[raphael valencourt]

four

sink into the wasteland underneath

Był spóźniony. Oczywiście, że był, lecz nie była to żadna z problematycznych sytuacji. Nie spieszył się. Nie gnał. Nie wyszedł z posiadłości o właściwym czasie, ponieważ właściwy czas, podobnie jak większość rzeczy, które ludzie nazywali właściwymi, był pojęciem wymyślonym dla tych, którzy musieli prosić innych o pozwolenie na własne istnienie. Raphael nie musiał. Chciał, aby wszyscy byli już na miejscu, aby kelnerzy zdążyli napełnić kieliszki, aby pierwsze uprzejmości zostały wypowiedziane, pierwsze żarty wyśmiane z obowiązku, pierwsze porcje jedzenia zjedzone, a przede wszystkim — aby atmosfera zdążyła osiąść na stole niczym cienka warstwa kurzu. Chciał wejść dopiero wtedy, kiedy osiemnaście osób przestanie oczekiwać jego obecności. Wtedy wejście nabierało właściwego znaczenia. Nie było już przybyciem. Było zakłóceniem.
Jego miejsce przy stole miało pozostać widocznie puste. Celowo. Jedno krzesło więcej, jedna serwetka rozłożona przed talerzem, kieliszek, którego nikt nie powinien dotykać. Brakujący element w kompozycji, który przez pierwsze pół godziny miał wywoływać pytania, później irytację, następnie rezygnację, a na końcu — ulgę. Raphael niemal widział ten proces, zanim jeszcze wysiadł z samochodu. Najpierw ktoś zapyta, czy „pan Valencourt” rzeczywiście przyjedzie. Tamara Kent odpowie, że oczywiście, przecież potwierdził. Sędzia Black wzruszy ramionami. Carpenter rzuci coś o tym, że ludzie z sektora finansowego mają własne poczucie czasu. Ktoś się zaśmieje. Potem temat zmieni się na coś bezpieczniejszego. I właśnie wtedy, kiedy napięcie zostanie uznane za nieistniejące, drzwi się otworzą.
Nie przyszedł tam jednak dla Blacka ani Carpentera, choć obaj znajdowali się na liście osób, które warto było obserwować. Nie przebył drogi dla profesorów, którzy z osobliwą gorliwością wycierali sobie usta własnymi tytułami, ani dla partnerów kancelarii, których garnitury kosztowały więcej, niż niektóre rodziny zarabiały przez rok, lecz których twarze zdradzały tę samą nerwową potrzebę podobania się ludziom posiadającym jeszcze większe pieniądze. Nie interesowali go przedstawiciele fundacji, nie interesowali go finansowi, którzy przyszli tutaj udawać, że filantropia była ich prywatną formą moralności, ani nawet sama fundacja — jedna z tych instytucji, których oficjalne statuty były nieskazitelne, a genealogia finansowania tak skomplikowana, że człowiek rozsądny przestawał pytać po trzecim poziomie powiązań. Dla Raphaela wystarczyło, że znał kilka nazwisk znajdujących się na samym końcu tej historii. Nazwiska, które nigdy nie pojawiały się w materiałach przeznaczonych dla ludzi siedzących przy tym stole.
Tej nocy miał tylko jeden cel. Pani prokurator we wdowim akcie.
Znał jej referencje. Wygrane sprawy. Przebieg kariery. Harvard. Kontakty. Dokumenty, które sporządzała i które ktoś uznał za warte zachowania. Wiedział również o jej miłości do wody, o tym szczególnym rodzaju przywiązania, jakie ludzie czasem rozwijali wobec rzeczy pozbawionych intencji — morza, jeziora, rzeki — być może dlatego, że woda niczego nie obiecywała, a mimo to zawsze pozostawała. Wiedział o jej małżeństwie. O śmierci męża. O studentce, której nazwisko pojawiało się w historii zaledwie przez chwilę, a jednak wystarczająco długo, aby zostawić po sobie pęknięcie. Nie znał jeszcze wszystkich odpowiedzi. Nie potrzebował ich. Odpowiedzi były przecież najtańszą częścią każdego dochodzenia. Znacznie ciekawsze były pytania, które człowiek zadawał sobie wtedy, kiedy sądził, że nikt go nie obserwował.
Josephine była jednym z takich pytań. Nie zamierzał jeszcze wykorzystywać Harvardu jako dźwigni. Byłoby to zbyt oczywiste. Dźwignie powinno się przechowywać, nie wymachiwać nimi przy pierwszym spotkaniu. Miał wszak czas i zamierzał się nim rozkoszować.
Kiedy wszedł do restauracji, czarna marynarka poruszyła się lekko przy każdym kroku. Nie była przesadnie dopasowana; miała tę niemal bezczelną prostotę rzeczy, których ceny nie musiały być komunikowane. Pod spodem miał cienki, czarny golf, który podkreślał smukłość sylwetki i wydłużał szyję. Czarne spodnie o ostrym kroju, skórzane buty bez widocznych ozdób, zegarek schowany pod mankietem. Żadnej krawatowej deklaracji, żadnego sygnetu wyłożonego na stół, żadnego logo, które mogłoby krzyczeć za niego. Czerń była wystarczająca. Pochłaniała światło, a przez to sprawiała, że wszystko wokół wydawało się odrobinę bledsze.
Także ludzie. Zwłaszcza ludzie.
Kilka głów odwróciło się niemal natychmiast. Tamara Kent zauważyła go pierwsza.
- Oh, Valencourt![
Jej głos był zdecydowanie zbyt głośny. Raphael zatrzymał na niej spojrzenie i uśmiechnął się zaledwie jednym kącikiem ust. Nie dlatego, że była mu niemiła. Właśnie przeciwnie. Ludzie tacy jak Tamara byli użyteczni, ponieważ ich emocje miały bardzo słabe zamki.
- Proszę nie wstawać - powiedział łagodnie, zbliżając się do stołu. - Kalmary wyglądają zbyt dobrze, żeby ktoś miał je porzucać z mojego powodu.
Kilka osób się roześmiało. Black nie. Raphael zauważył pot na jego czole, zanim jeszcze dostrzegł wymuszony uśmiech. Twarz sędziego wydawała mu się teraz jeszcze bardziej ciężka niż na zdjęciach z sali sądowej. Nie była to kwestia wieku. Starzenie się samo w sobie nie interesowało Valencourta. Interesowało go raczej to, jak człowiek nosił swoje ciało, kiedy przestawał wierzyć, że potrafił kontrolować otoczenie.
- Już baliśmy się, że się pan nie pojawi - powiedział Black, próbując ukryć zmieszanie i niezadowolenie.
- Naprawdę?
- Oczywiście.
- To miłe.
Raphael pozwolił, by cisza trwała sekundę dłużej, niż wymagała tego uprzejmość. Jego głos, leniwy, acz przyjazny wybrzmiewał także lekką drwiną, niemal chłopięcą w swej frywolnej naturze. Od zawsze miał talent do mieszania dobrych manier z okrutnym sarkazmem. 
Potem ruszył wzdłuż stołu. Dopiero wtedy ją zobaczył.
Josephine siedziała przy końcu stołu, dokładnie tam, gdzie wskazywała przygotowana wcześniej karteczka z nazwiskiem. Nie miała na sobie niczego, co domagałoby się uwagi, i właśnie dlatego zwróciła jego uwagę natychmiast. Zdjęcia były jednym, rzeczywistość drugim. Fotografie potrafiły uchwycić twarz, proporcje, włosy, linię szczęki, lecz nie potrafiły uchwycić tego, co człowiek robił z własnym milczeniem. Jasna, harmonijna uroda, która mogła sprawiać wrażenie łagodnej, dopóki nie zatrzymało się na niej wzroku wystarczająco długo. Wtedy pojawiało się coś jeszcze. Nie twardość. Raczej świadomość. Jakby piękno było dla niej faktem, którego nie uważała za szczególnie interesujący.
Raphael zwrócił uwagę na oczy. To one powiedziały mu więcej niż dokumenty. Była zmęczona. Nie w banalnym sensie. Nie chodziło o cienie pod oczami ani o ten rodzaj melancholii, który można było wyprodukować odpowiednim makijażem. Jej zmęczenie miało charakter człowieka, który od dawna żył z pytaniem, na które nie otrzymał odpowiedzi, i nauczył się już nie pytać o nią głośno.
To było interesujące, lecz Raphael minął ją bez zatrzymywania wzroku. Nie chciał, żeby zobaczyła, że została zauważona.
Usiadł. Dopiero wtedy pozwolił sobie spojrzeć na nią ponownie, stwierdzając, że wdowieństwo jej służyło. Ich oczy spotkały się. Trwało to krótko. Sekundę, może dwie, ale wystarczyło, aby poczuł fizyczną pewność, że ta kobieta nie należała do ludzi, których można było łatwo przesunąć po planszy. A to było irytujące. I dlatego, rzecz jasna, interesujące.
Kelner nalał mu wina. Raphael podziękował skinieniem głowy, lecz nie wypił. Przyglądał się Josephine ponad krawędzią kieliszka, zastanawiając się, ile z tego, co przeżyła; o co walczyła na sali sądowej, naprawdę brała za prawdę? Bo czym właściwie była prawda w świecie, w którym każda instytucja posiadała własną kancelarię, każdego człowieka można było opisać przez jego kontakty, a każde nieszczęście dało się sprowadzić do kilku neutralnych zdań w oficjalnym dokumencie?
Raphael znał odpowiedź. Prawda była tym, czego nie trzeba było już nikomu udowadniać. A Josephine, jak podejrzewał, jeszcze nie wiedziała, że właśnie zaczynał się wieczór, po którym jej własna prawda mogła stać się dla kogoś bardzo cenna.

What brings you to the lost and found, dear?
Won't you pull up a seat?
Everybody got a price 'round here to play
Make me an offer, what will it be?
what will it be?

[Josephine M. Pemberton]

IV. You're going to meet people who will change your life forever...

Each connection shapes who you are and influences who you will become.

Nie spóźniała się. Nie miała tego w zwyczaju i nie przepadała za tym, a już na pewno nie tolerowała tego wśród swoich pracowników, współpracowników i najbliższych. Oczekiwała od wszystkich, że będą tak samo punktualni jak ona. Choć nie zawsze mogła tego wymagać, przecież życie nie można sobie zaplanować co do sekundy. Nawet jeśli tego chciała i próbowała wprowadzić to do swojego życia. Gdyby nie to już dawno pogrążyłaby się jak ci, którzy byli na jej stanowisku i ci po których teraz musiała sprzątać to co spieprzyli.
Jeszcze za nim pojawiła się w restauracji doskonale wiedziała na co ma być przygotowana. Wiedziała o tym, kto będzie na bankiecie i z kim będzie mogła porozmawiać, a kogo powinna omijać szerokim łukiem. Mimo tego, że potrafiła dogadać się ze wszystkimi to nie musiała zmuszać się do rozmów z osobami, które od dłuższego czasu miały z nią na pieńku. Nie stroniła od tego by w dość dosadny sposób okazywać swoją niechęć do kogoś. Nie obawiała się tego, że będzie pod tym względem traktowana w gorszy sposób. Pokazuje to jej siłę i chęć dążenia do własnych celów bez podlizywania się do tych, którzy mają jakąkolwiek władzę. Rzecz jasna otaczała się nimi, bo sama posiadała ją do tego stopnia, że i ona potrafiła być tą do której próbowali się zbliżyć ci, którym zależało na czymś. Nie zawsze mówili o tym wprost, a jeśli już ktoś taki się pojawił to zwyczajnie nie zwracała na nich uwagę. Chyba, że sama miałaby coś zyskać. Nie powinno to nikogo dziwić.
Nikt też nie powinien ją oceniać.
Rozsiadła się przy stoliku, który był zarezerwowany dla niej. Przesunęła dłonią po karteczce z jej imieniem, wywracając jedynie oczami. Zawsze bawiło ją to, że ktoś miał jakiś plan usadawiając gości w taki a nie inny sposób. Nigdy nie wierzyła w to, że jest to coś całkowicie przypadkowego. Rozejrzała się leniwie, może nawet pogardliwie. Nie miała ochoty na to by tutaj być. Rozmawiać. Niestety nie wszystko dało się usprawiedliwić żałobą, co tylko świadczyło o tym w jakich kręgach się obracała. Nawet śmierć najbliższej osoby nie dawała jej prawa do tego by odmówić. Każdy miał prawo do żałoby i do tego by wybrać odpowiedni moment by powrócić na salony.
Na salony, które i tak były dla niej czymś do czego się zmuszała. Rzadkością było to by robiła to z radością bez prób ucieczki, przed zakończeniem kolacji. Czy teraz również to planowała? Przemknąć niezauważona, pozostawiając to wszystko za sobą. Nie przejmując się tym, czy ktokolwiek mógłby zauważyć jej zniknięcie. Nie spodziewała się tego, że wiele osób w ogóle zwracała na nią uwagę. Choć mogła się mylić i wciąż była pod obserwacją. Nie zwracając zbytnio uwagi na to czy ktoś dołączył do stolika, czy też ktoś zaczął do niej mówić. Raczej nie przejmowała się takimi drobiazgami, wychodząc na zainteresowaną tylko sobą.
Dłoń blondynki przesunęła się po delikatnym materiale sukienki, którą założyła na tą specjalną okazją. Zawsze dbała o nawet najmniejszy szczegół. Pomimo zmęczenia, które mogło być widoczne, to próbowała to zatuszować. Za wszelką cenę ukrywając fakt, że ostatnie miesiące potrafiły być męczące. Nie tylko fizycznie ale też psychicznie. Gdyby tylko ktoś potrafił zrozumieć jak się teraz czuje. Jak każdy uśmiech, jest dla niej ogromnym wyzwaniem. Nie miała do tego sił. Udając że czuje się tutaj jak ryba w wodzie.
Skinieniem dłoni przywołała do siebie kelnera, który zdawał się być nader zdenerwowany. Zapewne dlatego, że po raz pierwszy obsługiwał takie przyjęcie. Delikatny uśmiech na twarzy blondynki, na pewno miał rozładować jego widoczne zdenerwowanie - Poproszę o Domaine Romanèe Conti Grand Cru ... całą butelkę - w tym momencie miała ochotę na coś co poprawi jej samopoczucie. Nie, nie szukała ukojenia w alkoholu. Raczej próbowała zrobić wszystko to by uciszyć zbyt piskliwy i donośny głos Tamary Kent. Nienawidziła jej. Nie dlatego, że miała powód, po prostu działała jej na nerwy.
Nie zwracała uwagi na to, że z kimś rozmawia. Wiedziała z kim. Po prostu nie na tym chciała się skupiać. Nie na rozmowach, które w żaden sposób jej nie dotyczyły. Chyba nie tylko ona chciała by kobieta po prostu przestała mówić. Prychnęła jedynie pod nosem ale za nim ktokolwiek mógłby to zauważyć odwróciła się w stronę ogromnych okien, które przysłonięte były ogromnymi zasłonami. Czy to sposób na to by za moment mogła zniknąć. Odejść ze stolika, kiedy zakończy się pewien etap tej kolacji.
Poczuła jak ktoś jej się przygląda. Jeszcze wtedy nie wiedziała, że to młody Valencourt. Jego spojrzenie było intensywne ale nie na tyle by zaraz musiała przed nim uciekać. Jej spojrzenie powoli przesunęło się po jego twarzy, szukając odpowiedzi na to dlaczego próbuje z niej coś wyczytać. Przecież nie jest tutaj najważniejszą osobą. Mógł przecież skupić się na tych, którzy rozdawali karty o wiele częściej niż ona. Nie szukała przecież prawdy tam gdzie wszyscy. Całe jej życie przepełnione było tym co jest dobre a co karalne. Chciała dać sprawiedliwość tym, którzy ciągle się jej bali i nie zawsze w nią wierzyli.
Czy była naiwna?
Naiwna, wierząc że to co robi ma większy sens i nie pójdzie to na marne. Miała swoje własne normy moralne, nie zawsze zgodne z tym co oczekiwaliby inni. Nawet osoby z którymi pracowała. Chociaż ostatnio to wszystko obróciło się przeciwko niej. Przestała widzieć świat i swoje poglądy tak samo jak kiedyś. Nie bała się zmian ale też nie mogła udawać, że sama nie zaczęła wykorzystywać swojej pozycji, tak by było jej łatwiej. Mogąc tym samym ukryć pewne informacje. Obawiała się, że kiedyś będzie musiała zmierzyć się z konsekwencjami własnych decyzji.
- Czy mogę Panu w jakikolwiek sposób pomóc? - przerwała dłuższą chwilę milczenia, a raczej tego, że wszyscy goście skupiali się na rozmowach między sobą, a ona ciągle czuła jego spojrzenie na sobie. Nie chciała wyjść na kogoś, kto pozostawia podobne sytuacje bez odpowiedzi. Za wszelką cenę chciała się dowiedzieć, czy jest powód dla którego ją obserwuje.
Powoli wyprostowała się na krześle, przysuwając bliżej stolika. W tej samej chwili tuż przed nią pojawiła się butelka z drogim winem oraz kieliszek, do którego został wlany. Upiła łyk by sprawdzić czy ma odpowiednią temperaturę i czy nadal ma na niego ochotę. Skinęła głową, że kelner może dolać wino. Kiedy młody mężczyzna odszedł, ona upiła odrobinę. Mrużąc przy tym powieki i wpatrując się w Raphaela.
- Wydaje mi się, że gdzieś już Pana widziałam - zmarszczyła ponownie brwi, zakładając nogę na nogę, przy tym odsłaniając kawałek swojego uda. Nie zrobiła tego przecież specjalnie. Mimo wszystko złapała za materiał sukienki by przykryć ten fragment swojego ciała. Zdecydowanie nie była gotowa na to by pokazywać zbyt wiele. Oczekując na jego odpowiedź, odwróciła wzrok i zaczęła przyglądać się tym, którzy zaczęli przygotowywać się do posiłku. Sama nie miała ochoty na jedzenie ale i do tego pewnie będzie musiała się teraz zmusić.


Fear makes strangers of people
who should be friends

[raphael valencourt]

Miejsca takie jak to przyciągały specjalną klasę ludzi. Nie należeli oni do grona Valencourtów ani do tych, którzy od pokoleń znajdowali się wystarczająco blisko ich świata, aby rozumieć, że prawdziwa władza rzadko miała twarz człowieka stojącego na podium, podpisującego dokument albo przemawiającego do zgromadzenia. Oni dopiero aspirowali. Marzyli o wspinaniu się po drabinie coraz wyżej, o kolejnych nazwiskach zapisanych w telefonie, kolejnych zaproszeniach, kolejnych kolacjach, podczas których ktoś ważniejszy od nich miał wypowiedzieć ich nazwisko bez konieczności pytania, kim właściwie byli. Patrzyli na świat z dołu i wyobrażali sobie, że jego szczyt był po prostu większą wersją tego, co już znali. Nie rozumieli, że im wyżej się wchodziło, tym mniej przypominało to wspinaczkę, a bardziej zgodę na to, by stopniowo pozbywać się własnego ciężaru, własnych przekonań, własnego prawa do powiedzenia „nie”. Chcieli wszystkiego. Pieniędzy, wpływów, prestiżu, dostępu, nazwisk, które otwierały drzwi bez pukania. Nie byli jednak gotowi, aby poświęcić cokolwiek, co naprawdę miało dla nich znaczenie. W ich wyobrażeniu ceną były znajomości, czas, kilka kompromitujących zdjęć, może jedna przysługa oddana człowiekowi, którego nie lubili. Nie rozumieli, że w świecie Raphaela ofiarą nie były znajomości ani reputacja. Nie chodziło o pozostawienie za sobą kilku ludzi, których kiedyś nazywało się przyjaciółmi. Ceną było coś znacznie bardziej fundamentalnego. Ceną było stopniowe zaprzedanie własnej duszy bogom tego świata, aż w końcu człowiek przestawał wiedzieć, w którym momencie przestał być wierny sobie, ponieważ każda kolejna zdrada wydawała mu się zbyt mała, aby ją zauważyć.
Tak jak zmarły Pemberton.
Człowiek o reputacji nieskazitelnej na tyle, że aż użytecznej. Profesor prawa. Mężczyzna, który przez lata budował własny obraz na przekonaniu, że rozumiał granice między tym, co dozwolone, a tym, co nie powinno zostać przekroczone. A potem ktoś pokazał mu, że granice były najłatwiejszą rzeczą do przesunięcia, kiedy posiadało się odpowiednie narzędzia. Raphael zastanawiał się czasem, czy Pemberton zrozumiał to przed końcem. Czy pojął, że nie został wybrany dlatego, że był słaby. Przeciwnie. Wybrano go właśnie dlatego, że jego siła, jego nazwisko, jego reputacja i dostęp do określonych środowisk czyniły go wartościowym. Ludzie tacy jak on zawsze byli przekonani, że byli obserwowani dlatego, że byli ważni. Nigdy nie przychodziło im do głowy, że mogli być obserwowani dlatego, że byli użyteczni.
Tak jak klauny zebrane w Archeo.
Czy mogę panu w jakikolwiek sposób pomóc?
Raphael zareagował powoli, bez najmniejszego śladu pośpiechu. Josephine. Miała trzydzieści sześć lat i w pierwszej chwili jej uroda była niemal absurdalnie niepasująca do atmosfery tego miejsca. Wyglądała jak kobieta, której twarz można było bez trudu umieścić na okładce magazynu, w reklamie luksusowego zegarka albo na fotografii towarzyszącej artykułowi o kimś, kto odniósł sukces wcześniej, niż pozwalały na to statystyki. Idealna Aryjka. Jasne włosy, nieskazitelna skóra, harmonijna konstrukcja twarzy, usta o naturalnie miękkim kształcie i spojrzenie, które nie potrzebowało ciężkiego makijażu, żeby przyciągać uwagę. A jednak nie jej uroda zainteresowała Raphaela najbardziej. Była zbyt oczywista. Zbyt łatwa do zauważenia. Zdecydowanie ciekawsze było to, co robiła z własną twarzą, kiedy na nią patrzył.
Wyprostowała się i poprawiła na krześle. Delikatny uśmiech pojawił się na jego ustach, zaznaczając wyraźne rysy. Nie próbowała w żaden sposób zdobywać jego sympatii. Nie próbowała również odsunąć napięcia. Po prostu go użyła, tak jak używało się dobrze dobranego słowa. Postawiona przed nią butelka wina zdawała się dobitnym zaznaczeniem tego, co sądziła o opiniach innych ludzi.
- Może pani - odparł. Nie peszył się. Nie uciekł wzrokiem. Nie przyjął tej uprzejmej, pruderyjnej maski, którą mężczyźni zakładali, kiedy kobieta świadomie przypominała im, że zauważyła ich uwagę. Raphael nigdy nie widział powodu, dla którego powinien przepraszać za własne zainteresowanie. - Tylko nie jestem jeszcze pewien, czy chce mi pani pomóc, czy właśnie zaczęła mnie pani przesłuchiwać.
Kącik jego ust drgnął ponownie. Jej reakcja była niemal natychmiastowa, choć subtelna. Raphael nauczył się dawno temu, że najciekawsze odpowiedzi rzadko znajdowały się w słowach. Czasem były w sposobie, w jaki ktoś poprawiał palce na kieliszku. W sekundzie zawahania. W tym, czy spojrzenie uciekało, czy przeciwnie — zostawało na miejscu.
Josephine nie uciekła. To zapisał sobie w pamięci.
- To drugie byłoby zresztą znacznie ciekawsze - dodał, pozwalając jej na skupienie swojej uwagi na reszcie sali. Jego własne spojrzenie zsunęło się na moment niżej, ku odsłoniętej skórze uda, po czym wróciło do jej twarzy. Nie ukrywał tego. Celowo. Nie chodziło nawet o to, co zobaczył. Chodziło o reakcję na sam fakt, że pozwolił sobie patrzeć. Kobiety takie jak Josephine były przyzwyczajone do zainteresowania. Do spojrzeń. Do mężczyzn, którzy próbowali ukrywać je za sztuczną grzecznością, jakby pożądanie było czymś, za co należało przepraszać. Raphaelowi wydawało się to nudne.
- A co do tego, że już mnie pani widziała… - Zawiesił głos, oddając ciszy część pracy. Oparł się wygodniej na krześle, jak gdyby nagle całe spotkanie przestało być formalną kolacją, a stało się prywatną rozmową, choć przecież przy stole siedziało jeszcze kilkanaście osób. - Proszę uważać. To bardzo wygodne zdanie dla mężczyzny, który chciałby uwierzyć, że zrobił na pani wrażenie.
Tym razem uśmiechnął się wyraźniej. Nie dlatego, że był pewien własnego uroku. Tego rodzaju pewność była banalna i Valencourt gardził nią równie mocno, jak gardził mężczyznami, którzy musieli nieustannie upewniać się, że ich obecność została zauważona. Interesowało go coś innego: czy Josephine rzeczywiście widziała go wcześniej, czy tylko powiedziała to, aby sprawdzić, co miał zrobić z tą informacją. Jeżeli prawdą było pierwsze — dlaczego go zapamiętała? Jeżeli drugie — dlaczego chciała zobaczyć jego reakcję? Obie odpowiedzi były użyteczne. Obie interesujące. Obie zezwalające na patrzenie dłużej.
Raphael odchylił się jeszcze odrobinę, pozostając całkowicie swobodnym w pełnym spiętych ludzi pomieszczeniu. Jego oczy poruszyły się po sali. W rzeczywistości obserwował reakcje zebranych w restauracji gości nagle wybitnie zaciekawionych tym, co miało miejsce przy ich stoliku. Było to niemal rozbrajające. W tym świecie nawet przypadek miał sponsora, nazwisko i numer rachunku bankowego. I Josephine Pemberton, siedząca obok niego z twarzą zbyt piękną jak na tę ponurą historię i spojrzeniem zbyt spokojnym jak na kobietę, która straciła męża w sposób pozostawiający więcej pytań niż odpowiedzi, zaczynała przyciągać uwagę. Przyciągała ją, nie dlatego, że inni wyjątkowo jej pragnęli. Nie dlatego, że powiedziała coś błyskotliwego. Nie. Przyciągała ją, bo to on zwrócił na nią swoją własną. A siedzące dalej wieprze pociły się, bo nie miały pojęcia dlaczego. A dla Raphaela było to niczym dreszcz satysfakcji.

Josephine M. Pemberton