[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Alexis "Lexie" Bennett
data i miejsce urodzenia
24/07/2000 I Toronto, Kanadazaimki
on/jegozawód
barmanmiejsce pracy
Messini Authentic Gyrosorientacja
biseksualnydzielnica mieszkalna
Greektownpobyt w toronto
całe życieumiejętności
robi najlepsze drinki w mieście (wcale nie), przegada każdą przekupę na targu (oby nie), najlepszy tancerz na świecie (tak mu się wydaje), gra na gitarze, potrafi układać słowa tak, żeby brzmiały dobrze, szkicuje, maluje, nic co kreatywne nie jest mu obce, optymista i słoneczkosłabości
nigdy nie chciał robić prawa jazdy, publiczny transport mu wystarcza, nie znosi rozmawiać o uczuciach, ale jest dobry w pisaniu o nich, rzadko kończy co zaczął, uparty jak osioł, niezdecydowany i chaotyczny, nie potrafi podejmować decyzji, naiwny, uległy, głęboko w środku ma tendencje do depresyjnych epizodów, czuje mocno i nie potrafi sobie z tym radzićBIOGRAFIA
Jak nie drzwiami, to oknem.
Uparty jak osioł, a głupi jak but, nie było dla niego rzeczy niemożliwych. Jako dzieciak był rozkrzyczany, musiał być centrum uwagi i generalnie uważał, że był powodem, przez który jego rodzice nie chcieli więcej dzieci, dopóki ten potwór trochę nie wyrósł, okay? Zbyt dużo energii, zbyt głośny, zbyt odważny i zupełnie nie potrafiący uczyć się na własnych błędach, przypominał bardziej diabła tasmańskiego, niż dziecko. W szkole lądował ciągle na dywaniku, reprymendy wydawały się przelatywać nad jego głową, a szeroki uśmiech i szalone chochliki w oczach nigdzie się nie wybierały. Nie dało się zabić jego entuzjazmu i, jeśli czegoś chciał, wydawał się nie rozumieć słowa "nie". A "nie da się"? To brzmiał bardziej jak wyzwanie. Z wiekiem nauczył się tylko tego, że czasami mógł więcej wygrać używając słów, niż tylko tupiąc nogą i generalnie rzucając fochami na prawo i lewo. Dzięki Bogu.
Bywał czarujący, miał w sobie sporo uroku osobistego i charyzmy, podobno miał zadatki na naprawdę fajnego chłopaka, może nie jakoś specjalnie mądrego, ale przynajmniej takiego, który coś w życiu osiągnie.. Tyle że wcale nie chciał. Wydawał się zupełnie nie mieć ambicji, a te rzeczy, które chciał zazwyczaj były bardzo płytkie, materialne, dający mu natychmiastową gratyfikację. Nowe ubrania, nową zabawkę, grę, instrument, szkicownik; nie planował do przodu i nie, wydawało mu się, że nie było takich rzeczy, które by mu się marzyły. Jego starsza siostra, dzięki Bogu, była bardziej ogarnięta i, chcąc nie chcąc, dzięki niej mógł przyjąć na siebie bycie czarną owcą między rodzeństwem. Drugi naleśnik trochę rodzicom nie wyszedł, ups?
A później mama postanowiła zachorować i młody Bennett stracił grunt pod nogami. Ojciec wydawał się martwy, starsza siostra wiecznie zestresowana, matka weszła w tryb robota, a on musiał przyjąć do wiadomości, że niektórych rzeczy nie dało się przeskoczyć. Nie, nie mógł znaleźć sposobu, żeby jego mama magicznie ozdrowiała. Był wtedy nastolatkiem i naprawdę chciał nie mieć zmartwień na swojej głowie, ale nie mógł zostawić Cath samej z całym tym bałaganem do posprzątania; nie ważne jak bardzo jego serce wyrywało się do wolności i beztroski, rodzina liczyła się bardziej. Młodsze rodzeństwo ich potrzebowało, ich rodzice ich potrzebowali, Alex nigdy wcześniej nie czuł się tak bezużyteczny, nie mógł nawet nimi potrząsnąć, bo wymagałoby to siły, osobowości i odwagi, a żadnej z tych rzeczy w sobie nie miał. Był tylko listkiem płynącym z biegiem rzeki w której wylądował i w dodatku miał wrażenie, że nie potrafił pływać w tej analogii. Koniec końców, wybrał po prostu słuchać się starszej siostry, brać na swoje barki część jej odpowiedzialności, żeby nie musiała wszystkiego robić sama. Podejmowała decyzje, a on je po prostu wykonywał. Wolał w ten sposób.
Fakt, że nie miał ambicji sięgania po edukację wyższą niż ta wymagana, był całkiem komfortowy dla rodziny, tak mu się przynajmniej wydawało, kiedy zgodził się pracować w tej samej rodzinnej restauracji co Catherine. Nie dał się zagonić do kuchni, wiedząc doskonale, że chyba by umarł od tej ciężkiej pracy, więc wybrał to, w czym wiedział, że mógł być dobry. Bycie barmanem wiązało się z rozmawianiem z ludźmi, prawda? I polewaniem drinków. Tyle potrafił zrobić! Nie, nie było w tej pracy pasji, nie miała niczego wspólnego z jego zainteresowaniami, ale przynajmniej nie musiał się wysilać, żeby czegoś dla siebie szukać? Dryfowanie wychodziło mu znacznie lepiej. A życie?... Życie poczeka.
je jak potwór, chociaż nie wygląda
pali jak smok i udaje, że może rzucić w każdym momencie
zielone też pali
ma kolekcję kauczukowych piłeczek, uwielbia to cholerstwo, rozbił nimi masę rzeczy w swoim pokoju
team koty, psów się boi
ekstrawertyk na pokaz, tak naprawdę ładuje baterie we własnym kącie
idiotycznie lojalny, chociaż nigdy by tego nie przyznał
nie ma zamiaru dorastać
zakochuje się z prędkością światła, a przynajmniej tak mu się wydaje, zmienia partnerki i partnerów jak rękawiczki
powaga jest przereklamowana
każdy sport jest super, ale tylko z widowni, okay?
zwłaszcza hockey, na widowni jest znacznie wcześniej przed grą, oglądając jak chłopcy się rozgrzewają... iykyk
kocha swoje siostry, ale jakby przyszło co do czego, to schowałby się za tą najstarszą, jest przekonany, że ma lepszego prawego sierpowego niż on
odpowiedzialność? nigdy o niej nie słyszał, brzmi głupio.
Jak nie drzwiami, to oknem.
Uparty jak osioł, a głupi jak but, nie było dla niego rzeczy niemożliwych. Jako dzieciak był rozkrzyczany, musiał być centrum uwagi i generalnie uważał, że był powodem, przez który jego rodzice nie chcieli więcej dzieci, dopóki ten potwór trochę nie wyrósł, okay? Zbyt dużo energii, zbyt głośny, zbyt odważny i zupełnie nie potrafiący uczyć się na własnych błędach, przypominał bardziej diabła tasmańskiego, niż dziecko. W szkole lądował ciągle na dywaniku, reprymendy wydawały się przelatywać nad jego głową, a szeroki uśmiech i szalone chochliki w oczach nigdzie się nie wybierały. Nie dało się zabić jego entuzjazmu i, jeśli czegoś chciał, wydawał się nie rozumieć słowa "nie". A "nie da się"? To brzmiał bardziej jak wyzwanie. Z wiekiem nauczył się tylko tego, że czasami mógł więcej wygrać używając słów, niż tylko tupiąc nogą i generalnie rzucając fochami na prawo i lewo. Dzięki Bogu.
Bywał czarujący, miał w sobie sporo uroku osobistego i charyzmy, podobno miał zadatki na naprawdę fajnego chłopaka, może nie jakoś specjalnie mądrego, ale przynajmniej takiego, który coś w życiu osiągnie.. Tyle że wcale nie chciał. Wydawał się zupełnie nie mieć ambicji, a te rzeczy, które chciał zazwyczaj były bardzo płytkie, materialne, dający mu natychmiastową gratyfikację. Nowe ubrania, nową zabawkę, grę, instrument, szkicownik; nie planował do przodu i nie, wydawało mu się, że nie było takich rzeczy, które by mu się marzyły. Jego starsza siostra, dzięki Bogu, była bardziej ogarnięta i, chcąc nie chcąc, dzięki niej mógł przyjąć na siebie bycie czarną owcą między rodzeństwem. Drugi naleśnik trochę rodzicom nie wyszedł, ups?
A później mama postanowiła zachorować i młody Bennett stracił grunt pod nogami. Ojciec wydawał się martwy, starsza siostra wiecznie zestresowana, matka weszła w tryb robota, a on musiał przyjąć do wiadomości, że niektórych rzeczy nie dało się przeskoczyć. Nie, nie mógł znaleźć sposobu, żeby jego mama magicznie ozdrowiała. Był wtedy nastolatkiem i naprawdę chciał nie mieć zmartwień na swojej głowie, ale nie mógł zostawić Cath samej z całym tym bałaganem do posprzątania; nie ważne jak bardzo jego serce wyrywało się do wolności i beztroski, rodzina liczyła się bardziej. Młodsze rodzeństwo ich potrzebowało, ich rodzice ich potrzebowali, Alex nigdy wcześniej nie czuł się tak bezużyteczny, nie mógł nawet nimi potrząsnąć, bo wymagałoby to siły, osobowości i odwagi, a żadnej z tych rzeczy w sobie nie miał. Był tylko listkiem płynącym z biegiem rzeki w której wylądował i w dodatku miał wrażenie, że nie potrafił pływać w tej analogii. Koniec końców, wybrał po prostu słuchać się starszej siostry, brać na swoje barki część jej odpowiedzialności, żeby nie musiała wszystkiego robić sama. Podejmowała decyzje, a on je po prostu wykonywał. Wolał w ten sposób.
Fakt, że nie miał ambicji sięgania po edukację wyższą niż ta wymagana, był całkiem komfortowy dla rodziny, tak mu się przynajmniej wydawało, kiedy zgodził się pracować w tej samej rodzinnej restauracji co Catherine. Nie dał się zagonić do kuchni, wiedząc doskonale, że chyba by umarł od tej ciężkiej pracy, więc wybrał to, w czym wiedział, że mógł być dobry. Bycie barmanem wiązało się z rozmawianiem z ludźmi, prawda? I polewaniem drinków. Tyle potrafił zrobić! Nie, nie było w tej pracy pasji, nie miała niczego wspólnego z jego zainteresowaniami, ale przynajmniej nie musiał się wysilać, żeby czegoś dla siebie szukać? Dryfowanie wychodziło mu znacznie lepiej. A życie?... Życie poczeka.
Ciekawostki
je jak potwór, chociaż nie wygląda pali jak smok i udaje, że może rzucić w każdym momencie zielone też pali ma kolekcję kauczukowych piłeczek, uwielbia to cholerstwo, rozbił nimi masę rzeczy w swoim pokoju team koty, psów się boi ekstrawertyk na pokaz, tak naprawdę ładuje baterie we własnym kącie idiotycznie lojalny, chociaż nigdy by tego nie przyznał nie ma zamiaru dorastać zakochuje się z prędkością światła, a przynajmniej tak mu się wydaje, zmienia partnerki i partnerów jak rękawiczki powaga jest przereklamowana każdy sport jest super, ale tylko z widowni, okay? zwłaszcza hockey, na widowni jest znacznie wcześniej przed grą, oglądając jak chłopcy się rozgrzewają... iykyk kocha swoje siostry, ale jakby przyszło co do czego, to schowałby się za tą najstarszą, jest przekonany, że ma lepszego prawego sierpowego niż on odpowiedzialność? nigdy o niej nie słyszał, brzmi głupio.
zgoda na powielanie imienia
takzgoda na powielanie pseudonimu
takZgody MG
poziom ingerencji
wysokizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
takzgoda na nieuleczalną chorobę postaci
takzgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak
