[Lian Mei]

Kompromis był sensowny. Kolacja za sen, układ korzystny dla obu stron, dlatego Lian nawet nie próbował negocjować warunków ciesząc się, że Daniel również nie podjął dyskusji. Przymknął oczy w wyrazie milczącej aprobaty, w tej samej ciszy pokiwał głową przy pytaniu o jedzenie w łóżku. Podobnie bez słowa dał się oklepać po kieszeniach, gdy zachowując zwyczaj nie zrezygnował z drobnej złośliwości i nie ułatwił mu zadania. Dotyk ciepłych, ruchliwych dłoni był przyjemny nawet jeśli wiedział, że skupiał się na poszukiwaniach telefonu.
Podczas gdy Moore zapoznawał się z jego komórką, Lian odchylił się i wsparł z tyłu na ugiętych łokciach, nie chcąc jeszcze wyłożyć się płasko na materacu. Widział jak Daniel pcha mozolnie proces kojarzenia do przodu, świadkował mu od lekko zdezorientowanego zawahania po rozjaśnienie się odkryciem i gdy ciąg cyfr został prawidłowo rozpoznany, Mei skinął krótko głową.
一 Brawo.
Zablokowany ekran wyświetlał tapetę przedstawiającą kilka wron sfotografowanych kilka lat temu w locie, natomiast po wprowadzeniu niezwykle skomplikowanego kodu, na wierzch wypływało zdjęcie śpiącego na kanapie Daniela, z okularami przekrzywionymi na piegowatym nosie i fragmentem meduzowatej bluzy wystającej spod policzka. Kontrast pomiędzy tą barwną plamą a ikonami utrzymanymi w monochromatycznej estetyce był wręcz kuriozalny.
Oferta z zupą zdołała wykrzesać z niego odrobinę entuzjazmu, jako że Lian nigdy nie potrafił odmówić porządnemu bulionowi, a ponieważ Moore prawdopodobnie był tego świadom, decyzja została podjęta błyskawicznie.
一 Nie zapomnij o serniczku 一 podpowiedział pomocnie, podczas gdy Daniel scrollował menu i zdawał się być w swoim żywiole. Wyglądał lepiej po prysznicu. Lian zauważył również pewną zmianę w jego zachowaniu, powrót znajomego błysku w oczach i paradoksalnie większą pewność siebie niż parę godzin temu. Nie wiedział z czego wynikała, ale tak naprawdę nie miało to teraz żadnego znaczenia. Tak długo jak Moore był sobą w każdym cudownym, nietypowym i niepowtarzalnym aspekcie, Mei mógł spać spokojnie.
I bardzo tego chciał, zważywszy na okoliczności.
Telefon zeskanował jego twarz, rozległ się charakterystyczny dźwięk potwierdzonej transakcji i Lian opadł wreszcie na materac całymi plecami, wydychając z płuc całe powietrze i zamykając oczy. Ostatnim tchem wymruczał coś bezkształtnego i pozbawionego znaczenia, powieki drgnęły mu parokrotnie, a dłonie na ślepo odszukały obejmujące go w pasie uda.
一 Jak chcesz możesz wziąć Alonso do łóżka. Nie przeszkadza mi 一 wymamrotał gdy przypomniał sobie co chciał mu wcześniej powiedzieć. 一 Zostawiłem mu w kuchni suchary i świeżą wodę, obwąchał więc zakładam, że wie gdzie je znaleźć.
Palce jego prawej dłoni zgięły się kilka razy i chyba nie był tego do końca świadom, również wtedy, gdy zaczęły wygrywać na udzie Moore'a jakiś skomplikowany rytm. Jego mózg nawet w trybie oszczędzania energii był zaprogramowany na muzykę, więc szukał jej nawet w ciszy, w mimowolnych podrygach ręki i porządkował w wyobraźni każdy nieistniejący oficjalnie dźwięk na jaki wpadł.
To mogła być La campanella sądząc po wybiegach małego i serdecznego palca, tak jakby istotnie próbował chwycić nimi umykającą, odległą oktawę. Zgadzałaby się także zauważalna rozbieżność pomiędzy nimi a resztą palców wystukujących inną rytmikę, choć wszystko przecież odbywało się w obrębie jednej i tej samej dłoni.
Kolejne westchnienie i umarszczenie brwi zasygnalizowało, że coś w przebiegu tego cudacznego performance'u nie do końca mu się podobało, ale wnioski pozostawił dla siebie. Być może przestał być świadom, że ktoś jeszcze uczestniczył w tym przedstawieniu.


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Zobaczenie na ekranie własnej twarzy w momencie, którego nawet nie pamiętał ze względu na dość głęboki sen jakim zapał bez ostrzeżenia i kontroli, zapewniło mu dziwne wrażenie bycia zauważonym. Trochę jakby mówił do siebie w pustym pokoju tylko by okazało się, że jednak ktoś cały czas za nim stoi. I o ile zwykle wszelkie sytuacje, gdy uwaga innych osób była na nim skupiona, nieco go przerażały, w tym wypadku przez naturalne zawstydzenie przebijało się coś przyjemnego, ciepłego. Nie przyglądał się swojej twarzy za długo, właściwie odpalił odpowiednie aplikacje od razu po odblokowaniu ekranu, jednak sposób w jaki odbił wzrokiem w stronę Liana sugerował, że ta chwila mu starczyła.
- Masz wie-więcej takich zdjęć? - dopytał po złożeniu zamówienia, odkładając ponownie zablokowany telefon na pościel. Odetchnął nosem w próbie rozluźnienia nieproszonego spięcia aparatu mowy, starając się uniknąć dalszych zająknięć. Nie stresował się, nie tak naprawdę, jednak sam bił się z myślami czy chciał w ogóle zadać to pytanie. Ta wiedza mogła bezpowrotnie zmienić jego podejście do spontanicznych drzemek.
- Dzięki, na pewno znajdzie. Jedzenia szuka tak sprawnie jak znalazł mnie - zapewnił, zerkając poza łóżko w czas by doświadczyć jak futrzaste ucho drga na słowo "jedzenie". Sam Alonso jednak nie podniósł się z miejsca, jedynie spoglądając na Daniela z dołu jakby pilnował czy ten dalej tam jest. Entuzjazm psiaka opadł po zapoznaniu się z otoczeniem, gdy zorientował się w sytuacji dość by przyjąć rolę ochroniarza. W razie jakby coś realnie mu zagrażało, Moore szczerze wątpił by miękka kulka na przykrótkich nóżkach dała radę cokolwiek zrobić, ale liczyły się chęci.
Obserwował z góry jak Lian rozkłada się na materacu, chętnie robiąc za prowizoryczny instrument muzyczny. Nie potrafił rozpoznawać utworów po stukaniu, zapewne nawet jakby usłyszał melodię nie byłby w stanie jej nazwać, ale w połączeniu z opuszczonymi powiekami i skupieniem na twarzy, Daniel nie był w stanie odwrócić uwagi od muzyka. Głębokie cienie pod oczami odcinały się od bladej skóry twarzy, której rysy niezmiennie układały się w najpiękniejszy obrazek jaki widział w życiu. Możliwość świadkowania takim chwilom ciszy, praktycznie pełnego opuszczenia gardy i chociaż częściowego poddania się zmęczeniu była przywilejem, który doceniał tego dnia nieco bardziej niż zwykle.
Bez słowa, nie chcąc przerywać spokoju panującego w pomieszczeniu, przesunął się głębiej na łóżko by dołączyć do mężczyzny, położyć głowę na jego ramieniu i przerzucić zgiętą w kolanie nogę przez jego biodra. Pociągnął dłoń pianisty, która wcześniej wygrywała melodię na jego udzie z powrotem na miejsce i objął go luźno jedną ręką by móc gładzić kciukiem bok jego szyi. Dał chwili spokoju przeciągnąć się aż dźwięk dzwonka od bramy rozszedł się po odpoczywającym domu.
Reakcja była natychmiastowa, zarówno od Daniela, który poruszył się niechętnie by podnieść się do pionu i odebrać ich kolację, oraz od Alonso, nie zaznajomionego jeszcze ze wszystkimi nowymi hałasami wydawanymi przez dom Liana, ale rozumiejącego reakcję Moore'a dość by zaszczekać i zacząć ścigać się z nim do drzwi.
- Odbiorę, ty leż, okay? - podrzucił swoją decyzję co do podziału zadań, pomimo użycia formy pytającej już wygrzebując się z komfortowej pozycji by podreptać na parter zanim Mei postanowiłby go wyręczyć.

Lian Mei

[Lian Mei]

Leżący na płasko i osiągający stany kataleptyczne Lian był średnio jakościowym materiałem na rozmówcę. Niektórych słów nie kończył, jakby momentami tracił oddech, a zbudowanie więcej niż dwóch nawiązujących do siebie zdań zdawało się przekraczać jego możliwości, toteż ograniczał się do prostych komunikatów.
一 Cały folder? 一 stwierdził pytająco, choć wydawało mu się, że mógł posiadać jeszcze jeden na tablecie służącym mu głównie za elektroniczny zeszyt nutowy. 一 Często mnie tu nie ma więc trzymam ulubione zdjęcia.
Do ulubionych należało zdjęcie z oceanarium, gdy podczas pierwszej oficjalnej randki Daniel zachwycał się orleniem i Lianowi udało się wówczas złapać go z ukrycia. Przez długi czas zajmowało honorowe miejsce tapety, dopiero odkrycie nowego hobby w postaci fotografowania Moore'a podczas snu zdołało zapewnić nowego kandydata.
一 Psy mają chyba dobry węch, nie? 一 zaczepił się o temat na tyle prosty, by jego ospały mózg zdołał mu podołać. Pojedyncza zmarszczka zmąciła mu czoło; a może mu się wydawało? 一 Chyba, że to inne zwierzę. Hej-ej, to jak jest?
Pytanie nie było skierowane do Daniela. Nie wprost - Lian właśnie trącił delikatnie kostką psi bok, jakby spodziewał się odpowiedzi. Zamiast tego Alonso ziewnął solidarnie razem z nim, więc można było uznać, że przynamniej nie miał obiekcji.
Parokrotnie drgnęła mu powieka, a już chwilę później przecierał z rozdrażnieniem oko nasadą nadgarstka. Obstawiał niedobory magnezu do kompletu z żelazem, aczkolwiek nie wątpił, że dołożyło się również zmęczenie. Przestał nawet wystukiwać rytm, czując jak frustracja gubionym rytmem zaczyna odbierać mu przyjemność z połowicznie automatycznej czynności.
Przez moment zdawało mu się, że materac pod plecami zaczął rozmiękać i wchłaniać go głębiej. To było tuż przed tym jak otworzył oczy, powiódł półprzytomnym spojrzeniem po najbliższym otoczeniu i znów zakotwiczył się w rzeczywistości tym samym sposobem, który działał jak dotąd bez zarzutu.
W chwilach takich jak tak szukał tego co znajome, stwierdzał, czy znajdowało się na miejscu, szukał w głowie nazwy i przypominał sobie jak funkcjonować wokół tych wyławianych losowo elementów. Zlokalizował więc bursztynowy klosz lampy przeświecający mozaiką różnobarwnych odcieni i skojarzył, że nabył go podczas charytatywnej licytacji w ubiegłym roku. Zauważył gruby, szorstki w dotyku pled przewieszony przez fotel i uzmysłowił sobie, że to ten sam, który przywiózł z Peru. Odprysk w drewnianej ramie łóżka na wezgłowiu wypominał mu nieostrożność - bo nie zabezpieczył go odpowiednio na czas transportu z parteru na piętro, oraz umacniał w przekonaniu, że w tym panoptykonie niedoskonałości, fizycznych dowodów sentymentalności posiadacza i pozornego niedopasowania, był u siebie.
Zrozumiał też, że materac wcale nie stał się nagle otchłanią. To tylko Daniel zwinięty u jego boku, z łydką dramatycznie przerzuconą mu w pasie i ręką. Musiał ściągnąć go wyżej na poduszki, po prostu jego szwankujący umysł rozpoznał to inaczej.
Nie wiedział ile czasu minęło, nie sądził także by udało mu się w pełni zasnąć. Był na tyle blisko, że czuł odrętwienie i nie miał siły otworzyć oczu, a jednak gdy dźwięk dzwonka rozbrzmiał sygnalizując dostawę, serce podskoczyło mu do gardła, a ciśnienie poczuł aż w uszach.
一 Uważaj na schodach.


Gdy Daniel wrócił z jedzeniem Lian co prawda wciąż był w tym samym miejscu, z tą różnicą, że zamiast na plecach leżał na boku, a palcami jednej ręki leniwie i na ślepo przeczesywał gładkie psie futerko. Alonso leżał na środku i obwąchiwał z ciekawością jedną z mniejszych poduszek, które Moore zostawił po sobie kiedy biegł na dół.
Mei z zamkniętymi oczami rozmasowywał kudłaty pyszczek, raz czy dwa trafiając na mokry nos, mimo to Alonso był na tyle uprzejmy by nie kłapać pyskiem a sapnąć napominająco.


Daniel Moore

[Daniel Moore]

Wymamrotane zapewnienie o tym, że oczywiście będzie uważał, przecież zawsze uważa, było ostatnim co rzucił przez ramię przed zniknięciem z pola widzenia w korytarzu. Zanim postawił opatuloną w ciepłą skarpetkę stopę na najwyższym stopniu schodów wsunął na nos okulary dla pewności, że przypadkowo nie obierze najszybszej drogi na dół, chociaż bardziej niż własnym bezpieczeństwem przejmował się zamieszaniem jakie by spowodował, potrzebą by Lian przyszedł go pozbierać zamiast odpoczywać oraz dawaniem mu szansy na powiedzenie "a nie mówiłem?". Zawędrował do zawieszonego na ścianie domofonu z kamerką, do którego użytkowania rwał się kiedy mógł, nawet jeśli posiadał we własnym domu identyczny i do niego nigdy nie spieszyło mu się tak bardzo, a zanim z czystej pamięci mięśniowej nacisnął przycisk by otworzyć bramę zamarł z palcem przyłożonym do urządzenia.
Twarz matki majaczyła na ekranie, jej sylwetka przygarbiona i nerwowa nawet jeśli dla zewnętrznego obserwatora wyglądałaby jak człowiek doskonale trzymający fason. W przedłużonej chwili spędzonej w bezruchu wyczytał ze znajomej mowy ciała zawahanie, spojrzenie w bok jakby jeszcze nie do końca ufała własnej decyzji i w niemalże lustrzanym odbiciu Daniel rzucił takie samo w stronę schodów. Mógł wrócić do Liana, poprosić go o pomoc albo udać, że była to tylko pomyłka, jednak biorąc kolejny oddech sięgnął do źródła odzyskanych skrawków pewności siebie i zanim zdążyłby się rozmyślić nadusił przycisk otwierający bramę. W drodze do drzwi wsunął nogi w ustawione przy drzwiach trampki, piętami łamiąc tyły, których nie chciało mu się pospiesznie naciągać, i zwolnił zamek by wystąpić za próg.
Pani Moore przystanęła dwa kroki od niego, co jej syn był w stanie wywnioskować przez widok zatrzymujących się przed sobą butów. Nawet nie wiedział kiedy spuścił wzrok, a zanim zdążył wznieść go wyżej by spojrzeć jej prosto w twarz, kobieta pokonała resztę drogi by wziąć go w ramiona.
- O mój Boże. Daniel, dziecko, jak ty wyglądasz. Nie możesz tak... Nie sądziłam, że... Czekałam aż wyjdziesz z pokoju, a potem... Dlaczego nie wróciłeś?
Pospiesznie wyrzucane słowa mieszały nerwy z troską, ulgą popędzaną dopiero mijającą paniką, a przez sugerujący znajdowanie się na skraju łez głos, Moore sam zdał sobie sprawę z wilgoci pod powiekami. Nie odwzajemnił uścisku.
- Skąd wie-... - zaczął i nie dokończył pytania, na które odpowiedź szybko wydała mu się oczywista. Lian kręcący się po ich domu nie pozostał niezauważony, a chociaż Daniel pamiętał wcześniejszą rozmowę z matką jak przez mgłę, w rozpędzie zdaje się, że wspomniał o swojej relacji z sąsiadem zza płotu. Wcześniej nawet tego nie skomentowała, jednak musiała połączyć kropki. - Wolałem wyjść po... po naszej rozmowie - wyjaśnił przez ściśnięte gardło i chociaż chciał przytulić się do matki i szukać u niej wsparcia, wysilił się na krok w tył, przez co jej ramiona opadły bez oparcia na boki.
- Daniel, kochanie, ja przecież nie chciałam... - gdy kolejny krok matki w wyciągniętą w jego stronę dłonią spotkał się ze wzdrygnięciem jakby był gotowy uciec przed jej dotykiem, zobaczył odbijające się na jej twarzy zrozumienie, rezygnację i ciężki do przegapienia smutek. - Przepraszam, potrzebuję trochę czasu. Przez tyle lat te dzieciaki... Liczyłam, że jak dorośniesz i zmienisz towarzystwo to będziesz mógł iść w życie i zapomnieć o tych szkolnych docinkach. Myślałam, że zacząłeś powtarzać to przez nich, a nie że naprawdę... - podczas chwili ciszy kobieta spojrzała nad głową syna na drzwi prowadzące do domu Mei'a, a po chwili jej wzrok ponownie odnalazł owiniętego w nieswoje ubrania licealistę, nawijającego przydługie rękawy na dłonie. - Ale masz całe życie, o którym nie miałam pojęcia. Jesteś tu bezpieczny?
Daniel skinął głową bez momentu na zastanowienie, ze wszystkich tematów jakie zostały poruszone od kiedy wyszedł z domu, tego był całkowicie pewny. Patrząc na matkę rozumiał, że to nie był koniec problemu, widział w jej oczach konflikt, chociaż samo pojawienie się tam bez awantury dawało mu nadzieję.
- A tata?
- Myśli, że nocujesz u znajomych. Nic mu nie powiem, zrobisz to w swoim czasie.
Kolejny moment ciszy zaległ niekomfortowo na ganku. Niewypowiedziane słowa wisiały w powietrzu nawet jeśli atmosfera została wstępnie oczyszczona i nikt nie chciał zrobić pierwszego ruchu by pchnąć rozmowę na niewygodne kwestie. Uratował ich przed tym podjeżdżający pod otwartą bramę skuter z logo restauracji naklejonym na boku. Daniel pospiesznie przetarł łzy z policzków i zaśmiał się mokro, kiedy matka z zaskoczeniem ustąpiła w bok by przepuścić jeszcze bardziej zdezorientowanego dostawcę. Po odbiorze zamówienia, kiedy mężczyzna w kasku odjechał z powrotem w kierunku lokalu, pani Moore także zrobiła krok w stronę bramy.
- Mamo? Uh... Dziękuję. I wrócę. Niedługo, ale nie dzisiaj - zapewnił cicho, po tej krótkiej wymianie zdań jeszcze bardziej przekonany, że odrobina dystansu i chwila na przemyślenie była potrzebna im oboje.
- Będziemy czekać. Kocham cię, skarbie - odparła i wyszła za bramę, zostawiając Daniela samego.

Kliknięcie zamykanych drzwi zdawało się rozejść echem wewnątrz przeciążonej wrażeniami głowy Daniela. Cała interakcja z matką wydawała mu się abstrakcyjnym wydarzeniem, jej sens wciąż nie był dla niego do końca jasny chociaż czuł się lżej. Dużo lżej. Opierając czoło o drewno dał sobie dłuższy moment na powrót do rzeczywistości i przypomnienie sobie dlaczego w ogóle zszedł na dół. Poprawił chwyt na papierowej torbie z jednorazowymi pojemnikami i z przemożną chęcią powrotu do łóżka z Lianem wdrapał się z powrotem na piętro.
Widok czekający na niego w sypialni uderzył go od progu wrażeniem jakby przemknął z powrotem do swojego małego, idealnego świata. Palce pianisty przesuwające się po futerku zachwyconego pieszczotami Alonso i jego opuszczone powieki zaoferowały poczucie spokoju, a fakt że dwie najważniejsze dla niego istoty czekały w ten sposób na jego powrót pomógł mu odzyskać poczucie stabilizacji dostatecznie by dłonie przestały mu się trząść. A także by dał radę sięgnąć po telefon i uzupełnić swój własny folder, dotychczas zawierający ich wspólne zdjęcia oraz te robione za pozwoleniem. Najwidoczniej powinien wziąć przykład z Liana i rozszerzyć kolekcję.
Nie chcąc zbyt gwałtownie wyciągać tej dwójki z chwili spokoju, podszedł po cichu do stolika nocnego, na którym postawił przyniesioną torbę. Przysiadając na brzegu łóżka zerknął na zdrajcę Alonso, właśnie wykręcającego się by podłożyć pod palce Liana chętny do drapania brzuszek, i sam dołączył do grupy przeplatając palce przez czarne włosy wyłożonego na łóżku mężczyzny.
- Wybacz, że tyle to zajęło, moja... Moja matka przyszła - wyjaśnił cicho, marszcząc czoło gdy nawet dla niego zabrzmiało to nierealnie. - Znaczy już jej tu nie ma, była tylko... tylko na chwilę. Wszystko gra - zapewnił pokrótce, niepewny na ile Mei był w stanie ogarniania rzeczywistości lepiej niż zanim zostawił go samego z psem. Po części spodziewał się zastać go śpiącego, trochę miał na to nadzieję, jednak skoro było inaczej przynajmniej mogli coś zjeść. Nawet jeśli jego własny żołądek był wykręcony w trzy supełki, a ucisk w czaszce zapowiadał początki dodatkowych problemów.

Lian Mei