[Mikhail Iwanow]

Po jakże miłym popołudniu spędzonym z Olivią Misha coraz częściej spędzał noce w swoim apartamencie, licząc na przypadkowe spotkanie. Nie był typem romantyka, który zostawiałby pod jej drzwiami bukiet kwiatów z liścikiem. Nie chciał też wyjść na jakiegoś stalkera, czekającego pod jej mieszkaniem lub miejscem pracy. Liczył na przypadek, a jak wiadomo, za coś takiego nie mogła go winić. Musiała liczyć się z tym, że Mikhail prędzej czy później znowu pojawi się w jej życiu, bo jeśli już się na coś uwziął, nie potrafił tego odpuścić. Chyba dawno żadna kobieta nie zajęła miejsca w jego głowie takiego, jakie zajmowała właśnie panna Calvert.
Los jednak postanowił spłatać mu figla. Po porannej kawie szykował się do wyjścia, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Spodziewał się tylko jednej osoby, więc uśmiechnął się pod nosem, zastanawiając się już, z jakiego powodu młoda pani patolog mogła go potrzebować o tak wczesnej porze. Upewnił się jeszcze, że jego fryzura wygląda nienagannie, po czym otworzył drzwi. Jakież było jego zdziwienie, kiedy zamiast młodej kobiety zobaczył na progu starszą sąsiadkę – panią Rosalię.
— Dzień dobry, panie Iwanow! Widzę, że nie wyszedł pan jeszcze do pracy. Czy mogłabym liczyć na sąsiedzką przysługę z pańskiej strony? — zapytała, wyciągając w jego kierunku talerz ze świeżo upieczonymi drożdżówkami. Musiał przyznać, że pachniały obłędnie i byłby głupi, gdyby odmówił przyjęcia takiego podarku od starszej kobiety.
Uśmiechnął się czarująco, sięgając po talerz z wypiekami. Zdecydowanie było ich za dużo jak na jedną osobę, więc musiała chodzić o jakąś większą przysługę, skoro starsza kobieta pofatygowała się do jego mieszkania o tak wczesnej porze.
— Jakże mógłbym odmówić, pani Rosalio? W czym mogę pomóc? — zapytał, przyglądając się starszej pani. Jak zwykle była nienagannie ubrana, z włosami upiętymi wysoko w kok. Przypominała mu babcię, którą odwiedził podczas ostatniego pobytu w Rosji. Był niebezpiecznym człowiekiem i zawsze miał przy sobie broń, ale nawet on wolał nie zadzierać ze starszymi kobietami. Może nie potrafiła tego, co on, ale samym spojrzeniem umiała przywołać go do porządku.
— Mam jeszcze kilka rzeczy do zrobienia, a ktoś musi wyjść na spacer z Milo. Czy mógłby pan mi w tym pomóc? Obiecuję, że szepnę pani Calvert miłe słówko o panu, kiedy ją spotkam — zapewniła, wyciągając w jego kierunku smycz, do której przypięty był pies.
Misha spojrzał na niego z uniesioną brwią, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć. Nigdy wcześniej nie wyprowadzał psa, a już na pewno nie miał do czynienia z yorkiem, który szczekał groźniej, niż wyglądał. Poza tym jak miałoby to wyglądać? Groźny mafiozo z bronią za paskiem, wyprowadzający na spacer takie trzęsące się maleństwo? Aż poczuł zażenowanie na samą myśl, ale przecież nie mógł odmówić. Najbardziej przekonała go jednak chyba informacja, że starsza pani powie coś miłego o nim jego ulubionej sąsiadce.
— W porządku. Proszę się nie martwić. Z przyjemnością pani pomogę — zapewnił, a nim zdążył się zorientować, smycz znajdowała się już w jego dłoni, podczas gdy pani Rosalia radośnie podreptała do swojego mieszkania, dziękując mu kilkakrotnie.
Mikhail, nie mając innego wyboru, odłożył talerz z drożdżówkami na szafkę stojącą przy drzwiach, po czym wyszedł z mieszkania, prowadząc za sobą psa. Właściwie to bardziej pies ciągnął go w kierunku windy, co nieco zaskoczyło Iwanowa. Nie spodziewał się, że coś tak małego może mieć w sobie tyle siły.
Zjechał windą na dół i wyszedł na zewnątrz, kierując się w stronę najbliższego trawnika. Miał nadzieję, że zwierzak załatwi tam swoje potrzeby. Wcale nie było to jednak takie proste, bo maluch wolał obwąchiwać wszystko dookoła i szczekać na mijające go psy, zamiast zwyczajnie się wysikać.
Czy robił coś źle? Zdecydowanie. Wystarczyło na niego spojrzeć, żeby zauważyć, że kompletnie sobie z tym nie radzi.

Olivia Calvert