[Patrick Wood]

Zachowanie Deana było dziwne, ale rozumiał, że lunatycy robią różne rzeczy. Dobrze, że Dean rzeczywiście nie próbował wejść do jeziora albo zrobić czegoś głupszego. Nie wiedział czy byłby w stanie mu pomóc. I tak dobrze, że się obudził i go odnalazł zanim ten zgubił się w lesie. Wolałby nie znaleźć go rano pod drzewem z poszarpanymi ubraniami. A jeśli wcale by go nie znalazł? Las wydawał się ogromny i poszukiwania mogłyby trwać kilka dni. A co jeśli w lesie były pułapki? W takim stanie Vanberg mógłby z łatwością zrobić sobie krzywdę, a wtedy na pewno miałby problemy.
Dobrze, że udało mu się sprowadzić chłopaka bezpiecznie do domku i nie obudził się podczas wycierania jego stóp. Musiał to zrobić dokładnie, żeby chłopak niczego nie zauważył, obwiniając go o wszystko co najgorsze. Liczył, że uda mu się chociaż dogadać z Vanbergiem podczas tego przypadkowego wyjazdu i nie będą już sobie więcej dokuczać. On przecież nie chciał problemów. Nie musieli się przyjaźnić, ale wystarczyła chociaż nić porozumienia, by żyć w spokoju i móc normalnie pracować.
Westchnął, widząc uśmiech Deana. Musiał przyznać, że wyglądał naprawdę uroczo i pasował mu ten uśmiech, ale nie zauważał go jakoś zbyt często kiedy byli w domu, a szkoda.
Zdziwiły go słowa chłopaka, ale nie oponował. Był zmęczony po całym dniu wrażeń, więc zwinął się w kłębek na drugim końcu kanapy, wtulając w poduszkę i zasnął.

Spało mu się dobrze. Nie było jakoś szczególnie wygodnie, ale przespał spokojnie całą noc, czując przyjemne ciepło należące do ciała Deana. Zupełnie zapomniał, że spał z nim na kanapie i podczas snu wylądował na jego nogach. Dowiedział się o tym dopiero kiedy poczuł ruch pod sobą przez który prawie spadł z kanapy. Podniósł głowę, patrząc nieprzytomnie na mężczyznę.
— Hmmm? — mruknął zaspany, a dopiero po chwili dotarło do niego co się dzieje. Odskoczył szybko od Deana. Nie chciał dawać mu kolejnych powodów do złości.
— Dean… ja przepraszam… lunatykowałeś i… zasnąłeś tutaj. Tak mi przykro. — mówił, patrząc na niego smutno.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Nie przypominał sobie, by dawał jakiekolwiek pozwolenie chłopakowi na to, by spać koło siebie. Już nawet nie wspominał tego, że nijak nie wiedział, jakim cudem się tutaj znalazł, okryty jedynie ręcznikiem, który trzymał się jego ciała dość niepewnie, w każdej chwili mogąc spaść oraz koc, którym zdecydowanie się nie przykrywał, a który stanowił idealną i bezpieczną barierę pomiędzy całym jego ciałem, a otoczeniem, dzięki czemu nie musiał świecić golizną. Niby nic, ale jednak były widoki, które przeznaczał tylko dla wybranych.
Wszelkie te aspekty nie miały jednak aktualnie większego znaczenia (nie znaczyło to oczywiście, że Dean miałby o tym zapomnieć), ponieważ projektant skupił się na fakcie, iż przy nim spał syn gosposi, którego zwyczajnie w świecie nie lubił. O co w tym wszystkim chodziło do jasnej cholery? Kiedy się kładł z całą pewnością nikogo nie było obok. A tym bardziej nie przypominał sobie, by w ogóle kiedykolwiek dał mu pozwolenie na znajdowanie się tak blisko.
Wierzgnął nogami raz jeszcze czekając, aż chłopak zareaguje? Zdawało się, że było mu wyjątkowo wygodnie, czego nie można było powiedzieć o Vanbergu.
-Huh? O czym ty do diabła mówisz? Nie ma szans, żebym przy tobie lunatykował - skrzywił się.
Oczywiście wiedział, że podobne napady zdarzały mu się w przeszłości. Jego matka niezmiennie nazywała to chorobą, której jednak nie był w stanie wyleczyć żaden lekarz. Ciężko jednak było uwierzyć jedynakowi, że miało to miejsce przy kimś, kogo nie lubił. Na dobrą sprawę liczył, że Wood zmyśla. Tylko z drugiej strony skąd by wiedział, że Dino w ogóle cierpiał na podobną przypadłość?
-Zresztą mniejsza. Nikt nie powiedział, że dostałeś pozwolenie by tu ze mną spać. I nawet nie próbuj mi wmówić, że zrobiłeś to z troski o mnie, by mieć pewność, że niczego głupiego nie zrobię - skomentował chłodno. Liczył, że nie odwalił niczego, co dałoby chłopakowi możliwość do wykorzystania tego przy znajomych projektanta. Niby nikt by mu nie uwierzył, ale wolał nie ryzykować.
Podniósł się do siadu, przeciągając. Wszystko go bolało od niewygodnej kanapy, której daleko było do luksusów. Tym bardziej nie było możliwości, by podczas tego wyjazdu oddał temu drugiemu łózko.
-Przydaj się do czegoś i idź zrobić śniadanie - powiedział, wstając, nadal okryty kocem. Musiał się ubrać, bo przecież nie będzie w takim stanie latać po okolicy. A w jednym domu cały dzień z tym człowiekiem nie wytrzyma.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

— Naprawdę! Wyszedłeś na dwór i chciałeś coś zrobić, ale wróciliśmy tutaj. Myślisz, że wyciągnąłbym Cię z łóżka, żeby spać z Tobą na kanapie? — zapytał. Samo to już w sumie brzmiało absurdalnie. Gdyby chciał spać z Deanem to wbiłby mu się do łóżka, a nie ściągał go na kanapę. Tam byłoby o wiele wygodniej i zmieściliby się we dwójkę, a tutaj musieliby na sobie leżeć. Zdecydowanie powinien pogryźć Marka za to, że nie załatwili im domku z dwoma sypialniami skoro już chcieli ich tak zmusić do spędzenia razem czasu. A może liczyli, że ostatecznie skończą w jednym?
— Jaa… — westchnął, nie odzywając się więcej. Wiedział, że Dean i tak mu nie uwierzy w nic. A sam przecież kazał mu iść spać. Dobrze, że nie poczuł się zbyt pewnie bo do Marka albo Adriana zwykle się przytulał. Jakoś było mu wygodniej w ten sposób i lubił ciepło ciała drugiej osoby, a podczas snu niekoniecznie nad sobą panował. Czemu nie położył się chociaż na podłodze? Wtedy nie miałby kłopotów, ale Dean go chyba za to nie zwolni?
— D-dobrze… już idę. — mruknął, idąc do kuchni. Znalazł trochę składników z których był w stanie przygotować śniadanie i zabrał się do roboty. Wstawił też wodę na kawę, bo tego chyba oboje potrzebowali. On na pewno, po tak dziwnej nocy.
Kiedy wszystko było gotowe, upił łyk kawy i poszedł po Deana, który chyba nadal się przygotowywał. Zapukał niepewnie do drzwi.
— Dean? Chcesz kawę czy herbatę? I śniadanie gotowe, więc możesz przyjść. — powiedział, czekając na jakąś odpowiedź od starszego chłopaka. Starał się naprawdę być miłym dla swojego pracodawcy, żeby nie miał powodów do złości. Może jak zapełni pusty żołądek i się rozbudzi trochę poprawi mu się humor? Powinien zastanowić się nad tym co mogliby porobić tego dnia. Nie mieli zbytniego wyboru, bo mieli tylko jezioro i las dookoła. Mieli jeden sklep, ale dość daleko. Całe szczęście, że zrobili spore zapasy i nie musieli tam wracać po raz kolejny. Ale sklep to żadna rozrywka, zwłaszcza jeśli chodzi o wymagania Deana, który potrzebował czegoś więcej. Miał tylko nadzieję, że nie wyciagnie go znowu na łódkę i jakoś przetrwają do dnia, kiedy będą mogli opuścić to miejsce.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

No i po co on w ogóle wdawał się w jakiekolwiek dalsze dyskusje? Powinien się zamknąć, zachowując swój piękny głos dla siebie, a nie racząc nim syna swojej gosposi.
-Wszystkiego mogę się po tobie spodziewać, wiesz? Ostatecznie cała okolica wie, że jestem przystojny, więc kto nie chciałby spać obok mnie? - skomentował, zerkając na niego. Jakoś nie miał najmniejszego zamiaru być przesadnie miłym, pomimo niewiedzy, czy nie zrobił niczego, co mogłoby wpłynąć na jego reputację. Niestety, kiedy wstał był zdecydowanie bardziej drażliwy, niż był za dnia, a fakt, że Patrick był obok niego, z całą pewnością nie przypadł mu do gustu. Już wystarczy, że miał tu z nim siedzieć kilka dni. Nie znaczyło to, że bezkarnie mógł się do niego zbliżać, zaspokajając jakieś swoje chore potrzeby, które Dino nie interesowały.
Machnął na niego ręką, nie chcąc słuchać jego wyjaśnień. Niezależnie od tego, co by powiedział, Vanberg był skłonny uwierzyć mu w dosłownie nic. Chciał jedynie, by ten wstał, oddając mu przestrzeń i zachowując dystans, którego powinien trzymać, ze względu na ich pochodzenia. Na litość wszystkiego, jak nic będzie musiał poważnie porozmawiać z Adamem i zrobić mu wyjątkowo mocne kazanie.
Udał się do sypialni, ubierając w coś normalnego. Wszystkie jego ubrania były mało odpowiednie do miejsca, w którym się znajdowali, ale nie wiedział, w co przyjaciel go pakował. Czemu to nie mogła być willa z basenem w jakiejś bogatej dzielnicy, w którym przynajmniej mógłby znaleźć kogoś, z kim miło spędziłby czas. Zamiast tego dostał Wooda, który nawet nie potrafił mu się postawić, zgadzając na wszystko. I gdzie tu zabawa? Gdzie tu wyzwanie?
Usłyszał pukanie w chwili, w której zapinał ostatnie guziki koszuli. Otworzył drzwi, lustrując chłopaka.
-To nie jest pora na herbatę. Co zrobiłeś do jedzenia? Pamiętaj, że nie jadam wszystkiego - skomentował. Zaraz się okaże, że będzie głodował.
Faktycznie powinien się wybrać na poszukiwanie jakiegoś miejsca, w którym mógłby dobrze zjeść. Mimo wszystko wątpił w zdolności kulinarne Patricka. Jego mama co prawda była ich gosposią, ale jej syn znajdował się w ich domu jedynie na doczepkę.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

Nie skomentował słów Deana. Ale miał rację. Był przystojny. Cholernie przystojny i nawet on musiał to przyznać. Miał idealne rysy, wyglądał jak żywe dzieło sztuki. Doskonale prezentowałby się na płótnie. Może zgodziłby się mu pozować, gdyby odpowiednio go urobił? Kilka komplementów i może zrobiłby to dla niego. Ale dzisiaj chyba nie było na to szans, skoro tak źle zaczęli. Czy ich relacja kiedykolwiek się poprawi? Niby potrafili się dogadać, kiedy tylko chcieli. A to, co wydarzyło się podczas obiadu z jego rodzicami, kiedy udawał jego dziewczynę, całkiem namieszało mu w głowie. Chyba nawet go… polubił. Na pewno pocałunek podobał mu się bardziej, niż powinien, i czasami wciąż wracał myślami do ust chłopaka, których posmakował tamtego dnia. To miało być tylko zadanie, które musiał wykonać, żeby jego matka nie została zwolniona, a jednak wszystko wtedy się zmieniło. Nie pytał o to Deana, bo nie sądził, żeby i na nim zrobiło to jakiekolwiek wrażenie, więc musiał podejść do tematu ostrożnie i znaleźć inny sposób, by się tego dowiedzieć. O ile w ogóle mu się uda, bo chłopak wydawał się niedostępny.
Mimowolnie zlustrował Deana wzrokiem. Jego strój pewnie był droższy niż wszystkie ubrania, jakie sam posiadał. Ale chyba nie należał do najpraktyczniejszych, jeśli chodzi o to miejsce. Zaproponowałby mu własne ubrania, ale wolał nie ryzykować, że ten rzuci jakąś kąśliwą uwagę na temat jego braku stylu.
— Tosty z awokado. Mam nadzieję, że lubisz, ale mogę spróbować przygotować coś innego. — powiedział, prowadząc Vanberga do kuchni, gdzie przygotował dla niego kawę. Postawił wszystko na stole i sam zajął miejsce naprzeciwko. Chyba mogli zjeść razem śniadanie, skoro już byli tutaj razem i nie mieli innego towarzystwa? Może dzięki temu czas minie im szybciej?
— Co chciałbyś dzisiaj porobić? — zapytał, chcąc jakoś nawiązać rozmowę, zamiast siedzieć w ciszy. Może razem uda im się coś wymyślić i nie spędzą całego dnia na kanapie, oglądając telewizję, albo w osobnych pomieszczeniach, bo Dean nie będzie miał ochoty z nim rozmawiać?

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Nie umknęło jego uwadze, że syn gosposi zlustrował go uważnie wzrokiem, jakby chciał ocenić czy faktycznie aż tak mu się podoba, czy jednak nie. Dean, z racji tego, że nie był idiotą, zauważył, że od tamtego dnia, w którym to przyszło im tworzyć “parę” przed rodzicami Vanberga, Patrick zmienił do niego stosunek. Nie można było mówić tutaj o jakiejś potężnej zmianie, która zakrawałaby na miłość od pierwszego wejrzenia, ale z całą pewnością stał się inny. Jakiś taki bardziej uległy i potulny potulny, jakby nie chciał w niczym urazić projektanta albo jakby chciał mu się przypodobać, by mieć pewność, że nie będzie na niego zły. Dino by skłamał, gdyby powiedział, że nie raz, nie dwa, zdarzyło mu się to wykorzystać ku własnej uciesze. Nie jego wina, że chłopak aż tak bardzo sam się podkładał. Gdyby miał w sobie więcej stanowczość być może stosunek malarza do jego osoby byłby zupełnie inny. A tak? Cóż, Vanberg nigdy nie przepadał za ludźmi słabymi bo oni w jego mniemaniu byli po prostu przegrani, nie potrafiąc zawalczyć o nic swojego.
Nawet teraz, kiedy niemal rozkazał mu zrobić śniadanie, Wood wykonał polecenie bez sprzeciwu. Jak miałby nie wycisnąć z tego ile się da? Ktoś przecież musiał mu pokazać jak wyglądał świat i że każdy, kto miał zbyt miękką dupkę raczej nie mógł liczyć na szacunek.
-Niech będzie - skrzywił się lekko. Nie miał niczego przeciwko takiemu śniadaniu, chociaż nadal było zbyt mało wykwintne jak na jego standardy. Ale chyba powinien się pogodzić z myślą, że na tym zadupiu nie dostanie niczego, co wywołałoby u niego orgazm smakowy. Ach, zamarzyły mu się takie pyszne, puchate naleśniki, które jadł w jednej z lepszych kawiarni w mieście. I dobrą śmietanką i prawdziwą konfiturą, a nie jak te wszystkie podrabiane w sklepach, co więcej cukru w sobie mają niż owoców.
Zlustrował przygotowane jedzenie, bez słowa siadając przy stole. Jak mus, to mus, on na stojąco jeść nie będzie.
-Czy ja wyglądam na osobę, która wie, co robi się na takim zadupiu? Zaznaczam, że moje wakacje, o ile w ogóle mogę ten przypadek tutaj tak nazwać, są znacznie bardziej… ekskluzywne, ale nie sądzę by tu był jakikolwiek basen, spa, czy chociażby kino - stwierdził, upijając łyk kawy. Ach, jak w tej chwili brakowało mu idealnie parzonej z ulubionej kawiarni. Czekał na dzień, kiedy każdy będzie miał mały helikopter i dostawa będzie możliwa w taki sposób.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

Wcześniej w życiu by nie pomyślał, że mógłby darzyć uczuciami swojego szefa. Zwłaszcza tak wrednego jak Dean, który jeszcze niedawno dokuczał mu przy każdej możliwej okazji. Ile to razy znikał na noc, żeby ochłonąć po ciężkim dniu albo wyżywał się rysując karykatury Deana, które mu podrzucał. Ale od tamtego dnia, kiedy miał okazję go pocałować by udowodnić jego rodzicom, że są zakochaną w sobie parą robił wszystko, żeby Vanberg go polubił. W tamtym momencie poczuł motylki w brzuchu i przyjemne ciepło rozchodzące się po całym ciele. Co jakiś czas przypominało mu się to uczucie ciepłych ust na swoich własnych. Czemu jeden pocałunek zmienił tak wiele?
— Mam nadzieję, że będzie Ci smakowało. — powiedział, kiedy Dean usiadł przy stole. Nie umiał może gotować tak dobrze jak jego mama, ale radził sobie. Póki co jeszcze nikogo nie otruł i nikt nie narzekał na jego jedzenie, ale Vanberg należał do raczej wybrednych osób. Nie zadowoli się płatkami z mlekiem czy zwykłą jajecznicą, ale w tych warunkach nie powinien wymagać zbyt wiele. I tak dobrze, że mieli na czym gotować bo z samą mikrofalą niewiele by zrobił.
— Hmmm… domyślam się, że więcej nie będziemy pływać łódką po ostatniej wpadce, ale możemy się poopalać, ty możesz popływać. Możemy zrobić sobie grilla albo ognisko wieczorem. Możemy chodzić po lesie jeśli masz ochotę. Nie wiem w sumie co lubisz, więc musimy się razem zastanowić i może dzięki temu szybciej minie nam tych kilka dni, zanim będziemy mogli wyjechać. — zaproponował. Razem na pewno im się uda, a przynajmniej każdy z nich wybierze to co lubi. On miał tylko nadzieję, że Dean nie zmusi go ponownie do pływania. Wciąż nie znał prawdy i mógł jedynie myśleć, że Patrick nie umie pływać, a prawda była inna. Bo umiał i to bardzo dobrze, bo brał udział w różnych zawodach pływackich, ale z powodu traumy musiał przestać. Każde zbliżenie się chociaż do basenu wywoływało w nim apak paniki, więc nie było opcji by wziął udział w zawodach.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Sięgnął po jednego z tostów, przekładając go na niewielki talerz, który się przed nim znajdował. Ocenił go uważnie, zanim ukroił niewielki kawałek. Musiał sprawdzić, czy awokado, które się na nim znajdowało, było odpowiednio przyprawione. W innym przypadku będzie smakowało jak trawa, a Dean nie był jakąś krową, żeby żreć coś podobnego. Miał swoje gusta i swoje smaki, z których nie miał zamiaru rezygnować tylko dlatego, że znajdował się z dala od domu, w którym prawdziwy profesjonalista mógł przygotować jego ulubione dania. W mniemaniu wielu osób pewnie przesadzał, ale sorry, trzeba było zawsze i wszędzie trzymać swój poziom, a nie poddawać się przy pierwszej okazji, gdy tylko pojawiały się komplikacje.
Wsadził kęs do ust uznając, że było zjadliwe. Brakowało jedynie większej ilości soli, która znalazła się w mgnieniu oka na jego porcji. Przecież nie mógł pozwolić, by posiłek, który miał mu starczyć na ładnych kilka godzin, nie sprawił mu chociażby odrobiny przyjemności. Zachował jednak wszelkie pozytywne opinie dla siebie, żeby czasami Patrick nie obrósł w piórka.
-Jesteś ostatnio podejrzanie miły. Jakiej trucizny dosypałeś do jedzenia? O, ta kawa z pewnością wygląda dziwnie - skrzywił się, zerkając to na chłopaka, to na parujący napój, którego zapach rozchodził się po niewielkiej kuchni. Starał się nie myśleć, jak ograniczona była tutaj przestrzeń, ale ciężko było wymazać to z głowy, kiedy człowiek patrzył na bliską ścianę niedaleko siebie.
-To TY nie chcesz pływać łódką. Jak można aż tak panicznie bać się wody? Jakby, nie utoniesz w jeziorze, jeśli nie będziesz robił niczego głupiego - stwierdził, bo było to dla niego niepojęte. Trąciło trochę hipokryzją, ale wiadomo, że jemu było wolno znacznie więcej, niż przeciętnej klasie społecznej. On miał znaczenie, ta druga strona jakoś niekoniecznie. - Opalać? Mam leżeć bezczynnie dupskiem do góry i czekać, aż to okropne słońce spali moją delikatną skórę? Nie dziękuję, zostawię to tobie - odpowiedział. Czy on miał do czynienia z idiotą? Miał się spalić na słońcu? Przecież nie mógłby wtedy pracować! Zresztą jego blada skóra była w jego oczach jego atutem sprawiając, że każdy kolor idealnie się z nią komponował.
-Ognisko może być. Chociaż nie wiem co chcesz na nim piec, skoro nie ma tu zbyt wielkiego zaopatrzenia - rzucił. Było mu obojętne, byleby nie musiał się użerać z robalami. Ogień mógł je odstraszyć, więc wtedy będzie bezpieczny. - Lubię pracować. I nie marnować czasu. Dostatecznie pomocne? - zerknął na niego, zajadając się śniadanie. Czuł nawet lekkie zażenowanie względem siebie, że aż tak mu smakowało.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

Jadł śniadanie, zerkając na reakcję Deana. Jadł, więc było dobrze. Nie wypluł mu jedzenia w twarz, czyli chyba nie będzie na niego zły po wszystkim. Najwidoczniej wolał jednak bardziej doprawione o czym Patrick powinien zapamiętać na następny raz.
— Jaa… to skomplikowane… po prostu… kiedyś lubiłem pływać. I byłem w tym naprawdę dobry. Ale teraz nie potrafię… — szepnął, wzdychając. Czy powinien mu powiedzieć? Czy Dean w ogóle by go zrozumiał zamiast go wyśmiać albo uznać, że kłamie i szuka wymówek. Współczucia się od niego nie spodziewał i nawet na nie nie liczył. Nawet nie wiedział czy Vanberg był zdolny do takich uczuć, skoro jego rodzina nie za bardzo je sobie okazuje. Nie jest przytulany tak jak Patrick przez jego mamę. Bogaci ludzie w ogóle byli jacyś dziwni pod tym względem ale nie zamierzał tego kwestionować.
— Mam kremy z filtrem. Nie chcesz chyba siedzieć w środku przez cały dzień? — zapytał. W środku mogli siedzieć jak byli w domu, ale nie tutaj. Powinni skorzystać z okazji i trochę pozwiedzać okolicę. To w końcu coś nowego dla nich, a zwłaszcza dla Deana który wybiera raczej ekskluzywne miejsca do odpoczynku gdzie jest co robić, a tutaj musieli naprawdę kombinować, żeby nie skończyć przed telewizorem.
— Zapytam gdzie jest najbliższy sklep i mogę się przejść po zakupy. Możesz pójść ze mną jeśli masz ochotę. — zaproponował. Miło byłoby spędzić z Deanem więcej czasu. Może dzięki temu zobaczyłby, że Patrick w gruncie rzeczy nie jest taki zły i by go polubił? Wtedy może ich relacja by się poprawiła i w domu byłoby o wiele przyjemniej.
— Nie ma tu twojej pracowni, ale jeśli chcesz trochę posiedzieć nad projektami to powiedz. Wczoraj szukałeś inspiracji, więc pewnie masz jakieś pomysły. — powiedział. Gdyby Vanberg nie wpadł na pomysł podczas pływania łódką nie wylądowaliby w wodzie. Jeśli po czymś takim niczego nie stworzył to tylko zmarnowali czas, a Patrick niepotrzebnie przeżył lekkie załamanie nerwowe po przypomnieniu sobie spotkania z rekinem. Chyba nigdy nie wejdzie już do wody skoro dalej nie mógł nad sobą zapanować.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Raz po raz zerkał na chłopaka, który sam bacznie mu się przyglądał jakby oceniał co mu wolno, a czego nie. Na litość wszystkiego, na oko Deana powinien być zdecydowanie bardziej pewny siebie, jak również stanowczy, bo przez to sam narażał się na nieprzyjemne komentarze ze strony Vanberga, jak również na uszczypliwości, które aż się prosiły by zostać posłane w stronę aktualnego rozmówcy. Jasne, istniało spore prawdopodobieństwo, że gdyby tylko Patrick zaczął się przesadnie buntować, zaraz dostałby w twarz groźbą zwolnienia jego matki, ale przynajmniej coś by zyskał w oczach malarza, a przecież na tym mu najwidoczniej zależało!
-Skoro byłeś w tym dobry, trzeba było to ciągnąć. Sportowcy zarabiają całkiem pokaźne sumki. trochę egoistyczne z twojej strony, że nie pomyślałeś o swojej matce. Tak niby chcesz dla niej jak najlepiej, a jakoś nie byłeś na tyle zdeterminowany, by osiągnąć coś więcej - powiedział, tym bardziej nie rozumiejąc jego postępowania. Skoro był w czymś dobry i osiągał pewne wyniki, czemu to rzucił? Pływanie nie dość, że było zdrowe, tak na dodatek człowiek mógł wygrywać. A czy było coś przyjemniejszego, niż odnoszenie sukcesów? Czy jemu serio nie zależało na własnej przyszłości, skoro poddał się pewnie w momencie, w którym trafił na kogoś lepszego? Teraz to Dino spojrzał na niego z jeszcze większą niechęcią i rozczarowaniem. Czyli mógł być kimś, ale z tego zrezygnował
-Nie, ale nie mam też zamiaru leżeć bezczynnie. Skoro już tu jestem poszukam czegoś, co da mi inspirację do kolejnych prac. Ostatecznie grunt to wynieść coś pożytecznego z wyjazdu - skomentował. On w przeciwieństwie do swojego kompana z przymusu miał spore ambicje i cele, do których uparcie dążył, nie zważając na jakiekolwiek przeciwności. Nawet te w postaci swoich rodziców, którzy usilnie wciskali mu kolejne to córki swoich znajomych.
-Pójść… nie ma tu żadnego samochodu, którym moglibyśmy podjechać? Skąd mam wiedzieć, że nie będę szedł niemal całego dnia? Nie mówiąc o tym, że nie mam najmniejszego zamiaru niczego dźwigać - uprzedził. Po tym wyjeździe musiał być w pełni sprawny i nie mógł pozwolić sobie na żadne potencjalne kontuzje. Podnoszenie, jak również spacer z czymś, co nie było materiałem, którego używał Vanberg, z całą pewnością stwarzało ryzyko.
-Proszę, co to za zmiana nastawienia. Nie masz już zamiaru wyciągać mnie nigdzie na siłę i przekonywać mnie, że wolne jest na odpoczynek? - zerknął na niego podejrzliwie. Jeszcze jakiś czas temu wypominał mu, że za dużo pracuje, chociaż to właśnie praca Deana miała przynieść sukces. Syn gosposi co najwyżej miał aspiracje na czyszczenie większej ilości podłóg.

Patrick Wood