[Andra Bellerose]

#

2

We share a childhood, but somewhere along the way, we stopped sharing our lives

Rodzinny spęd był ostatnią rzeczą, w której miała ochotę dzisiaj uczestniczyć. Miniony tydzień był wyjątkowo intensywny, organizowała dużą sprzedaż a to wiązało się z całym mnóstwem obowiązków i brakiem nawet jednego wolnego dnia, w którym mogłaby odpuścić sobie robienie czegokolwiek produktywnego na rzecz siedzenia na kanapie z jedzeniem na wynos i oglądania jakichś głupot. Była zmęczona, przebodźcowana i miała serdecznie dość przebywania wśród ludzi, zwłaszcza takich, przy których musiała przywdziać na twarz sztuczny uśmiech i udawać, że jakoś się trzyma. Problem w tym, że rocznica ślubu dziadków była jedną z tych imprez, których nie mogła ot tak po prostu sobie odpuścić - od lat miała z nimi lepszy kontakt, niż z rodzicami, to właśnie dziadkowie mieli największy wkład w jej wychowanie. Andra wiedziała, że zależy im na jej obecności, więc postanowiła poświęcić się w imię wyższego dobra, choć skręcało ją na samą myśl, że będzie musiała spędzić wieczór w gronie całej rodziny, prowadząc kurtuazyjne pogawędki o niczym i udając, że jej życie wcale nie jest niekończącym się pasmem nieszczęść.
Spała dziś fatalnie, ale dzięki odpowiedniej warstwie makijażu udało jej się doprowadzić twarz do stanu używalności i jako-tako ukryć wszystkie oznaki przemęczenia. Ubrała się schludnie, ale bez przesadnej elegancji - ciemne spodnie, koszula, prosta marynarka... była zbyt zmęczona, żeby silić się na jakiś bardziej wyszukany outfit. Przed wyjściem z domu wzięła dodatkową tabletkę uspokajającą, modląc się, żeby jakkolwiek jej to pomogło, po czym wsiadła do samochodu, odpaliła spotify, podkręcając głośność niemal na maksa i wyjechała z parkingu, usilnie walcząc ze sobą, żeby się nie rozmyślić i nie odwołać swojego przyjazdu w ostatniej chwili.
W domu dziadków pojawiła się jako pierwsza, przywożąc ze sobą sernik baskijski domowej roboty i nadprogramowego uczestnika imprezy, Mochi - czterdziestokilową, owczarkopodobną kulkę futra, która przez ostatni tydzień nasiedziała się sama tyle czasu, że Andra nie miała serca zostawić jej w domu. Wątpiła, by ktokolwiek miał coś przeciwko. Mochi przyjeżdżała z nią do dziadków regularnie, zostawała pod ich opieką, kiedy wyjeżdżały z Chloe na wakacje, a gdy Bellerose przez kilka tygodni leżała w szpitalu, to właśnie babcia troskliwie opiekowała się swoją czworonożną prawnuczką.
Zanim weszła do domu, przysiadła na starym, ogrodowym krześle, stojącym przy drzwiach wejściowych odkąd sięgała pamięcią i odpaliła papierosa. Andra sprzed wypadku w życiu nie narażałaby swoich płuc na wiążące się z paleniem powikłania, ale teraz, kiedy po jej sportowej karierze pozostało ledwie piękne wspomnienie, było jej już wszystko jedno. Palenie od kilku lat było jej stałym rytuałem uspokajającym, a dziś zdawała się potrzebować tego bardziej niż zwykle. W międzyczasie pogładziła Mochi, która wiernie przydreptała za nią, usiadła przy krześle i położyła łeb na jej kolanach, jednak po chwili jej ręka machinalnie przeniosła się z czarnego futra na złotą obrączkę, zawieszoną na cienkim łańcuszku i zaczęła bawić się nią w jakimś nerwowym odruchu. Robiła to niemal bezwiednie, za każdym razem, kiedy szczególnie mocno brakowało jej Chloe.
Nawet nie wiesz, jak bardzo bym chciała, żebyś tu dzisiaj była.

Cree Bellerose Casper Bellerose Vila Bellerose

[Cree Bellerose]

#13

On – w przeciwieństwie do wielu osób – nie unikał rodzinnych spotkań. Naprawdę je lubił i nie była to uprzejmość ani cierpliwie znoszony obowiązek. Uwielbiał ten moment, gdy wszyscy zasiadali przy jednym stole, a hałas nakładających się opowieści zagłuszał telewizor w tle. Ktoś zawsze mówił z pełnymi ustami, ktoś podkradał z półmiska kolejny kawałek przepysznej pieczeni, a babcia udawała, że niczego nie widzi. Niestety, nie wszyscy podzielali jego entuzjazm. Najtrudniejsze relacje łączyły go z Andrą, która mimo upływu lat wciąż nosiła w sercu żal po wyjeździe jego i rodziców do Nowego Orleanu. Do niego chyba tym bardziej, bo przecież mógł zostać z nią i dziadkami w Kanadzie. Wyczuwał to w jej krótkich odpowiedziach podczas rozmów telefonicznych i w dystansie, którego nie potrafił rozbroić żadnym żartem. Nie zrażał się jednak. Zawsze próbował być tym samym sympatycznym, pełnym energii i wsparcia, nieco młodszym bratem.
Nikt zresztą nie traktował tamtej decyzji jak katastrofy. Rodzice i dziadkowie z obu stron patrzyli na to wszystko najmniej pesymistycznie. Starsi Bellerose co prawda woleliby zatrzymać swoje pociechy w kraju, ale nigdy nie próbowali ich powstrzymać. Chcieli, żeby ich dzieci były szczęśliwe i same decydowały o swojej przyszłości. Tego samego jego rodzice życzyli mu i jego rodzeństwu. Nikt nie wywierał na nim presji, by wyjechał, ani nie zmuszał Andry do pozostania u dziadków. Decyzje zapadały przy kuchennym stole, w długich rozmowach, i choć nie każdy był z nich w pełni zadowolony, żadna nie została nikomu narzucona.
Mimo to rozumiał siostrę – przynajmniej częściowo. Przeszła w życiu sporo, a rodzina nie zawsze była przy niej. On sam nie miał dla niej zbyt wiele czasu po powrocie do Kanady. Skupił się na akademii, potem na pracy, a każdy kolejny awans wydawał mu się warty kolejnego tygodnia nieobecności w jej życiu. Był dla Andry głównie dostępny przez komunikator i bardzo rzadko twarzą w twarz. Wiedział, że to nie to samo i że żadna wiadomość nie zastąpi człowieka siedzącego obok, gdy najbardziej tego potrzeba.

Na miejscu zjawił się drugi. Żwir pod kołami zachrzęścił krótko i ucichł. Zaparkował swój samochód tuż obok domu, wyłączył silnik i przez chwilę siedział w ciszy, wygładzając dłonią kołnierz koszuli. Nie ubrał się z przepychem, ale uroczyście. Starannie wyprasowaną różową koszulę zestawił z ciemnymi, dopasowanymi spodniami, a całość uzupełnił wełnianym swetrem i jesienną kurtką. Sięgnął na tylne siedzenie po spory prezent, zapakowany w bardzo ładny papier, w torbie zawieszonej na materiałowym sznureczku. Na karteczce w środku wcześniej odręcznie napisał życzenia i zostawił małą wskazówkę co do zawartości upominku. Nie zdążył niczego ugotować. Dzień wcześniej wrócił z pracy późno, a rano wciąż siedział nad raportami, tak aby nikt nie zawracał mu głowy telefonami i cały wieczór mógł poświęcić rodzinie.
Otworzył furtkę i wszedł na posesję. Wśród zapachu mokrych liści i ziemi dało się wyczuć lekki dym tytoniowy. Zachodzące słońce barwiło szyby domu na pomarańczowo. Z otwartego okna na piętrze dobiegał stłumiony brzęk naczyń. Na ganku dostrzegł czyjąś sylwetkę. Po chwili usłyszał szczekanie i wielka kula futra pędem ruszyła w jego stronę, obiegła go dookoła i trąciła nosem jego wolną dłoń. Z rozczuleniem wymalowanym na twarzy podrapał psa za uchem i ruszył przez równo przycięty trawnik w stronę schodów. Gdy stanął na ganku, spojrzał na siostrę i uśmiechnął się ciepło i szczerze. Dostrzegł cienie pod jej oczami, nawet jeśli były starannie przykryte makijażem, ale nie zamierzał o tym wspominać. Niektórych obserwacji lepiej było nie komentować na głos. Poprawił uchwyt na sznureczku i wziął głęboki oddech, jakby właśnie miał się przyznać przełożonemu do spartolonej akcji.
– Hej. Zjawiłaś się pierwsza?
Na nic więcej nie potrafił się zdobyć. Nie usiadł i jeszcze nie wszedł do domu. Wrócił do głaskania psa, który pojawił się ponownie przy jego nodze, domagając się atencji.

[Casper Bellerose]

2

Casper był człowiekiem z misją. Co prawda większość takowych wyznaczał sobie sam i częściej niż nie były to kwestie banalne, do obejścia w jakiś łatwiejszy sposób, jednak mając już jakiś ambitny plan z założenia się go trzymał. Przykładowo teraz, tłukąc się przez miasto w kierunku domu dziadków, zerkał raz po raz na leżący na miejscu pasażera prezent rocznicowy, starając się nie skręcać zbyt gwałtownie by nie zrobić mu przypadkowej krzywdy. Były rzeczy ważne i ważniejsze, jakby trzeba było był gotowy złamać kilka przepisów dla całkowitej pewności, że jego misterne dzieło dotrze na miejsce w jednym kawałku.
Znacznie mniej przejmował się teoretycznie problematyczną kwestią spotkania rodzinnego. Zwykle przypominały one ruletkę - starczyła jedna osoba z nienajlepszym humorem by rozmowy przy stole zmieniły się w chodzenie po polu minowym. W takich sytuacjach jego personalną metodą na poradzenie sobie z problemem było dolanie sobie wina albo, jeszcze lepiej, babcinej nalewki i wszelkie potencjalne konflikty stawały się znacznie bardziej zabawne niż wcześniej. Personalnie nie pojmował także spięć między własnym rodzeństwem. Rozłąka odbiła się na nich wszystkich, w niektórych przypadkach bardziej niż w innych, jednak sam od powrotu robił co się dało by wygładzić pogięte relacje i nadrobić stracony czas. Oczywiście nie dało się zrobić tego dosłownie, ale w pewnym sensie można uznać, że próbował - ciągłe zaczepki o kontakt i pojawianie się w życiu rodzeństwa częściej niż zapewne było to mile widziane pomagało odzyskać przynajmniej naturalną irytację jego wszędobylstwem. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że wszyscy za tym tęsknili.
Parkując przy krawężniku na ulicy dziadków rozproszył się pilnowaniem delikatnego cargo na tyle by pick-up zgasł zamiast gładko się zatrzymać, więc z kilkoma przekleństwami na języku Cas musiał wykonać wstydliwy rytuał odpalania i ponownego gaszenia auta przed publicznością - widział dwójkę najstarszych z miotu jeszcze zanim wyszedł na ulicę. Chociaż dokładniejszym określeniem byłoby wypadnięcie na ulicę z rozległym wielokolorowym bukietem z różnorodnych kwiatów w ilości równającej się liczbie lat od ślubu dziadków. Zatrzasnął drzwi auta barkiem i, manewrując naręczem roślin owiniętych w ozdobny papier tak by widzieć dokąd w ogóle idzie, pomaszerował w stronę rodzeństwa. Z uczulenia na zbyt eleganckie ciuchy był zapakowany w miękki, kremowy sweter i jedną z niewielu par jeansów, które nie miały niespieralnych śladów po trawie na kolanach.
- Witam towarzystwo. Impreza przenosi się do ogrodu? - podpytał na powitanie i przeniósł bukiet do jednej ręki, żeby drugą objąć Cree wkoło ramion i poklepać go po plecach. Po tym spojrzał na Andrę i nie chcąc wysilać się z kucaniem do jej poziomu, wyciągnął pięść by przybiła mu starego, dobrego żółwika. - Od kiedy pa-... O mój boże, wzięłaś pieska - ucieszył się i, całkowicie porzucając wcześniejszą niechęć do zginania kolan, usiadł na schodkach ganku by znaleźć się na wysokości psa.

Vila Bellerose Andra Bellerose Cree Bellerose