34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

R o z u m i a ł ją.
Wiedział skąd brała się jej potrzeba niezależności i skąd wzięło się niezadowolenie wykrzywiające jej piękną twarz od chwili, w której dowiedziała się, że nie był żadnym stalkerem czyhającym na odpowiednią okazję, by ją zaatakować, a jedynie kolejnym opiekunem zatrudnionym przez jej ojca.
Rozumiał ich oboje, ale nie było jego powinnością, by opowiadać się po którejkolwiek ze stron. Pozostawał emocjonalnie poza ich m a ł y m sporem, choć doskonale zdawał sobie sprawę, że to zadanie może okazać się znacznie bardziej skomplikowane, niż zakładał w chwili, gdy przyjmował je od Arthura Alistaira. Nie zamierzał jednak rozwiązywać za nich problemów, które powinni byli omówić między sobą; oni musieli dojść do porozumienia, ustalić, gdzie zaczyna się granica jej swobody, a kończy poczucie bezpieczeństwa, którego tak kurczowo trzymał się Arthur.
Wiedział w s z y s t k o, również to, że Timothy był jej s e k r e t e m. Nie wspomniał o nim Arthurowi podczas rozmowy po pierwszym tygodniu pracy, choć miał ku temu okazję. Nie przekazał mu również kilku innych, zupełnie nieistotnych informacji, na przykład tego, że po dziewczyńskich wtorkach z jogą, odwiedzała najbliższy fast food i zamawiała tyle jedzenia, jakby właśnie wróciła z kilkudniowej wyprawy w góry. Że miała swoje ulubione miejsce parkingowe, gdzie później to zjadała. Karnet na siłownie kupowała wyłącznie dlatego, że robili to znajomi z biura; że uśmiechała się do Tammy, pracującej na recepcji, ale szczerze jej nie znosiła i pokazywała jej niejednokrotnie środkowy palec.
Nie były to informacje, które miały jakiekolwiek znaczenie dla jej bezpieczeństwa; nie było też powodu, by miał je komukolwiek zdradzać.
Pracował dla kogoś innego, ale wykonywał swoje obowiązki z myślą o n i e j.
- Nie zabieram ci twojej prywatności - odparł, wypuszczając z ust ciężkie westchnienie. - Nie wchodzę za tobą do szatni, nie zaglądam do twojego biura i nie sprawdzam z kim kończysz środowe wieczory - wyliczył, zachowując przy tym zupełnie poważny wyraz twarzy. - Chodzi wyłącznie o twoje bezpieczeństwo, które twój ojciec najwyraźniej uważa za zagrożone - tym razem zrezygnował z ironii i złośliwości, postanawiając wyjaśnić jej to, co od początku powinno być oczywiste. - Powinnaś być już do tego przyzwyczajona. Od jak dawna masz ochroniarzy, Nora? - od pieprzonych kilku lat, o ile dobrze pamiętał. - Dla s w o j e g o świętego spokoju po prostu nie dawaj mi powodów, żebym musiał interweniować - nie oczekiwał od niej szczególnej współpracy, ale miał szczerą nadzieję, że przynajmniej w tej jednej kwestii uda im się znaleźć wspólny język.
Chyba łatwiejszym zadaniem była służba na froncie. Tam przynajmniej, pomimo całego chaosu, mógł w pewnym stopniu przewidzieć, co wydarzy się za chwilę. Z Norą Alistair wszystko miało być niespodzianką. Przekonał się o tym niemal natychmiast po przekroczeniu progu domu towarowego, gdzie uderzył w niego intensywny zapach perfum, świeżych kwiatów i czegoś słodkiego, czego źródła nie potrafił zlokalizować. Poczuł pulsujący ból w skroniach, który dodatkowo przybrał na sile, gdy dostrzegł w y m o w n e spojrzenie ekspedientki. Kobieta przyjrzała mu się, jakby próbowała ustalić, czy przypadkiem nie pomylił wejść i nie powinien znajdować się kilka ulic dalej.
Zajął wskazane miejsce, nie odpowiadając na zadane pytanie i rozsiadł się na kanapie z miną człowieka, który właśnie pogodził się z wyjątkowo niekorzystnym wyrokiem. W pewnym momencie ekspedientka ponownie pojawiła się w jego polu widzenia, tym razem z naręczem kolejnych rzeczy i zatrzymała się tuż obok kanapy. - Może przy okazji znajdziemy coś również dla pana? - zaproponowała z uprzejmie w y m u s z o n y m uśmiechem. - Mamy kilka nowych kolekcji, które świetnie pasowałyby do stylu panny Alistair. Skoro spędzają państwo razem tyle czasu… - zaskoczony podniósł wzrok znad telefonu.
Przez moment przyglądał się kobiecie, próbując zdecydować, czy rzeczywiście właśnie zaproponowała mu w s p ó l n e dobieranie garderoby pasującej do jego podopiecznej, czy może się przesłyszał? Ostatecznie odłożył urządzenie na udo i posłał jej krótki, pozbawiony większego entuzjazmu uśmiech. - Dziękuję, ale m a m już ubrania - odpowiedział, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. - I dobrze się w nich czuję.
Był pewien, że Nora słyszała tę wymianę zdań i z pewnością czerpała przyjemność z obserwowania, jak powoli tracił cierpliwość. - Możesz się pośpieszyć? - podniósł się, podchodząc do drzwi za którymi, jak podejrzewał, nie przymierzyła nawet połowy tych l u m p ó w.

utrapienie
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Wywróciła oczami, choć przez krótką chwilę doceniła zmianę, jaka zaszła w tonie jego głosu.
– Cóż, w takim razie najwyraźniej mamy różne definicje prywatności. I to, od ilu lat mam ochroniarzy, nie ma tu nic do rzeczy – oznajmiła stanowczo, jakby tym samym zarządziła o zakończeniu toczącej się dyskusji raz na zawsze.
Pierwszy z nich – Thatcher – był cichy, acz miły. Szanował jej zdanie, doskonale wyczuwał nastroje i traktował ją niemal jak własną córkę.
Kolejny – Taylor. Przez piętnaście minut potrafił powiedzieć więcej niż ona przez cały dzień. Mimo wszystko darzyła go szczątkami sympatii i przez chwilę było jej nawet przykro, kiedy postanowił przeprowadzić się do Honolulu na emeryturę.
Tobias. Mogłaby przysiąc, że wypełzł się z samych czeluści piekła i przybrał ludzką twarz na potrzeby niszczenia jej życia. Pozbycie się go było prawie dwuletnią grą, w której kiedy tylko wydawało jej się, że uzyskała przewagę, równie szybko ją traciła.
Z Gavinem z kolei już czuła, że się n i e d o g a d a j ą. Ich zdania zupełnie się rozmijały, zaś on sam ewidentnie zamierzał kurczowo trzymać się listy zadań i obowiązków wyznaczonych mu przez jej ojca. Nora zaczęła mieć poważne wątpliwości, że wskóra cokolwiek r o z m o w ą, bo jej umysł atakowała niepokojąca myśl; że na miejsce Tobiasa znaleziono dla niej jeszcze trudniejszego przeciwnika.
Zawiesiła na nim spojrzenie, orientując się, że gdyby wyciągnęła ramię w jego stronę, to mogłaby go dotknąć. Machinalnie zrobiła krok w tył, tworząc między nimi jakże potrzebny dystans.
– Mam dwadzieścia osiem lat, nie jestem dzieckiem i potrafię o siebie zadbać. To, że San- – urwała nagle, gdy zorientowała się, że jej własne usta zaczynają wyprzedzać rozsądek, wypuszczając z siebie potok słów, których wcale nie zamierzała wypowiadać na głos. Westchnęła cicho i przygryzła dolną wargę.
To że Sandra nie potrafiła, nie oznacza, że to samo spotka mnie.
Z jednej strony doskonale wiedziała, że Gavin nie powinien być wciągany w sprawy, które od lat rozgrywały się między nią a Arthurem; w tą obrzydliwą walkę o wolność i autonomię. Dostał posadę, za którą prawdopodobnie miał otrzymywać sowite wynagrodzenie. Trudno się dziwić, że przyjął taką ofertę. Problem w tym, że mniej racjonalna część osobowości panny Alistair zdążyła już obarczyć winą również jego. A na jego nieszczęście nic nie wskazywało na to, by miała w najbliższym czasie zmienić zdanie.
– Czas na milsze tematy – szybko powróciła do tonu, który zwiastował czekający go uciążliwy czas.
Ekspedientka po kilku minutach wróciła z eleganckimi filiżankami parującej kawy – ostrożnie postawiła je na szklanym stoliku, tuż przez Gavinem i kanapą, którą zajął. Chwilę później mogli usłyszeć dźwięk plastikowych kółek jadących po podłodze nieskalanej brudem. Wieszak uginający się przez mnogość wiszących na nim ubrań, zatrzymał się tuż przed przymierzalnią. Podeszła do niego powoli i niemal z namacalnym podziwem powiodła palcami po miękkich materiałach. Wybrała pierwsze z propozycji i zamknęła zasłonkę w obszernej przymierzalni, w której największą uwagę zwracał podest umiejscowiony na środku. To właśnie na nim stanęła, kiedy na jej biodra opadła dopasowana, ołówkowa, skórzana spodnica w bordowym kolorze, a świetnie wycięta, biała koszula przylgnęła do jej rąk, pleców i talii.
– Przykro mi, ale jeszcze trochę. Powiedziałabym, że… dwie godziny? Może trzy. Zastanów się, czy na pewno nie chcesz czegoś przymierzyć – odsłoniła zasłonę i jeszcze raz obejrzała się w lustrze. – Możesz też zająć się w tym czasie własnymi sprawami. Nie obrażę się – obróciła się w stronę Gavina i puściła mu oko; niewinnie, tak jakby za jej propozycją nie stało nic nikczemnego. – Co sądzisz? – mogłoby się wydawać, że naprawdę zależy jej na jego opinii. W rzeczywistości miała nadzieję, że każde jej pytanie zabije w nim resztki energii i cierpliwości. Wygładziła dłońmi spódnicę, która kończyła się tuż za jej kolanami, a kąciki jej ust mimowolnie powędrowały ku górze.

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
34 y/o
Welkom in Canada
190 cm
żołnierz kanadyjskich siły zbrojnych
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Lista jej ochroniarzy była imponująco długa.
Tak samo imponujący był upór jej ojca, by powierzać to zajęcie kolejnym ludziom, choć Nora ewidentnie nie była n i c z y i m celem. Poza codzienną obserwacją zdążył przecież przeprowadzić wystarczająco dokładny research, by ocenić poziom zagrożenia, które, jak się okazało, wynosiło okrągłe z e r o. Być może, gdyby miał inne zajęcie, gdyby tak b a r d z o nie pragnął zająć własnych myśli i czasu czymkolwiek innym niż odtwarzaniem w nieskończoność scen sprzed kilku miesięcy, po prostu zrezygnowałby po paru dniach albo tygodniach.
Prawdopodobnie zrobiłby to nawet bez jej niemej prośby, ale dzisiejszy dzień okazał się impulsem, który obudził w nim dawno uśpione zainteresowanie. Pierwszy raz odkąd wrócił do kraju, pierwszy raz od chwili, w której usłyszał o zawieszeniu i wszczęciu odrębnego, wojskowego śledztwa w swojej sprawie, pierwszy raz od dnia, w którym niósł na ramionach trumnę z ciałem najlepszego przyjaciela, poczuł coś na kształt i m p u l s u. Nora ze swoją bezczelnością, zadartą głową i przekonaniem, że zawsze musi mieć ostatnie słowo, obudziła w nim ochotę na coś, co jeszcze niedawno wydawało mu się zupełnie obojętne.
Miał ochotę się z nią walczyć; sprawdzić, jak daleko może się posunąć zanim straci cierpliwość i czy rzeczywiście potrafi zachować tę swoją nienaganną pewność siebie w każdej sytuacji.
Najważniejsze było jednak to, że przez krótką chwilę znowu mu się chciało.
C h c i a ł o mu się zrobić coś więcej niż tylko wstać rano, przeżyć dzień i wrócić do mieszkania, w którym cisza była zdecydowanie zbyt głośna. Nawet jeśli tym nowym celem miało być doprowadzenie Nory Alistair do s z a ł u.
Z każdą kolejną minutą spędzoną w domu towarowym miał wrażenie, że pasuje do tego miejsca coraz mniej. Nie był osobą, którą można było zapytać o how much is your outfit?, bowiem jego skompletowana w zwyczajnych sieciówkach garderoba, nie miała zbyt wiele wspólnego z tym, co prezentowano na wieszakach. Zerknął kątem oka na metkę przyczepioną do jednej z rzeczy przygotowanych dla Nory i od razu zrozumiał, skąd wzięła się propozycja ekspedientki, która tak chętnie chciała dobrać coś również jemu.
- Może powinnaś zabrać na te przymiarki swojego przyjaciela? - rzucił, mimowolnie się uśmiechając, odpowiadając na jej przesadnie uprzejmą propozycję. - Tego, którego ukrywasz… - poruszył grubą kotarą, jakby zamierzał ją odsłonić, ruch był jednak na tyle niewielki, że materiał ledwie drgnął. Urwał zdanie w połowie, bo właśnie wtedy wyszła z przymierzalni, prezentując mu się w całej okazałości, jakby rzeczywiście zależało jej na jego opinii. Doskonale wiedział w co grała. Role na moment się odwróciły i teraz to ona podawała mu piłkę, której wcale nie miał ochoty odbijać.
- Jak moja matematyczka w liceum. Pani Torres miała chyba osiemdziesiąt lat i nosiła się podobnie do ciebie - oznajmił, lustrując ją od stóp do głów. Na ułamek sekundy jego spojrzenie zatrzymało się nieco dłużej na dekolcie zanim odchrząknął i skinął głową w owym kierunku. - Tutaj jest chyba trochę za duża - dodał, ignorując ekspedientkę, która po raz kolejny próbowała namówić go na przymierzenie jednego z wyszukanych, starannie skrojonych płaszczy.
Nie był pewien, czy bardziej bawiła go jej determinacja czy własna cierpliwość, która jak na razie okazywała się zaskakująco wytrzymała. Wracając na kanapę, przesunął filiżankę z kawą nieco dalej, robiąc miejsce na kolejne wieszaki i oparł się wygodniej. - To typowy styl dla rozpieszczonych córek Kanady? - zapytał głośniej, kiedy ponownie zniknęła za kotarą.

Nora Alistair
diosmio
nuda i przesadna życioza
28 y/o
For good luck!
172 cm
CEO & biomechanical engineer @ Brave Motion start-up
Awatar użytkownika
The important thing is not to stop questioning. Curiosity has its own reason for existing.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły, czasem teraźniejszy
postać
autor

Nie znosiła go.
Czuła to całą sobą. Wszystkie komórki jej ciała zdawały się wrzeć ze złości za każdym razem, gdy tylko otwierał usta. Nie znosiła jego nonszalanckich uwag, tego, że traktował ją protekcjonalnie, i faktu, że w gruncie rzeczy był inny niż wszyscy poprzedni.
Nie gryzł się w język. Mówił dokładnie to, co myślał, zupełnie nie przejmując się tym, jak zostanie odebrany. Przez to cała sytuacja zaczynała przypominać jakiś kiepski żart. Dlaczego pozwalał sobie na tak wiele, skoro to pieniądze jej rodziny zasilały jego konto? Thatcher, Taylor, Tobias – każdy z nich doskonale wiedział, gdzie przebiega granica i w którym momencie lepiej zachować swoje opinie dla siebie. Tak samo jak ona doskonale rozumiała, na co może sobie pozwolić podczas rozmów z inwestorami.
Gavin, w przeciwieństwie do nich, najwyraźniej nie opanował tej sztuki. Plótł to, co ślina przyniosła mu na język, a najbardziej frustrujący był faky, że przy okazji wydobywał z panny Alistair to, co najgorsze.
Dlatego tuż po jego słowach przez kilka sekund, które zdawały się ciągnąć w nieskończoność, po prostu na niego patrzyła. Nie odezwała się ani słowem, nie drgnęła nawet o centymetr. Jej twarz pozostawała nieruchoma, niemal boleśnie pozbawiona wyrazu. Na próżno było szukać na niej jakichkolwiek emocji, choć w środku aż się od nich gotowała. Dawno nie czuła tak obezwładniającej wściekłości. A może jeszcze bardziej niż sama złość doskwierała jej towarzysząca jej bezradność.
W głowie układała już rozmowę z ojcem, którą zamierzała odbyć, gdy tylko wróci do swojej skromnej posiadłości.
– Chyba dawno nie wychodziłeś z domu. I najwyraźniej nie miałeś zbyt wielu okazji do kontaktów z kobietami. Pozwól, że przypomnę ci, jak wygląda zdrowa interakcja z drugim człowiekiem – zrobiła niewielki krok w jego stronę. – Szantaż i grożenie ujawnieniem czyjegoś sekretu to najprostszy sposób, żeby skutecznie zakończyć każdą rozmowę – zaczęła wyliczać, unosząc przy tym kolejny palec. Bo tak właśnie odebrała wzmiankę o Timothym; zwracał jej uwagę na to, że o nim wie i może tę informację wykorzystać. Znów wracali do punktu wyjścia. Doskonale wiedziała, że Gavin nie zamierza nawiązywać z nią żadnej bliższej relacji, ale najwyraźniej nie stanowiło to dla niej wystarczającego powodu, by zamilknąć. Sama przecież od początku testowała jego cierpliwość. Nie mogła jednak znieść tego, że on również pozwalał sobie na bycie n i e p r z y j e m n y m.
– Porównywanie czyjejś stylizacji do garderoby twojej osiemdziesięcioletniej nauczycielki matematyki również nie jest najlepszym pomysłem – kolejny palec powędrował w górę. – I na koniec crème de la crème tego całego dziwactwa: sugerowanie, że czyjaś bluzka ma zbyt głęboki dekolt, kiedy znacie się od… – teatralnie zerknęła na zegarek, choć doskonale znała odpowiedź. – …godziny – pokręciła głową, z miną wyrażającą coś pomiędzy odrazą a rozczarowaniem.
Po raz kolejny tego dnia obróciła się na pięcie i zniknęła za kotarą. I tym razem nie wyszła z przymierzalni przez kolejne trzy godziny.
Nora Alistair nie uraczyła go już ani jednym słowem.

koniec

gavin calloway
BOOM
nudy i braku inicjatywy
ODPOWIEDZ

Wróć do „George Restaurant”