpowiedzi, żartów i prób odgadnięcia, kim był tajemniczy mężczyzna. Sama nie poświęciła temu wtedy większej uwagi. Dzisiaj jednak poczuła, jak po plecach przebiega jej zimny dreszcz.
Nie. To nie mógł być przypadek. Gabriela. Ciąża. Przyjaciel. Noe. Każde kolejne słowo, które wypowiedział, dopisywało następny fragment układanki, aż w końcu została z obrazem, od którego nie potrafiła już odwrócić wzroku. W jednej chwili zrozumiała, że przez ostatnie tygodnie mimowolnie znajdowała się pomiędzy nimi obojgiem. Czytała wiadomości Gabrieli, współczuła jej zagubienia, nie mając najmniejszego pojęcia, że dotyczyły właśnie mężczyzny siedzącego teraz naprzeciwko niej. Świadomość ta uderzyła w nią z siłą, której zupełnie się nie spodziewała, bo nagle historia przestała być anonimowa, nabierając dwóch twarzy, które znała.
Mimowolnie uniosła dłoń do ust, przez chwilę wpatrując się w niego z niedowierzaniem. — Gabriela… — wyszeptała bardziej do siebie niż do niego. — Gabriela Blais… — po chwili jej spojrzenie ponownie odnalazło jego oczy. Nie było w nim już wyłącznie bólu. Pojawiło się również zaskoczenie, niemal szok. — To o tobie pisała… — dokończyła cicho. — Na naszej grupie. Napisała, że jej przyjaciel wyznał jej miłość. Boże, Noe… to byłeś ty.— urwała, czując, jak gardło boleśnie się zaciska. — A potem napisała o ciąży…. - dodała jeszcze na koniec, niezdolna wypowiedź nic więcej. Tkwiła w jakimś pokręconym krójkącie. On kochał Gabrielę. Będą mieli dziecko.



Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

Wypełniło go poczucie bezsilności, gdy słuchał jej słów o tym, że odebrał jej możliwość wyboru. Mimo że w jej głosie nie było cienia złości, każde zdanie ważyło tonę i przygniatało go. Siedział z opuszczoną głową, zdając sobie sprawę, jak ogromną krzywdę jej wyrządził, myśląc i decydując za nią. W jego własnym odczuciu to milczenie miało być ochroną, z jej strony wyglądało to zupełnie inaczej – jak odebraniem prawa do decydowania o samej sobie.
Gorycz zalała go z podwójną siłą, gdy powiedziała, że gdyby przyszedł do niej od razu, to by przy nim została i pomogła mu przez to przejść. To stwierdzenie trafiło go mocniej niż obelga czy krzyk. Uświadomił sobie, że własnoręcznie zniszczył szansę, żeby przeszli przez ten problem razem. Przerażony wizją odrzucenia i końca ich relacji, własnymi decyzjami doprowadził dokładnie do takiego finału, którego tak bardzo chciał uniknąć. Widząc jej smutek i spuszczony wzrok, czuł potężny żal do samego siebie, bo dotarło do niego, że Charly była gotowa unieść ten ciężar, gdyby tylko dał jej do tego możliwość od początku.
Zauważył, jak jej wzrok stał się całkowicie nieobecny, a na jej twarzy odmalowało się zaskoczenie. Słysząc nazwisko Gabriela Blais, Noe drgnął gwałtownie, a z jego piersi wyrwało się ciche mruknięcie. Przez chwilę patrzył na nią z oszołomieniem, kompletne zamroczony faktem, że Charly w ogóle kojarzyła to imię i nazwisko. Całkowicie wypadło mu z głowy, że obie mogły się skądś znać, a informacja o jakiejś ich wspólnej grupie i wiadomościach od Gabi spadła na niego jak zimny prysznic. Pojął z rosnącym przerażeniem, że ta sytuacja, która i tak była już katastrofą, weszła na jeszcze wyższy poziom skomplikowania. Kiedy wypowiedziała na głos słowa o jego wyznaniu miłości, o ciąży i na koniec skwitowała to wszystko wnioskiem, że wciąż kocha Gabrielę i będą mieli dziecko, Noe poczuł, jak żołądek skręca mu się w supeł. To trafiło w jego najczulszy punkt – w prawdę o nim samym, do której sam przed sobą bał się przyznać każdego dnia. Trudne uczucie do Gabrieli wciąż w nim tkwiło, głęboko i boleśnie, bo Gabi po prostu go nie chciała i odepchnęła do strefy przyjaźni, która i tak już nie istniała. Próbował poukładać swoje życie, ułożyć od zera z Charly, na której naprawdę zaczęło mu zależeć i przy której po raz pierwszy od dawna czuł spokój. Nie potrafił jednak ot tak wykasować z pamięci tego, co czuł do Gabi, ale wiedział też, że powiedzenie o tym Charly w tej chwili byłoby dla niej ostatecznym ciosem, po którym już by się nie podniosła.
- Charly, zaczekaj… błagam cię, posłuchaj mnie teraz uważnie - zaczął szybko, nachylając się nieznacznie w jej stronę, ale wciąż zachowując dystans, by w żaden sposób jej nie spłoszyć. - To z wyznaniem miłości… to wydarzyło się dawno. Wyznałem to Gabi, to prawda. Jednak to było na długo przed tym zanim cię poznałem i zanim w ogóle była w ciąży, ale ona mnie odrzuciła i powiedziała, że może zaoferować mi tylko przyjaźń. Uszanowałem to i postanowiłem ułożyć sobię życie z kimś innym. Została między nami tylko przyjaźń, a ta noc po alkoholu to była głupota, błąd zrobiony przez nas oboje, a nie zaplanowany. - Odetchnął ciężko, starając się za wszelką cenę opanować drżenie rąk i głosu. Wybierał słowa z ogromną ostrożnością, by jej bezpośrednio nie okłamać, ale też za nic w świecie nie obnażać przed nią swojego skomplikowanego wnętrza. - Nie ma między mną a nią żadnego układu. Ona żyje własnym życiem, a ja próbuję ułożyć swoje na nowo. To z tobą chciałem budować coś normalnego, to na tobie mi zależy i to z tobą spędzałem każdy wolny czas, bo przy tobie czułem się dobrze. Przeraża mnie fakt, że dowiedziałaś się o tym z jakiegoś czatu, ale błagam cię, nie patrz na to jak na jakiś trójkąt, bo go nie ma. Gabi mnie nie chce, myśli o zupełnie innych rzeczach, a ja próbowałem stanąć na nogi i zależy mi na tym, co zaczęło się między nami.
Nastała chwila milczenia, w której Noe patrzył na nią z lękiem, analizując każdy delikatny ruch jej twarzy. Zastanawiał się, czy w ogóle jest jeszcze szansa, by te słowa do niej dotarły przez szok i poczucie zdrady. Zdawał sobie sprawę, że stoi na krawędzi - z jednej strony miał niepoukładane sprawy z Gabi i nadchodzące obowiązki ojca, z drugiej kobietę, która właśnie dowiadywała się, jak bardzo skomplikowany i nieszczery potrafił być. Całe jego dotychczasowe starania, by stworzyć pozór prostego, poukładanego faceta, rozsypały się w jednej chwili. Siedział więc cicho, czekając na jakikolwiek gest z jej strony i wiedząc, że niezależnie od tego, co zaraz powie, powrotu do tego, co było jeszcze rano, już nie będzie.
Przełknął z trudem ślinę, czując, jak dłonie znów zaczynają mu drżeć. Patrzył na nią, jakby cała jego przyszłość wisiała na jednym jej spojrzeniu.
- Charly, błagam cię... tylko mnie teraz nie zostawiaj - wyszeptał, a w jego głosie po raz pierwszy pojawiła się panika. - Wiem, jak to wszystko teraz wygląda. Wiem, że czujesz się oszukana i masz pełne prawo być na mnie wściekła, ale nie przekreślaj nas przez ten bałagan. Daj mi szansę, żebym mógł ci udowodnić, że to z tobą chcę być. Po prostu... nie odchodź.
Charly Hayes

[Charly Hayes]

Charly przez dłuższą chwilę nie odpowiedziała, jakby każde kolejne słowo Noe’a docierało do niej z opóźnieniem, przedzierając się przez gęstą warstwę niedowierzania, bólu i narastającego chaosu. Siedziała nieruchomo, ze splecionymi na kolanach dłońmi, wpatrując się w jeden, bliżej nieokreślony punkt, ponieważ gdyby teraz spojrzała mu w oczy, mogłaby nie zapanować nad emocjami, które od kilku minut zaciskały jej gardło.
Najgorsze w tym wszystkim było to, że nie była na niego wściekła. Gdyby czuła wyłącznie złość, mogłaby krzyczeć, wyrzucić z siebie wszystko, co bolało, a potem po prostu wstać i odejść. Tymczasem pod gniewem kryło się coś znacznie trudniejszego do zniesienia — rozczarowanie człowiekiem, któremu zaczęła ufać, i świadomość, że rzeczywistość, którą próbował przed nią chronić, wcale nie była taka prosta, jak chciała wierzyć.
W końcu uniosła wzrok. — Nie mów mi, żebym nie odchodziła, Noe — powiedziała cicho, a jej głos, choć pozbawiony podniesionego tonu, drżał od emocji. — Bo właśnie przez cały ten czas to ty decydowałeś, co powinnam wiedzieć, a czego nie. Ty zdecydowałeś, że nie zasługuję na prawdę o ciąży. Ty zdecydowałeś, że lepiej będzie, jeśli nie będę wiedziała o Gabi. Ty zdecydowałeś, że możesz poukładać wszystko za mnie, a teraz prosisz mnie, żebym podjęła decyzję, której sam wcześniej pozbawiłeś mnie możliwości podjęcia. - przełknęła ślinę, czując pieczenie pod powiekami. Mimowolnie na moment zacisnęła usta, próbując powstrzymać drżenie. Musiała wziąć kilka oddechów, aby zapanować nad drzemiącymi w jej drobnym ciele emocjami.
Ponownie potrzebowała kilku sekund, aby nie tyle nabrać odwagi do wypowiedzenia kolejnych słów, co zwyczajnie zebrać w sobie siłę, aby to zrobić. Nie było jej łatwo — Gdybyś przyszedł do mnie wtedy i powiedział mi wszystko, prawdopodobnie byłabym przerażona. Pewnie nie wiedziałabym, co robić. Pewnie miałabym tysiąc pytań i może nawet przez jakiś czas miałabym do ciebie żal. Ale byłabym przy tobie. Bo właśnie tak wyobrażałam sobie to, co zaczęło się między nami. Że jeżeli coś się wydarzy, to rozmawiamy. Że nie muszę się zastanawiać, czy człowiek siedzący obok mnie mówi mi prawdę, czy tylko tę część prawdy, którą uznał za wygodną. - poległa; pierwsza łza spłynęła jej po policzku, ale szybko otarła ją wierzchem dłoni. — A teraz każesz mi uwierzyć, że Gabi jest tylko przeszłością, podczas gdy chwilę temu dowiedziałam się, że jest kobietą, której kiedyś wyznałeś miłość, z którą przespałeś się później po alkoholu i która teraz nosi twoje dziecko. Rozumiesz, jak to brzmi z mojej perspektywy? — zapytała, a w jej spojrzeniu pojawiło się zmęczenie. — Możesz mi tłumaczyć, że nie ma żadnego trójkąta, ale ja właśnie siedzę pośrodku czegoś, czego nawet nie wiedziałam, że jestem częścią. - mimo spokoju jakim wydawała się emanować, nie potrafiła wyzbyć się przykrych słów w kierunku mężczyzny. Mimowolnie odwróciła jednak wzrok, jakby samo wypowiedzenie tego zdania sprawiało jej ból. — I nie chodzi nawet o to, że ją kochałeś. — zawahała się, po czym poprawiła cicho: — Bo może nadal ją kochasz. Nie wiem. I właśnie tego najbardziej się boję. - przyznała, patrząc na niego ponownie.
W tym momencie cała ta sytuacja zaczynała ją przerastać. Czuła się osaczona i niepewna, ale nie byłaby sobą, gdyby nie doprowadziła tej rozmowy do końca. Nie potrafiłaby odejść czy wyrzucić Noe’a za drzwi. Mimo wszystko byli dorośli i winni się tak zachowywać. Uniosła dłoń zatrzymując usta Noe’go, które otworzył, by coś powiedzieć - ona jeszcze nie skończyła. Musiała wyrzucić z siebie wszystko na raz, gdyż czuła, że jeśli tego nie zrobi, to wówczas emocje zostaną z nią na zawsze, a on ich nigdy nie pozna. — Bo powiedziałeś mi, że ona cię odrzuciła i że próbowałeś ułożyć sobie życie z kimś innym. Tylko że ja nie chcę być „kimś innym”, Noe. Nie chcę być kobietą, przy której próbujesz zapomnieć o kimś, kogo naprawdę chciałeś. Nie chcę być bezpiecznym miejscem, do którego wracasz dlatego, że tamta kobieta cię nie wybrała. - głos Charly załamał się po raz kolejny przy ostatnich słowach. — Chcę być wyborem. Świadomym. Prawdziwym. Nie zastępstwem.
Przez chwilę milczała, a potem pokręciła głową. — I właśnie dlatego nie mogę ci teraz obiecać, że zostanę. Nie dlatego, że cię nie lubię. Nie dlatego, że nic dla mnie nie znaczysz. Wręcz przeciwnie. Gdybyś był mi obojętny, byłoby mi znacznie łatwiej. - odetchnęła głęboko, choć oddech ugrzązł jej gdzieś w połowie drogi. — Ale nie oczekuj ode mnie, że po tym wszystkim po prostu zostanę, bo prosisz, żebym nie odchodziła. Zaufanie nie wraca od jednego zdania. Szczególnie kiedy zostało zniszczone przez rzeczy, których nawet nie miałam prawa wcześniej poznać. - Charly otarła policzek i przez moment wyglądała, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze, lecz niestety zabrakło jej sił. — Nie chcę teraz decydować o nas — wyszeptała w końcu. — Bo jestem zbyt zraniona, żeby podjąć dobrą decyzję. I pierwszy raz od początku tej całej historii chcę sama zdecydować, kiedy będę gotowa ją podjąć. - przesunęła spojrzeniem po jego twarzy, zatrzymując je na drżących dłoniach. — Więc nie będę ci mówiła, że koniec. Ale też nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze. Nie będzie. Przynajmniej nie teraz. - zamilkła na moment, po czym dodała znacznie ciszej: — Jeśli naprawdę ci na mnie zależy, Noe, to tym razem pozwól mi wybrać samodzielnie, co zrobię. Nawet jeśli ten wybór okaże się dla ciebie bolesny.



Noe Villeneuve-Scott

[Noe Villeneuve-Scott]

Widok jej spuszczonych oczu uświadomił mu, że doprowadził ją na skraj wytrzymałości, a fakt, że nie krzyczy, oznaczał o wiele głębszy ból. Przerażony myślą, że Charly zaraz całkowicie się od niego odetnie i po prostu zamknie przed nim drzwi, przysunął się nieznacznie na kanapie. Zamiast kolejnych wymówek czy tłumaczeń, w jego oczach była już panika i błaganie, by nie skreślała go w tej chwili i nie zostawiała samego z tym wszystkim. To on stworzył tę sytuację, podejmując decyzje za jej plecami i wmawiając sobie, że robi to dla jej dobra. Teraz, kiedy wypomniała mu hipokryzję, poczuł taki wstyd, że zabrakło mu słów. Widząc, jak drży i jak walczy ze łzami, miał ochotę wyciągnąć rękę i ją dotknąć, ale powstrzymał się. Zdawał sobie sprawę, że nie ma prawa do takiego odruchu.
- Wiem… - wykrztusił w końcu bardzo cicho, przymykając na moment oczy, bo patrzenie na jej cierpienie stało się dla niego nie do zniesienia. - Robiłem dokładnie to, przed czym chciałem cię uchronić. Zabrałem ci wybór i postawiłem w najgorszej możliwej sytuacji, a teraz strach odebrał mi rozum. - Ciężko westchnął i otworzył oczy. Spojrzał na nią spokojniej, już bez wcześniejszej paniki. Nie próbował się też dalej bronić. – Nie mam prawa ci niczego kazać ani prosić, żebyś udawała, że nic się nie stało.
Charly nie krzyczała, nie robiła scen, tylko po prostu powiedziała mu wprost, jak z boku wyglądało jego zachowanie. Gdy słuchał o tym, że gdyby przyszedł do niej wcześniej, po prostu byłaby obok i pomogła mu to udźwignąć, dotarło do niego, jak wielkim był idiotą, myśląc, że załatwiając wszystko za jej plecami, cokolwiek chroni. Widok łzy, którą szybko starła wierzchem dłoni, ruszył go jeszcze bardziej niż jej słowa. Znał ją na tyle, by wiedzieć, jak rzadko pozwalała sobie na takie emocje i jak bardzo starała się, żeby przy nikim się nie rozkleić. Przełknął z trudem ślinę, czując, jak zaschło mu w gardle.
- Zachowałem się jak tchórz. Spanikowałem i zamiast usiąść z tobą jak dorosły facet, ubzdurałem sobie, że jak sam wszystko odkręcę, to oszczędzę ci tego syfu. Boże, jaki ja byłem głupi... Myślałem, że cię chronię, a po prostu sam podjąłem decyzję za ciebie, nie dając ci nawet szansy odezwać się we własnej sprawie - zaczął cicho, chociaż jego głos i tak na moment się łamał. Oparł łokcie na kolanach i ukrył na parę sekund twarz w dłoniach, po czym odepchnął się i spojrzał na nią znowu. - Chciałem wyprostować te sprawy z Gabi, żebyśmy mieli czystą kartę, a wyszło na to, że zrobiłem z ciebie osobę, którą oszukiwałem. Nie mam pojęcia, jak to teraz naprawić i czy w ogóle się da, ale mi przykro, że przez moje decyzje teraz płaczesz.
Miał wrażenie, że zaraz zabraknie mu powietrza. Kiedy wyłożyła mu to wyznanie miłości, wspólną noc, dziecko, dotarło do niego, jak głupio brzmią teraz jego tłumaczenia. Zrobił z niej nieświadomą uczestniczkę jakiegoś taniego dramatu. Z jej perspektywy wszedł w jej życie, udając poukładanego faceta, a pod spodem zostawił bałagan, o którym nie miała pojęcia. Najbardziej ruszył go jednak powrót do tematu Gabi i jej przyznanie, że boi się jego uczuć. Widok Charly, która odwraca wzrok, bo mówienie sprawia jej ból, kompletnie go rozwalił.
- Rozumiem... i nawet nie mam jak tego obronić - wykrztusił, chociaż w środku cały się gotował. - Wstyd mi, że w ogóle postawiłem cię w takiej sytuacji. Że siedzisz tu teraz i musisz zastanawiać się, czy nie jesteś tylko tłem w moim starym życiu. - Nabrał powietrza i spojrzał jej prosto w oczy, nie próbując już niczego ubarwiać. - Ale nie kocham Gabi. To, co z nią było, to była kompletna głupota i chora relacja, z której od dawna próbowałem się wyrwać. Przeraża mnie, że tak to odebrałaś, ale naprawdę nic do niej nie czuję. To ty jesteś osobą, na której mi zależy. Błagam, nie myśl, że wciągnąłem cię w to jako jakiś zastępczy plan, bo to nie ma nic wspólnego z prawdą.
Gdy uniosła dłoń i ucięła jego próbę odezwania się, zamknął usta. Zrozumiał, jak źle to wszystko mogło dla niej wyglądać i jak bardzo sam dał jej powód do takiej interpretacji. W jej głowie ułożył się scenariusz, w którym dostał kosza od byłej, więc zgarnął pierwszą lepszą dziewczynę, żeby wyleczyć rany i udawać, że idzie do przodu. Odebrała to dokładnie wspak, a on przez swoje ukrywanie prawdy sam wpędził ją w ten potworny brak pewności.
- Charly, stop, błagam cię, posłuchaj mnie teraz uważnie - wypalił od razu, gdy tylko skończyła mówić, a w jego głosie nie było już grama opanowania, tylko desperacja. Przysunął się do niej bliżej, w ogóle nie dbając o to, jak bardzo chaotycznie to wygląda. - Nigdy, rozumiesz? Nigdy w życiu nie byłeś dla mnie żadnym planem B ani zastępstwem. To z Gabi było toksycznym syfem, z którego uciekłem, bo zrozumiałem, że to nie miało żadnego sensu! A kiedy pojawiłaś się ty, to nie było żadne leczenie ran. Jesteś moim realnym wyborem, a nie żadną opcją rezerwową po kimś innym. Zrobiłem błąd, bo zabrakło mi odwagi, ale błagam cię... nie wmawiaj sobie, że jesteś dla mnie kimś przypadkowym, bo to mnie po prostu dobija. - Wyznanie, że nie jest jej obojętny, powinno dać mu jakąś nadzieję, ale sposób, w jaki to powiedziała, podciął mu nogi. Dotarło do niego, że żadne tysiąc przeprosin nie wymaże tego, co odwalił. Zniszczył zaufanie i nie mógł teraz wymagać, żeby udawała, że wszystko jest w porządku.
- Rozumiem - powiedział cicho, a jego głos był całkowicie pozbawiony wcześniejszej desperacji, zostawiając tylko żal. Przełknął ślinę i zmuszał się, żeby patrzeć jej prosto w oczy, chociaż sprawiało mu to potworny ból. - Masz prawo odejść i przemyśleć to wszystko bez mojego pieprzenia. Nie będę cię zatrzymywał ani wciskał kolejnych obietnic.
Kiedy spojrzała na jego drżące dłonie, poczuł wstyd, że dał się tak ponieść panice. Charly nie przekreśliła wszystkiego na miejscu, ale postawiła jasne warunki. Wiedział, że jeśli teraz cokolwiek powie, znowu zrobi to samo: zabierze jej przestrzeń i narzuci własne emocje. Musiał to przyjąć, nawet jeśli sama myśl o czekaniu na jej decyzję wywoływała w nim ścisk w brzuchu.
- Masz moje słowo - powiedział cicho, a jego głos, choć niski, nie miał w sobie już ani śladu wcześniejszego panikowania. - Niezależnie od tego, co zdecydujesz i jak bardzo to będzie dla mnie bolesne... uszanuję to. Zrób to, co będzie najlepsze dla ciebie. Mam sobie teraz pójść? - zapytał na koniec, w głębi duszy przeczuwając jaka będzie odpowiedź.
Charly Hayes

[Charly Hayes]

Może nie powinna była tak reagować. Może oceniła go zbyt surowo. Może powinna była dać mu jeszcze jedną szansę, wysłuchać wszystkiego do końca i spróbować zrozumieć, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne decyzje. Przecież widziała jego skruchę, słyszała drżenie w głosie i doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nie chciał jej świadomie skrzywdzić. Problem polegał jednak na tym, że dobre intencje nie sprawiały, iż bolało mniej.
Może gdyby dowiedziała się o wszystkim wcześniej, gdyby usiadł z nią i pozwolił jej samodzielnie zdecydować, czy chce zostać, wszystko potoczyłoby się inaczej. Może wtedy zamiast tego wszechogarniającego poczucia zdrady czułaby przede wszystkim strach o niego i współczucie dla sytuacji, w której się znalazł. Może właśnie tego najbardziej nie potrafiła mu wybaczyć — nie samego faktu, że jego życie okazało się znacznie bardziej skomplikowane, niż sądziła, lecz tego, że odebrał jej możliwość wyboru, ponieważ uznał, że wie lepiej, co powinna zrobić.
Patrzyła na niego przez dłuższą chwilę, a w jej spojrzeniu nie było już złości. Został jedynie ogromny smutek i zmęczenie, które po całym wieczorze zdawało się ciążyć jej na ramionach. — Tak — odpowiedziała cicho na jego pytanie. — Chcę, żebyś poszedł. - wypowiedzenie tych kilku słów kosztowało ją znacznie więcej, niż chciała po sobie pokazać.
KONIEC