[Edward Rivera-Sahin]

Ścieżka prowadząca ich przez życie do tego momentu była zakręcona, wiła się niekontrolowanie i zaskakiwała ich na każdym kroku. Długo zajęło by między kłodami i wybojami znaleźli dość spokoju by uwierzyć w możliwość posiadania normalnego życia i być może było to naiwne, ale Edward nigdy nie planował żałować decyzji, jakie ich tam doprowadziły. Jakby miał być całkowicie szczery, swego czasu nie sądził by miał być w stanie dożyć tego wieku, tym bardziej we względnie nienaruszonym stanie. Jakimś cudem nie poszedł w ślady własnej siostry i przetrwał okres dojrzewania, chociaż parokrotnie stało to pod znakiem zapytania. Nieraz akcje były niemalże samobójcze, wymagania wygórowane, szanse powrotu w jednym kawałku minimalne, a jednak dał radę przetrwać każdą próbę. Ujście z życiem na felernej imprezie, która odebrała Rose matkę, zdawało się być kolejnym oszukaniem losu, zagraniem na nosie przeznaczeniu, przed którym od tego momentu musieli się ukrywać. I niewątpliwie Pablo miał rację, żyli na kredyt, ale znacznie dłużej niż zakładali. Ucieczka z Atlanty była zaledwie dołożeniem cegiełki do już i tak spierdolonego życiorysu. W tamtym momencie żaden z nich nie tworzył planów na lata, wątpliwe by którykolwiek wierzył by w ogóle miało im się udać, a co dopiero zbudować fundamenty rodzinne i wychować Rose w domku na przedmieściach. Skok na główkę w z powrotem w lodowatą wodę próbującą zaciągnąć ich na dno był zaskakujący, szok termiczny jeszcze nie minął, ale nie było to nic, do czego nie byliby przyzwyczajeni przez lata.
- Mhm. Bo robiłeś to tylko kiedy ci na to pozwalałem - przypomniał mu, nie zamierzając przyznawać mu racji wprost, nawet jeśli dopiero co wylądował pod nim na kanapie. Nie potrzebował teraz dodatkowego łechtania ego, jeszcze za bardzo się rozrośnie i to Eddie będzie musiał się z nim użerać. Jednocześnie był aż zbyt świadom do jakiego poziomu dotarły jego umiejętności ostatnim razem, kiedy zabrał się za walkę na serio i myśl o ponownym rzuceniu mu prawdziwego wyzwania, bez miękkich amortyzatorów i domowej atmosfery, dawała mu świeży zastrzyk ekscytacji. Obok tego już i tak przyspieszającego jego serce na obietnice rzucane przez Pablo, w które ani przez moment nie zwątpił. Byli umówieni, to mu starczało, kiedy wsuwał palce we włosy męża i odchylał głowę na poduszki, chętnie przyjmując podrzucony przez niego pomysł na zakończenie dnia.

Jedna wiadomość wyświetlona na rozbitym ekranie komórki starczyła by wiedział, że coś jest nie w porządku. Nie wiedział dokładnie co, jednak nie był jasnowidzem, a Pablo od czasu do czasu pisał do niego o swoim dniu i zwykle nie było w tym nic podejrzanego. Tym razem nerwy zaczęły budować się w nim od pierwszych słów, a wszystko potwierdziła prośba odwiedzenia go w pracy. Bo tego jego mąż nie robił nigdy. Od kiedy się tam wprowadzili co najwyżej zdarzało mu się odebrać go po skończonej robocie, Edward raz zaprosił go na oglądanie przybytku, a także kontrolne sprawdzenie czy znajdowało w nim dostatecznie dużo miejsc ucieczki i jak najmniejsza ilość kamer, oraz próbował opchnąć mu jeden ze swoich nowych wzorów w pełnym przekonaniu, że pasowałby do niego perfekcyjnie.
Chociaż jeszcze w trakcie rozmowy miał na fotelu klienta, gdy tylko wyczuł potencjalny problem oddelegował go na inną datę z obietnicą porządnego rabatu i już był w trakcie sprzątania stanowiska dla zajęcia czymś rąk, kiedy usłyszał drzwi wejściowe. Wyszedł do niewielkiej poczekalni szybkim krokiem, zatrzymał się na krótką chwilę na widok Pablo, jako pierwsze przyswajając rozdartą bluzę i ślady krwi, po czym pokonał resztę drogi by zgarnąć go w ramiona. Przyciskał go do siebie jedną ręką opartą na wskroś pleców, podczas gdy drugą zdaje się próbował schować go przed światem, obejmując jego bark i przytrzymując tył jego głowy, zachęcając by bardziej zagłębił się w jego objęciach. Przytulił policzek do jego głowy, na wpół świadomie próbując oszacować jego tętno, prędkość oddechów i temperaturę ciała. Był ranny, ale nie wydawał się słaniać na nogach, miał też dość czystości umysłu by być w stanie do niego napisać i przyjść tu o własnych siłach i to dało radę uspokoić Edwarda dostatecznie by nie wskoczył prosto w tryb alarmowy.
Dał mu kilka minut spokoju, stojąc z nim na środku pokoju, trzymając go blisko i utrzymując w pionie, zarówno dosłownie jak i nie. Przycisnął wargi do jego skroni i zsunął dłoń w dół jego pleców by dać mu znać, że zmieniają miejsce. po czym odsunął się od niego zaledwie o krok, by być w stanie komfortowo zaciągnąć go przez drzwi, zza których niedawno wyszedł i poprowadzić na dwuosobową kanapę pod ścianą pomieszczenia. Ani przez moment nie przerwał z nim kontaktu, rzucając okiem w dół jego ciała w poszukiwaniu potencjalnych uszkodzeń. Usiadł wraz z nim i sięgnął do ręki, na której miał rozcięty rękaw, by stanowczo złapać ją za nadgarstek, wyprostować i oprzeć na jego kolanach.
- Czym? - mruknął, doskonale świadom, że zacięcie nie było w tej chwili największym problemem, jednak kolejność pierwszej pomocy była w tym momencie bezdyskusyjna. Najpierw zajmowali się ranami śmiertelnymi, potem resztą fizycznych, które dało się załatać, dopiero po upewnieniu się, że groźba wykrwawienia się i infekcji została zniwelowana mogli zająć się sferą uczuciową i całym bagażem emocjonalnym. - To wszystko? Idę tylko po apteczkę, daj mi sekundę, nie ruszaj się - ogłosił, lekko zacisnął palce na jego ręce i zebrał się w miejsca by przejść do łazienki i znaleźć porządnie wyposażone pudełeczko, przygotowane na każdą ewentualność. Przezorny zawsze ubezpieczony. Wrócił na miejsce z mokrym ręcznikiem, który odłożył tymczasowo na stoliku obok, w następnej chwili wyciągając nożyczki by rozciąć resztę przeszkadzającego mu w pracy rękawa.

Pablo Rivera-Sahin

[Pablo Rivera-Sahin]

   Nie potrafił długo funkcjonować bez Edwarda. Już nie. Coś stało się z jego głową przez te wszystkie lata, jeszcze przed narodzinami Rose. Eddie towarzyszył mu podczas dosłownie każdej akcji i każdego zlecenia, które dostawali od węży. Szybko stał się uziemieniem, uosobieniem spokoju, bezpieczeństwa, ale i nadziei. Dopóki z nim był, cały i zdrowy, Pablo wierzył, że wszystko będzie dobrze. Kondycja Sahina, fizyczna i psychiczna, była wyznacznikiem jego własnego powodzenia w życiu.
   Nie pamiętał kiedy ostatnio robił coś ważnego bez niego. Mówił mu o wszystkich swoich planach, mówił mu kiedy i gdzie jedzie na zakupy, co ma zamiar robić później i jak wyglądają jego kolejne dni z dokładnością co do godziny. Tym razem nie powiedział. Edward wiedział tylko, że Pablo m spotkać się wcześniej czy później ze swoim bratem, głównie po to w ogóle się tutaj przenieśli, ale na pewno nie spodziewał się, że zrobi to bez mówienia mu kiedy i gdzie.
   Pablo potrzebował zrobić to sam, bez świadomości, że Edward cały czas wyczekuje wiadomości od niego, denerwuje się i o niego martwi. Nie znaczyło to, że Pablo go nie potrzebował. Wręcz przeciwnie. Wytrzymał i tak długo, ale dłużej już nie potrafił, dlatego postanowił przyjechać do niego do pracy, zamiast czekać w domu. W jego objęciach było już dobrze, wsunął dłonie na jego plecy i przytulił się do jego ciała, zamykając oczy i trwając tak przez kilka dłużących się chwil. Zacisnął lekko palce na jego koszulce, wtulając nos w ciepłe zagłębienie w jego szyi, żeby wdychać jego zapach, czego potrzebował teraz na równi z tlenem. Rana na przedramieniu w ogóle się dla niego nie liczyła, prawie o nie zapomniał, chociaż niby momentami odzywała się ciągnącym bólem, szczególnie kiedy poruszał ręką.
   Opadł na kanapę w drugim pomieszczeniu i odchylił się, uderzając plecami o oparcie, bez słowa, przekręcając tylko głowę, kiedy z ust Eddiego padło pytanie. Powietrze opuściło jego płuca ciężko, trochę jakby za długo je wstrzymywał. Oparł rękę na kolanie i spojrzał na nią, przesuwając wzrokiem po rozciętym, zakrwawionym rękawie bluzy i niedbale zawiązanym bandażu, przez który w niektórych miejscach przesiąkała krew.
   一 Czyste cięcie nożem, średnio głębokie. Główne żyły nienaruszone 一 odparł tonem wypranym z emocji, bo chociaż tak naprawdę nic mu nie było, to czuł się wyczerpany i nie przez powierzchowną ranę, która była niczym w porównaniu z tym, z czego na przestrzeni lat wychodził, ale przez to, że spotkanie z bratem okazało się trudne. Skomplikowane pod względami, o których wcześniej w ogóle nie myślał. Nie chodziło nawet o to, że obawiał się, że ich plan nie wypali - wręcz przeciwnie. Widział w jaki sposób Milo spojrzał na zdjęcie Rose. Już czuł, że będzie chciał ją wcześniej czy później poznać. Chodziło o coś innego, o stare wspomnienia, które kiedyś skrzętnie pochował w zamkniętej szkatułce, gdzieś na dnie pamięci, a teraz nagle Milo tę szkatułkę otworzył, nie wiedział jakim cudem, ale zrobił to.
   一 Jest czujny. Dobrze sobie radzi 一 powiedział w pewnym momencie, trochę oderwany od tego, co działo się tu i teraz. Nawet nie był pewien czy ma coś więcej do powiedzenia. A może miał po prostu za dużo? Nie potrafił tego uporządkować, nie potrafił się z tym dopasować. Od bardzo, bardzo dawna jego jedyną rodziną był Edward i Rose, którzy byli całym jego światem, bardzo dobrze znanym światem. Nagle musiał skonfrontować się z czymś, co na dobrą sprawę było dla niego całkowicie nowe i radził sobie z tak wieloma rzeczami, że chyba nie spodziewał się, że to zrobi nam nim tak duże wrażenie. W dodatku odczuł to dopiero później, jak już było po wszystkim, kiedy siedział w aucie, analizował i dopuszczał do siebie uczucia, od których w miejscu pracy Milo całkowicie się odciął, żeby dać sobie radę z tym, co musiał zrobić.
   Powiódł wzrokiem za Eddim, kiedy ten poszedł do łazienki i dalej na niego patrzył, kiedy wracał i siadał przy nim z apteczką, ręcznikiem i nożyczkami. Patrzył jak rozcina bardziej rękaw, a potem bandaż, który i tak do niczego się nie nadawał. Rana krwawiła już mniej i chociaż była bardziej imponująca, niż zwykłe draśnięcie, to nie wyglądała źle dla kogoś, kto widział dużo gorsze, głębsze i szarpane rany.

Edward Rivera-Sahin

[Edward Rivera-Sahin]

Od dłuższego czasu spodziewał się najgorszego. Wychodząc z domu, siedząc w pracy, nawet zalegając na kanapie z Pablo pod ramieniem i upchniętą między nimi Rose, gdzieś z tyłu głowy zawsze miał świadomość, że w każdej chwili może stać się tragedia. Mogła obrać wiele twarzy i kształtów, zarówno tych bardziej, jak i mniej znajomych, przetoczyć się huraganem przez ich życie, albo tylko przypomnieć im, że warto było cały czas mieć oczy dookoła głowy. Nawet skupiony nad projektem, wbijając drobne igiełki w skórę całkowicie nieświadomego nieznajomego, liczył się z faktem, że w sekundę może być od niego wymaganie zerwanie się w miejsca by walczyć o własne życie.
Spodziewał się ataku, zagrożenia, potrzeby ucieczki, jednak nie spodziewał się stanu, w jakim przyszedł do niego Pablo. Cała jego postawa wskazywała na coś znacznie głębszego od zwykłej potyczki w ciemnym zaułku, jednoczesny brak wzmożonej paniki czy bicia na alarm sugerował brak dalszego zagrożenia. Jakby sprawa dotyczyła ich problemu, pierwszym miejscem odwiedzin byłoby przedszkole Rose i nie spędziliby dobrych kilku minut zamknięci w swoich objęciach na recepcji studia tatuażu. Eddie obserwował go uważnie, badawczo rozkładając na części pierwsze mimikę jego twarzy, mowę ciała, odległe spojrzenie. Stało się coś istotnego, może nawet bardziej niż wszystko co mógłby przewidzieć na własną rękę, i chciał zrobić wszystko by go w tym wesprzeć.
- I chujowy opatrunek - dodał do listy, spoglądając na luźno zawinięty bandaż nie tamujący absolutnie nic. Cmoknął z dezaprobatą, odrzucając go na wyłożoną kafelkami podłogę i uznając potencjalną plamę krwi za późniejszy problem. Odnotował za to fakt, że Pablo dostał okazję na pierwszą pomoc, nawet jeśli całkowicie spaprał sprawę. Nie wyglądało to jak spontaniczna potyczka w środku miasta. - Zdezynfekowałeś to chociaż? - dopytał, samemu wyciągając już odpowiednią buteleczkę by oczyścić ranę. Faktycznie nie była głęboka, krwawienie zdawało się ustawać i wątpił by potrzebowała szycia, chociaż przez chwilę przyglądał się rozcięciu rozważając wyjęcie igły i sprawdzając czy nie zawieruszyło się tam żadne ciało obce. Obmył je sprawnie i hojnie, oblewając częściowo ręcznik, który podłożył pod jego rękę, po czym poszukał papierowej paczuszki z opatrunkiem jałowym. Zatrzymał się w miejscu z opakowaniem w ręku, zanim zdążył je otworzyć, przenosząc pytający wzrok na mężczyznę. Komentarz wydawał się całkowicie nie na temat, jak wyrwany z innej rozmowy i Edward potrzebował kilku sekund by przetrzepać własny umysł w poszukiwaniu wskazówek. Ostatecznie wniosek nie był tak trudny do odnalezienia jak mogło się wydawać, proces eliminacji zostawił tylko jedną osobę, której mogło się to odnosić.
- Poszedłeś go zobaczyć - odparł, nie siląc się na pytający ton głosu, kiedy znał już odpowiedź. Przez twarz przebiegło mu kilka różnych emocji ze skrajnych końców skali, od zmartwienie przez złość, współczucie i irytację. - Sam. I wyskoczył na ciebie z nożem - podsumował wszystkie otrzymane informacje, poszukując zmian w jego twarzy, które mogłyby go nakierować resztę drogi. Opuszczając dłoń z opatrunkiem, ułożył drugą na jego dłoni, lekko obejmując palcami jego nadgarstek. - A jak ty sobie radzisz? - zaczął od najważniejszej kwestii. Reszty faktów mógł dowiedzieć się później, tego jak poszło, czego się dowiedział, czy ich plan miał jakiekolwiek szanse na powodzenie - wszystko to było istotne, jednak nie aż tak jak roztrzęsienie, które emanowało z niego falami od kiedy przekroczył próg budynku. Wiedział jak chwiejna był dla niego temat rodziny, a decyzja odnowienia kontaktu nie bez powodu wydawała się najważniejszym dotychczasowym krokiem postawionym w tym miejscu. - Proszę powiedz, że dzieciak jest po prostu narwany i go celowo nie prowokowałeś - westchnął, uznając wspomnienie o czujności za podejrzane. Nikt nie był na tyle czujny by atakować bez najmniejszego powodu, nawet oni. - Rozpoznał cię? - dodał jeszcze, pozwalając swojej ciekawości wygrać. Lekko ścisnął jego dłoń i, chociaż dalej rzucał w jego stronę uważne spojrzenia, wrócił do poprzedniego zadania. Rozerwał opakowanie z gazą i przycisnął ją do rany, po czym zaczął ciasno owijać jego przedramię świeżym bandażem.

Pablo Rivera-Sahin

[Pablo Rivera-Sahin]

   Gdyby groziło im coś poważnego, to na pewno wyglądałoby to zupełnie inaczej. Pewnie konkretnie i szybko. Ucieczki, wiele różnych wariantów w zależności od sytuacji, mieli dopięte na ostatni guzik. Męczyli ten temat tak często i intensywnie, że byli chyba przygotowani na wszystko. Torby z najpotrzebniejszymi rzeczami i apteczka miały swoje stałe miejsce w aucie, żeby w razie kłopotów nie musieli tracić czasu na pakowanie. Po prostu by odjechali i nawet nie oglądali się za siebie.
   Więc Edward miał rację 一 Pablo nie pisałby wiadomości i nie chciał się spotkać w miejscu jego pracy, gdyby sytuacja była krytyczna. Potrzebował go jednak, chociaż potrzebował go właściwie cały czas, ale nie potrafił po spotkaniu z bratem być zbyt cierpliwym. Musiał być z Eddim, jak najbliżej, musiał dobrze go poczuć, upewnić się, że dalej jest przy nim i nieważne, że był od lat, codziennie, Pablo musiał na nowo upewniać się każdego kolejnego dnia po otworzeniu oczu, w trakcie dnia i przed zaśnięciem. Wszystko w jego życiu kręciło się wokół Edwarda i Rose.
   Nie mógł się nie zgodzić, że opatrunek nie był najlepszy, więc zwyczajnie to przemilczał. Zerknął tylko przelotnie na bandaż. Kojarzył, że owinął go jedną ręką, byle jak, zawiązując tylko w jednym miejscu, żeby za bardzo się nie zsunął. Myślami był zupełnie gdzie indziej, a uwagę poświęcał wtedy głównie Milo. Ocenił ranę jako niegroźną, więc nie przykładał aż takiej wagi do odpowiedniego opatrzenia jej, mógł to zrobić później.
   一 Nie 一 przyznał w sprawie dezynfekcji, bo faktycznie tego nie zrobił. Nie pamiętał już czemu. Wolał się przyznać, bo przecież mimo wszystko zależało mu na tym, żeby wcześniej czy później ranę oczyścić. Może i odłożył to na później, ale nie miał zamiaru tego nie robić. Zależało mu na własnym zdrowiu i dobrej kondycji, żeby odpowiednio móc zajmować się swoją rodziną. Edward pewnie się więc domyślał, że skoro nie zajął się raną odpowiednio od razu, to znaczy, że czymś wyjątkowo mocno się przejął, nawet jeżeli tego po sobie nie pokazywał.
   Kiwnął głową, odpowiadając twierdząco na jego pytanie, częściowo wyrywając się z zamyślenia. Zaraz pochylił się, zdrową ręką obejmując uda męża, tuż pod pośladkami, policzek za to przytulając do jego brzucha, kilka razy składając na nim pocałunki przez materiał koszulki. Może i ta pozycja trochę utrudniała Edwardowi dalsze opatrywanie rany, ale Pablo było częściowo gdzie indziej, przynajmniej myślami i duchem. Dlatego na pytanie jak sobie radzisz też nie odpowiedział. Nie miał jeszcze pojęcia jak sobie radził.
   一 Jest bardzo narwany 一 wymruczał, opuszczając lekko powieki, bo ja widać potrzebował bliskości Edwarda i mógł odetchnąć dopiero jak ciasno przylegał swoim ciałem do jego. 一 Ale i tak możliwe, że trochę go sprowokowałem 一 dodał cichej i uniósł lekko kącik ust w powściągliwym półuśmiechu. Przez chwilę się nad czymś zastanawiał.
   一 To się nie zmieniło. Zawsze taki był. Nauczył się samodzielności i to chyba dobrze, prawda? 一 mówił dalej, marszcząc lekko brwi. U nich w rodzinie nie było typowego dzieciństwa, a jeżeli już rodzeństwo sobie jakoś na nie pozwalało, to były to tylko ulotne momenty. Wszyscy musieli zbyt szybko i zbyt gwałtownie dorosnąć i boleśnie zrozumieć, że można polegać tylko na sobie. On też by taki był, gdyby nie Edward i chociaż mąż nauczył go, że czasami można komuś zaufać, to Pablo ufał tylko i wyłącznie jemu. Jednej jedynej osobie na całym świecie, wobec innych dalej podchodząc z dystansem i nieufnością.
   一 Tak, w końcu tak 一 wyznał na ostatnie zadane przez mężczyznę pytanie. Czuł już przyjemne ciepło ciała Edwarda na swoim policzku, które grzało go nawet przez materiał. Pozycja była jeszcze średnio wygodna, bo Eddie nie skończył zajmować się jego ręką, ale bliskość z partnerem zawsze była dużo lepsza, niż jej brak. 一 Pokazałem mu zdjęcie Rose i myślę, że nie odpuści tej okazji. Daję mu góra tydzień, może dziesięć dni, na zastanowienie. Odezwie się, czuję to 一 dodał z pewnością w głosie. Nie chciał myśleć, że mogłoby być inaczej i Milo nigdy już by się nie odezwał. Potrzebował, żeby plan się udał. Od tego w końcu zależało ich życie.


Edward Rivera-Sahin

[Edward Rivera-Sahin]

Krótki pomruk potwierdził przyswojenie informacji na temat dezynfekcji rany i jednoczesne porzucenie dalszego kwestionowania. Potrzebował przede wszystkim nakierowania na niezbędne kroki w zapewnieniu mu bezpieczeństwa, zapobieganiu potencjalnych infekcji i zbędnych komplikacji, nie zależało mu aż tak na robieniu mu burdy w kwestii trzymania się wszystkich kroków pierwszej pomocy w sytuacji stresowej. Miał jeszcze zbyt mglisty obraz sytuacji by wyciągnąć wnioski, a znał go za dobrze by uznać to za zwykłe zapominalstwo. Przerabiali to wielokrotnie, jeszcze zanim oficjalnie obiecali sobie partnerstwo na dobre i na złe, zanim w ogóle Edward potrafił przyznać przed samym sobą, że krzywda Pablo bolała go bardziej niż jego własna. Przechodzili przez stosy przesiąkniętych krwią bandaży, przekleństwa i zagryzanie skórzanych pasków, utraty przytomności na prowizorycznym stole operacyjnym i przenikliwy lęk o życie tego drugiego. Obaj mieli wątpliwą przyjemność być po obu stronach i niestety wzajemne opatrywanie przychodziło im swego czasu z taką łatwością jak oddychanie. Minęło trochę czasu od kiedy ostatnio musiał zajmować się raną po nożu w miejscu innym niż palec po obieraniu ziemniaków na obiad. Tym razem nie starczyło nałożenie plasterka i pocałowanie by lepiej się zagoiło.
Przerwał robotę tylko na moment, gdy ten zmieniał pozycję, chociaż trzymał jego rękę stabilnie w poziomie, by nie spaprać tego, co już zrobił. Wolną dłonią przeczesał jego włosy, powoli, delikatnie, później zatapiając palce nieco głębiej i przebiegając paznokciami po skórze jego głowy. Najchętniej zostałby tak na dłużej, dając mu odpocząć na swoich nogach, pomagając mu się zrelaksować, jednak miał robotę do wykonania i dostosował się do nowego układu bez słowa sprzeciwu, by kontynuować zabezpieczanie gazy na jego przedramieniu.
- Pablo - zgrzytnął ostrzegawczo na potwierdzenie swojego podejrzenia względem powodu zyskania przyszłej, nowej blizny do kolekcji. - Trochę? To jakbyś sprowokował go bardziej wróciłbyś bez ręki czy bez brata? - mruknął z wyraźną dezaprobatą, chociaż po chwili powoli wypuścił powietrze nosem. Nawet jeśli wolałby, aby jego mąż nie robił z siebie worka treningowego, informacja o tym, że Milo potrafił się obronić, była mile widziana. W ich sytuacji praktycznie konieczna by mogli zachować chociaż minimum spokoju ducha. - Dobrze, że wie jak posługiwać się nożem. Teraz trzeba go nakierować by wiedział przeciwko komu go używać, bo jak to się powtórzy to za siebie nie ręczę, jasne? - podkreślił, jako że samo przymknięcie oka na zaatakowanie jego męża kosztowało go wiele dobrej woli. Zwykle było przewinienie śmiertelne, tym razem jednak oferował zniżkę dla rodziny i to tylko dlatego, że wątpił by Pablo popierał jego misję polowania na jego rodzonego brata. Zwłaszcza po tylu latach. Zwłaszcza, że, mimo wszystko, wyglądało jakby zależało mu na odzyskaniu z nim kontaktu. W końcu nie bez powodu miał go na oku od lat i nie planował odpuszczać.
- Myślisz, że tak go ciągnie do odzyskania rodziny? - mruknął na pewność w jego głosie, zabezpieczając końcówkę bandaża w miejscu. Podniósł jego rękę nieco wyżej i pochylił się, by musnąć wargami biały materiał oplatający jego skórę, bo chociaż nie mieli do czynienia tylko z plasterkiem, nie oznaczało, że musiał odpuszczać sobie taką drobną czułość. - Już, oszczędzaj ją przez kilka dni, hm? - upomniał go jeszcze, bardziej instynktownie niż z faktycznej potrzeby. Zwłaszcza, że zamierzał być obok niego przez cały ten czas i w razie potrzeby dosadnie sprzeciwiać się wszelkim zbędnym wysiłkom.
- Chodź tutaj - mruknął po ponownym zapakowaniu apteczki i rzuceniu na ziemię wszystkiego, czego już nie potrzebował. Zachęcił Pablo by ten oderwał się od jego nóg, zamiast tego przyciągnął go bliżej i posadził go sobie na udach, by ponownie być w stanie wziąć go w objęcia. Dłonią we włosach pokierował jego głowę niżej, by zetknąć się z nim czołem. - Bardzo się zmienił? Od kiedy ostatnio się widzieliście? - spytał, pomimo bliskości utrzymując uważne spojrzenie na jego zielonych tęczówkach. Przed następnym pytaniem wyraźnie się zawahał, gładząc palcami skórę w dole jego pleców, po automatycznym wsunięciu dłoni pod jego ubrania. - Dlaczego mi nie powiedziałeś?

Pablo Rivera-Sahin

[Pablo Rivera-Sahin]

   Zmrużył lekko oczy pod wpływem głaskania i drapania jego głowy, jak kot pod wpływem ulubionych pieszczot. Całe jego zdenerwowanie wyparowało dokładnie w momencie, w którym poczuł bliskość Edwarda. Tyle wystarczyło. Nie musiałby nawet nic robić, żeby sprawić, że Pablo poczułby się bezpiecznie i komfortowo. Oczywiście, jeżeli akurat nie byli w sytuacji zagrożenia. Pozwalał mu się sobą zaopiekować, tak jak i opiekował się nim na co dzień. Był jedyną osobą na ziemi, poza Rose, której pozwoliłby się dotknąć z pełnym zaufaniem, bez ani jednej niepewnej czy niepokojącej myśli. Pozwoliłby mu się nawet zabić, gdyby ten tak zdecydował, i nie wykonałby żadnego obronnego gestu.
   一 Oczywiście bez ręki 一 odparł na jego pytanie, nawet niespecjalnie się nad tym zastanawiając. To było dla niego akurat oczywiste. Pomoc Milo była kluczowa w ich sprawie i dzięki niej mogli uratować swoją małą rodzinę. Na pewno by się go nie pozbył, a jego ręka nie byłaby za to wygórowaną ceną.
   Pogładził kciukiem udo mężczyzny i zaciągnął się jego zapachem, słuchając kolejnych słów. Wiedział, że Eddie mówił poważnie, bo w odwrotnej sytuacji Pablo zrobiłby dokładnie tak samo.
   一 Nie powtórzy się, obiecuję 一 powiedział z pewnością w głosie. Co prawda obietnica nie dotyczyła tego, że Milo nigdy więcej tak nie zrobi, bo nie mógł nim kierować, ale mógł obiecać, że zrobi wszystko, aby do tego więcej nie dopuścić. Wiedział, że to naprawdę martwiło Edwarda i nie chciał nadużywać jego cierpliwości. Zastanowił się przez chwilę nad kolejnym pytaniem. Nie miał pojęcia czy jego entuzjazm nie wynikał z ogromnej potrzeby, żeby Milo dał się przekonać do ich planu, ale tak czy siak potrzebował czegoś pozytywnego, więc starał się tak myśleć.
   一 Rodziny może nie. Nie do tej pory. Jednak Rose… Myślę, że tego nie odpuści 一 przyznał, bo gdyby Milo zależało na rodzinie, która zostawiła go przed laty samego na dworcu, to z łatwości odszukałby co najmniej większość krewnych. Kiedy patrzył jednak na zdjęcie Rose, Pablo wydawało się, że zobaczył coś na pozór zainteresowania. A to uważał już za coś mocno napędzającego.
   Patrzył, jak Edward składa na bandażu czuły pocałunek i skinął głową na jego polecenie. Oznaczało to w sumie tyle, że jeżeli nie zapomni, to będzie tę rękę odciążał. Często, jeżeli nie chodziło o bardzo poważną ranę albo uraz, po prostu zapominał, że coś mu jest 一 albo był zamyślony, albo bolało za mało, aby zwracał na to uwagę. Uniósł lekko kącik ust, kiedy siadał na jego udach okrakiem, kolana wbijając w siedziska kanapy. Oparł swoje czoło na jego, dłonie opierając na jego ramionach, a potem przesuwając palce na jego szczękę i policzki. Gładził je lekko, spoglądając w jego oczy, co było akurat jednym z jego ulubionych zajęć.
   一 Tak, chociaż nie całkowicie. Nie wiem jak to dobrze określić. Wydaje się inny, ale jednocześnie poznałbym go chyba wszędzie. Chciałbym go poznać, na nowo. Jeżeli to będzie możliwe 一 przyznał, mówiąc powoli, jakby ważył słowa. Jeszcze chwilę o tym myślał, zastanawiał się nad kolejnymi wnioskami, kiedy nagle Edward zapytał o coś, co odcięło się na jego twarzy nagłym spięciem. Przez chwilę chciał nawet uciec wzrokiem, ale ostatecznie tego nie zrobił.
   一 Przepraszam 一 zaczął, bo to należało się Eddiemu najbardziej. Odetchnął i zamknął oczy, ale tylko na chwilę. 一 Pomyślałem, że będziesz się martwić i gdybym poszedł tam z tą świadomością, to trudno byłoby mi się skupić na spotkaniu 一 przyznał całkowicie szczerze. Nigdy by go nie okłamał, chociaż jak widać był w stanie coś przed nim ukryć. Jemu też to się bardzo nie podobało. 一 Za bardzo się bałem, że coś pójdzie nie tak. On jest nam potrzebny. Nie zostawię Rose z kimś całkowicie obcym 一 dokończył, mając nadzieję, że jego mąż to zrozumie i nie straci przez to do niego zaufania.
   一 Wiesz, że nigdy cię nie okłamałem, wiesz o mnie wszystko i zawsze tak będzie. Nie myśl inaczej. To się nigdy więcej nie powtórzy 一 zapewnił i chyba po raz pierwszy powiedział tak dużo zapewnień i obietnic w tym samym czasie. Edward musiał wielu rzeczy się domyślać, co nie było łatwe, ale się tego nauczył. Tym razem wyjątkowo nie musiał tego robić.

Edward Rivera-Sahin

[Edward Rivera-Sahin]

Zdecydowanie nie oczekiwał szczerej odpowiedzi na swoje pytanie, więc spojrzał na niego z miną, jakby przez krótki ułamek sekundy rozważał samodzielne urwanie mu tej ręki tu i teraz. Szczerze wolałby żeby żaden z wyliczonych scenariuszy nie został wprowadzony w życie, ale według personalnej opinii Pablo i tak dał radę wybrać źle i prosił się o dostanie za to przez łeb. Darował mu tylko przez aktualną kontuzję. I może odrobinę też dlatego, że podnoszenie na niego ręki nie było jego pierwszym instynktem, nawet na żarty. Wręcz przeciwnie - mając go na wyciągnięcie ręki zdecydowanie wolał przyciągnąć go bliżej, pogłaskać jego bok, przeczesać palcami jego włosy, musnąć nosem policzek, cokolwiek potwierdzającego jego obecność. Z równomiernym oddechem owiewającym własną twarz, czołem przyciśniętym do swojego i znajomym ciężarem na udach łatwiej było mu się ugruntować. I miał wrażenie, że tego w tej chwili potrzebowali, by przynajmniej jeden z nich był w stanie podejść do sytuacji na zimno. Nie oczekiwał od niego opanowania i zdolności przetrawienia swojej zagmatwanej historii rodzinnej w ciągu godziny, nie po tylu latach, nie kiedy wyraźnie widział jak to na niego wpływało.
Obserwował go w milczeniu, badawczym, spokojnym wzrokiem wodząc po rysach jego twarzy. Nie robił mu wyrzutów, nawet jeśli nie czuł się do końca komfortowo z wiedzą, że przez cały dzień Pablo dawał radę udawać, że nie planuje jednego z najważniejszych spotkań w ostatnich latach życia. Przede wszystkim chciał znać powody i z ulgą przyjął fakt, że nie musiał o nie naciskać, chociaż intensywność wyznań dała radę go zaskoczyć. Podniósł rękę by pogłaskać go po policzku i zsunąć po nim palce aż do boku szyi, na której wyszukał jego puls i skupił się na łagodnie przyspieszonym rytmie.
- Ufam ci - odparł cicho po zebraniu myśli, uznając to za najważniejszą kwestię. - I nic tego nie zmieni. Tak jak tego, że martwię się o ciebie za każdym razem jak nie mam cię w zasięgu wzroku - przyznał, nieco mocniej przyciskając dłoń do jego pleców by mieć go odrobinę bliżej. - Wiem, że to jest coś, co być może musiałeś ogarnąć sam, tylko... Nie odcinaj mnie. Nie muszę wiedzieć o dosłownie wszystkim co robisz, ale pamiętaj, że jestem tu po to, żeby cię wspierać, a nie mogę tego zrobić, kiedy nie wiem co się dzieje - wytknął ze słowami niekomfortowo leżącymi mu na języku. Od lat mówili sobie o każdym najmniejszym wyjściu i stało się to tak naturalne jak oddychanie, jednak nigdy nie było to świadomie dogadane - zaczęli robić to dla spokoju ducha i tak już zostało. Eddie musiał przegryźć się teraz z faktem, że ten jeden raz to właśnie jego niewiedza oferowała Pablo więcej swobody.
- Chciałbyś..? Chcesz zachować z nim kontakt? Po, wiesz, po wszystkim? - dopytał, ostrożnie, neutralnie, prawdę mówiąc pierwszy raz faktycznie rozważając tę opcję. Dotychczas rozmawiali o planach prowadzących do zaciągnięcia młodszego Rivery do pomocy, w końcu na tym elemencie opierała się lwia część reszty operacji, jednak jeśli wszystko poszłoby po ich myśli, jak daliby radę wyjść z tego cało i uwolnić się od demonów własnej przeszłości, mogliby na nowo rozkładać karty. O ile powrót do dotychczasowego życia w Maine wydawał mu się w miarę jasną decyzją, nie zastanawiał się nad tym, jak od tego momentu miała potoczyć się relacja rodzinna Pablo. Mógł odzyskać brata, i o ile pierwsze wrażenie na temat Milo zamykało się w niemile widzianym bandażu, sam Edward wiedział jak wiele byłby w stanie oddać by odzyskać własną siostrę. Tylko w odróżnieniu od niego, ta dwójka miała na to realną szansę.

Pablo Rivera-Sahin

[Pablo Rivera-Sahin]

   Zreflektował się, kiedy dostrzegł spojrzenie Edwarda, ale w reakcji drgnął mu jedynie kącik warg, jakby przez chwilę chciał się uśmiechnąć. Zawsze z fascynacją śledził podobne reakcje, szczególnie te mniejsze i już na pewno w sytuacjach, w których się ich nie spodziewał. Zazwyczaj było to wtedy, kiedy powiedział coś bez zastanowienia, co nie zdarzało się zbyt często. Albo dobierał słowa staranniej, albo nie mówił nic. Dla niego odpowiedź chyba była tak oczywista, że równie dobrze mógłby o niej tylko pomyśleć. Sądził, że dla Edwarda również.
   一 Gdyby od tego zależało życie naszej trójki, sam odrąbałbyś mi rękę 一 zauważył całkowicie poważnie, tym razem umyślnie wypowiadając myśl na głos. Obaj wiedzieli jak poważna jest sytuacja i Pablo był gotowy za to zabijać, składać ofiary, zapłacić nawet największą cenę, poświęcając samego siebie, byle najbliższe mu osoby nie musiały bać się o własne życie. Wiedział jak bardzo cierpiałby wtedy Eddie, ale odkąd mieli Rose nic nie było już takie same. Nawet ich miłość była inna, jakimś cudem jeszcze większa.
   Mówienie o tym wszystkim było dla Pablo trudne. Spotkanie z Milo było trudne. Ubieranie w słowa swoich własnych uczuć, obaw i obietnicy było jak dotykanie rozpalonego do czerwoności żelaza i słyszenie syku topiącej się pod nim skóry. Zazwyczaj nie musiał tego robić, bo Edward wiedział i rozumiał wszystko, chociażby po ruchach jego ciała i sposobie, w jaki na niego spojrzał. Tym razem wszystko potoczyło się inaczej. Od wielu lat coś takiego się im nie przytrafiło. W związku z tym, że postąpił inaczej, zaskakująco, trochę nawet dla samego siebie, jego tłumaczenie i przeprosiny też musiały być w innym stylu.
   Kiedy usłyszał odpowiedź, poczuł ulgę, chyba nawet nie zdając sobie wcześniej sprawy, że wyczekuje tego w tak dużym napięciu. Czasami przychodził paniczny strach przed utratą Edwarda i musiał przypominać sobie, że mają za sobą lata, podczas których sprawdzili, że mogą sobie ufać, że udowodnili sobie, że ich miłość jest prawdziwa i zrobią dla siebie wszystko, że byli po ślubie i mieli córkę. Zawsze gdzieś tam z tyłu głowy pogrzebane było ziarno niepewności, że nie był dość dobry i nie zasługiwał na Edwarda. Musnął swoimi ustami jego, całując go raz, a potem drugi, krótko, ale czule, może odrobinę desperacko.
   一 Nigdy się to nie powtórzy 一 powiedział cicho, spoglądając przez chwilę na jego usta, a potem unosząc wzrok, żeby skrzyżować go ze wzrokiem męża. 一 Nie mogę bez ciebie żyć… Sam widzisz 一 dodał szeptem, przesuwając kciukiem po jego szyi. Tak naprawdę i tak ledwo wytrzymał bez Eddiego spotkanie z Milo i nawet nie potrafił się sam wyciszyć tuż po nim, bo czegoś, czy może raczej kogoś, mu brakowało. Obecność Edwarda sprawiła, że odzyskał równowagę i zdołał skupić myśli na tyle, żeby zapanować nad emocjami.
   一 Nie wiem 一 oznajmił odsuwając się nieznacznie i posyłając mu jedno z tych chłodniejszych spojrzeń. Wiedział, że może zdarzyć się jeszcze dosłownie wszystko. Gdyby miał decydować w tej konkretnej chwili, biorąc po uwagę, że wszystko się uda i zyskają wolność, to pewnie zniknąłby z Edwardem i Rose jak najszybciej, żeby wrócić do bezpiecznego świata, w którym była tylko ich trójka. Musiał brać jednak pod uwagę, że nic nie było pewnikiem. Tak samo prawdopodobne było to, że im się uda, jak i to, że za kilka tygodni będzie już martwy.
   一 Kiedy kończysz? 一 zapytał i zerknął kątem oka na wiszących na ścianie zegar. Dochodziła jedenasta. Wrócił do niego wzrokiem i zacisnął lekko szczękę, co było widoczne w jej ruchu. 一 Chciałbym odebrać Rose wcześniej. Może zwolnię ją do końca tygodnia. Pozwiedzamy 一 mruknął w zastanowieniu. Skoro i tak mieli czekać na decyzję Milo, żyjąc w pewnym sensie w zawieszeniu, to mogli jakoś ten czas wykorzystać.

Edward Rivera-Sahin

[Edward Rivera-Sahin]

Przez lata znajdowali się w wielu skrajnych sytuacjach, wymagających wyboru między mniejszym a większym złem, potencjalnie bardziej opłacalnym ryzykiem, czy nawet swoim bezpieczeństwem w zestawieniu z życiem innych ludzi. I tak jak Edward nie miał najmniejszych wątpliwości, że poświęciłby resztę świata by oszczędzić krzywdy zarówno Pablo, jak i Rose, rozważania dotyczące czarnych scenariuszy, jakby wszystko dało radę się sypnąć i musieliby zezwolić na jakiekolwiek poświęcenie ze swojej strony, sytuacja mogłaby się mocno skomplikować. W czasie największych skoków, gdy współpracowali w terenie lepiej niż jacykolwiek inni członkowie ich grupy, jednym z atutów był fakt, że nigdy nie dało się ich zajść z zaskoczenia - zawsze kryli swoje tyły i byli w stanie bez wahania rzucić się w swojej obronie. Jednak poświęcenie swojego zdrowia i życia było proste, w porównaniu z pozwoleniem by ten drugi świadomie się tak poświęcał. Żyli w tym błędnym kole od lat, gotowi ponosić cenę swoich życiowych decyzji i równie niezadowoleni z faktu, że ten drugi miał dokładnie to samo podejście.
- Zostaje nam do tego nie doprowadzić - odpowiedział wymijająco, nie chcąc wymawiać tego na głos, ani nawet rozważać tej opcji. Nie w tym momencie. Doskonale wiedzieli, że cała trójka wychodząca z tego z życiem była ich celem, do którego zamierzali dążyć po trupach i niezależnie od postawionej ceny. Pod znakiem zapytania zostawało to tylko to, jak wysoka była, i kto będzie musiał ją zapłacić.
Przyjął pocałunki chętnie, przytrzymując go odrobinę dłużej przy drugim i mocniej zaciskając palce na jego karku. Jakby był w stanie samym dotykiem przekazać mu te same zapewnienia, jakie wyszły z jego ust chwilę wcześniej. Byli w tym razem, na dobre i na złe, i nie chciał by Pablo kiedykolwiek o tym zapomniał. Nie potrzebował obrączki w ramach potwierdzenia, czy przypomnienia o wszystkim, co mu obiecywał, jednak wierzył we wszystko co ta symbolizowała. I w razie potrzeby był w stanie zapewniać go o tym codziennie, przy każdej najmniejszej chwili wątpliwości.
- I nigdy nie będziesz musiał - podkreślił, spoglądając głęboko w jego oczy, pozwalając wciągnąć się w ich głębię. Znał każdy najmniejszy szczegół jego tęczówek, każdą drobną plamkę, to jak odcienie zieleni mieszały się ze sobą i to jak znikały połykane przez rozszerzone źrenice. - Nieważne co byś zrobił, jasne? Zawsze możesz mnie znaleźć - zapewnił, jako że po dzisiejszej sytuacji miał wrażenie, że istniała potrzeba na wypowiedzenie tego na głos. Chowanie przed sobą informacji było nowością, Eddie musiał przegryźć się do końca z faktem, że ten jeden raz nie miał pojęcia o tak istotnym wydarzeniu w jego życiu przed czasem, jednak nic to dla niego nie zmieniało, nie tak naprawdę. Potrafili poradzić sobie ze wszystkim, wcześniej czy później, i nie chciał pozwolić Pablo na jakiekolwiek wątpliwości w tym temacie. Nawet jeśli wbiegłby do środka z informacją, że spaprał sprawę i musieli zwijać się stamtąd w tym momencie, nawet nie mrugnąłby okiem przed stanięciem z powrotem u jego boku.
- Teraz - odpowiedział bez ogródek, nawet nie przyjmując do wiadomości opcji powrotu do normalnego trybu pracy po tych rewelacjach. Nie z Pablo w takim stanie. Nie zamierzał puszczać go na odległość ramienia, w razie jakby w jakimkolwiek momencie potrzebował jego dalszego wparcia. Przyjął bez komentarza także jego odpowiedź, a raczej jej brak, akceptując że ta decyzja była zbyt skomplikowana by podjąć ją ot tak. Mieli jeszcze czas, mogli pozwolić sytuacji się rozwinąć zanim zaczną tworzyć dalsze plany. - Odwołam terminy po drodze, mogę od razu zadzwonić do przedszkola, że zgarniamy ją szybciej - zaoferował, po czym przycisnął wargi pod jego szczęką, wsunął dłonie pod jego uda i wstał z kanapy dalej trzymając go na rękach. Powoli, i bardzo niechętnie po kolei odstawił jego nogi na ziemię i przesunął rękami po jego ciele, zatrzymując się wkoło jego policzków, za które przyciągnął go do krótkiego, przelotnego buziaka. - Chyba, że mam prowadzić, to daj kluczyki - zaoferował się jeszcze, zbierając swoje rzeczy i gasząc światła w pomieszczeniu. Tego dnia jako jedyny miał umówione sesje, więc na koniec zgarnął jeszcze klucze do samego zakładu by faktycznie za sobą zamknąć.
- Co tu w ogóle jest do zwiedzania? - rzucił już znacznie luźniej, z czystej ciekawości na temat miasta, które wybrali. Czy raczej, które wybrał za nich młodszy brat Pablo, kiedy zdecydował się tu przeprowadzić.

Pablo Rivera-Sahin

[Pablo Rivera-Sahin]

   Zmienił się odkąd poznał Edwarda i być może sam nie dostrzegał tego na co dzień. Nie analizował tego jakoś szczególnie, bo wszystko działo się na przestrzeni wielu lat, kształtowane przez wydarzenia, którym razem stawiali czoło. Jeszcze kiedy spotykał się z Marią, która później zaszła w ciążę, był dzieciakiem, narwanym, niespokojnym, walczącym o przeżycie w świecie, który zdawał się go przytłaczać nie tylko wielkością, ale i wszechobecnym pechem. Miał w sobie wiele gniewu i mało pomysłów na to, jak go rozładowywać. Nie radził sobie z emocjami, długo nad nimi nie panował, co objawiało się lekkomyślnością i często wybieraniem tych bardziej drastycznych rozwiązań.
   Zmieniło go uczucie do Eddiego i Rose. Dzięki mężowi nauczył się, że musi nad sobą zapanować, bo warto jest żyć, jeżeli ma się dla kogo żyć, a rodzicielstwo nauczyło go cierpliwości i bycia konsekwentnym w swoich postanowieniach. Dzięki trenowaniu boksu mógł skutecznie wyrzucać z siebie nadmiar energii, dzięki czemu pozostawał opanowany przez cały pozostały czas. Głównie dlatego chciał teraz do tego wrócić. Przez kilka lat było dobrze, spokojnie i harmonijnie, ale teraz, kiedy znowu fala niepokoju zaczęła wzbierać, musiał ją jakoś poskromić.
   Nie chciał, żeby powtórzyło się to, co stało się dzisiaj.
   Kiedy padła obietnica, że nie będzie nigdy musiał żyć bez Eddiego, spojrzał na niego tak, jakby poczuł ulgę, ale jednocześnie ogarnął go jeszcze większy strach. Życie bez Eddiego kojarzyło mu się z piekłem i samolubnie miał nadzieję, że to on sam umrze pierwszy, chociaż nie potrafiłby powiedzieć tego na głos i sugerować, że wolałby, aby to Eddie cierpiał. Nie o to przecież chodziło, chociaż na pewno by się z tym wiązało. Po prostu nie sądził, że dałby sobie radę bez niego, wydawało się to całkowicie nierealne. Bał się też, że nawet Rose nie byłaby wystarczającym powodem, żeby żyć dalej bez swojej drugiej połówki. O tym też nigdy nie powiedziałby na głos.
   Kiwnął głową, ale wcale nie wyglądał, jakby to go uspokoiło. Był przerażony, bo zbyt wiele rzeczy mogło pójść nie tak i zbyt mało zależało tylko od niego. Oddychał jednak spokojnie, starając się ze wszystkich sił, żeby się nie rozpaść, co zużywało znaczne pokłady jego energii. Potrzebował znaleźć się w domu, z Edwardem i Rose, będąc pewnym, że chociaż dzisiaj są bezpieczni i są razem.
   Przylgnął do niego ciałem, gdy się podnosili, a potem powoli stanął na nogach, osadzając się w sytuacji może już trochę pewniej. Poczuł też ból ręki, ale nie był silny, zdecydowanie nie zaliczał się do takich, które wymagają prochów przeciwbólowych. Przesunął dłońmi po ramionach mężczyzny, a potem oparł je na jego biodrach i musnął jego wargi swoimi, przy zainicjowanym pocałunku. Najchętniej zatraciłby się właśnie w tym, w bliskości ukochanego, w jego smaku i zapachu. Musieli jednak załatwić jeszcze kilka rzeczy, zanim będzie mógł bardziej w tym utonąć.
   一 Zadzwoń, dobrze? Zgarniesz ją. Ja poprowadzę 一 odpowiedział, bo nie czuł się na siłach, żeby wchodzić w interakcje z kimkolwiek poza swoją rodziną. Wyszli powoli przed lokal i Pablo zastanowił się nad odpowiedzią na pytanie, podczas gdy Edward zamykał drzwi na klucz. W końcu wzruszył ramionami, z dłońmi wciśniętymi w kieszenie kurtki i krótko odchrząknął.
   一 Nie mam pojęcia, ale sprawdzę w domu 一 mruknął, przekręcając się w stronę auta, a gdy podeszli bliżej, wyjął kluczyki. 一 Poza wieżą i muzeami, bo jakoś mnie tam nie ciągnie. Po pierwsze pamiętasz oszukać przeznaczenie więzy krwi? Po drugie w muzach byśmy się zanudzili, a szczególnie Rose 一 dodał, otwierając drzwi od auta i wsiadając za kierownicę. Spojrzał w bok, obserwując drugiego mężczyznę, a kiedy ten również usiadł, i obowiązkowo zapiął pas, sięgnął po jego dłoń, którą lekko ucałował. Dopiero po tym geście i spojrzeniu krótko w jego oczy, odpalił silnik i ruszył do przedszkola.
   Kiedy pół godziny później Eddie pomagał Rose usiąść w foteliku, dziewczynka była pełna energii. W jednej dłoni trzymała swój plecak z jednorożcem, w drugiej kilka kartek, które zapewne były jej pracami plastycznymi.
   一 Czemu tak szybko? Patrz, tato, co namalowałam! Nie zjadłam obiadu, kupicie mi coś? Jestem głodna. Chcę sok 一 mówiła pospiesznie, w międzyczasie rzucając kartki na przód auta, gdzie Pablo powinien je przecież wszystkie naraz złapać. Udało mu się złapać dwa malunki, a trzeci musiał podnieść z podłogi, zanim by się pobrudził.
   一 Dzisiaj tata Eddie decyduje co jemy, u niego musisz złożyć zamówienie 一 odpowiedział szybko i zerknął na Edwarda z błyskiem rozbawienia w oczach. Jeżeli miał szczęście, to Rose nie będzie wybrzydzać dzisiaj z jedzeniem. 一 Jakie piękne, a co to jest? 一 zapytał, oglądając obrazy i w pewnym momencie wskazując na brązową plamę na zielonym tle.
   一 Koń.

koniec

Edward Rivera-Sahin