[vita bennett]

cause when she comes,
she always brings a souvenir

Ostatnie dwa miesiące minęły Vicie cholernie szybko. Zamiast cieszyć się małżeństwem... szukała ucieczki. Ucieczki od własnych uczuć, a najgorsze w tym wszystkim było to, że szukała jej też od Alexisa. Nie zrobił nic złego. Był wręcz wzorowym mężem... partnerem, przyjacielem. Zawsze cieszył się na jej powrót do mieszkania. Zawsze był skłonny zrobić cokolwiek, o co tylko go poprosiła, byleby mogli spędzić razem trochę czasu. Jednak ona... nie potrafiła. Tak, jakby w momencie, w którym stanęli na stałym gruncie po wyjściu z samolotu, coś się w niej przestawiło. Jakiś włącznik, który jeszcze chwilę wcześniej krzyczał, że była zakochana na zabój, nagle przełączył się na powolną autodestrukcję. Na głos wmawiający jej, że nie zasługuje na kogokolwiek. Na cokolwiek, co miałoby oznaczać, że będzie kochana, pragniona, wspierana.

Zostawała coraz dłużej w pracy. Imprezowała. Robiła wszystko, by spędzać w domu jak najmniej czasu i nie być sam na sam z Lexim. Bo bycie w jego towarzystwie oznaczałoby, że jednak czułaby coś w rodzaju euforii. Szybsze bicie serca. Uczucia rosnące gdzieś nisko w podbrzuszu, w dalszym ciągu oddające wrażenie tych cholernych motylków, których doznała za pierwszym razem, gdy go zobaczyła po tak długim czasie. A to... to było zbyt ciepłe. Zbyt bezpieczne.
Na coś takiego NIE MOGŁA sobie pozwolić.
Nie zasługiwała na to. Powinna być sama. Niekochana. Niechciana. Dosłownie tak jak wmawiała jej własna matka. Sama idea utraty kontroli, oddania się emocjom, które powoli zżerały ją od środka, była zbyt mocna. Zbyt intensywna... przerażająca. Nie mogła się temu tak po prostu oddać. Więc wybrała najłatwiejsze wyjście z tej całej sytuacji... ucieczkę. I taki też miała plan tamtego wieczoru.

Wiedziała, że nie zrobi tego na trzeźwo. Nie da rady patrzeć w te jego piwne ślepia i prosić o rozwód. Wiedziała jak bardzo ją kochał, przecież udowadniał to jej każdego cholernego dnia, damn it! Musiała wlać w siebie coś mocniejszego, więc po zmianie została jeszcze jakieś dziesięć minut, żeby napić się kilku shotów ze swoim ulubionym klientem, Rodneyem. Co jakiś czas zerkała na mieniący się pierścionek na swoim palcu i przełykała ślinę, aż w końcu podniosła się z miejsca i zarzuciła torbę na ramię. Do domu dotarła po jakichś trzydziestu minutach. Przekręciła zamek i otworzyła drzwi, pod którymi chwilę później pojawił się Milo. Wzięła głęboki oddech, widząc Lexiego. Odłożyła torbę, zsunęła buty, wsunęła stopy w klapki i podeszła do niego. Z jej ust wydostały się tylko słowa, - Lexie... musimy porozmawiać.

cause when she loves..
she only shows it through dead deer

lexie

[Alexis Bennett]

“Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken.”

Był.. zagubiony? Rozdarty? Z jednej strony szczęśliwy, z drugiej idiotycznie samotny, a z trzeciej zaciskało mu się gardło za każdym razem, gdy wracał do pustego domu, lub obracał się w łóżku tylko po to, by dotknąć zimną pościel.
Tęsknił za nią. Tak cholernie tęsknił do szczęścia, które mu dawała, do uśmiechu, do ciepłych uczuć, do tego wyższego rodzaju spełnienia, który nie miał nic wspólnego z seksem, a wszystko wspólne z jej obecnością. Z jej śmiechem. Ze sposobem w jaki jej oczy błyszczały, a nos i kąciki oczu marszczyły się w szerokim uśmiechu. Oh, jak cholernie bolało go serce, bo tak dawno tego nie widział.
- Nie będzie łatwo. Będziecie się kłócić i tracić, nie zgadzać, mijać, unikać.. Ale warto. Warto dla powrotów, dla zgód, dla tego ciepłego uczucia, kiedy wiesz w stu procentach, że ta kobieta jest twoim domem, twoją duszą i życiem. - łatwo było mówić staremu Bennettowi, choć nigdy nie podejrzewał go o taką.. poetyckość. Po kimś w końcu musiał to mieć, prawda? Jednorazowe serce, które uparcie rwało się tylko do tej jednej osoby, jednej kobiety, którą sobie ukochał, którą stawiał na piedestale i wielbił tak, że czasami graniczyło to z obsesją. Niech i tak będzie. Niech będzie obsesja. Jak szczęśliwym mężczyzną byłby, obsesyjnie kochając swoją żonę, prawda..?
Nie było jej. Nie miał pojęcia co robił źle, co się zmieniło, kiedy wylądowali znów w Toronto i przeszli do normalnego życia. Odsuwała się od niego, stopniowo, wracała do domu później, wychodziła wcześniej, potem nie wracała na noc i chociaż wiedział, że nie ma nikogo prócz jego, i tak bolało. Tylko dlaczego? Nie był ślepy ani głupi, nawet jeśli czasami naprawdę chciał być i wychodziło mu całkiem nieźle udawanie w przeszłości.. Tym razem nie chciał udawać. Zależało mu zbyt bardzo, a jego miłość była zdecydowanie zbyt pewna, by zachwiać się tylko dlatego, że... Właśnie, że co? Dlaczego nie chciała mu powiedzieć co było nie tak? Dlaczego z uporem i sztucznym uśmiechem na ustach próbowała udawać, że wszystko było okay. Nie było. Nic nie było okay.
Nienawidził tego, jak bardzo słaba była jego wola. Im dłużej utrzymywała tą szaradę i go unikała, tym częściej myślał o tym, że może gdyby wrócił odrobinę do bycia bardziej zabawnym, to może znów by go chciała? Może jego trzeźwość tak bardzo ją odpychała? W końcu świat się nie skończy, jeśli napiłby się drinka czy dwóch..

Nie mógł.
Nie chciał.
Bał się.

Oh, tak cholernie się bał, że Vita do niego nigdy nie wróci, a on sam skończy znów gdzieś w rynsztoku, potwierdzając jej i całemu światu, że nie był w stanie bez niej funkcjonować. Był słaby i nie warty jej ciepłych uczuć. Co-dependent. Toksyczny. Niestabilny, a w ostatnim czasie wiecznie senny, jakby jego ciało starało się odespać traumę, przez które je przeciągał latami.
Zupa z soczewicy była jej ulubioną, którą przyrządzała kiedyś jego mama, wieki temu, czasami wydawało mu się, że w innym życiu i.. Poprosił o przepis, zapisał wszystko skrupulatnie, pożyczył wszystko co było mu potrzebne z restauracji po swojej zmianie i zamiast paść na mordę po prysznicu, sączył energetyka, gotując. Dla Vity. Dla nich. Bo, do kurwy nędzy, był dobrym mężem i nie miał zamiaru się poddać, dopóki w końcu z nim nie porozmawia... A zupa była zajebista, chociaż może trochę za słona w jego wykonaniu.
Akurat kosztował, kiedy usłyszał klucze przy drzwiach wejściowych. Ciasna obręcz spięła jego żołądek z mieszanki nerwów i radości. - Hey! - rzucił krótko przez ramię, wyłączając gaz pod garnkiem, odrzucając na blat fartuch, który przed momentem miał na sobie. Odwrócił się w jej stronę, a kiedy tylko na nią spojrzał, włoski stanęły mu dęba na karku, czując na odległość jej determinację. Oh, fuck. Oparł się o blat, przyglądając jej, kiedy bez słowa podchodziła bliżej. Lexie... musimy porozmawiać. Tak, musieli.. Zamiast odpowiadać od razu, podniósł dłoń, by w czułym gestem założyć jej włosy za ucho, zaraz potem przesunąć palcami po policzku, przyglądając się błękitnym oczom i próbując coś z nich wyczytać. Bez sukcesu.
- Zjedz coś najpierw? - skinął krótko głową w stronę posiłku nad którym pracował ostatnie kilka godzin, a zamiast opuścić dłoń, oparł ją w jej talii, przyciągając V bliżej siebie. Tylko trochę. Dobry Boże, jak on ją kochał. Jak jej potrzebował. To było nielogiczne, nienormalne i przekraczało wszelkie obsesje. - Proszę? Możemy rozmawiać przy jedzeniu. - pochylił głowę tylko odrobinę, by znaleźć się na tej samej wysokości, tym samym pokazując jej jak bardzo próbował się przedrzeć przez ten mur, który wokół siebie stawiała.

I cannot live without my life.
I cannot live without my soul.
You will be the death of me, my love.

v

[vita bennett]

Ciemne myśli zataczały się w jej głowie.
Sabotaż, który był jej tak cholernie bliski… wszystko, czego się obawiała, tylko nabierało siły. Nie mogła spać, a nocami, leżąc u boku Lexiego - jeśli już wracała do domu - leżała obrócona w kierunku okna, wpatrując się w nie ze łzami w oczach, aż w końcu po prostu zasypiała. Zależało jej na nim. Kochała go. Darzyła go prawdziwymi uczuciami. To nie było coś w rodzaju pstryknięcia palcami, coś, co znikało wtedy, kiedy tylko się chciało. Jednak racjonalność uderzała w nią z coraz większą siłą.

Myśli i niepokój przepełniały ją coraz częściej. Myśli, które krzyczały, przecież tyle go nie widziałaś, tak naprawdę go nie znasz, czy to wszystko nie wydarzyło się za szybko? Czy to jest styl życia, jaki chcesz wieść do końca życia? Czy jesteś gotowa zrezygnować z czegoś, co uważasz za miłość, na rzecz świętego spokoju ducha? Mętlik myśli i kompletny rozgardiasz emocjonalny panowały w niej od dwóch miesięcy.

Aż do teraz.
Po prostu musiała to zakończyć… nie tylko dla swojego dobra, ale i dla dobra Lexiego. Nie zasługiwała na niego i wiedziała o tym. Miłość, którą potrafił przekazać drugiej osobie, była czymś przepięknym. Czymś, czego ona, w jej własnym mniemaniu, nigdy nie powinna doświadczyć. Nie nadawała się do kochania. Nie nadawała się do jakiejkolwiek akceptacji ani do przebywania z kimkolwiek. Samotność i odrzucenie. To były jedyne zjawiska, które były bliskie jej sercu i do których przyzwyczaiła się na tyle, że gdy ciepło uczuć muskało jej policzki, zamiast wywoływać uśmiech, sprawiało, że czuła niepokój.
Bo wszystko, co dobre, kiedyś się kończy, no nie? Wolała skończyć to sama, zanim znowu doświadczy najbardziej bolesnego rozstania.
Wchodząc do mieszkania, poczuła, jak w nozdrza uderza ją ten znajomy zapach ulubionej zupy, który zawsze wywoływał nostalgiczne uczucia i roztapiał jej zimne serce. Zacisnęła kurczowo dłoń, zdając sobie sprawę, że ta rozmowa będzie jeszcze cięższa, niż jej się wydawało. Przełknęła ślinę, wsuwając klapki, po czym podeszła do niego, informując, że muszą porozmawiać. - Ładnie pachnie - wymamrotała pod nosem, gdy przesunął palcami po jej policzku. Fuck. Poczuła ciepło rozchodzące się po policzkach w formie delikatnego różu, zanim odwróciła wzrok od jego piwnych tęczówek. Znowu zacisnęła pięść, starając się wrócić do swojej determinacji sprzed kilku minut, jednak było to jeszcze trudniejsze, niż jej się wydawało. Zwłaszcza że teraz próbował przyciągnąć ją do siebie. Odsunęła się od niego, unosząc wzrok. - Nie jestem głodna, Lexie - odparła, odwracając się od niego i idąc w kierunku kanapy, na której usiadła chwilę później. Czuła, jak kręci jej się w głowie. Było jej niedobrze od natłoku uczuć, niedomówień i niepokoju, który w sobie nosiła. - Proszę, usiądź… naprawdę muszę z tobą porozmawiać… - zakryła twarz dłońmi, opierając łokcie o kolana, zanim uniosła twarz i spojrzała na niego, dodając ciszej, - O nas.

Nie poznawała siebie w tamtym momencie, jednak wiedziała, że jeżeli choć na moment opuści gardę, zakotwiczy spojrzenie w jego piwnych tęczówkach… pozwoli mu zbliżyć się jeszcze bardziej… dotknąć jej… to najzwyczajniej w świecie nie da rady. Nie będzie w stanie powiedzieć mu tego, co czuje. Tego, że wolałaby zostać przyjaciółmi. Kochała go, to fakt. Bardzo jej na nim zależało, jednak strach i niepokój górowały w ich związku, a dopóki nie będzie w stanie wyleczyć się z tego we własnym czasie, wiedziała, że nie będzie w stanie wspierać Lexiego w jego trzeźwości. Nie będzie w stanie być idealną partnerką… bo jak można darzyć kogoś uczuciami, gdy nie darzy się nimi samego siebie?

lexie