MAPLE HEARTS | PBF

wątek

Uśmiechnął się ponownie, lecz był to słaby uśmiech. Pełny chłodu, a czerń wypełniała jego spojrzenie zupełnie jakby miała jedynie uzewnętrznić to, co znajdowało się w środku Raphaela. Martwy za życia. Być może. A może po prostu żywy w sposób, którego większość ludzi nie chciałaby doświadczyć.
Spojrzał na nią jeszcze raz.
- Mam nadzieję, że lubisz muzykę.
Nie wyjaśnił nic więcej. Odwrócił się i ruszył ku wyjściu, zostawiając za sobą chłód piwnicy, metalowe łóżko i samotną żarówkę zawieszoną nad jej głową. Minął pielęgniarkę, która weszła do środka z zawodową obojętnością człowieka przyzwyczajonego oddzielać obowiązki od ocen. Drzwi zamknęły się za nim ciężko.
Po chwili z głębi korytarzy dobiegł stłumiony huk pierwszych dźwięków — głośna muzyka odbijała się od kamiennych ścian, zlewając się z metalicznym pogłosem piwnic. Raphael nie obejrzał się. Nie interesowało go cierpienie samo w sobie. Interesowało go to, jak człowiek zachowywał się wtedy, gdy odbierało mu się poczucie kontroli nad czasem, ciszą i własnym rytmem dnia. Wiedział, że długotrwałe przeciążenie psychiczne potrafiło zmieniać sposób myślenia, zacierać granice między wspomnieniem a wyobrażeniem i obnażać cechy, które na co dzień pozostawały ukryte. Nie szukał widowiska. Szukał odpowiedzi.

Za trzy dni zamierzał sprawdzić, co miało pozostać z Sadie. Nie interesowała go kobieta, którą znał świat. Interesowało go to, co pozostaje z człowieka, kiedy przestaje mieć możliwość ukrywania się za własnym wizerunkiem. Jeśli dobrze się zrozumiał z lekarzem pracującym dla CIA, trzy dni męczenia bez przerwy mógł doprowadzić każdego do szaleństwa. A Raphael był ciekawy, co miał zobaczyć za trzy doby z powrotem.
Amebę… Czy Przedmiot, którego potrzebował.