[eleanor o'cahallan]

Hast du etwas Zeit für mich?
Dann singe ich ein Lied für dich
Von 99 Luftballons
Auf ihrem Weg zum Horizont

Do Berlina udali się na początku listopada, kilka tygodni po premierze nowego sezonu The Traitors. Chcieli uniknąć szumu wokół swoich osób i wrócić do Kanady prosto na finał, żeby udzielić kilku płatnych wywiadów w śniadaniówce, które mieli w kontraktach. Gdy byli już w samolocie, i kiedy Leanor siedziała w wygodnym fotelu pierwszej klasy tuż obok Finna… wciąż nie mogła do końca uwierzyć w to wszystko, co się stało. Arden w pewnym momencie zasnął, przechylając głowę lekko w bok, a Ruda odwróciła się w jego stronę i wbiła w niego wtedy długie spojrzenie. Przyglądała się rysom jego twarzy, cieniom pod oczami… i klatce piersiowej, która unosiła się i opadała w rytm spokojnego, miarowego oddechu. Po raz pierwszy w jej głowie pojawiło się pytanie, na które właściwie nie była gotowa poznać odpowiedzi. A mianowicie...

Co on w niej w ogóle widział? Dlaczego zgodził się na to wszystko? Dlaczego ryzykował swoją reputację na udział w programie telewizyjnym? Dlaczego z taką determinacją próbował ją po prostu uszczęśliwić? Jeśli Finn robił to wszystko bezinteresownie to… no, nie mogła w to uwierzyć? Przecież zawsze był jakiś haczyk… Jednak dziś nie przychodziło jej do głowy nic więcej poza tym, że potrzebował dobrego prawnika, nieważne jak bardzo absurdalnie to brzmiało, bo przecież stać go było na naprawdę dobrego prawnika. Serio, takiego naprawdę, naprawdę dobrego.

Ale, ale! Dziś rozpoczęli swój drugi dzień w berlińskiej rzeczywistości, więc wszelkie wątpliwości musiały zostać przesunięte na bok i ustąpić miejsca szaleństwu. Nie było tu kamer, nikt nie kazał im zakładać mikroportów… Wygrali niezłą kasę i właśnie planowali ją wydać (oczywiście, zaczęli od wynajęcia najdroższego apartamentu na ostatnim piętrze zajebistego hotelu, takiego z jacuzzi, duuuh). Pisząc krótko, Eleanor była w swoim żywiole. Pijana wolnością, adrenaliną, wygraną; szła po chodniku z lekkością i wdziękiem czarnej pantery, która została wypuszczona z klatki. Miała na sobie dopasowany, czarny płaszcz, a obcasy jej botków głośno stukały o kostkę brukową, niosąc się echem po opustoszałej ulicy. Było już po dwudziestej trzeciej; liście opadały z drzew w świetle latarni, a towarzyszyły im głośne śmiechy i rozmowy z pubów, obok których przechodzili. I z jednego z których dopiero co wyszli.

Nagle Ruda podbiegła parę kroków do przodu i zawiesiła się jedną ręką na ulicznej latarni. Obróciła się wokół niej ze śmiechem, pozwalając rudym włosom rozsypać się wokół jej twarzy, po czym zatrzymała się, opierając plecami o chłodny metal. Spojrzała na Finna, a w jej jasnych oczach tańczyły niebezpieczne ogniki. Odepchnęła się od latarni i podeszła do niego - tylko po to, żeby ze śmiechem złapać go za rękę i pociągnąć go w stronę pobliskiej, podświetlanej fontanny. Sięgnęła do kieszeni swojego płaszcza, wyciągnęła z niej telefon, pomachała nim przed twarzą Ardena… i bez cienia wahania cisnęła iPhonem w sam środek wody.


P l u m.

I po iPhonie, hihi. Odwróciła się z powrotem do Finna i zacisnęła palce na jego koszuli. - Ups - zamruczała pod nosem z wesołym uśmiechem, bo właśnie w tym była najlepsza. W zabawie. Uciekaniu od problemów. Ukrywaniu emocji. Paradoksalnie właśnie teraz miała wrażenie, że była wolna, mimo że w rzeczywistości była więźniem swojej rzeczywistości, od której nie mogła uciec. - Sztylet - powiedziała po chwili, tonąc w jego ciemnym spojrzeniu. - Mały, ostry sztylet. Czerwony dla mnie, czarny dla ciebie. Pod obojczykiem - dodała, przejeżdżając lekko palcem po jego klatce piersiowej. W końcu byli Zdrajcami. - Zamykają za… godzinę - wskazała głową na salon tatuażu po drugiej stronie ulicy i posłała Ardenowi błagalne spojrzenie. Marzyła o tym, żeby się zgodził. Tu i teraz.

hast du etwas Zeit für mich?

[Finn Arden]

Fühlt sich an wie ein Licht, ja
Bist du grade mal nicht da
Pupillen groß wie der Orbit
Glaub', nicht an morgen, ich glaub' an dich, ja
Nigdy nie uważał się za zwycięzcę, ba! Jeżeli chodziło o życiowe sprawy czy relacje, to miał się za kompletnego przegrywa. Majątku dorobił się sam, jasne, ale co z tego, skoro nie miał z kim dzielić tego wszystkiego? Dopiero odkąd poznał tę płomiennowłosą złośnicę, zaczęło do niego docierać, że pomimo bólu głowy, który czasami mu fundowała, była jedyną osobą na tym całym zapyziałym świecie, przy której naprawdę czuł się s z c z ę ś l i w y.

Szedł za nią ulicami Berlina, wpatrując się w jej sylwetkę na tle rozświetlonego latarniami chodnika. Jesienny wiatr przesuwał liście po bruku i rozwiewał jej włosy, a on nawet nie próbował ukrywać uśmiechu. Kiedy wybiegła kawałek do przodu i chwyciła dłonią latarnię, obracając się przy niej, cholera, przez moment miał wrażenie, że serce zaraz wyrwie mu się z klatki piersiowej. Jakby nagle wyrosły z niego dłonie, które przeciskały się między żebrami i wyciągały w jej stronę, zanim w ogóle zdążył pomyśleć, żeby je powstrzymać. Przerażało go to. Jak bardzo chciał, żeby zaraz do niego wróciła, choć przecież stała zaledwie kilka kroków dalej. Jak łatwo potrafiła sprawić, że przestawał myśleć o całej reszcie i chyba najbardziej to, że ta sama kobieta, która doprowadzała go do szaleństwa, pozwalała mu na nowo zrozumieć, czym była miłość.

Wpatrywał się w nią z uniesioną brwią, a chwilę później nie wierzył w to, co widział. Telefon poleciał prosto do fontanny. Zrobił kilka kroków w jej kierunku, obserwując, jak pod wodą rozświetlony ekran zaczyna migać, aż w końcu całkiem zgasł. - El, zwariowałaś? - zapytał, bo serio zamierzała tak po prostu pożegnać się z 'całym światem'? Zbliżył się do niej i wyjął własny telefon. Odchylił etui, wyciągnął schowaną pod nim kartę kredytową i wsunął ją do kieszeni, zanim upuścił telefon na asfalt. Nie odrywając od niej wzroku, nadepnął na niego całym ciężarem ciała. Usłyszał trzask pod podeszwą, schylił się po niego i wrzucił go do fontanny, zaraz obok jej telefonu. - Ups - rzucił, zanim parsknął śmiechem i przyciągnął ją do siebie, wpatrując się w jej jasne tęczówki. Pomysł z tatuażem nawet mu się spodobał. Co prawda taka pamiątka na ciele mogła trochę utrudnić mu umawianie się z klientami, ale przecież mieli żyć chwilą. Chciał żyć chwilą. Z nią. Bez zastanawiania się, co będzie, kiedy wrócą do domu i znowu trzeba będzie ogarnąć wszystko, o czym tutaj tak łatwo zapominali. - Jestem za, tylko jak się kiedyś pokłócimy i stwierdzisz, że jednak mnie nienawidzisz, to nadal będziesz miała na ciele pamiątkę tej chwili. Jesteś na to gotowa, płomyczku? - spojrzał na nią, zanim chwycił ją za rękę i pociągnął w kierunku salonu tatuażu, który wcześniej mijali. - Umm… hallo? - zaczął po niemiecku, zaglądając do środka.

Z zaplecza wyszedł jakiś typek z wąsem, takim, no wiecie, zawiniętym na końcach w kółeczka, w skórzanej kurtce i spodniach. Wyglądał, jakby dopiero co zsiadł z motocykla i zostawił resztę swojego klubu gdzieś za rogiem, no i ten no, machnął na nich ręką, - Możemy po angielsku, chociaż jestem na to trochę za mało pijany. Co chcecie sobie wydziarać, gołąbeczki? Swoje imiona na ciele? Takich tandet nie wykonuję - oparł się o ladę, krzyżując ramiona na piersi i przyglądając się ich dwójce. - W życiu - parsknął Finn, zanim szybko zerknął na Eleanor. - To znaczy, z całym szacunkiem do ciebie, Eleanor, ale znasz moją sytuację - zaśmiał się nerwowo, bo halo, z imieniem kobiety na ciele to już na bank nie zabukowałby żadnego klienta. Miał tylko nadzieję, że zrozumie i nie weźmie tego za bardzo do siebie, yikes. - Chcielibyśmy sztylety pod obojczykami. Dla mnie czarny, dla niej czerwony.- Uśmiechnął się i razem z Eleanor wyjaśnili mu dokładnie, co mieli na myśli. Kiedy dogadali wszystkie szczegóły, a przygotowany wzór spodobał im się na tyle, że żadne nie zamierzało już zmieniać zdania, pozostało ustalić, kto pójdzie pierwszy. - To był twój pomysł, więc śmigaj pierwsza. Ja będę cię wspierał - uśmiechnął się do niej, zanim dodał już nieco ciszej, - A przy okazji możesz mi w końcu powiedzieć, czy udało ci się wszystko wyjaśnić z ojcem. Dalej ma ci za złe ten udział w programie? - spojrzał na nią niemal przepraszająco, bo przecież wciąż miał z tyłu głowy to, że musiał ją wtedy zostawić, kiedy jechali na ten rodzinny obiad, który ostatecznie okazał się fiaskiem. Nie tak powinno to wyglądać. Chciał przy niej być, a kiedy naprawdę tego potrzebowała, zwyczajnie go zabrakło. Teraz zamierzał jej to wynagrodzić i sprawić, żeby z Berlina zabrała ze sobą coś więcej niż wspomnienie kolejnego rozczarowania. Chciał, żeby kiedyś wracała myślami do tego wyjazdu i się uśmiechała. Do miasta, bliskości, skradzionych pocałunków, do ich głupich pomysłów… a może też do niego? Bo cholera, coraz bardziej zależało mu na tym, żeby znalazło się dla niego miejsce w jej sercu.

Takie na stałe.


in dein'n augen, die galaxie

[eleanor o'cahallan]

"El, zwariowałaś?"

Utkwiła wyzywające spojrzenie w Finnie i nie odpowiedziała na jego pytanie. Oczywiście, że zwariowała już dawno; zwariowała na punkcie własnej wolności i tego zachłannego, głębokiego oddechu, który wreszcie mogła złapać, z dala od szarej rzeczywistości, gdzie każdy jej krok był obserwowany i oceniany. Chciała być wolna, nawet jeśli ta wolność miała termin ważności i kończyła się wraz z biletem powrotnym do Kanady. W tym momencie nie musiała być grzeczną panną O’Cahallan, tylko sobą; i właśnie całą sobą pragnęła dziś bliskości mężczyzny, który patrzył na nią tak, jakby była jedynym cudem na świecie. I w ten sposób patrzył na nią Finnegan Arden.


Wow.

Oczy jej się roziskrzyły, a na ustach pojawił się szeroki, niemal triumfalny uśmiech, kiedy Finn najpierw upuścił swój telefon na bruk, a potem - taki rozdeptany, z uszkodzonym ekranem - bezceremonialnie wrzucił go do fontanny. - Ups - zawtórowała mu miękko, niemal śpiewnie, i uśmiechnęła się jeszcze szerzej, bo właśnie wtedy do niej dotarło, że… do tej pory nie znalazła się jeszcze taka rzecz, której Finn by jej odmówił. Nawet utopił dla niej swój telefon, zostając bez kontaktu ze swoimi klientami… Wow. Wszedł w to szaleństwo tak, jakby od zawsze czekał na kogoś, kto poda mu zapałki, a Eleanor wręcz idealnie pasowała do tego zadania. Cholera, dzięki niemu wciąż mogła czuć się jak rozpuszczona księżniczka; nie musiała o nic walczyć ani nikim manipulować… Ach. Przewróciła jednak oczami na jego kolejne słowa; te o nienawiści, kłótniach i byciu gotowym.

Eh! Zaczynał psuć zabawę! Dlaczego zawsze musiał myśleć o przyszłości i snuć te swoje czarne scenariusze, zamiast po prostu płynąć z prądem? Leanor nie chciała myśleć o tym, co będzie kiedyś. Kiedyś oznaczało powrót do rzeczywistości, a rzeczywistość bywała, niestety, bolesna. - Tatuaż może zmienić znaczenie w trakcie. Zauważ, że jest to sztylet, skarbie - rzuciła lekko, mrugnęła do niego jednym okiem i w dziewczęcych podskokach pozwoliła zaprowadzić się prosto do obskurnego studia tatuażu po drugiej stronie ulicy. Mężczyzna, który powitał ich w środku, wyglądał dokładnie tak, jakby nazywał się Hans, ale Ruda nie miała odwagi zapytać go o imię… Wolała zachować bezpieczny dystans, okej? Zwłaszcza, że typ miał na sobie dużo skórzanych ubrań i w każdym momencie do środka mogła wpaść niemiecka mafia. Anyways, najważniejsze było to, że "Hans" postanowił ich przyjąć i od razu zasiedli do projektowania; a kiedy ów "Hans" stwierdził z przekąsem, że imiona drugiej połówki na ciele to tandeta, Ela uniosła tylko wysoko jedną brew i postanowiła tego nie komentować. Odwróciła się jednak w stronę Ardena. - Nie, nie znam twojej sytuacji, oświecisz mnie? - spytała słodko Finnegana i zatrzepotała rzęsami, patrząc na niego z bezczelną wręcz niewinnością.

"Hans" zaśmiał się pod nosem, wymachując ołówkiem w ręce. - Uważaj na tę Lisicę, młody - rzucił w międzyczasie, a Ela uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Lisica. Pasowało, prawda? - Wolałabym jednak niebieski, będzie pasował mi do oczu - stwierdziła chwilę później, nawiązując do koloru tatuażu; nie chciała już czerwonego. Wciąż siedzieli we troje, pochyleni nad szkicem, a jej palec z gracją przesuwał się po papierze. - I czy może pan tu dodać F+E? - wskazała na małą rękojeść sztyletu. Zerknęła kątem oka na Finna, próbując wyłapać jego reakcję, po czym parsknęła cicho. - Nie patrz tak na mnie. F+E jak Ferrum. Fe. Żelazo. Jestem żelazną księżniczką, Arden - odparła z tym samym, nieprzeniknionym uśmiechem co wcześniej. Była ciekawa, czy Finn poznał ją już na tyle, żeby wiedzieć, co działo się w jej głowie, czy może dalej była dla niego zagadką. - Bardzo lubię Iron Maiden - dorzucił swoje trzy grosze "Hans", dodając do szkicu te elementy, o które poprosiła Eleanor.

Może tatuowanie swoich imion faktycznie było tandetą, ale za to tatuowanie inicjałów… zwłaszcza ukrytych pod płaszczykiem chemicznego symbolu… miało w sobie pewien urok, prawda? W głębi duszy znów musiała zdławić to nagłe, kłujące uczucie - tę absurdalną myśl, że Finn w ogóle mógłby ją kiedyś zostawić. Że pewnego dnia zniknie, a jej zostanie tylko niebieski ślad pod obojczykiem. W jej jasnych oczach przez ułamek sekundy można było dostrzec dziwne zamieszanie, ale wyjątkowo szybko się ogarnęła, prostując plecy i przywołując na twarz kolejny spokojny uśmiech. You got this, Eleanor.

Gdy projekt był wreszcie gotowy, usadowiła się wygodnie w skórzanym fotelu, pozwalając, by ramiączko jej bluzki zsunęło się lekko w dół; to miał być jej pierwszy tatuaż w życiu i… wbrew rozsądkowi cieszyła się, że doświadczała tej chwili właśnie z Finnem. Z Finnem, który… w tym samym momencie postanowił zapytać ją o ojca i udział w programie? Jezu. Dawno wybaczyła mu już fakt, że nie było go w tamtym momencie, gdy naprawdę go potrzebowała, ale… poradziła sobie. Zawsze sobie radziła. Sama. - Umm… Nie był zadowolony, jak się dowiedział. AUĆ! Ojej, nie spodziewałam się takiego uczucia, okej, wow - stwierdziła, zaciskając na moment palce na podłokietniku, gdy tylko "Hans" dotknął jej skóry maszynką. Wzięła głęboki wdech, oparła głowę o zagłówek fotela i zaczęła mówić dalej, żeby odwrócić swoją uwagę od piekącego uczucia pod obojczykiem. - Hm, najbardziej mu się nie podobało, że to nie ja mu powiedziałam o udziale w programie, bo przekazał mu to jakiś kolega z pracy. Prawnik czy tam inny sędzia… Ogólnie trochę się wtedy posprzeczaliśmy… Trochę bardzo, wygarnęłam mu wszystko, co o nim sądzę i od tamtej pory z nim nie… Umm… Czy musimy rozmawiać o moim ojcu? To nadęty bufon, Finn. Może porozmawiamy o twoim ojcu? - z każdym wypowiadanym słowem irytowała się coraz bardziej, a odczucia potęgował fakt, że "Hans" serwował jej skórze bolesne ukłucia. Poczuła dziwną frustrację i nawet nie sądziła, że zareaguje w ten sposób na zwykłe, troskliwe pytanie, ale... przecież przyjechała tutaj, żeby o tym wszystkim zapomnieć, a nie rozdrapywać stare rany w studiu tatuażu. Przygryzła mocno dolną wargę i spojrzała na Finna, a jej głos - oraz spojrzenie - natychmiast zmiękł. - Przepraszam, nie chciałam… - powiedziała cicho, posyłając mu przepraszające spojrzenie.

Nie chciała go zranić, doskonale wiedziała, że nie posiadał rodziny. Uhh, nie podobał jej się fakt, że zjebała. - To dla mnie... trudny temat - wyjaśniła krótko i miała nadzieję, że to wystarczy Finnowi za odpowiedź i że nie będzie drążył i dopytywał o ten cholerny obiad, po którym nie odebrała telefonu od rodziców ani razu. Odchrząknęła lekko i poprawiła się w fotelu. - Wiesz, że będę ciocią? Vita jest w ciąży - postanowiła zmienić temat i ku własnemu zaskoczeniu poczuła, jak na jej policzkach zaczął pojawiać się zdradziecki rumieniec. - Wyglądasz teraz jak pomidorek. A nie, kurczę, die Karotte - powiedział "Hans", nie odrywając spojrzenia od jej skóry.

A niech cię, Hans.

Ich schreie deinen Namen, ich schreie ihn laut