[Lian Mei]

Nie pamiętał kiedy dokładnie się zorientował, ale pewnego dnia odkrył, że lubił gdy Daniel zapuszczał się w głąb jego garderoby. To, w jaki sposób przyglądał się każdej rzeczy z osobna, pomimo że większość osób ze względu na dominujący kolor odbierałaby je jako nudny kolektyw. To, jak chował twarz w jego bluzach i swetrach gdy myślał, że nikt nie patrzy. To, że tonął w praktycznie każdej rzeczy jaką na siebie zakładał i wydawał się być z tego faktu zadowolony. Wszystkie te małe rzeczy były łatwe do przeoczenia, dlatego ilekroć udawało mu się którąś z nich podejrzeć uznawał to za mały highlight danego dnia.
Widząc, że Moore wytypował swoich faworytów i wyraził chęć przyjęcia pomocy, Lian ocknął się z półletargu. Zanim jednak zdążył choćby wyciągnąć ręce by rozpiąć mu pasek w spodniach, Daniel zmienił odrobinę plany i wcisnął się pomiędzy jego uniesione ramiona przylegając ciasno, na tyle, że nie było mowy o jakimkolwiek dystansie.
Przyjął na siebie impet - niewielki, ale Mei wziął to za plus - tak samo jak całe lgnące do niego ciało wciąż poszukujące oparcia, objął go za ramiona, a jedną z dłoni wsunął mu w potargane włosy głaszcząc uspokajająco. Dzień się nie skończył, mieli przed sobą jeszcze jedno wyzwanie.
一 Jak to było wcześniej?
Z tego co już wiedział, dzisiejszy przypadek nie był jedynym, więc Lian zakładał, że Daniel miał wiele podobnych incydentów na koncie. Brakowało mu natomiast informacji o tym kto zajmował się nim gdy kończył w tak opłakanym stanie i dlaczego nikt nigdy nie interweniował w tej sprawie.
一 Co to w ogóle są za... 一 urwał, szukając właściwego określenia, najlepiej w miarę neutralnego, by nie zaogniać wstępnie załagodzonej atmosfery, w której Daniel zdawał się powoli odzyskiwać równowagę i oddech. 一 Z której to klasy? Jak się nazywają?
Nie wspominał na razie, że szukał tych informacji również z innych powodów. Nie podjął jeszcze żadnej decyzji, wciąż rozważał opcje, ale by móc wyciągnąć z tego jakiś fizyczny, konstruktywny rezultat, potrzebował odrobinę pociągnąć go za język.
Nie był zaskoczony tym, że Moore uciekał od tematu gdy nadarzała się okazja, pozwalał mu odbiegać na boki w momentach, w których ciężar rozmowy zanadto go przytłaczał, jednak ilekroć zauważał odzyskiwaną stabilność, wyciągał do niego rękę i ostrożnie sprowadzał go z powrotem.
Bezmyślnie przygładzając mu loki i cierpliwie czekając, aż Daniel poczuje się dość pewnie by się ruszyć, Lian patrzył drętwo gdzieś przed siebie.
一 Cieszę się, że przyszedłeś z tym do mnie 一 odezwał się w końcu, po paru minutach kojącej ciszy. Terapeutycznie działała widać na obie strony, bo Mei również odkrył, że łatwiej mu było oddychać niż jeszcze chwilę temu. 一 Pozwól mi się zająć resztą, okay?
Dotyczyło to zarówno kwestii tak przyziemnych, jak zmiana spodni, do której zaczynał się pomału zabierać - palce wyplątał spomiędzy jego kasztanowych loków i zaczepił jeden za szlufkę jeansów - oraz tego, o czym nie rozmawiali, ale co od paru minut wisiało w powietrzu.
Decyzja o wizycie w klinice.
Wyciągnięcie konsekwencji.
Zorganizowanie mu bezpiecznej przestrzeni.
Podtrzymując go jedną ręką pod ramionami ściągnął mu pasek, rozpiął guzik i zamek błyskawiczny, a gdy spodnie opadły mu do kostek (odsłaniając więcej siniaków, na których widok Lian nie powiedział nic, ale zacisnął mocniej szczękę) pomógł mu usiąść na brzegu łóżka.
一 Wygodnie? 一 zagadnął, nie chcąc trzymać go w ciszy. 一 Zapakuję cię tu później w pościel, będzie ci przyjemniej niż na kanapie w salonie.
Dres zastąpił jeansy, a mokre skarpetki zostały zapomniane na rzecz nowych i suchych. Chętnie pozwoliłby mu zakopać się w kołdrze i odespać stres, ale mieli jeszcze izbę przyjęć do odwiedzenia.
一 Zamówię taksówkę, nie nadaję się dzisiaj do prowadzenia.


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Zamykające się wkoło niego ramiona, oferujące stabilizację i bezpieczeństwo, ponownie prawie doprowadziły go do płaczu. Daniel nie pojmował dokładnie co się z nim działo, rozchwiane emocje uparcie nie chciały się naprostować, a pomimo przebrnięcia przez najgorszy moment, cały czas czuł się jakby ktoś wyszarpnął mu dywan spod nóg. Słowa rówieśników mieszały się z zawodem matki, jej zaprzeczenia zaogniały ból jakby ona sama wymierzyła mu kilka ciosów, jednak z każdym kolejnym oddechem, wypełnionym zapachem płynu do płukania Liana, przytłaczające fale zaczynały odbijać się od szyby. Powoli odzyskiwany spokój, akceptacja i przestrzeń na rozsypanie się ze świadomością, że miał kogoś chętnego do przytrzymania go w całości, zdawały się wypychać na wierzch lata spędzone na chowaniu krzywd pod własną poduszką. Dotychczas nie wprowadzał go w tę część swojej codzienności, powtarzając samemu sobie, że zwyczajnie nie było to tak istotne. Prawda mogła wyglądać nieco inaczej, jednak skoro już przekroczył tę granicę, pytanie o przeszłość nie zapędziło go z powrotem do pomijania niektórych faktów.
- Okay - zgodził się na oddanie pałeczki, chociaż w praktyce zrobił to już jakiś czas temu. Właściwie od momentu pojawienia się pod jego bramą zrezygnował z kontroli nad sytuacją. Tak czy siak nie czuł się by wcześniej ją posiadał, jednak świadomość, że znajdowała się teraz w rękach pianisty pomagała mu się uspokoić. Pomimo wcześniejszych protestów względem jego decyzji, ufał mu dość by ostatecznie zgodzić się z jego przewodnictwem.
- Wcześniej było gorzej, zanim... - zaczął po chwili ciszy, z palcami zaczepionymi o materiał na plecach Liana. Dłoń przeczesująca uspakajająco jego loki działała cuda i, po początkowym spięciu w reakcji na poruszenie kwestii osób odpowiedzialnych za jego stan, dał radę ponownie rozluźnić się w komfortowych objęciach. - To... głównie Noah. Jest chyba rok starszy ode mnie? Przynajmniej był w roczniku wyżej jak... jak się poznaliśmy. T-trochę dużo powiedziane, bardziej kojarzył mnie od kiedy wróciłem do normalnej szkoły i jakoś... nigdy mnie nie lubił - przyznał, bezwiednie wygładzając zagięcia zostawione po własnych palcach. Zaśmiał się gorzko i pociągnął nosem, chociaż zdawało się, że nie miał już łez w kanalikach. - Za pierwszym razem skręcił mi nadgarstek. Rodzice i nauczyciele uznali, że to był po prostu wypadek przy zabawie, ale poszło chyba... chyba wtedy chodziło o moją pamięć. Jej brak. Albo o adopcję. Już nie pamiętam - wymamrotał dziwnie neutralnym tonem głosu, jakby próbował opowiedzieć odcinek serialu widzianego kilka lat wcześniej. - I tak już zostało. Najpierw był on, potem jego kumple, nie wiem, zmieniali się przez lata. Mieli... dużo do powiedzenia na mój temat i z początku... próbowałem się dostosować. Zmieniać. Ale zawsze znaleźli coś nowego - kontynuował, pomimo łagodnego ścisku w gardle czując się na tyle komfortowo by odczepić się od Mei'a i pozwolić mu sobie pomóc. Instynktownie podążył wzrokiem za opadającym materiałem spodni i od razu odbił w górę jak oparzony, kiedy zobaczył rozlewające się fiolety. Zaczął intensywnie wpatrywać się w okno, przez moment łagodnie zaciskając wargi. Dał się poprowadzić na brzeg łóżka, w skupieniu, i z rumieńcem na twarzy, próbując ułatwić mężczyźnie proces przebierania.
- Położysz się ze mną? - podpytał od razu na wspomnienie o pakowaniu go pod kołdrę. Kiedy prosił go o zostanie przy swoim boku miał na myśli praktycznie rzecz biorąc resztę dnia. Stracił rachubę czasu, ale był prawie pewny że to wciąż był ten sam dzień. Z pomocą przeciągnął przez głowę bluzę, popchnął w górę spływające mu na dłonie rękawy i wyciągnął ręce by objąć twarz Liana z obu stron. - Dziękuję.
Wiedział co mieli w planach, że jeszcze nie mógł zwinąć się w jego ramionach pod kołdrą i udać, że cały ten dzień nie miał miejsca, ale dał sobie kilka chwil na pozostanie w bezruchu. Wypuścił go i zaplótł palce na udach by dać mu przestrzeń na zamówienie taksówki, po czym zdecydował się na kontynuację historii. Minęło dość czasu by ułożył myśli.
- No więc... uh... Pogorszyło się jak Noah wylądował w moim roczniku, to było na początku liceum, nie zdał roku i... No, bardzo nie podobało mu się, że jest w mojej klasie - podsumował ogólnikowo, podnosząc krótkie spojrzenie na Liana i próbując przekazać mu telepatycznie wszystko co się pod tym chowało. - Pra-praktycznie co tydzień byłem... Wtedy rodzice chcieli mnie przenieść, ale dopiero znalazłem znajomych i... Nauczyłem się go unikać. Trzymać bliżej ludzi. Nie zawsze działało, ale coraz lepiej i przez jakiś czas... Ostatnio miałem spokój. Do dzisiaj - dokończył streszczanie wszystkiego, co zawsze trzymał gdzieś w domyśle. Noah nie był jedyną osobą mającą problem z jego istnieniem, ale to on zwykle stał w centrum kiedy docierało to do najgorszych rozmiarów. - Resztę znam tylko z widzenia.

Lian Mei

[Lian Mei]

Poczucie osamotnienia i prowadzenia wojny samodzielnie nie było mu obce, choć Lian znał je od innej strony niż Daniel. Nie miał okazji poznać realiów szkolnego życia, kojarzył jedynie plus minus jak kształtowała się hierarchia na korytarzach ogólniaka - a i to wyłącznie z filmów i seriali, które oglądał jednym okiem.
Wiedział, że Moore odstawał od reszty. Wiedział o tym już po tamtym wieczorze, gdy coś - nuda, resztki sumienia, może coś innego - skłoniło go do interwencji i nie pozwoliło zostawić znerwicowanego, pijanego nastolatka przyklejonego do kanapy. Nie pasował, a to rzucało się w oczy i sprawiało, że Daniel stawał się łatwym celem dla tych, którzy wiedzieli jak tę inność wykorzystać. Lian, podczas paru minut apatycznej obserwacji wyłowił takich co najmniej kilku. Rozpoznawał charakterystyczne podniecenie i głód w ich spojrzeniach, wzrok uciekający niekontrolowanie w stronę potencjalne ofiary i niespokojne dłonie, które zaciskały się na szklankach, na poręczach albo czym popadło w taki sposób, jakby już wyobrażały sobie pod palcami coś innego. To była wyłącznie kwestia czasu, aż samotność Moore'a zostanie szlachetnie przerwana, aż ktoś dołączy do niego na wysłużonej kanapie i wspaniałomyślnie zaproponuje swoje towarzystwo nie informując, że miało swoją wygórowaną cenę.
Ominęła go grubo ponad połowa szkolnych doświadczeń, więc Lian nie wiedział czy ten sam mechanizm działał w takich okolicznościach, był jednak pewien, że niezależnie od intencji, niedopasowanie Daniela było widoczne jak na dłoni.
To, że jego słabość do tej inności miała inną naturę i cel nie zmieniało faktu, że Mei również w jakiś sposób był przez nią przyciągany.
Mniej więcej w połowie urywanej co raz opowieści, Lian zaczesał mu płasko większość loków z twarzy na tył, starając się nie gnieść z przyzwyczajenia palcami zasinionego, poobijanego policzka.
一 Czyli podsumowując 一 odezwał się pod koniec, z czymś gorzkim i bardzo niedoprecyzowanym, wiszącym na końcu języka. 一 Zostałeś z problemem sam, winni nie ponieśli żadnych konsekwencji i każdy odwraca wzrok.
To była bardzo oszczędna diagnoza, pozbawiona jeszcze planu na ciąg dalszy, na dodatek bliższa jego własnej sytuacji niż był skłonny przyznać na głos. Zrozumienie odbijało się w jego spojrzeniu utkwionym gdzieś w przestrzeni, bez konkretnego celu, ale prędko wyklarowało się gdy musiał odsunąć od siebie Daniela i zająć się jego zrolowanymi u kostek spodniami. Nie miał czasu na ślizganie się po własnych skojarzeniach, sytuacja wymagała praktyczności.
Słysząc, że przynajmniej na chwilę Daniel podążył myślami ku czemuś przyjemniejszemu, Mei podniósł na krótko wzrok i na chwilę zamarł w bezruchu, na jednym kolanie i z jeansami w rękach, które próbował przeciągnąć przez lewą kostkę.
Szlag.
Był żałośnie wręcz nieodporny na sarnie spojrzenia Daniela i za każdym razem gdy patrzył na niego w ten charakterystyczny sposób, coś przewracało mu się w żołądku. Po kilku miesiącach ekspozycji na tego typu zagrania - udało mu się najwyżej rozpoznać, że Moore robił to głównie nieświadomie - wciąż nie potrafił stwierdzić skąd brała się ta idiotyczna słabość.
一 Położę 一 zgodził się z kilkusekundowym opóźnieniem, gdy zorkiestrował z powrotem obie ręce do podjęcia zadania na nowo. Metodycznie pozbył się spodni, obu skarpetek i chociaż zdążył zmapować w tym czasie wszystkie mniejsze i większe zasinienia od pasa w dół, nie powiedział na ich temat ani słowa.
Stan w którym obecnie się znajdował przypominał mu charakterystycznie nieruchome powietrze przed burzą, gdy człowiek wiedział już, że nie uniknie żywiołu, ale nie mógł wskazać kiedy nastąpi kulminacja.
To, czego Lian był jednak absolutnie pewny to to, że Daniel nie potrzebował w tym momencie nagłych działań; potrzebował chwilowego zawieszenia i spokoju, a paradoksalnie - Mei wiedział to z własnych obserwacji pogody - najspokojniej było tuż przed nawałnicą i na krótko przed świtem.


Wizyta w klinice przebiegła na tyle sprawnie, że jeszcze przed dwudziestą udało im się dotrzeć do domu z kartą zaleceń, paczką z apteki (choć Lian miał już w głowie listę własnych, naturalnych zamienników, przygotowaną zanim przekroczyli próg taksówki) i kopią dokumentu potwierdzającego wykonanie obdukcji. Posiniaczony, ale szczęśliwie pozbawiony wewnętrznych krwotoków i pęknięć kości Daniel, został najpierw wymanewrowany do samochodu, opakowany w pas, a pod koniec rozwinięty z niego sprawnie i przeprowadzony przez ścieżkę z trawertynowych płyt prosto do domu.
一 Przyniosę ci garnitur. Możesz wziąć w tym czasie prysznic, tylko nie za gorący 一 uczulił, gdy obydwaj stanęli w przedpokoju, a apteczna torba spoczęła na komodzie. 一 Biorę ze sobą telefon, daj mi znać gdybyś sobie o czymś przypomniał. Poradzisz sobie?


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Dość wcześnie nauczył się, że konsekwencje częściej dotykały ofiar niż ich oprawców. Ktoś zawsze miał wymówkę, potrafił zminimalizować wkład osoby winnej, tylko by odwrócić się i wyolbrzymić wszystko co pokrzywdzony mógł zrobić inaczej. To Daniel musiał zmienić sposób w jaki poruszał się po szkole, w jaki rozmawiał z ludźmi i to on musiałby żegnać się z rówieśnikami i zaczynać od nowa jakby pozwolił rodzicom przenieść się do innej placówki. W poszukiwaniu najmniej dobitnego wpływu na swoje życie wylądował w sytuacji, gdzie sam wylizywał swoje rany i chował je przed światem. Radził sobie, przez tyle czasu udawało mu się ocierać łzy, lepiej przygotowywać się na następny raz porządnie zaopatrzoną apteczką w swojej łazience, podpierać się wyłącznie o ściany własnego pokoju. Posiadanie osoby chętnej mu z tym pomóc zmieniało wszystko.
Trzymając się boku Liana pozwolił mu się poprowadzić, zająć się transportem i lekarzami, a pomimo pierwszej, nieprzychylnej reakcji na chęć posiadania go ze sobą przez cały proces, dał radę zaciągnąć go ze sobą do gabinetu. Wszystko przebiegło jak przez mgłę, z której wybijało się głównie skrępowanie przed tłumaczeniem sytuacji obcej osobie, nawet jeśli miał pełną świadomość, że było to dla jego dobra. Dał się obejrzeć, ponaciskać, prześwietlić, by na koniec otrzymać potwierdzenie o braku poważniejszych obrażeń, co zdawało się być informacją bardziej wyczekiwaną przez Mei'a niż przez niego samego. Od kiedy pamiętał wychodził z sytuacji zagrożenia z większą ilością niewidocznych urazów niż tych, które dało się wyleczyć.
Siedząc na tylnym siedzeniu samochodu skierowanego z powrotem do domu Liana, ze ściśniętym żołądkiem odrzucił pierwsze przychodzące połączenie od swojego ojca. Z gryzącym poczuciem winy wyciszył telefon, nie chcąc jeszcze rozmawiać z żadnym z rodziców. Nie wiedział nawet co miałby im powiedzieć. Przechodząc przez próg i starając się oddychać dość płytko by nie odczuć naruszonej klatki piersiowej, zagubiony w nieskładnych myślach męczył dolną wargę dość długo by naruszyć zasklepioną skórę i ponownie zacząć krwawić. Pospiesznie przesunął po ranie językiem, jakby starał się ukryć swoją winę przed pianistą zanim odwrócił się w jego kierunku w przedpokoju. Zwijając przydługie rękawy z powrotem na dłonie spojrzał w podłogę tuż przed czubkami butów mężczyzny, marszcząc czoło jakby prowadził ze sobą ciężką batalię. Nie chciał zostawać sam. Jednocześnie nie chciał też wracać do własnego domu i widzieć się z rodzicami, a idąc za własnym niezachwianym planem wciąż chciał brać udział w balu.
- Ta-tak... Tak, poradzę. Wisi na szafie, w pokrowcu. Potrzebujesz... Chcesz moje klucze? Mam dać znać, że przyjdziesz..? - dopytał, sam nie do końca pewny jak wyglądał plan działania. Było mu głupio z potrzeby zastępstwa w czymś tak trywialnym jak wizyta we własnym pokoju, skoro jednak Lian sam zaproponował pomoc, ufał że nie było to takim problemem jak dla niego samego. Zanim pożegnał go w drzwiach ponownie przygryzł wargę, tym razem łapiąc się zanim zrobił sobie większą krzywdę.

Spięcie w klatce piersiowej nasiliło się, kiedy został sam w przedpokoju. Dom był cichy, co nie było niczym szczególnie nowym, jednak zwykle dało się usłyszeć kroki, szum gotującej się wody czy chociażby oddech. Daniel dopiero po chwili przypomniał sobie by samemu wciągnąć powietrze do płuc zamiast wsłuchiwać się w pustkę. Tymczasową, przypomniał sobie zanim chłód chwytający go za serce dałby radę się rozprzestrzenić. Skopał kontrastujące z czernią dresu, błękitne trampki i ustawił je równo pod ścianą, po czym zapalając po drodze wszystkie światła udał się na piętro. W sypialni Liana zaciągnął zasłony na oknie skierowanym na własny dom, a wchodząc do łazienki zostawił za sobą otwarte drzwi.
Dopiero tam po raz pierwszy odważył się rozebrać przed lustrem, oglądając swoje sińce, zadrapania i opuchniętą skórę w bezwzględnym świetle zalewającym pomieszczenie. Pociągając nosem i biorąc głębszy oddech postarał się przyswoić to na chłodno i znaleźć wszystkie miejsca na które musiał uważać, na koniec łapiąc w odbiciu własny wzrok. Pomimo roztrzęsienia, zagubienia i poczucia beznadziei siejących spustoszenie w jego umyśle od dobrych kilku godzin, nie znalazł ich w spojrzeniu znajomych brązów. Człowiek patrzący na niego z lustra zdawał się pewniejszy, stojący stabilniej pośród chaosu, pomimo rozkwitających na twarzy fioletów niezachwiany we wszystkim, co doprowadziło go do tego momentu. Po ostatnim, smutnym uśmiechu w swoją stronę odwrócił wzrok i wszedł pod prysznic, zapewne trochę cieplejszy niż zalecałby Lian.

Lian Mei

[Lian Mei]

Gdy tylko drzwi domknęły się za nim cicho, a wilgotny chłód Toronto sięgnął po niego już na werandzie, Lian przez kilka długich sekund stał w miejscu w bezruchu, wstrzymując powietrze w płucach. Palcami ucisnął powieki na tyle mocno, że przed oczami rozlały mu się wielobarwne plamy i dał sobie jeszcze moment by ochłonąć.
W klinice potwierdzili, że stan Moore'a nie wymagał hospitalizacji, nie stwierdzono krwotoków wewnętrznych, podejrzanych pęknięć ani urazów grożących powikłaniami, ale Lian i tak wiedział swoje. Siniaki można było doleczyć w ciągu kilku dni. Rany goiły się przyzwoicie gdy o nie dbano. Obtłuczenia dało się obłożyć lodem i zneutralizować.
Przeżyte traumy zostawały z człowiekiem na całe życie.
Przez kilka sekund słuchał jak miałki, bardzo drobny deszcz rosił trawnik i stróżujące przy płocie cyprysy, a kilka domów dalej rozszczekał się pies. Osiedle było tą samą enklawą sennego spokoju jak zawsze, niewzruszone krzywdami i niezainteresowane dramatami swoich mieszkańców. I w tej niezmienności było jakieś pocieszenie, z czego Lian zdał sobie sprawę gdy opuścił dłonie, wymrugał przebłyski kolorowych łatek widocznych jeszcze do niedawna pod powiekami i wypuścił powietrze z płuc.
Tak samo jak świat nie zatrzymał się dla niego, podobnie i tym razem nie zrobił tego dla Daniela, dlatego to on przejął obowiązek.

Nie po raz pierwszy gościł w domu państwa Moore, choć po raz pierwszy wchodził do niego konwencjonalnie - drzwiami. Przez ostatnich kilka miesięcy Lian opanował wspinanie się po rynnie, odkrył najwygodniejsze podejście na mały daszek ocieniający patio, nauczył się również w jaki sposób najwygodniej ułożyć się do wsunięcia przez wąskie okno piwniczne, stąd zmiana perspektywy i przekroczenie progu było czymś nowym. Żałował jedynie, że odbywało się to w takich okolicznościach.
Intuicyjnie podążył schodami na górę, gdzie już bez problemu odnalazł sypialnię Daniela, w której drzwiach stanął jak wryty na kilkanaście długich sekund. Nie dlatego, że coś przykuło jego szczególną uwagę lub nie pasowało do tego, co podpowiadała mu pamięć. Po prostu pierwszy raz pojawił się w znajomym pokoju bez obecności gospodarza, a senność przyćmiła go do tego stopnia, że musiał oprzeć się na moment o framugę.
Przycisnął do niej skroń szukając chłodu niosącego ulgę, przymknął oczy i odkaszlnął w zaciśniętą pięść by dodać sobie animuszu. Może chciał wykrzesać z siebie jakiś przeoczony okruch energii, co na niewiele się zdało. Dopiero gdy coś trzepnęło go parokrotnie w łydkę i Lian odruchowo zesztywniał, otworzył oczy by zerknąć w dół.
一 Zjem cię kiedyś 一 chrypnął do psa, który chyba był już oswojony z jego żartem bo zamiast oddreptać na krótkich, serdelkowatych łapkach obrócił się i spojrzał na niego z dołu tymi swoimi pociesznymi ślepkami przypominającymi dwa błyszczące paciorki. Alonso wydał z siebie suche, przyciszone szczeknięcie, jedno z tych sympatycznych, zdradzających podekscytowanie którego jego małe psie ciałko nie było w stanie pomieścić w ciszy, więc Lian ożywił się znów na tyle, by wrócić na poprzedni zadaniowy tor. Zwierzę osiągnęło sukces tam, gdzie jego cicha, przykrótka medytacja odniosła porażkę.
Przestąpił krok do przodu rozpoznając od razu zapach, który przywitał go jako pierwszy; z jakiegoś powodu to zawsze był ten sam, odrobinę landrynkowy, nieco chemiczny gdy nos przyzwyczaił się do słodyczy i nerw spinający mu sztywno ramiona wreszcie częściowo odpuścił.
W pośpiechu zaścielone łóżko podpowiadało, że tego poranka Daniel niemal spóźnił się do szkoły, pęknięta na pół deska dopowiadała o tym, co stało się później i Lian mimowolnie skrzywił się na ten widok. Przykucnął obok i razem z Alonso przez chwilę przyglądali się ostrym, wystającym fragmentom wyściółki. Palcami dotknął spiczastej drzazgi, trącił gumowe kółko i obrócił połówkę do góry nogami, by obejrzeć stare naklejki.
Chwilę później wyciągnął telefon i zrobił zdjęcie, jedną ręką trzymając pchającego się w kadr psa.
Nad łóżkiem wisiało kilka zdjęć, kilka przedstawiało zwyczajne widoczki, takie jakich tysiące krążyły po pinterestach i tumblerach, ale z jakiegoś powodu dla Daniela musiały być wyjątkowe skoro znalazł dla nich miejsce na sznurku. Pomiędzy nimi Mei wyłowił inne, na których doliczył się paru twarzy, do jakich nie potrafił przyłożyć właściwego imienia. Znalazł też ich wspólne zdjęcia, dość niewinne by uznać je za ten sam sort co poprzednie, jednak Lian zbyt dobrze pamiętał w jakich okolicznościach zostały zrobione i czym zajmowali się chwilę później. Uśmiechnął się nawet sentymentalnie, zanim nie skarcił się w duchu za wścibstwo.
Garnitur rzeczywiście wisiał wyszykowany na drzwiach szafy, osłonięty folią i z jakiegoś powodu Lian poczuł, jak coś skubnęło go znów od środka. Myśl o Danielu krążącym wokół zestawu od co najmniej kilku dni, wyobrażenie o tym ile razy przykładał do siebie przed lustrem marynarkę (zapewne gryząc policzki, wargi i kręcąc nosem bez końca) oraz świadomość - która uderzyła w niego nagle bez ostrzeżenia - że przecież z tego miejsca prawdopodobnie oglądał swój starannie wyszykowany strój każdego wieczora gdy zasypiał, to wszystko razem sprawiało, że gniew, który układał w sobie od paru godzin na nowo podnosił się w nim lodowatą falą.
Wziął więc wieszak, przewiesił go sobie przez ramię, a wychodząc w pośpiechu spojrzał jeszcze na psa, zanim jego też przygarnął pod pachę i wyniósł bezczelnie bez słowa.

Pierwszą rzeczą jaka przywitała Daniela zaraz po wyjściu spod prysznica były psie łapki stukające radośnie o parkiet na korytarzu, a zaraz po tym kudłaty łeb pchający się do łazienki. Alonso był częstym gościem w ogrodzie Liana, miał nawet swoje dedykowane miseczki na suchary i wodę (choć wolał żłopać ją prostacko z oczka wodnego), nigdy jednak nie pozwolono mu wędrować samopas po domu.


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Gorąca woda przyklepująca mokre loki do czoła Daniela zdawała się powoli przywracać czucie we wcześniej odrętwiałych kończynach. Resztki pyłu z bliskiego spotkania z chodnikiem i pominięte drobinki zaschniętej krwi uciekały odpływem, oferując zarówno fizyczne jak i metaforyczne poczucie czystości. Wraz z nimi zmywał też uczucie obcych rąk na swoim ciele, nieświadomie spędzając więcej czasu niż to konieczne na przemywaniu posiniaczonej szyi. Przytłumiony przez leki ból dawał się odczuć przy mniej delikatnym szorowaniu, a porządne ciśnienie prysznica padało na bardziej wrażliwe obrażenia, jednak przynajmniej stopniowo zaczynał odczuwać jakby jego ciało ponownie należało do niego. Stał pod strumieniem wody dłużej niż było to konieczne, pozwalając by wraz z resztkami mydlin zeszło z niego spięcie mięśni oraz poczucie, że jego życie zaczęło walić się na kilka różnych sposób. Nie musiał myśleć o tym teraz. Lian miał niedługo wrócić, mógł zostać u niego przynajmniej do następnego dnia, przeżyć swój bal maturalny jak powinien i dopiero później stawić czoła reszcie konsekwencji. Na ten moment jedynym czego naprawdę chciał było zakopanie się pod kołdrą z Mei'em i udawanie, że reszta świata nie istnieje.
Wystąpił spod gorącego prysznica do chłodniejszej łazienki, od razu zawijając się w pasie jednym ręcznikiem i zarzucając sobie na ramiona drugi, którym otulił się jak peleryną. Zanim jednak zdążył zabrać się za osuszanie i ponowne pakowanie się w ciuchy, dziwnie znajomy dźwięk zwrócił jego głowę w stronę otwartych drzwi. I tak jak myślał, po chwili stukanie psich łapek zbliżające się korytarzem przerodziło się w faktycznego kundelka stojącego w progu łazienki.
- Alonso! A ty co tu robisz? - spytał psiaka z rosnącym, zaskoczonym uśmiechem i klęknął na ziemi by zawołać go bliżej. Czworonóg radośnie przebiegł kilka kroków dzielących go od właściciela i wpakował mu się na przykryte ręcznikiem uda, przy czym Daniel musiał objąć go ramionami by ten od razu z nich nie zjechał. Kulka futra kręcąca mu się w rękach i próbująca usilnie wylizać mu twarz wyciągnęła z niego cichy śmiech, rozładowując resztki trzymającego się go napięcia. To Alonso był tym, który stał przy jego boku zawsze, kiedy zostawał sam. Przez lata nauczył się czytać jego emocje, oferując wsparcie kiedy tylko go potrzebował, a w takie dni jak ten zwykle nie opuszczał go na krok i pilnował go podczas sesji płakania w poduszkę i odsypiania obrażeń. Opierając podbródek na czubku głowy psa, by ten nie był w stanie sięgnąć językiem do jego twarzy, podniósł wzrok na wchodzącego do pokoju Liana.
- Porwałeś mojego psa? - dopytał z szerokim uśmiechem rozświetlającym twarz, wyraźnie nie mając problemu z takim stanem rzeczy. Wręcz przeciwnie. Nie spodziewał się tylko, że poza zamówionym garniturem mężczyzna zdecyduje się także na przyniesienie jednego z członków rodziny. - Dziękuję - mruknął, nieco mocniej przytrzymując Alonso przy klatce piersiowej, kiedy ten wierzgnął i stuknął głową w jego podbródek. Ze śmiechem spróbował go uspokoić, po czym poddając się zwolnił chwyt i odstawił go na podłogę by ten mógł pozwiedzać nowe otoczenie.
Przecierając krańcem ręcznika bok szyi, po której spływała kropla wody z mokrych włosów, ostrożnie zebrał się do pionu.
- Czyli... nie było problemów? Spotkałeś... Rozmawiałeś z nimi? - podrzucił niepewnie, ponownie zawijając się ręcznikiem i zerkając na Liana, po czym kontrolnie spojrzał w stronę psa by upewnić się, że nie włazi tam, gdzie nie powinien.

Lian Mei

[Lian Mei]

Psina wyprzedziła go jeszcze na schodach, a ponieważ wątpił by nawet w lepszej kondycji dał radę prześcignąć ten galopujący, ślizgający się po parkiecie entuzjazm, nawet nie próbował podejmować walki. Dołączył do nich na piętrze w sam raz, by uświadczyć widoku Daniela obrywającego psim łbem prosto w szczękę.
一 Uczepił się, co miałem zrobić? 一 skłamał gładko, bez mrugnięcia powieką. 一 Zanim zapytasz, wyszliśmy drzwiami.
Wieszak z garniturem zawisł w garderobie zaraz obok jego własnego kompletu na studniówkę, Lian przygładził go jeszcze z przodu i strzepnął spod folii jakiś pyłek, który po drodze przykleił się do mankietu. W tym czasie Alonso zdążył obejść całą łazienkę, zajrzeć pod łóżko w sypialni, szczeknąć na niego gdy nie zwrócił na niego uwagi od pięciu minut i sapnąć z rezygnacją, gdy po tym również nie doczekał się spodziewanej reakcji. Mei był zdecydowanie bardziej kociarzem, aczkolwiek Alonso od początku zajmował szczególne miejsce w hierarchii.
一 Nie. Po prostu wszedłem, ktoś wyjrzał z kuchni ale nie zainicjował rozmowy. Powiedziałem tylko dobry wieczór gdy wchodziłem, a gdy wynosiłem psa nikt nawet nie zapytał.
Może to i lepiej. Nawet on sam nie był do końca pewny jak mógłby zareagować gdyby ktoś zechciał skłonić go do rozmowy po tym, co usłyszał od Daniela. Przed oczami wciąż miał salon, który mijał po drodze, zakrwawioną chusteczkę nadal leżącą na stoliku kawowym i zastanawiał się jak rodzic mógł puścić gdziekolwiek dzieciaka w takim stanie.
Niezmuszany do interakcji pozostał neutralnie uprzejmy.
一 Nakładałeś już coś na włosy? Pewnie nie. Zostaw, zajmę się tym.
To, że Lian miał wybitną słabość do puchatych loków Moore'a nie było tajemnicą. Ilekroć tylko miał go pod ręką, jego dłoń wędrowała w pierwszej kolejności do włosów, zupełnie tak, jakby ciągnął ją w tym kierunku jakiś niezwykły magnetyzm.
Zanim Alonso wpakowałby się do garderoby i umościł gniazdo na jednym z dziesiątek jego bezcennych swetrów, Mei domknął drzwi i spojrzał na psinę merdającą pociesznie ogonem, wiernie trzymającą się zasięgu rąk swojego właściciela. Zabranie ze sobą psa było dobrym pomysłem.
Kontrolne zagniecenie jednego z wilgotnych, na wpół skręconych pukli Daniela upewniło go natomiast w przekonaniu, że jeżeli on nie zajmie się kondycją jego włosów, nikt inny tego nie zrobi. Na dodatek, gdy tylko Lian dołączył do niego z butelką balsamu porządkującego skręt, poczuł intensywny zapach swojego szamponu do włosów, pomimo że cały zestaw dedykowany Moore'owi od dawna zajmował całą półkę w łazience. Westchnął cicho na wydechu, ale nic nie powiedział.
一 Odchyl trochę w tył 一 polecił, gdy wymanewrował nim w stronę łóżka, na którym przysiedli na czas nakładania kosmetyków na krnąbrne loki. 一 I zamknij oczy. Nie chcę... hmmm. Widziałeś może...?
Nie dokończył zdania, natomiast z wyraźnym niezrozumieniem i rozdrażnioną zmarszczką dzielącą czoło rozglądał się i oklepywał materac w poszukiwaniu olejku hinoki do zabezpieczenia końcówek. Był przekonany, że jeszcze chwilę wcześniej miał go w ręku razem z balsamem, tymczasem nie mógł zlokalizować go nigdzie w zasięgu wzroku.
W tym samym momencie zamroczyło go na kilka sekund i gdyby nie wsparł się dłonią o brzeg łóżka, zachwiałby się i stracił równowagę, mimo że przecież siedział. W ustach zrobiło mu się mdło, głowę ścisnęła niewidzialna obręcz, a obraz zawęził się nagle jakby ktoś zgasił światło. Dopiero po paru mrugnięciach, rozmasowaniu twarzy drugą ręką (i rozsmarowaniu sobie resztek balsamu po policzku) oraz potrząśnięciu głową znów poczuł się w miarę zakotwiczony.
一 Ach. Tutaj jest 一 odezwał się i zmarszczka na czole rozeszła się jak płytka fala po spokojnej tafli wody. Olejek zniknął pod poduszką, może nie powinien był rzucać nim na oślep. 一 Co chciałbyś zjeść? Mogę zrobić twój ulubiony omlet. Mam też trochę bulionu z wczoraj, a jak wstawię ryż będzie gotowy za dwadzieścia minut. Są też... 一 Myślenie i kojarzenie zdecydowanie zeszło na dalszy plan, ponadto Lian zaczynał rozwijać coraz większe trudności z mówieniem; nie było to jeszcze aż tak widoczne, ale plątał mu się język. 一 Mogą być krewetki w cieście i... xiāng là mìzhī ǒu?
Zgubił słowo i nie potrafił odnaleźć jego odpowiednika w języku powszechnie rozumianym. Dopiero to dało mu do powód do zatrzymania się w trakcie bezmyślnej wyliczanki i Lian przez moment siedział sztywno w kompletnej ciszy próbując ustalić kiedy ostatnio przespał dłużej niż godzinę.
一 Wybacz, chyba jednak coś zamówimy. Na co masz ochotę?


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Brak reakcji ze strony rodziców na pakującego im się do domu sąsiada nie brzmiał do końca naturalnie, ale tak samo sytuacja miała się z tym jak matka podeszła do jego wyznania. Najwidoczniej żadne z nich nie przyswajało tego dobrze, włącznie z nim samym, jednak sprawność z jaką Lian był w stanie do niego wrócić starczała mu by uznać to za coś dobrego. Przynajmniej w tym momencie. Dodatkowo mógł zaliczyć to za dostateczną informację dotyczącą swojego miejsca pobytu, o którym wciąż nie wspomniał im sam. Od kiedy wyciszył telefon ani razu na niego nie spojrzał i w tej chwili bał się to zmienić.
Potwierdził założenie Liana kręcąc głową, bynajmniej nie zajmując się takimi sprawami jak własne włosy kiedy miał na głowie istotniejsze sprawy. Nawet jak ich nie miał nieszczególnie przejmował się dbaniem o loki, które z jakiegoś powodu stały się centrum uwagi Mei'a. Zamiast korzystania z oferowanych specyfików wolał korzystać z okazji by otoczyć się znajomym, kojącym zapachem jego szamponu, niemniej nie wzbraniał się przed tym by mężczyzna sam nakładał mu na głowę cokolwiek sobie wymarzył. W międzyczasie, kiedy Alonso zwiedzał pokój, a Lian pilnował by nie dorwał mu się do szafy, Daniel względnie się osuszył i przebrał w ciepłe, miękkie ciuchy z pełną gotowością by zakopać się w nich w pościeli.
Dał się poprowadzić do łóżka, po drodze odkładając okulary na stolik nocny by nie zapomnieć ich z łazienki, a kiedy przysiadł na brzegu kundelek podążył za nim i po krótkiej kalkulacji wysokości materaca ułożył się na podłodze tuż przy nodze Daniela, grzejąc go w stopę. Wykonał polecenia i zamknął oczy, chociaż za chwilę ponownie je otworzył by pomóc z poszukiwaniami... czegoś. Rozejrzał się, ale zanim zauważył jakąkolwiek zgubę, nagłe podparcie o łóżko zwróciło jego uwagę bardziej niż wszelkie procesy fryzjerskie.
- Wszystko gra? - upewnił się, chociaż oceniając po mruganiu i rozkojarzeniu spodziewał się, że odpowiedź powinna być przecząca. Personalnie wątpił by mężczyzna miał widzieć to w tych samych kategoriach co on. Nigdy nie widział.
Mając na niego oko, na tyle na ile dało się kiedy ten wmasowywał mu olejek w końcówki, słuchał wyliczania potencjalnych dań oraz wszystkich dziur między słowami, także i tymi których personalnie nie rozumiał. Nadeszła jego kolej na zmarszczenie czoła, kiedy nie otrzymał tłumaczenia i zamiast niego nastąpiła cisza. Odwrócił się przodem do Liana i wgramolił mu się na nogi, klęcząc na pościeli po obu stronach jego bioder. Wyjął mu z rąk olejek, upewnił się że zarówno on jak i balsam są szczelnie zamknięte i odłożył wszystko na stolik.
- Na pójście spać - zmienił kierunek rozmowy z planowanej kolacji, rozcierając kciukiem cienką warstewkę balsamu na bladym policzku. - Nie jestem głodny, a ty długo nie spałeś. Czas się położyć, hm? - zaproponował, nawet nie próbując dopytywać o czas, kiedy ten ostatnio zamknął oczy na dłużej niż kilka sekund. Przez ostatnie miesiące i częstsze spotkania nauczył się zauważać znaki, sposób w jaki jego źrenice traciły ostrość, jak walczył z własnym zamglonym umysłem kiedy pomimo szczerych chęci sen trzymał się od niego z daleka przez zbyt długi czas. Przed pójściem pod prysznic nie zwrócił na to uwagi, za dużo się zadziało i dał Lianowi się sobą zająć, jednak teraz obaj byli zmęczeni, największe emocje opadły i Daniel mógł przynajmniej upewnić się, że mężczyzna nie stoczy się ze schodów w drodze po odbiór zamówienia.
Korzystając z nowej pozycji wychylił się do krótkiego pocałunku, z jedną dłonią na jego policzku, a drugą obejmującą bok szyi. Brakowało mu już bliższego kontaktu, na jaki nie mieli szczególnie okazji od kiedy wpadł do niego bez ostrzeżenia, jednocześnie próbował w ten sposób odwrócić jego uwagę od potencjalnych protestów oraz prób wykarmienia go przed położeniem się.

Lian Mei

[Lian Mei]

Zazwyczaj poczucie obowiązku trzymało go na nogach tak długo jak to było konieczne. Jeżeli czuł presję i oczekiwanie by pozostać w ruchu jeszcze przez jakiś czas, Lian był znany z tego, że potrafił zignorować alarmująco niskie stany energii i wyczerpującą się rezerwę. Mógł przecież poświęcić się ten jeden raz. Mógł wytrzymać jeszcze trochę.
Oczywiście z perspektywy czasu, ponieważ problem nie był wcale nowy, Lian zdawał sobie sprawę z nienormalności tego podejścia, jednak nawet pełna świadomość i zrozumienie wady takiego podejścia nie były w stanie wykorzenić czegoś, w co uwierzył organizm. Było prościej, gdy nie zdawał sobie z tego sprawy. Obecnie ów dualizm tego, co wiedział on, a czym żyło jego ciało był równie wykańczający co sam proces.
一 Mhmm 一 mruknął w odpowiedzi, gdy czekał aż obraz na powrót ustabilizuje mu się przed oczami. Feeria barw, fragmentaryczna wizja i niezdolność złapania ostrości konturów obiektów przewijających mu się przed oczami powoli ustępowały, jednak nie dość szybko by poślizgnięcie pozostało niezauważone. Przestał rejestrować ruchy Daniela, drgnął natomiast - co zaskakujące w przypadku osoby, która zdawała się być zawsze gotowa na to, co przychodziło z zewnątrz i przyjmowała każde nowum ze spokojem stoika - przy pierwszym kontakcie jego dłoni ze swoim kolanem.
Bezbarwny śmiech miał za zadanie przykryć ten odruch.
一 Musisz coś zjeść 一 stwierdził sucho, jednocześnie ani nie protestując na zarządzenie Moore'a ani na nie nie przystając. 一 Jesteś bez obiadu, zamówmy coś. I obiecuję, że wtedy pójdę spać, może być?
Zamknął oko od tej strony, z której Daniel zmazał mu smugę balsamu, a chwilę później pochylił się głębiej by spróbować oprzeć czoło na jego ramieniu. Nie wyszło, bo nie zauważył w porę dynamicznie zmieniającej się pozycji i nie odczytał intencji zmierzającego do pocałunku Moore'a. W efekcie rozminęli się początkowo, Lian zmarszczył nawet łagodnie brwi i z rozbawieniem odetchnął ciężko przez nos.
Dłonie obejmujące mu twarz były ciepłe, a wargi Daniela miękkie, smakujące jeszcze odrobinę goryczą kosmetyku który wklepał po wyjściu spod prysznica, jednak Lianowi zupełnie to widać nie przeszkadzało, bo uległ. Sam objął rękoma ruchliwe biodra szukające sobie miejsca na jego kolanach i bezrefleksyjnie wsunął z odruchu oba kciuki pod dolny rant bluzy w jakiej tonął Moore. Znajome ciepło ciągnęło go kusząco ku sobie, a senność uderzyła ze zdwojoną siłą na tyle, że chcąc nie chcąc, Lian musiał przerwać pocałunek zyskujący na głębi. Krótkie, przepraszające cmoknięcie zostało złożone na wpół uchylonych wargach Daniela i dopiero wtedy Mei otworzył oczy, by spojrzeć na niego znacząco z odległości góra jednego oddechu. Tym razem było to spojrzenie człowieka, który od dawna nie zaznał snu i zdawał sobie z tego sprawę. Co więcej, nie był zadowolony odkryciem tej konieczności ani tym, że musiał przyznać rację komuś, kto zorientował się w tym zanim on sam do tego doszedł.
一 Mój kod do telefonu, to jest... hmm, dwa, osiem, jeden, zero. Położę się obok pod warunkiem, że zamówisz coś na kolację i dorzucisz do tego deser.
Palcami zastukał miękko o jego biodra zanim wybiegł dłońmi dalej, na przebiegający łukowato dolny odcinek pleców Daniela, a w oczekiwaniu na potwierdzenie zaproponowanego kompromisu, Lian obserwował go spod ciężkich, ocienionych zmęczeniem powiek.


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Znalezienie kompromisu w impasie kierowanym wzajemną troską nie było prostym zadaniem. Zwłaszcza, że przystanie na decyzję Liana wymagało odsunięcia w czasie czegoś, czego według założeń Daniela mężczyzna potrzebował jak najszybciej. Mimo wszystko zapewnienie, że przynajmniej spróbuje się położyć było już konkretem i to dużo lepszym od zwyczajowego zbywania potrzeby odpoczynku.
Chwila przerwy, zarówno cichy śmiech na rozminięcie się jak i ostateczny, wymierzony kontakt warg, pozwoliła odsunąć od siebie troski minionego dnia. Lekkie szczypanie naruszonej wargi, intensywniejsze odczuwanie palców Liana na posiniaczonym biodrze i potrzeba unikania zbyt gwałtownych ruchów by ograniczyć ból obitego brzucha nie wystarczały by zniechęcić Daniela do kontaktu i zatracenia się w znajomych bodźcach. Zapach pianisty otaczał go z każdej strony, także z noszonych aktualnie ubrań i własnych włosów, jego ostrożny dotyk oferował poczucie znajdowania się dokładnie tam gdzie powinien, a miękkie wargi pod własnymi rekompensowały krzywdy. Miały zostać z nim jeszcze na długo, musiał poradzić sobie ze swoją nową rzeczywistością, jednak nie w tym momencie. Teraz mógł odetchnąć.
- Dobra, okay, niech ci będzie - przyjął ustalenia co do planu na resztę wieczoru, spoglądając w oczy Mei'a jeszcze przez kilka sekund. Mieli czas. Po wszystkim co wywróciło ten dzień do góry nogami, mogli spędzić kilka cennych chwil w komforcie własnego towarzystwa. - Ale jesz ze mną - dodał, oczywiście nie będąc w stanie odpuścić bez posiadania ostatniego słowa w temacie. Lian miał tendencję do podsuwania mu jedzenia pod nos i obserwacji z boku, co o ile po kilku pierwszych razach przestało być niezręczne, niezmiennie sprawiało, że Daniel czuł potrzebę upewnienia się, że ten nie zapomni o sobie. - I możemy zostać tutaj? - dopytał jeszcze, jako że o ile dla niego jedzenie w łóżku nie było niczym specjalnym, wolał sprawdzić czy gospodarz miał to samo podejście do tematu. Naprawdę nie chciał dać mu chodzić po schodach w tym stanie.
- Tylko gdzie go... - zaczął, opuszczając ręce by poszukać wspomnianego telefonu klepiąc mężczyznę po kieszeniach. - A, już mam - szybko zakończył poszukiwania, kiedy natrafił palcami na twardy przedmiot pod materiałem spodni. Ze względu na pozycję przez chwilę kombinował z kieszenią, ale nie poprosił o pomoc z przekonania, że da sobie radę i w końcu wydobył telefon, który obrócił w dłoniach by go odblokować. - Czekaj, jak to szło? Dwa, osiem... - wklepał pierwsze cyfry ze zmarszczką między brwiami i dopiero wtedy dotarło do niego co tak właściwie wpisywał. Twarz najpierw rozluźniła mu się w oświeceniu, po czym zerknął na Liana z rosnącym uśmiechem. - Moje urodziny? - wytknął z rozlewającym się pod sińcami rumieńcem, być może z opóźnieniem, ale niemniej szczęśliwy z nowego odkrycia. Zaśmiał się radosnym, zaskoczonym śmiechem i zanim dokończył wpisywanie kodu cmoknął Mei'a w policzek. Chociaż już oswajał się z faktem bycia w związku i część rzeczy przychodziła mu w pełni naturalnie, takie małe momenty wciąż dawały radę go zaskoczyć. Fakt, że ten myślał o nim odblokowując telefon zalał jego serce niespodziewanym ciepłem. Sam używał jako hasło datę ich pierwszego spotkania, jednak z jakiegoś powodu nie sądził, że Lian zrobi coś podobnego.
- W sumie zupa brzmi jak dobry pomysł. Ramen? - podrzucił opcję, wyszukując pobliską, sprawdzoną restaurację. - I mają serniczki - dodał, spełniając oba warunki za jednym zamachem i kompletując zamówienie. Przed zrealizowaniem transakcji z użyciem, oczywiście, karty Liana, odwrócił telefon w jego stronę w oczekiwaniu na zatwierdzenie. Lokal znajdował się w miarę blisko, chociaż zamawiał z niego zwykle tylko kiedy brało go na przeziębienie albo migreny utrudniały mu ruszenie się z łóżka. W tym stanie nawet gryzienie stałych pokarmów stanowiło wyzwanie i aktualnie spodziewał się czegoś podobnego po swoim gardle.

Lian Mei