Sądził, że to on pierwszy powie — lub zrobi — coś, co zachwieje kruchą
(a przynajmniej za taką ją pojmował, skoro nie mógł bezgranicznie zaufać własnej mimice i odruchom)
równowagą trwającej kurtuazji; że się wygłupi, lub, co gorsza, urazi gospodarza, na którego
względnych względach, mimo palącej go od środka żywej niechęci, tak mu przecież zależało — albo chociaż na tym, by nie pozostawić po sobie złego wrażenia czy niesmaku. Nie był wszakże nikim ważnym; nikim majętnym ani wpływowym, z kim należałoby się liczyć i tolerować jego obecność
nieważne co, ot: po prostu
nowy kolega Marcusa Lowe’a — trochę, wydawałoby się, przypadkowy, tym bardziej więc
niepewny…
…w każdym razie
póki co.
(Pobożne życzenie.)
Póki co jednak, no właśnie, nie
cieszył się w tym towarzystwie żadnymi szczególnymi przywilejami, które dawałyby mu pewniejszą pozycję teraz i optymistyczną perspektywę na przyszłość. Sympatia Marcusa, choćby była zupełnie szczera, nie gwarantowała Adamowi niczego poza
biletem wstępu oraz wprowadzeniem do kilku znajomości. O resztę musiał postarać się sam — chociaż zdawało się, że gwiazdy mu sprzyjały… o ile można tak było powiedzieć o kimś, kto męczył się każdą upływającą minutą, każdym nawet krótkim odezwaniem się w
jej obecności w taki sposób, jakby jej nie znał; jakby to, że była obok, nie zatrząsnęło wcale jego światem w posadach.
Mogło być jednak gorzej; to po jego słowach mogła zgęstnieć nagle atmosfera. Mogło też nie zmieniać się nic, a
pogawędka mogła trwać
w nieskończoność tak długo, aż coś poszłoby wreszcie nie tak po jego stronie.
Tymczasem Anthony Lowe miał odejść. Adam pospiesznie przechylił głębszego łyka whisky, gdy ten zwracał się do Valerie, potem po raz kolejny ukłonił się grzecznie, ponownie krótko dziękując za przyjęcie. Gdy zaś okazało się, że wraz z Anthonym odchodził też Marcus…
Przez kilka sekund nie czuł nic — tylko ciepło w przełyku.
Ciepło.
Gorąco.
Sylwetki braci zniknęły w tłumie, a pustka, która objęła Adama tak
łaskawie przelotnie, zapełniła się na nowo plątaniną emocji. Wzrok — teraz wyostrzony od napięcia, które znów objęło całe jego — nie miał spocząć gdzie indziej niż na
.n i e j.
Minęło wystarczająco dużo czasu, by uznać, że każda pozostawiona po Valerie rana miała
(by) szansę się zasklepić; wystarczająco dużo czasu, by każde z nich zdążyło
stać się zupełnie kimś innym się zmienić, a jednak…
A jednak on pozostał w miejscu.
A jednak: kiedy przyglądał się jej przez moment bez tej paranoicznej obawy, że przeciągające się spojrzenie powie o nim —
o nich — zbyt wiele,
to chociaż wyglądała inaczej, niż kiedyś
(dojrzalej i
poważniej wynioślej),
przez chwilę nie istniały minione lata; przez chwilę zobaczył
.s w o j ą
. Valerie.
Chwila była, całe szczęście, ulotna — a oni nie byli tymi samymi ludźmi, co dawniej.
N i c
. nie było takie, jak dawniej.
„Niech pan pozwoli…”
—
Oczywiście — przytaknął bez entuzjazmu, a jednak w mimowolnym odruchu cofnął ramiona i uniósł nieco głowę, korygując tym samym własną postawę, jakby zależało mu na spełnieniu
zaszczytnego obowiązku z należytą godnością — choć nie pasował ani do tego miejsca, ani na towarzystwo dla tak wytwornej jubilatki.
„A pan, panie Hayes…”
Już nie.
Poczuł to jeszcze wyraźniej wraz z dłonią znajdującą oparcie na jego przedramieniu. Subtelny dotyk, mimo że do granic możliwości odrealniony, paradoksalnie ściągnął Adama tym mocniej na ziemię:
do wrogiego,
obcego mu otoczenia
oraz do ziejącej chłodem i niezbadanym mrokiem przepaści
doświadczenia — wyrwanej pomiędzy nimi przez podjęte decyzje, czas i nowe realia. Bliskość ciał, która kiedyś wydawałaby się tak naturalna jak miarowe
(albo właśnie urywane) oddechy i regularne
(ale i to przyspieszone) bicie serca, teraz wtłaczała w mięśnie sztywność, zaś w myśli — zamęt i obawy. Nie miał na to planu — ruszył jednak bez oporu w nadanym im przez nią kierunku, bo jedyną jego opcją było dopasowywać się do sytuacji i nie zwracać na siebie niepotrzebnej uwagi.
Valerie i Adam.
Pani Palmer i pan Hayes.
(
„…dopóki Tony nie wróci.”)
Chwycił ją instynktownie; zrobiłby to nawet, gdyby zauważył, że ruch i rozkład ciężaru przy łapaniu równowagi na jego przedramieniu były bardziej wyważone, niż nagłe — ale nie zauważył. Dopiero po tym, jak się do niego odezwała, bez trudu się domyślił: manewr został precyzyjnie wykalkulowany.
„Co ty tu robisz?”
C h c i a ł a b y ś . w i e d z i e ć.
—
Też się cieszę, że cię widzę, V. — wycedził w nieodpartym przypływie przekory, narzucającym ironiczny ton i każącym mu zachować zacięty wyraz twarzy w kontraście do jej niemal niewinnego uśmiechu.
Przytrzymywał ją tak zaledwie parę sekund — nie dłużej, niż było to potrzebne, by korzystając z okazji odezwać się przyciszonym głosem — ale wystarczyło, by w nozdrza wyraźnie uderzył jej zapach, a obrzucające go oskarżeniem z takiej odległości spojrzenie nadkruszyło mur, który miał go chronić przed jej wpływem.
Coś w nim pękło; kiedy się prostował i odsuwał rękę od kobiecego ramienia, wzrok spłynął w dół po jej ciele: po długiej szyi ozdobionej drogą biżuterią i eleganckiej sukni opinającej sylwetkę. Przypomniał sobie męską rękę na jej biodrze — rękę pierdolonego Anthony’ego Lowe.
Jakkolwiek mu jej brakowało, wcale nie chciał jej zobaczyć. Na pewno nie tu; na pewno nie w takich okolicznościach.
Nie było już jednak dla niego odwrotu.
—
Och, chyba cię oblałem — rzucił z odrobinę teatralnym przejęciem. —
Pozwól-…
Tym razem to on nie czekał na przyzwolenie — zwłaszcza że pretekst do wyciągnięcia wolną dłonią poszetki i ponownego nachylenia się w stronę Valerie był naprędce zmyślony; resztka whisky może i chlupnęła ze szklanki, niemniej blada skóra pozostała sucha. Chodziło tylko o przykrywkę dla zbliżenia ust do jej ucha.
—
Marcus mnie tu zaprosił, znamy się od jakiegoś czasu. — Dotknął szczupłego nadgarstka przez śliski materiał chustki. —
Nie znała pani listy gości na własnej imprezie, pani Palmer? — Wypowiadając ze specyficznym
naciskiem jej nowe nazwisko ledwo na nią zerknął, najwyraźniej próbując udawać, że niczego to w nim nie porusza.
Pani Palmer.
Sam jednak podkopał własny wysiłek, nie powstrzymując kolejnych słów:
—
To po mężu? — Brwi zmarszczyły mu się
gniewnie ze słabo powściąganym niezadowoleniem.
A potem już powinien ugryźć się w-…
—
Już chyba byłym…?
…
old wound