ODPOWIEDZ
26 y/o
For good luck!
166 cm
workin' nine to five what a way to make a livin'
Awatar użytkownika
sweet tea in the summer
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjipierwszoosobowy
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

#
3
Blackout
Kiedyś ludzie potrafili żyć bez prądu, ale w dzisiejszych czasach jest to naprawdę trudne. Zwłaszcza jak mieszkania są teraz głównie na prąd. Na całe szczęście moje mieszkanie tylko w połowie ma sprzęty elektroniczne i wszystko jakoś mi działa bez prądu. Czasem dobrze jeszcze mieć gaz. Mogę, chociaż przygotować jedzenie dla siebie oraz dziecka. Może ja sobie daję radę tak żyć, ale moje dziecko nie za bardzo. Początkowo jak jeszcze działał tablet, dała radę. Teraz jednak, jak on całkowicie padł, mała nie jest z tego zadowolona. Nie jest ona uzależniona od elektroniki, ale przyzwyczajona jest do jednej bajki codziennie, którą to ona wybiera. Teraz nie mam jak jej puścić, więc zaczyna się mały bunt.
Sytuacja w mojej dzielnicy też nie jest za dobra. Teraz są praktycznie cały czas włamania do domów. Dla bezpieczeństwa dziecka, postanowiłam zabrać małą do rodziców. Oni mają trochę prądu, ponieważ restauracja posiada swój własny agregat. Nie jest on duży, ale da radę pociągnąć parę dni jeszcze. Przy nich jest bezpieczniejsza, niż w tym domu ze mną. Sama jakoś potrafię się obronić, ale gorzej byłoby to zrobić z nią. Nie chcę też zrobić jej traumy, ponieważ ktoś nieznajomy raptownie wejdzie do naszego domu i zacznie machać nożem lub pistoletem. Mam co prawda kij, który mogę szybko sięgnąć. Jednak nie chcę tego robić. Zwłaszcza że nie akceptuję przemocy.
Zrobiłam gorącą herbatę, zadzwoniłam do rodziców. Chciałam wiedzieć, czy wszystko jest w porządku. Zwłaszcza powiedzieć jej dobranoc, przed zaśnięciem. Po rozmowie postanowiłam udać się do salonu. Dobrze, że chociaż mój czytnik jakoś się trzyma. Dzięki temu w totalnej ciszy, zaczęłam czytać randomową książkę. Przez tę ciszę wokół mnie, można wręcz uznać, że nikogo tutaj nie ma. Jakby cały dom został bez jego właściciela. Zwierząt jeszcze nie posiadam, tak że wydaje się, że nikogo nie ma. Tylko, aby to nie była zbyt wielka zachęta dla włamywacza. Nie chcę nikomu zrobić krzywdy, a wezwanie policji teraz jest naprawdę trudne.

Stellan Thompson
moonlight_13
27 y/o
For good luck!
182 cm
złodziej kradnie co popadnie
Awatar użytkownika
ze Złotego Chłopca do rynsztoka.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Brak prądu w całym mieście początkowo wydawał się całkiem zabawną sytuacją. Przynajmniej do momentu, w którym temperatura zaczęła spadać, a on zorientował się, że nie ma gdzie spędzić nocy. Od dobrych kilkudziesięciu minut włóczył się po ulicach, chowając zmarznięte dłonie w kieszeniach kurtki. Był głodny, zmęczony i coraz bardziej wkurwiony. Ostatnie pieniądze wydał na rzeczy, które zdecydowanie nie należały do pierwszej potrzeby, a teraz nawet nie miał za co kupić sobie czegoś do jedzenia. Nie żeby otwarte sklepy stanowiły w tej chwili częsty widok.
W końcu trafił na spokojną ulicę z domami jednorodzinnymi. Przez chwilę przyglądał się jednemu z budynków, próbując ocenić, czy ktoś znajduje się w środku. Oczywiście brak światła w oknach niewiele mu mówił, skoro w całym mieście panował blackout. Mimo wszystko postanowił zaryzykować. Obszedł dom, sprawdził tylne wejście, a kiedy okazało się zamknięte, siłował się z nim przez chwilę, aż wreszcie udało mu się dostać do środka. Hałas sprawił, że natychmiast znieruchomiał, nasłuchując. Nie zamierzał wdawać się w żadne konfrontacje z właścicielem. Chciał jedynie znaleźć coś do żarcia, przespać się w cieple i zniknąć przed świtem.
- No dobra, Stellan. Tylko niczego nie spierdol - mruknął pod nosem, wyciągając telefon, żeby oświetlić sobie drogę.
Pierwsze kroki skierował do kuchni. Znacznie bardziej zainteresowały go szafki. Przeszukał kilka, aż znalazł coś, co nadawało się do zjedzenia bez gotowania. Nie przejmował się specjalnie dobrymi manierami. Oparł się o blat i zaczął jeść, rozglądając się od czasu do czasu po pomieszczeniu. Dopiero gdy zaspokoił pierwszy głód, ruszył w stronę salonu. W domu również panował chłód, ale przynajmniej nie wiało mu prosto w twarz. Znalazł kanapę, opadł na nią ciężko i przetarł twarz dłońmi. Przez chwilę zastanawiał się, czy powinien poszukać sypialni, ale uznał, że nie warto ryzykować. Kanapa w zupełności mu wystarczy. Pozostawało jedynie mieć nadzieję, że właściciele nie wrócą przed rankiem.
- Kurwa, ale luksusy - skomentował z krzywym uśmiechem, wyciągając nogi.
Nie miał najmniejszego pojęcia, do czyjego domu właśnie się włamał. Gdyby wiedział, prawdopodobnie wolałby zamarznąć na ulicy...
Isabella Serrano
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
26 y/o
For good luck!
166 cm
workin' nine to five what a way to make a livin'
Awatar użytkownika
sweet tea in the summer
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjipierwszoosobowy
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Na początku sądziłam, że to mi się wszystko wydaje. Ponieważ w mieszkaniu byłam teraz tylko ja. Dziecka nie było, więc na początku zignorowałam dźwięki. Postanowiłam napić się swojej herbaty i wrócić do swojej lektury. Jednak, jak ponownie usłyszałam dziwne dźwięki, postanowiłam to jednak sprawdzić. Niechętnie wstałam i sięgnęłam po kij. Zawsze lepiej być zabezpieczonym, niż przywitać się z włamywaczem bez żadnej ochrony. Jestem kobietą, więc tym bardziej wszystko jest ryzykowne. Szłam dość spokojnie, mocniej zacisnęłam palce na kiju. I nie byłam sama w domu, ktoś tam był. Zamachnęłam się. Było wyższy i pewnie, jakby był odwrócony w moją stronę, mógłby uniknąć mojego ruchu. Brat mi kiedyś powiedział, że najlepiej kogoś zaskoczyć za pleców. No i właśnie to zrobiłam. Wypuściłam powietrze z ust, naprawdę dużo mnie to kosztowało.
— Nie chcę mieć nieproszonych gości w moim domu. Zwłaszcza takich, których nie znam. Wynoś się inaczej zadzwonię po policję — Zirytowana ponownie uniosłam kij na wysokość mojej twarzy. Czekałam na jakiś jego ruch, jedną ręką trzymałam dalej kij, a drugą sięgnęłam po telefon. Kliknęłam latarkę i zaczęłam świecić po jego twarzy. Czy on miał czelność tu się włamać i jeść? Może potem chce zabrać rzeczy i je wszystkie sprzedać? Nie ma opcji, mam szybki przycisk do wezwania policji. Naprawdę nie chcę robić sobie oraz jemu problemów. Jak się odwrócił, zrobiłam naprawdę wielkie oczy. Nie spodziewałam się, że zobaczę jego w moim domu. Jako włamywacza w najgorszym okresie, jaki może być w naszym mieście. Wypuściłam z zaszokowania powietrze z ust.
— Matko Boska Stellan. Przepraszam… nie chciałam zrobić Ci krzywdy — Ruszyłam się z miejsca. Jednak na początku nie widziałam, co dokładniej chciałam zrobić. Pomóc mu? Przecież nie chciał mojej pomocy. Powinnam go wyprosić z domu? Przecież on nie ma nawet, gdzie iść. Pogoda też nie jest najlepsza. Zamknęłam oczy, myśląc nad całą sytuacją. Dobrze, że nie ma teraz Maddie. Chociaż ona oszczędzi sobie ten cały widok. Sięgnęłam po ścierkę i zamoczyłam w zimnej wodzie. Nie mam lodu, ponieważ prąd wraca i czekam właśnie na powrót w mojej dzielnicy.
— Nie mam lodu, ale jest, chociaż zimne. Chcesz coś przeciwbólowego? Dość mocno oberwałeś tym kijem w plecy — Poczułam się źle, jak kiedyś, jak widziałam jego siniaki po meczu hokeja. Nie zachowałam się miło, ale się z drugiej strony broniłam. Broniłam przed włamywacze, który okazał się nim. Co za chora sytuacja.

Stellan Thompson
moonlight_13
27 y/o
For good luck!
182 cm
złodziej kradnie co popadnie
Awatar użytkownika
ze Złotego Chłopca do rynsztoka.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Był już przekonany, że udało mu się znaleźć całkiem przyzwoite miejsce na nocleg. Co prawda nie należało do niego, ale przecież nie zamierzał zostawać tutaj na dłużej. Chciał tylko coś zjeść, przespać się w cieple i zniknąć z rana. Właściciel nawet nie musiałby wiedzieć, że ktoś się tutaj kręcił. Przynajmniej taki był plan, dopóki nie poczuł uderzenia w plecy.
- O kurwa! - wyrwało mu się, kiedy poderwał się z miejsca.
Zgiął się nieznacznie, zaciskając zęby i odruchowo sięgając dłonią do obolałego miejsca. Cholera, ktoś musiał naprawdę porządnie się zamachnąć. Przez pierwszych kilka sekund nawet nie wiedział, co się właściwie wydarzyło. Dopiero kobiecy głos uświadomił mu, że najwyraźniej nie był w domu sam. No pięknie. Nie dość, że nie miał gdzie spać, to jeszcze zaraz miał zostać aresztowany za włamanie.
- Dobra, już wychodzę - odezwał się, unosząc rękę w uspokajającym geście. Nie miał zamiaru wdawać się w żadne przepychanki, zwłaszcza z kobietą, która najwyraźniej była gotowa ponownie przyłożyć mu kijem.
Kiedy światło latarki padło na jego twarz, zmrużył oczy. Dopiero po chwili rozpoznał znajomy głos i przyjrzał się stojącej przed nim postaci.
- Bella? - zapytał z niedowierzaniem.
Przez moment po prostu się w nią wpatrywał. Naprawdę? Ze wszystkich pieprzonych domów musiał wybrać akurat ten należący do jego byłej dziewczyny? Poczuł ucisk w żołądku, który tym razem nie miał nic wspólnego z głodem. Nie tak wyobrażał sobie ich ponowne spotkanie. O ile w ogóle kiedykolwiek je sobie wyobrażał.
- Nic mi nie jest - zapewnił, kiedy zaczęła go przepraszać. Spróbował nawet się uśmiechnąć, chociaż plecy nadal go bolały. - Nie przepraszaj. Włamałem ci się do domu, miałaś prawo się bronić.
Obserwował, jak przygotowywała mu zimny okład. Nie spodziewał się takiego przyjęcia. Właściwie miałby do niej znacznie mniej pretensji, gdyby po prostu kazała mu wypierdalać. Tymczasem ona, jak gdyby nigdy nic, przejmowała się jego plecami. Nie zmieniła się pod tym względem ani trochę.
- Dzięki, mała. Wystarczy to, naprawdę - odpowiedział, przyjmując od niej mokrą ścierkę. - Grałem w hokeja, pamiętasz? Jeden kij mnie nie zabije.
Uśmiechnął się do niej nieco szerzej, próbując obrócić całą sytuację w żart. Dopiero teraz, kiedy pierwszy szok minął, mógł przyjrzeć się jej dokładniej. Nie widzieli się przecież od dłuższego czasu, a on nie miał nawet pojęcia, że mieszkała pod tym adresem.
- Nie wiedziałem, że to twój dom, przysięgam. - Spojrzał na nią poważniej. -Nie chciałem cię przestraszyć. Na zewnątrz robi się coraz zimniej, a ja... - Urwał, zastanawiając się, ile właściwie powinien jej powiedzieć. Nie chciał kłamać, ale przyznanie się do tego, jak bardzo spierdolił sobie życie, również nie należało do najłatwiejszych rzeczy. Szczególnie przed kimś, na kim kiedyś naprawdę mu zależało. W zasadzie nadal zależało, chociaż wolał się nad tym zbyt długo nie zastanawiać. - Nie mam się gdzie podziać - dokończył, wzruszając ramionami. - Chciałem tylko przeczekać noc. - Przesunął spojrzeniem po salonie, a następnie ponownie popatrzył na dziewczynę, która kiedyś była dla niego całym światem, a w głębi serca nadal była. - A ty? Wszystko u ciebie w porządku? - zapytał, marszcząc nieznacznie brwi.
Isabella Serrano
pączek
ktoś prowadzi moją postać bez ustaleń, nudy, braku rozwoju fabuły
26 y/o
For good luck!
166 cm
workin' nine to five what a way to make a livin'
Awatar użytkownika
sweet tea in the summer
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjipierwszoosobowy
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Kiedyś bardzo lubiłam jak mnie tak nazywał. W sumie dalej lubię określenie mała, ale z czasem się od niego odzwyczaiłam. Jakby po prostu czekało na odpowiednią osobę, która idealnie potrafi powiedzieć to słowo na głos. Uśmiechnęłam się delikatnie w jego stronę, naprawdę nie chciałam, żeby to tak wyglądało. A tym bardziej nie uderzyć go z całej siły w plecy.
— Nie mam tyle siły, co kolesie z lodowiska. Dodatkowo twoje ciało pewnie się już odzwyczaiło od takich uderzeń — Może zostaje pamięć na ból, ale raczej nie przywaliłam mu tak mocno, że boli to jak uderzenie z twardym lodem. Sama nie wiem, ale tym bardziej się skrzywiłam z tego powodu. Nie powinien dostać kijem w plecy. Powinien być teraz w domu, bezpiecznym miejscu i przeczekać te całe zamieszanie w naszym mieście. Dlaczego wszystko poszło w zupełnie inne kierunki? Gdyby nie te głupie wakacje, pewnie teraz wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. Być może teraz spędzalibyśmy ten czas wspólnie. Oczekując naprawy prądu, myśląc o jakichś prostych i głupich rzeczach.
— Wiem, że nie chciałeś. Nie jestem zła na ciebie z tego powodu, zresztą, skąd miałbyś wiedzieć, że to mój dom? Dodatkowo jak mówisz, jest teraz cholernie zimno — Zimno, ciemno i bez dosłownie niczego. Nawet pomoc dla bezdomnych została usunięta z listy mieszkańców. Niektórzy pewnie też teraz walczyli o przetrwanie, ponieważ nie mieli dostępu do jedzenia. Ci, co się przygotowali, mieli, chociaż suche produkty do spożycia. Na całe szczęście wszystko ma wrócić, nasza normalność. A w tym wszystkim jedzenie i ciepła woda. Dobrze mają tylko osoby, które nic nie mają na prąd. Chociaż w stanie były coś zrobić. Jeśli jest inaczej, życie niech będzie łaskawe dla takiej osoby.
— Wiesz, że teraz ciebie nie puszczę? Musisz zostać ze mną do końca tej całej szopki spowodowanej z brakiem prądu. Mam jedzenie, ciepłą wodę i mogę coś dla nas ugotować. Nie będziesz musiał szukać ławki na nocowanie — Wzruszyłam ramionami. Naprawdę nie żartowałam, teraz tym bardziej musi on zostać. Nie ma gdzie iść, a ja jestem i tak sama. Co jeśli teraz naprawdę wpadnie tutaj włamywacz i nie będę go tak znała, jak tego naprzeciwko mnie? No właśnie, dlatego musimy zachować równowagę. Jutro może sobie szukać miejsca do nocowania lub i nawet nie musi, ale to tylko wyłącznie jego decyzja życiowa. Sięgnęłam po witaminy i popiłam wodą każdą tabletkę osobno.
— U mnie? Raczej powinnam się o to zapytać ciebie. Jesteś trzeźwy, tak? — Wydukałam. Teoretycznie wiem jak się zachować, a z drugiej strony kompletnie nie. Nie miałam takie styczności, nie w wersji ja go znam, a on ćpa. Wypuściłam powietrze z ust. Sięgnęłam po kartkę i zaczęłam się nią bawić między palcami. — Dziwnie być samej w tym domu, wiesz? Jest strasznie duży, czasem sprawdzam zamki daje razy. Może popadam w paranoję. Tak to chyba dobrze, tak myślę — Wzruszyłam ramionami. Prawie jak stara rozmowa za czasów szkoły. Czuję gulę w gardle, ale połykam ją. Naprawdę jest dla mnie dziwnie.

Stellan Thompson
moonlight_13
ODPOWIEDZ

Wróć do „#4”