BIOGRAFIA
- Zawsze byłem profilowany przez swoją rasę, a mój popierdolony indyjsko-brytyjsko-kanadyjski akcent nigdy w tym nie pomaga, wiesz? Ludzie słyszą „hindus” i od razu zakładają, że jestem dobry z matematyki albo wiem jak naprawić drukarkę. A ja nie jestem żadną z tych rzeczy. Zresztą to właśnie dlatego spóźniłem się dzisiaj do pracy – i tutaj musisz mi zaufać, wszystko się ze sobą łączy.
Mój dziadek hodował mango.
Naprawdę. Miał sad. W Kenii. Wszyscy zawsze robią tę minę, kiedy im to mówię. Jakbym powiedział, że był przemytnikiem diamentów albo grał na sitarze z Ravi Shankarem, ale nie. Mango. Całe życie hodował mango. Zresztą urodził się tam, więc technicznie mam afrykańskie korzenie, co jest chyba najlepszym sposobem, w jaki mogę wyjaśnić mój stosunek do etiopskiego jazzu.
Dzisiaj rano słuchałem
Yèkèrmo Sèw. Znasz to? Nie? Nieważne. I dostałem czegoś w rodzaju
darśanu. Moja matka powiedziałaby, że używam gudżarati tylko wtedy, kiedy chcę brzmieć na mądrzejszego niż jestem, ale to akurat jest niesprawiedliwe, bo mówię po gudżarati lepiej, niż większość ludzi zakłada. Po prostu odpowiadam po angielsku, bo tak jest szybciej.
W każdym razie… To było zupełnie jak te kilka lat temu… Siedziałem w kuchni, słuchałem Mulatu i patrzyłem na ten pieprzony bajgiel. I pomyślałem: mój dziadek przeniósł się z Kenii do Indii, moi rodzice przenieśli się z Indii do Anglii, potem do Kanady, ja urodziłem się w Anglii, przeprowadziłem się pod Ottawę, moja siostra urodziła się już tutaj, a mimo to człowiek może wylądować w Montrealu i jeść bajgla, który jest obiektywnie gorszy od tego z Nowego Jorku. I wtedy zrozumiałem, że nie mogę tam dłużej żyć.
To było jak
Nostalghia, tylko zamiast włoskiej pustyni miałem kuchnię moich rodziców. Dlatego pojechałem do Toronto. Oczywiście pojechałem do Toronto, bo dostałem się tu na studia, ale to jest bardzo uproszczona wersja.
Tak samo uproszczona jak stwierdzenie, że zerwałem z dziewczyną, bo powiedziała, że jeśli bralibyśmy ślub to na pierwszy taniec chciałaby „Perfect” Eda Sheerana.
Ja naprawdę nie jestem jednym z tych ludzi, którzy oceniają innych na podstawie gustu. Serio. Uważam, że każdy ma prawo do własnych upodobań.
Ale kurwa.
Ed Sheeran?
Perfect?
Wszystko opadło na miejscu.
I jak ona w ogóle mogła spojrzeć na mnie i powiedzieć mi coś takiego? Po tym wszystkim, co jej o sobie powiedziałem? Po tym, jak przez dwie godziny tłumaczyłem jej, że „Paris, Texas” to nie jest tylko piosenka Lany Del Rey.
Właściwie nie chodzi nawet o Eda Sheerana.
Chodzi o to, co Ed Sheeran reprezentuje.
To jest właśnie ten problem z ludźmi. Wszyscy chcą wielkich historii, ale kiedy przychodzi co do czego, wybierają najbezpieczniejszą możliwą wersję miłości. Piosenkę, którą słyszeli tysiąc razy. Restaurację, którą poleciło im trzydziestu influencerów. Mieszkanie z dwoma sypialniami. Kredyt. Dzieci. Zdjęcia z wakacji i
„Live, Laugh, Love” na ścianie. Małżeństwo jest zresztą jedyną legalną formą niewolnictwa, która wciąż cieszy się dobrą prasą.
I zanim powiesz, że jestem cyniczny – nie jestem.
Moi rodzice są razem od zawsze. Naprawdę się kochają. Wiem to. Widzę to. Mój ojciec wciąż robi matce herbatę w jej ulubionym termosie, który zabiera ze sobą do szkoły. Ona wciąż wiąże mu krawat, kiedy ma ważne spotkanie z… kimkolwiek spotykają się dyrektorzy finansowi małomiasteczkowych firm. Chociaż naprawdę nie wiem czy to jest odpowiednie określenie na to stanowisko. Czasami patrzę na nich i myślę, że może jednak się mylę.
Ale to były inne czasy.
Kiedyś było kiedyś, teraz jest teraz.
A dosłownie przed chwilą spotkałem pewnego człowieka, z którym kiedyś robiłem interesy. Bardzo ciekawy człowiek… Miałem z nim drobną różnicę zdań, ale nie nazwałbym tego konfliktem. Konflikt sugeruje, że obie strony były zaangażowane emocjonalnie, a ja naprawdę nie mam siły angażować się w takie negatywne monogamie.
W każdym razie, dlatego tak wyglądam.
Nie, nic nie jest złamane. Przynajmniej nie sądzę. Zresztą organizm człowieka jest naprawdę fascynujący. Dostaniesz raz w twarz i nagle przez kilka godzin inaczej postrzegasz głębie przestrzeni. To prawie jak kino.
Zawsze kochałem kino drogi. Wiem, wiem. Najbardziej oklepana rzecz, jaką można powiedzieć. Ale, kurwa, kto nie kocha dobrego kina drogi? To jest chyba najbardziej uczciwy gatunek. Bohaterowie jadą gdzieś, bo myślą, że na końcu będzie odpowiedź, a potem okazuje się, że odpowiedzi nie ma. Jak w życiu! Zresztą… jeśli mam być zupełnie szczery, dobre kino familijne też nie jest złe. Little Miss Sunshine jest przecież kinem drogi i kinem familijnym jednocześnie, a to jest właściwie niemożliwe połączenie, jeśli nie wiesz, co robisz. Oczywiście finał jest absurdalnie sentymentalny. Nagle cała rodzina odkrywa, że miłość jest ważniejsza od sukcesu. To jest bardzo amerykańskie. Wszyscy tańczą razem, wszyscy są szczęśliwi, nikt się niczym nie przejmuje…
Tak, płakałem.
Wracając – bardziej niż uderzeniem nazwałbym to popchnięciem.
Popchnięciem w stronę inspiracji.
Bo od dawna nosiłem się z tą myślą, że technika zabija całą estetykę pisania. Wiesz, ten moment kiedy masz coś naprawdę ważnego w głowie, ale zamiast to zapisać otwierasz telefon, wpisujesz kilka słów do notatek, a potem dostajesz powiadomienie i nagle przez czterdzieści minut oglądasz filmiki na których ktoś demontuje
przyklejane płytki z wynajmowanej łazienki?
To zabija sztukę. Dlatego kupiłem notes i nowy długopis. Dobry długopis. Taki, którym naprawdę chce się pisać. Nie jakiś plastikowy gównopis z banku.
Bo kiedy tylko poczułem ten zdzirowaty sygnet na swoim nosie, przyszło do mnie więcej pomysłów, niż miałem przez ostatnie pół roku. I przysięgam – każdy sygnet jest zdzirowaty. Nieważne, czy jesteś w gangu, czy po prostu coś cię opętało, żeby założyć na palec kawał metalu. Sygnety są bardziej zdzirowate niż wystające stringi.
Ale nieważne.
Chodzi o pisanie.
Pisanie jest jedyną rzeczą, w której można być całkowicie wolnym. Nikt nie może powiedzieć, że tekst powinien być inny. No chyba, że ten ktoś jest redaktorem. Ale redaktorów można ignorować. Przez jakiś czas. W każdym razie kupiłem ten notes, usiadłem i zacząłem pisać. I może właśnie to było potrzebne. Może czasami trzeba dostać w twarz. Chociaż, tak naprawdę, to tylko rodzaj ekspresji. Ja zostałem popchnięty. W stronę inspiracji.
Dlatego tu jestem.
Gotowy zacząć zmianę.
Ale nie mogę znowu wypakowywać mięsa.
To jest niezgodne z moją religią.
TL;DR
- Urodzony w UK, jako małe dziecko przeprowadził się z rodzicami pod Ottawę. Ma młodszą siostrę, która urodziła się już w Kanadzie. Pochodzi z gudżareckiej rodziny, która ma bogatą historię migracji.
- Dorastał w stabilnym domu klasy średniej +. Nie miał traumatycznego dzieciństwa ani rodziców, których życie zależało od tego czy zostanie lekarzem. Ojciec pracuje w finansach, a matka jest nauczycielką. Ma młodszą siostrę, która w przeciwieństwie do niego bardzo dobrze radzi sobie w życiu i którą absolutnie uwielbia. Poza nim samym jest prawdopodobnie jego najbardziej ulubioną osobą na świecie. Dla niej potrafi być naprawdę troskliwy, lojalny i bezinteresowny.
- Na co dzień przedstawia się jako A.J. i pod tym imieniem zna go praktycznie każdy spoza najbliższego kręgu rodziny. Sameer zostaje dla krewnych i starych przyjaciół rodziny, ponieważ wedle Shaha brzmi zbyt interesująco jak na kogoś, kto wolałby nie być sprowadzany do swojego pochodzenia.
- Pojechał do Toronto na studia, głównie dlatego, że uważał Ottawę i Montreal za zbyt małe, oraz chciał znaleźć prawdziwą scenę artystyczną. Toronto miało być początkiem jego wielkiego życia. Studiów nie ukończył, ponieważ system edukacji skonstruowany jest dla ludzi, którzy chcą bezpiecznej, przeciętnej kariery.
- Przez lata imał się różnych prac, głównie niższego szczebla, które pozwalały mu się utrzymać. Jest świetny na rozmowach kwalifikacyjnych i fatalny po około trzech miesiącach od zatrudnienia. Od czasu do czasu udaje mu się złapać coś związanego z pisaniem – artykuł, tekst do magazynu czy drobne zlecenie – ale na razie nie jest to dla niego stałe źródło dochodu. Docelowo chce zostać pisarzem „na pełen etat”, tak się identyfikuje i taką historię wszystkim sprzedaje. Sameer ma talent pisarski, ale znacznie więcej czasu spędza na mówieniu o pisaniu niż na pisaniu.
- Jest inteligentny, bardzo oczytany i naprawdę zna się na sztuce, ale jednocześnie jest potwornie pretensjonalny. Uwielbia kino, muzykę, literaturę, fotografię, jedzenie, podróże, galerie, małe kina, stare bary i wszystko, co wydaje mu się autentyczne. Do tego ma fazy na konkretne rzeczy: raz etiopski jazz, raz włoskie ścieżki dźwiękowe, raz brazylijska muzyka, raz indyjskie kino. Potrafi wydać ostatnie pieniądze na „inwestowanie w kulturę”. Fazy na różne zainteresowania towarzyszą mu od dzieciństwa, kiedy również przeżywał swoje zainteresowania sztukami walki, komputerami, średniowieczną historią oraz teoriami spiskowymi.
- Inne rzeczy na które potrafi wydać pieniądze to używki. Lubi pobalować. Twierdzi, ze nocne życie jest niedocenianą formą antropologii.
- Jest bardzo dobry w czytaniu ludzi, dlatego często (tak jak z pracą) początki znajomości są naprawdę dobre. Problem pojawia się później, kiedy okazuje się, że za tym fascynującym człowiekiem stoi osoba, które nie płci rachunków, nie odpisuje na wiadomości i nie oddaje pieniędzy.
- Oficjalnie jednak radzi sobie świetnie – pracuje, rozwija się jako pisarz, jest niezależny i po prostu prowadzi trochę bardziej alternatywny tryb życia. Nieoficjalnie zdarza się, że jest zmuszony do pomieszkiwania kątem u znajomych, pożyczania od nich pieniędzy i korzystania z darmowych wejść na siłownie głównie po to, żeby mieć się gdzie umyć, a w razie większych problemów z noclegiem zawsze ma jeszcze samochód. Co jakiś czas jego sytuacja finansowa rzeczywiście zaczyna wyglądać lepiej – wynajmuje pokój, regularnie płaci rachunki, albo znajduje nową miłość u której zaczyna mieszkać. Są miesiące kiedy można odnieść wrażenie, że tym razem naprawdę wszystko się układa. Potem jednak coś się wydarza: kłótnia ze współlokatorami, utrata pracy, zerwanie z dziewczyną i cały cykl zaczyna się od nowa.
- Jest osobą, która dostała od życia wystarczająco dużo możliwości, żeby zostać kimś naprawdę interesującym i osiągającym sukcesy, po czym konsekwentnie zaczął marnować je wszystkie przekonując siebie i innych, że właśnie na tym polega wolność.
[15/10/2026] Coś czai się w ciemnościach... Na forum ruszył nowy event Halloween Town!
[01/10/2026] Kto zgasił światło?! Zapoznaj się z nowym eventem BLACKOUT. Wykonajcie twardy reset, sprawdźcie darkmode! Pojawiło się również nowe ogłoszenie, w nim parę ciekawych informacji o zmianach i nowościach!
[03/09/26] Dzikie zwierzęta w Toronto! Na forum ruszył nowy event wild escape! Pojawiło się również krótkie ogłoszenie o wprowadzonych zmianach.
[08/07/26] To już rok, jak jesteśmy razem! Zaczynamy świętowanie! Więcej o tym tutaj. Już teraz możecie nominować kogoś do Maple Awards oraz sprawdzić, kto otrzymał wyróżnienia od administracji i za co!
͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do zabawy oraz do zapoznania się z nowym ogłoszeniem!
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt życzy zespół administracyjny oraz użytkownicy Maple Hearts.
