[Santiago de la Serna]

Zaśmiał się w odpowiedzi na słowa brata o małym gnoju, bez którego życie było nudniejsze. Czyli udało mu się rozluźnić atmosferę - to dobrze, bo z pewnością im obu było teraz ciężko.
Dał się pociągnąć na kanapę, choć fakt, że gdyby Salazar go do tego nie "zmusił", to rzeczywiście zająłby znów ten swój fotel. Zanim usiadł, otulił się kocem, bo od czasu do czasu miewał napady zimna, niezależnie od temperatury panującej w pomieszczeniu.
- Wieczór tak, ale dopiero wieczór - przyznał - Alvaro nie wróci jeszcze przez wiele godzin, bo ma jakiś ważny projekt do skończenia i zdaje się, że wyrabia nadgodziny, żeby tylko to skończyć. Miło mi patrzeć, że wreszcie wyszedł na ludzi, zamiast dalej kraść... choć przyznam, że tęsknię za naszymi wspólnymi napadami. Chciałbym kiedyś jeszcze przeżyć choć jeden...
Zamrugał, próbując ukryć cień, który na chwile pojawił się w jego oczach i znów się napił, podciągając nogę na kanapę.
- To mówisz, że szukasz domu z ogrodem, żeby wasz pies miał gdzie biegać? Czekaj...
Podniósł się i zniknął za drzwiami sypialni, by za chwilę powrócić z laptopem, który położył przed bratem i zaczął wyszukiwać odpowiedniego miejsca do życia dla jego rodziny.
- Ten jest całkiem ładny, jeśli nie chcecie mieć nic ogromnego.Tutaj moglibyście mieć ogród zimowy. Patrz, na piętrze jest szklarnia, więc możecie sobie hodować nawet i pomarańcze, i mieć namiastkę tropików we własnej chałupie. Ten ma basen. Idealnie dla was. Ten z kolei wygląda jak stworzony dla mnie. Że też nie było go na rynku, kiedy ja się tu wprowadzałem... Ten zresztą też - wygląda trochę jak stare europejskie budynki... Może się przeprowadzę...? Tutaj też bym się czuł idealnie. Patrz, jest nawet fontanna! Fancy.

Salazar Martinez

[Salazar Martinez]

Przyjrzał się bratu z troską i jednocześnie z zaciekawieniem, słuchając tego, co ten mówił o Alvaro. Tak, wiedział o tym, że ich przyszywany braciszek pracował w jakiejś tam bajeranckiej firmie i że był teraz inżynierem i on również cieszył się z tego, że "wyszedł na ludzi", chociaż wiedział jednocześnie jak bardzo tamten kochał kraść i jak wielką frajdę sprawiało mu opracowywanie planów z Santiago. Musiał przyznać, że obaj byli w tym całkiem nieźli, a ich pomysły często na pierwszy rzut oka wyglądały bardziej jak scenariusz filmu czy książki, a nie coś, co faktycznie dało się zrealizować.
- Wiem, że nigdy nie chciałeś dla niego takiego życia, ale... on to kochał. - wzruszył lekko ramionami, uśmiechając się do brata, ewidentnie z czymś w rodzaju rozrzewnienia. - Wasze plany były niesamowite. Alvaro potrafił przerobić na plan napadu wszystkie twoje idiotyczne pomysły, nawet jeśli wydawały się kompletnie nierealne. - oczy znów mu rozbłysły, tym razem bardziej z tęsknoty za tamtym życiem, niż ze smutku. - Chciałeś czegoś idiotycznego, wszyscy mówili, że tego się nie da zrobić, że to nierealne, że złapią nas i posadzą do końca świata... a on po prostu brał ołówek, rysował i biegał tylko co chwilę do tablicy, żeby rozpisać jakieś obliczenia. - roześmiał się nieco chrapliwie, znów czując jak w kącikach oczu zbierają mu się w łzy. Otarł je rękawem, nie chcąc znów się mazać jak baba, nie przy bracie w każdym razie. Chwilę później poklepał go lekko po policzku i pociągnął kolejnego łyka ze szklanki. - Powinniście coś jeszcze zorganizować. Mówię serio. On pójdzie za tobą w ogień, ja zresztą też, jakkolwiek kretyńskie by to na pierwszy rzut oka nie było.
Gdy Santiago zniknął na chwilę za drzwiami Salazar odstawił szklaneczkę na stolik i pozbył się marynarki i swetra; zrobiło mu się za ciepło, bo jemu w ogóle zwykle było za gorąco i najchętniej non stop chodziłby nago, ale niestety przy ludziach nie wypadało. Początkowo był zmarznięty, bo nie przywykł do temperatur panujących w Kanadzie, ale mimo wszystko zdążył się już ogrzać w domu brata, a poza tym jeszcze dochodziło do tego multum emocji, wcześniejsze zdenerwowanie i koniec końców znów było mu zdecydowanie za ciepło. Złożył zdjęte z siebie warstwy, odłożył je na oparcie kanapy i podwinął rękawy koszuli, odpinając też górny guzik, ten przy kołnierzyku. Potem znów sięgnął po szklankę i oparł się o kanapę akurat w momencie, gdy Santiago znów siadał obok niego, tym razem z laptopem.
- Wow - mruknął cicho, przeglądając z bratem domy do kupienia w mieście. Niektóre były naprawdę całkiem niezłe, zwłaszcza te trzy pierwsze. Te kolejne z kolei faktycznie bardziej pasowały do Santiago. - Wiesz, jeśli chcesz, to możesz... a właściwie chyba możecie się przeprowadzić, czemu nie - uśmiechnął się do Kocura, przejmując touchpad i podjechał na górę, wracając do tych ofert, które faktycznie pasowały do jego i jego męża. - Ten ze szklarnią jest dobrym pomysłem, ale wizualnie mi się niespecjalnie podoba. Ten z basenem... piękny, ale ma przeszklone właściwie wszystkie ściany i nie wiem co na to Sergio. Poza tym - będzie trochę głupio chodzić nago po domu, nie? - zaśmiał się, teraz znacznie bardziej rozluźniony niż jeszcze chwilę wcześniej. - Z drugiej strony... seks przy szybie, z widokiem na basen... hm. Będę musiał to jakoś ładnie sprzedać mężowi. - błysnął zębami w uśmiechu. - Ale jeśli się nie zgodzi, to weźmiemy ten pierwszy. Jest piękny. - poklepał go po kolanie, patrząc na niego z miłością. - Widzisz? Mówiłem, że potrzebuję twojej pomocy. Bez ciebie szukałbym odpowiedniego lokum przez najbliższe tygodnie, a ty załatwiłeś sprawę w dwie minuty!

Santiago de la Serna

[Santiago de la Serna]

Santiago popatrzył na Salazara ze smutkiem i tęsknotą w oczach, kiedy ten mówił z takim rozrzewnieniem o ich wspólnych napadach. Znowu zabolało go serce na myśl, że to już niemożliwe, że już nigdy nie będzie mógł zrealizować żadnego pięknego, spektakularnego napadu, nie wejdzie do żadnego banku czy muzeum jak pan i władca, nie weźmie sobie, co tylko zechce i nie wyjdzie w pięknym stylu. Albo - jeśli nawet gdzieś jeszcze wejdzie, to tym razem nie wyjdzie żywy. I tak naprawdę ta myśl wydała mu się kusząca mimo, że wyobraził sobie siebie, jak ledwo chodzi, jak nie może nawet utrzymać broni w rękach, ale i tak zgrywa szefa wszystkich szefów.
Chwycił leżący na stole papieros elektroniczny i pociągnął, wypuszczając zaraz dym nosem, na razie pozostawiając ten temat bez odpowiedzi.
- Nago... brat - prychnął z udawanym oburzeniem, kręcąc głową - Seks przy szybach... Salazar, jesteś obrzydliwy - roześmiał się - Tego słucha twój młodszy braciszek, który mógłby się zgorszyć. I wyobraź sobie te zabrudzenia na szybach, które trzeba będzie potem pracowicie ścierać...
Jeszcze chwilę rechotał, wyobrażając sobie to czyszczenie szyb, bo przed chwilą był seks, a zaraz przyjdą goście i nie wypada ich tak przyjąć przy zachlapanych oknach. Albo - jeśli by nie zdążyli i ktoś by zapytał, co to - odpowiedzieliby, że no, mleko im się rozlało. Tak, właśnie w tym jednym miejscu. Kiedy akurat jeden z nich oparł się dłońmi o szybę na wysokości swojej głowy. No, poślizgnął się, dlatego jest tam odbita również jego twarz.
- Wiem, że on to kochał - odezwał się po dłuższym milczeniu, już poważniejąc - Ja też to kochałem. To było moje życie, coś, dla czego istniałem.
Odchylił się na oparcie kanapy z ciężkim westchnieniem, patrząc w ekran laptopa niewidzącym wzrokiem.

Salazar Martinez

[Salazar Martinez]

Zamrugał niewinnie, patrząc na brata ze słodkim uśmiechem aniołka; akurat udawanie aniołka zwykle wychodziło mu całkiem dobrze, bo na takie wyglądał, zwłaszcza w młodości, gdy miał jasne włosy i w dodatku jeszcze kręcone. Teraz trochę bardziej przypominał jednak diabełka, ale gdy chciał, to znów umiał zgrywać słodkiego i uroczego. A czasem nie tylko zgrywać, bo przez większość czasu faktycznie był słodkim i uroczym facetem z kosmatymi myślami, jak te, które wyraził przed chwilą.
- Mój młodszy braciszek ma pięćdziesiąt dwa lata na karku i jakieś trzysta małżeństw za sobą - odpowiedział mu również ze śmiechem, mimowolnie wizualizując sobie w głowie podobne rzeczy, o których myślał Santiago. - Oj tam, zabrudzenia... zupełnie jakby biurko albo chociażby kanapa nie mogły się zabrudzić od takich rzeczy - wywrócił oczami, wciągając obie nogi na kanapę (butów się pozbył, gdy pozbywał się też sweterka i marynarki) i siadając wygodnie ze skrzyżowanymi nogami, trochę jakby po turecku, w najwygodniejszej pozycji świata.
Chwilę później jednak siłą rzeczy spoważniał, skoro Santiago wrócił do tematu napadów. Nie miał mu tego jednak za złe, wręcz przeciwnie, cieszył się, że brat się przed nim otwiera, że mówi o swoich lękach, o swoich słabościach i o tym, co jest dla niego ważne. Dla żadnego z nich nie było to łatwe, bo obaj mieli tego samego, cholernie apodyktycznego i homofobicznego ojca, którego pojęcie toksycznej męskości zalewało od początku ich małe główki. Salazar nauczył się rozmawiać o uczuciach dopiero będąc w związku z Sergio, w ogóle uczuciowości nauczył się przy nim, nawet jeśli początkowo ich związek był zamknięty w czterech ścianach i nie chcieli o nim mówić ludziom, a już na pewno nie pokazywać się publicznie w jakichkolwiek "nieprzyjacielskich" momentach.
- Lo sé, hermanito - mruknął cicho, kładąc rękę na udzie brata i poklepał go po nim lekko. - Wiem, że to było twoje życie. Jego życie. Wasze, właściwie, bo od pewnego momentu chyba nie robiliście napadów oddzielnie. - uśmiechnął się lekko. - Ja też za tym czasem tęsknię. Brakuje mi tej adrenaliny, całego procesu przygotowań, ciężaru broni w ręku... - westchnął cicho. - Ale z drugiej strony: kocham życie, które mam. Kocham Sergio. I nie chciałbym go znowu okłamywać, bo zawsze wtedy czułem się skończoną szmatą.

Santiago de la Serna

[Santiago de la Serna]

Santiago, który od kiedy spoważniał, wpatrywał się w trzymanego w palcach e-papierosa, spojrzał znów bratu w oczy i przełknął z trudem ślinę, mając tysiące myśli w głowie i ochotę wyrazić je wszystkie na raz.
- Nadal mu nie powiedziałeś o tym, z jakiej rodziny pochodzisz i kim jest twój braciszek? - zapytał bez pretensji w głosie, raczej z ciekawością. Przemknęło mu przez myśl, że do niego, to Salazar ma pretensje o kłamstwa, ale sam nie wyznał mężowi bardzo ważnej rzeczy na swój temat Nie zamierzał tego jednak komentować, a samą myśl uznał za szczeniacką - Nie ciągnąłbym cię na kolejny napad. Masz za dobre życie i nie chciałbym, żebyś je sobie spieprzył. Wtedy, w banku, niewiele brakowało, żeby nas wszystkich wyłapali jak szczury i pozamykali w norach, w których byśmy się podusili. Wolałbym, żeby tobie jednak coś takiego nie groziło - wtedy... - zamilkł na chwilę, opuszczając wzrok - Wtedy cholernie się bałem, że nie uda im się uciec, więc rozłożyłem ładunki w tym tunelu. Nie planowałem tego od samego początku, nie myśl sobie - spojrzał ostro w oczy brata - Owszem, szedłem tam z myślą, że mogę nie wyjść i chciałem tego, ale nie planowałem, że tak się to potoczy i gdyby nie było zagrożenia, że nas złapią, to bym jednak wyszedł normalnie.
Pochylił się, chwycił szklankę, dopił i nalał jeszcze - sobie i Salazarowi, jeśli jego szklanka też była już pusta.
- Ale za cholerę nie naprawiło mi to łba i wciąż jestem złodziejem całym swoim smolistym, ociekającym trucizną sercem - zakończył z uśmiechem, który nie sięgał jego oczu - Co nie zmienia faktu, że nie chce tego ani dla ciebie, ani dla Alvaro. Nigdy tego dla was nie chciałem.
Usadowił się wygodniej na kanapie, owijając się ciaśniej kocem i siadając teraz bardziej przodem do brata. Oparł ramię i głowę o oparcie kanapy, patrząc na niego.
- Może w końcu mu powiedz, czym się zajmowałeś i to, że twój ojczulek i braciszek są złodziejami? Dlaczego nie chcesz mu o tym powiedzieć?

Salazar Martinez

[Salazar Martinez]

Pokręcił głową na boki, tym samym odpowiadając na pierwsze pytanie Santiago. Poczuł nieprzyjemny uścisk w brzuchu i momentalnie pożałował, że w ogóle zaczął ten temat. Nie powinien tego robić, bo przecież nie przyszedł tutaj użalać się na swoje problemy; i nawet nie chodziło o problemy w związku, bo nie sądził, że takowe mieli, raczej o problemy z jego głową, z czarnymi myślami, które zawsze nawiedzały go w momencie, gdy chociażby sobie wyobrażał jak mogłaby taka rozmowa wyglądać. Nie powiedział jednak nic póki co, jedynie wpatrywał się intensywnie w swoją szklankę, chwilę wcześniej opróżniając ją niemalże całkowicie w dwóch dużych łykach.
Nie bardzo wiedział co poczuł w momencie, gdy Santiago stwierdził, że nie ciągnąłby go ze sobą na kolejny napad. Z jednej strony chyba zrobiło mu się przykro, bo w pewien sposób poczuł się chyba... wykluczony? Z drugiej - rozumiał jego argumenty i właściwie również nie paliło mu się jakoś do tego, żeby pójść siedzieć albo zostać zabitym. Problem w tym, że faktycznie tęsknił za napadami, jakby nie było była to ich rodzinna tradycja, o ile można to tak nazwać i naprawdę dawały mu one adrenalinę i emocje porównywalne z braniem udziału w turniejach. Nie wiedział więc jak się poczuł, ale jego emocje krążyły gdzieś od smutku do wdzięczności, z całą gamą innych pokrewnych po drodze.
- Więc... nie szedłeś tam z zamiarem zabicia się? - zapytał niepewnie, bo niby słyszał co mówił mu brat, ale jakoś chyba nie do końca przyjmował do wiadomości. Być może to też kwestia tego, że wypił już kilka ładnych szklanek mocnego trunku; nie przeszkadzało mu to jednak wyciągnąć rękę z prośbą o dolewkę, gdy Kocur nalewał whisky do swojej szklanki. Przecież nie pozwoli bratu pić w samotności, to byłoby bardzo... niebraterskie, o.
- Nie masz smolistego i ociekającego trucizną serca, głupolu - prychnął krótko i znów pokręcił głową, patrząc na niego spod byka. Domyślał się, że Tiago powiedział to w formie żartu, nawiązując głównie do tego, że na takiego właśnie zwykle pozował i takim widzieli go ci, którzy z nim pracowali, ale Salazar znał go przecież trochę lepiej, niż oni. Znał go przede wszystkim dłużej i pamiętał go, gdy jeszcze obaj byli dziećmi. Santiago był kochany, troskliwy i wrażliwy, ale takim ludziom żyło się ciężej, bo za bardzo przejmowali się tym, co działo się dookoła nich i tym, co inni o nich myśleli. Prawdopodobnie po prostu w pewnym momencie jego brat uznał, że wykreuje konkretny wizerunek lidera, ostrego i nieprzejednanego, kierującego się głównie żądzą, władzą i pieniędzmi, bo wtedy przynajmniej będzie miał wpływ na to, jak go postrzegają i będą go postrzegać dokładnie tak, jak sobie założył.
- Nie wiem czy to dobry pomysł - wzruszył lekko ramionami, słysząc kolejne słowa brata. Przyjrzał mu się, rozczulony widokiem Kocura opierającego głowę o oparcie kanapy, zwróconego w dodatku przodem do niego. Kącik jego ust drgnął w lekkim uśmiechu, a Sal po chwili wahania odgarnął mu kosmyk ciemnych włosów z czoła, czując się znów jak dziesięciolatek z młodszym braciszkiem. Szkoda, że nie mogli do tego wrócić, chociaż na chwilę. - Boję się, że jeśli się dowie o tej części mojego życia, to.. to straci do mnie zaufanie. Nie powiedziałem mu o tym przez tyle lat, może więc uznać, że ukrywałem to przed nim z jakiegoś konkretnego powodu, że ukrywałem więc to, kim jestem naprawdę... a nie chcę, żeby tak pomyślał i żeby mnie zostawił. Nie przeżyję bez niego. Zresztą, pamiętasz co się ze mną działo, gdy się rozstaliśmy - pociągnął nosem i wytarł go wierzchem dłoni, znów czując nieprzyjemne drżenie w głosie. Odchrząknął krótko i upił trochę nowej porcji whisky ze swojej szklanki, również opierając ramię o kanapę, a głowę o swoje ramię. Też siedział przodem do brata, dość blisko niego, a przez myśl mu przemknęło, że przydałby im się jeszcze koc nad głowami i mogliby mieć swój własny fort. Na pewno czułby się wtedy bezpieczniej. - Nie bardzo też wiem jak miałbym mu to powiedzieć i... i co zrobić, jeśli spyta dlaczego mówię mu o tym dopiero teraz. Prawda jest taka, że im więcej czasu mijało, im dłużej byliśmy razem, tym trudniej było mi wyznać mu prawdę i tak to odkładałem, a dobra okazja na powiedzenie tego nie nadarzyła się nigdy. - zrezygnowany opuścił głowę i zaczął zgiętymi kostkami palców masować czoło, próbując się pozbyć bólu głowy i wyrzutów sumienia. - Jestem tchórzem, Tiago. Za bardzo bałem się go stracić, żeby powiedzieć mu o tej części naszego życia.

Santiago de la Serna

[Santiago de la Serna]

- Nie - odpowiedział, wciąż patrząc na brata twardo, ale już mniej ostro, niż przed chwilą. Nie wiedział, czego się właściwie spodziewał chwilę wcześniej - zaprzeczania? Wyrzutów? Oskarżenia o kłamstwo, bo przecież jasnym dla Salazara miałoby być to, że właśnie z takim zamiarem Santiago szedł do tego banku? Ciężko powiedzieć, ale z pewnością de la Serna spodziewał się czegoś niedobrego, stąd takie spojrzenie - Spodziewałem się, że coś może pójść źle i miałem postanowienie, że jeśli tak będzie, to będę ratował resztę choćby kosztem własnego życia, ale nie, nie zamierzałem stricte popełnić samobójstwa. Nie planowałem, że tak się to właśnie zakończy, tylko miałem taką świadomość. Gdyby nie wydarzyło się nic złego, to... - wzruszył ramionami, szukając odpowiedzi na pytanie "to co?" - Nie wiem. Znalazłbym inny sposób na to, żeby nie zwalać wam na głowy problemu mojej choroby. Ale nie miałem postanowienia, że na pewno tam zginę, choćby nie wiem, co. Ja tylko tego chciałem i trochę miałem nadzieję, że może zajść taka potrzeba.
Opuścił głowę, zaciskając zęby. Rzeczywiście miał nadzieję, że tak się wydarzy, bo dzięki temu mógłby odejść robiąc to, co kochał i przy okazji nikt by się nie dowiedział, dlaczego. On by nie musiał znosić swojego rosnącego osłabienia, pożegnałby się z tym światem wciąż jako człowiek silny i taki, jakim wszyscy mieli go widzieć.
Westchnął ciężko i potarł czoło palcami, zerkając chwilę później na brata. Uśmiechnął się połową ust, gdy ten odgarnął mu kosmyk włosów z czoła - rozczulił go ten gest i jemu również przypomniał ich dzieciństwo i czas, kiedy jeszcze Santiago pozwalał sobie na okazywanie uczuć i emocji. Słuchał go w milczeniu, zastanawiając się nad tym, co Salazar mówił - częściowo przyznawał mu w duchu rację: sam też zapewne bałby się powiedzieć Alvaro o czymś takim po tylu spędzonych razem latach, kiedy by ukrywał coś tak ważnego. Jak by nie było: połowę swojego życia.
- Rzeczywiście jesteś tchórzem - przyznał, myśląc teraz nawet bardziej o sobie, niż o nim. On sam też był tchórzem, bo przez lata nie przyznał się prawie nikomu, że jest chory - wyjątek stanowiło jego młodsze rodzeństwo, bo komuś po prostu musiał. W momencie, gdy się dowiedział, że jest śmiertelnie chory, potrzebował to z siebie wyrzucić, musiał komuś o tym powiedzieć - a akurat ta osoba była pierwszą, która się w tamtym momencie napatoczyła. Ale kiedy już to wyrzucił, nie miał odwagi powiedzieć komukolwiek jeszcze - nie przechodziło mu to przez usta, a poza tym bał się, że nagle wszyscy zaczną go traktować inaczej, obchodzić się z nim jak z jajkiem i żałować go, patrzeć na niego z litością. I że uznają go za słabego.
- Rozumiem cię - odezwał się po chwili - Faktycznie może mieć teraz o to ogromne pretensje i stracić zaufanie. Z drugiej strony niedobrze będzie, jeśli kiedykolwiek dowie się z jakiegoś innego źródła. Ale to jest stosunkowo mało prawdopodobne, bo ani ja, ani - jak sądzę - Alvaro nie zamierzamy mu o tym mówić. Nie sądzę, żeby ktokolwiek zamierzał, chyba, że ktoś, kto wie i jednocześnie będzie chciał cię skrzywdzić, ale na razie chyba nie widzę w naszym otoczeniu takich osób.

Salazar Martinez

[Salazar Martinez]

- Chciałeś tego, miałeś nadzieję, że może zajść taka potrzeba... ale jednocześnie nie planowałeś tam popełniać samobójstwa i nie szedłeś tam z taką myślą? - teraz to Sal popatrzył na brata ostro, po czym pokręcił głową, ewidentnie z rezygnacją. Trochę już nie miał siły sprzeczać się z bratem, nie miał też do tego ani nerwów ani zdrowia. - To się kupy nie trzyma, wiesz o tym? Nic dziwnego, że Alvaro myśli, że taki był twój plan od początku i nic dziwnego, że właśnie tak mi to przekazał.
Ścisnął palcami nasadę nosa, masując lekko chrząstkę i przymknął oczy, oddychając głębiej i starając się poukładać myśli. Z jednej strony w głowie miał wciąż swojego braciszka i jego pomysł z samobójczą misją, która była tylko tak trochę samobójcza, ale jednak była (bo tak to teraz dla niego wszystko brzmiało), a z drugiej jeszcze dochodziła kwestia Sergio, nagłej przeprowadzki, poczucia winy wobec męża, przed którym ukrywał ważną część swojego życia i strach przed tym, że ten dowie się prawdy w sposób, którego mogli nie przewidzieć.
- Dzięki - burknął tylko, wywracając oczami, gdy usłyszał od brata, że rzeczywiście jest tchórzem. Sam tak o sobie powiedział, więc nie miał pretensji, że Santiago to poparł, ale mimo wszystko poczuł się lekko... ubodnięty. - Nie posądzam was o to, że któryś z was "ma zamiar" mu o tym powiedzieć, ale powiedzmy, że prawdopodobnie będziemy mieć teraz częstszy kontakt i jednak inny, bo bezpośredni, niż wtedy, gdy wy mieszkaliście po jednej stronie globu, a my po drugiej. Nie przypuszczam, że któryś z was powie coś celowo, ale... no nie wiem, zakładam, że jak rozmawiacie między sobą, to zdarza wam się rozmawiać o napadach. Sergio może usłyszeć coś, cokolwiek i połączyć jakoś kropki. I nie sugeruję, że to któryś z was może powiedzieć coś, co zasugeruje złodziejskie życie, bo równie dobrze mogę to być ja albo Sergio po prostu może usłyszeć przypadkiem coś, co... - podrapał się po głowie, czując, że teraz zaczyna tworzyć cholernie dużo różnych scenariuszy, który miałyby dopasować się do tej myśli, którą już miał w głowie. To było uciążliwe. - Muszę mu sam powiedzieć, bo inaczej zwariuję od samego tego strachu, że dowie się w jakiś sposób. - napił się jeszcze i westchnął cicho, po czym rozejrzał się smętnie po salonie. - I nie myśl, że nie chciałem tego zrobić przez te wszystkie lata. Chciałem, ale zawsze w ostatniej chwili tchórzyłem.

Santi

[Santiago de la Serna]

Przewrócił oczami z ciężkim westchnieniem, widząc, że brat nie rozumie, o co mu chodzi i jednocześnie nadal go w duchu oskarża. On też nie miał już siły mu tłumaczyć, co właściwie czuł, tym bardziej, że nie zwykł tego robić.
- Nieważne - burknął z lekką irytacją i sięgnął po szklankę, po czym wstał gwałtownie i zaczął krążyć po salonie, zarzuciwszy sobie koc na ramiona w taki sposób, że wyglądał trochę, jakby miał teraz ogromne skrzydła - Myśl sobie o mnie, co chcesz, właściwie mi to wisi.
Nie zdziwiło go, że Alvaro też tak myślał - tym bardziej, że nie rozmawiali o tym, Santiago nie próbował mu wytłumaczyć tego samego, co właśnie próbował tłumaczyć Salzarowi; a przy okazji tej wymiany zdań przekonał się, że nie warto nawet próbować. Równie dobrze mogli obaj myśleć, że Kocur szedł do tego banku właśnie po to, żeby się tam zabić - w zasadzie co to za różnica? Niech będzie i tak. Tak czy inaczej przecież był postrzegany jako największy dupek świata, więc ten jeden szczegół nic nie zmieniał.
- Calmate - rzucił stanowczo, przystając i patrząc na niego, kiedy jego brat zaczął tworzyć teorie, w jaki sposób Sergio miałby się dowiedzieć o jego złodziejskim życiu - Być może masz mnie za idiotę, ale naprawdę nim nie jestem i nie rozmawiam o napadach przy tych, którzy tego słyszeć nie powinni; w przeciwnym wypadku już dawno oglądałbym świat zza krat. Ode mnie się nie dowie, od Alvaro też nie.
Pokręcił krótko głową i napił się, znów rozpoczynając wędrówkę po pokoju. Wpadł po drodze na stolik, bo go nie zauważył, ale zignorował ten fakt. Sam nie do końca wiedział, dlaczego się tak zirytował, ale chyba dlatego, że poczuł, że zarzuca mu się kłamstwo albo głupotę - a ani jednego, ani drugiego nie mógł ścierpieć, tym bardziej, że wiązało się to z tłumaczeniem się z własnych działań i uczuć, z ujawnianiem (przynajmniej częściowym) własnych lęków i słabości, a tego doprawdy nie zwykł robić.

Salazar Martinez

[Salazar Martinez]

Miał ochotę odpowiedzieć Santiago, że to bullshit, że wcale nie wisi mu, co brat o nim myśli, bo gdyby faktycznie tak było, to nie ukrywałby się przed nim, nie próbowałby też nie wyjść z banku, woląc umrzeć, niż stanąć oko w oko z rodziną, która mogłaby patrzeć na niego inaczej, niż na dupka bez serca. Teraz zresztą też robił wszystko, żeby być dupkiem, bo inaczej nie bardzo potrafił wyjaśnić zachowanie człowieka, którego uważał za swojego przyjaciela i któremu, jak sądził, może powiedzieć wszystko. Nie bałby się też, że ludzie pomyślą, że jest słaby i że potrzebuje jakiejkolwiek pomocy, gdyby naprawdę wisiało mu co się o nim myśli.
Nie odezwał się jednak na ten temat, bo i tak widział, że Santiago znów się nakręca - zresztą, zaczął swoim zwyczajem krążyć po mieszkaniu, bo najwidoczniej za bardzo go rozsadzało od środka, żeby siedzieć w miejscu. Westchnął cicho i przez chwilę przyglądał się zawartości swojej szklaneczki, tej odrobinie złotego płynu, która tam jeszcze została.
- Powiedziałem przecież, że nie twierdzę, że dowie się od was, że równie dobrze może się dowiedzieć ode mnie albo czystym przypadkiem. - wywrócił oczami. - Nie mam cię za idiotę, nie dopowiadaj sobie tego i nie zarzucaj mi samych złych intencji, bo wobec ciebie wcale takich nie mam. No busques en mí un enemigo, Santiago - dopił resztkę whisky z dna swojej szklanki i odstawił ją powoli na stolik. Nie chciał narobić hałasu, więc starał się to zrobić delikatnie; Tiago był w takim stanie, że zaraz by uznał, że robi mu awanturę, skoro zbyt głośno trzaska szkłem o blat i że na pewno chce go atakować. Prawda była taka, że nie chciał i naprawdę wcale tu po to nie przyszedł, chciał po prostu zrozumieć i znaleźć jakiś sens w tym, że przez ponad półtorej roku miał za martwego swojego ukochanego młodszego brata, który w tym czasie wcale nie był martwy (a chyba nawet bardziej żywy, niż kiedykolwiek wcześniej).
- Przepraszam, że przyjechałem bez zapowiedzi. Przepraszam, że zwaliłem ci się na łeb. Przepraszam, że cię uderzyłem. Przepraszam, że poczułeś się przeze mnie atakowany. - odezwał się w końcu, podnosząc się z kanapy i przez chwilę rozglądał się bezradnie po pomieszczeniu, czując się teraz tutaj jak piąte koło u wozu i mając ochotę zniknąć i teleportować się prosto do pokoju hotelowego, żeby nie musieć jeszcze narażać się na dodatkowe kontakty z obcymi ludźmi po drodze do hotelu.

Santiago de la Serna