27 y/o
For good luck!
179 cm
studentka medycyny university of toronto
Awatar użytkownika
You're a loaded gun, I should probably run, cut all our connections
Without you, babe, think my heart would cave with a sadness the size of Texas
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

When you talk, it's like a movie and you're makin' me crazy
'Cause life imitates art
If I get a little prettier, can I be your baby?
You tell me life isn't that hard



Zegarek Carlosa Salazara leżał na kominku w sypialni Joe mniej więcej od trzech tygodni.

Nie był szczególnie uciążliwym lokatorem: nie zajmował wiele miejsca, nie domagał się uwagi, nie pozostawiał po sobie brudnych naczyń ani nie wybudzał Joe ze snu w środku nocy głośnym tykaniem albo spazmatycznymi okrzykami kukułki, jak to miały w zwyczaju znacznie większe, stojące zegary. Od czasu do czasu jedynie połyskiwał metalową kopertą w świetle poranka, goszcząc w życiu Grainier o wiele subtelniej, niż ostatnimi czasy robił to jego właściciel.
Joe nie przypuszczała, żeby Carlosowi szczególnie go brakowało — i może właśnie dlatego nigdy nie ponagliła go w żadnym SMSie, żeby swoją własność odebrał albo przynajmniej poinstruował ją, jak mogłaby mu ją zwrócić. Widziała przecież, jak mężczyzna mieszkał, jak się ubierał, i nie musiała zaglądać do jego szafy, żeby podejrzewać, że nie był to jedyny czasomierz pozostający w jego posiadaniu. Kto wie, być może nawet nie zauważył jego braku.

Chodziło zatem może o zwykłą, wpojoną jej uczciwość i uprzejmość (nie kłam, Joe), ale pierwsza próba zwrócenia zguby zakończyła się jednak upokorzeniem tak nieoczekiwanym, że przez dłuższą chwilę Grainier nie potrafiła zdecydować, czy powinna się roześmiać, czy raczej zwyczajnie obrazić.
Do The Painted Lady zwyczajnie jej bowiem nie wpuszczono.
Bynajmniej nie dlatego, że lokal był zamknięty albo ponieważ poinformowano ją, że Salazara w nim nie ma i w dodatku nie wiadomo, kiedy wróci. Ależ skąd. Nie powstrzymał jej nawet jakiś absurdalny limit wieku albo system zabezpieczeń, którego istnienia może należałoby się spodziewać po człowieku prowadzącym co najmniej niejasne interesy.
Powodem okazał się jej wygląd. Ot, jej sweter — szary pod kolor kwitnących pod dolną powieką sińców niewyspania, para jeansów o podstrzępionych nogawkach nachodzących na wysłużone trampki i plecak, który być może rzeczywiście upodabniał ją do licealistki, ale był jednocześnie dobry dla jej udręczonych wieloma godzinami na dyżurze pleców. Prezencja, której nikt nie komentował w miejscu, w jakim obcy ludzie powierzali Joe własne zdrowie, okazała się jednak nie spełniać wymagań lokalu, w którym powierzano barmanom co najwyżej własną wątrobę.
— Przyszłam tylko oddać zegarek — próbowała wyjaśnić, nie bez irytacji, górze mięsa rosłemu mężczyźnie stojącemu przy wejściu. Niestety, ani trzymany przez nią w dłoni zegarek, ani nazwisko „Salazar”, którym próbowała cisnąć w bramkarza niczym magicznym zaklęciem mającym otworzyć każdy Sezam, nie okazały się argumentami wystarczająco przekonującymi. Joe wycofała się więc, postanawiając, że więcej nie będzie próbowała.

Decyzja ta przetrwała mniej więcej czterdzieści osiem godzin i płynnie przerodziła się we wnikliwy research odnośnie do tego, czego właściwie można spodziewać się po The Painted Lady. Grainier szybko odkryła, że przybytek ten nie był najwidoczniej zwyczajnym klubem, do którego przychodziło się tańczyć do rana, ani barem, w którym nikt nie zwracał uwagi na to, czy gość miał na sobie marynarkę, czy bluzę z uczelnianym nadrukiem. Zebrane przez nią dane wskazywały, że w lokalu Carlosa panowały określone zasady, a Joe — choć z natury niechętna podporządkowywaniu się cudzym oczekiwaniom — postanowiła tym razem potraktować je jako wyzwanie.
Zdecydowała się na czarną sukienkę z satyny tak delikatnej, że równie dobrze jej materiał mógł być raptem żartem, sugestią ubrania, przy każdym kroku muskając skórę śliskim chłodem, zwłaszcza tam, gdzie materiał rozchylał się w głębokim rozcięciu, odsłaniając okryte cieniutkimi rajstopami kolano. Do tego, zupełnie jak nie ona, dobrała buty na obcasie - niewysokim wprawdzie, ale wystarczającym, by nadać jej ruchom tej specyficznej płynności, której nigdy nie zapewniały płaskie podeszwy.
I całość pewnie sprawiłaby wrażenie nieco zbyt starannie przemyślanej, gdyby nie marynarka bezczelnie porwana z szafy Johnny’ego, i zarzucona na nagie ramiona. Była na Joe wyraźnie za duża, z rękawami, które szatynka musiała kilkakrotnie podwinąć, żeby odsłonić dłonie. Joe lubiła jednak tę dysproporcję, ostry kontrast satyny i czarnego tweedu, a także fakt, że w razie potrzeby mogła po prostu szczelniej otulić się okryciem, ukrywając pod nim większą część sukienki.
Ostatnim punktem całego tego procesu było upewnienie się, że podkręcone lekko włosy opadały na jej ramiona miękką falą - nie zaś w przypadkowych pasmach, których nieładem Grainier zadowalała się na co dzień, a ciemnoczerwona pomadka, rozprowadzona muśnięciami palca po wargach, dodaje jej powagi, ale nie wulgarności.
Kiedy skończyła, przez dłuższą chwilę przyglądała się sobie w lustrze. Od tamtej nocy minęło parę tygodni: wystarczająco, by siniaki niemal całkowicie zniknęły, zdarte kolana zdążyły się zagoić, a ból mięśni ustąpił na tyle, że przestała zwracać na niego uwagę przy każdej zmianie pozycji. Ciało, które przez pewien czas kojarzyło jej się przede wszystkim z bólem, strachem i bezradnością, powoli odzyskiwało znajome kształty. Przesunęła dłonią po materiale sukienki, wygładzając nieistniejące zagniecenie; ot, ledwie pretekst.

Podobała się sobie.


Przed wyjściem dwukrotnie upewniła się, że w mikrej, zawieszonej na przegubie ręki torebce znajduje się zegarek Carlosa, bo to przecież on był powodem jej dzisiejszej eskapady. Nie ciekawość. Nie chęć sprawdzenia, jak wygląda miejsce, w którym mężczyzna spędzał sporą część swojego czasu. Nie osobliwe zainteresowanie światem, którego mapę do tej pory dostrzegła tylko jeden raz, zapisaną w plątaninie urazów i zbliznowaceń na jego ciele.
I tym razem drzwi The Painted Lady stanęły przed nią otworem. Wewnątrz panował intencjonalny półmrok, a gęste światło zawieszonych nisko lamp ślizgało się po polerowanym drewnie, niknąc wszędzie tam, gdzie miejsce powinno być przede wszystkim na tajemnice i domysły. Głosy gości — licznych nawet mimo stosunkowo wczesnej pory — mieszały się z muzyką zdającą się istnieć przede wszystkim po to, by nadawać rozmowom odpowiedniej dyskrecji.

Nawet gdy dowiedziała się, że Salazar jest aktualnie zajęty i może zobaczyć się z nią dopiero za jakiś czas, ani przez moment nie pomyślała, że mogłaby się teraz wycofać. Poprosiła więc, żeby przekazano mu wiadomość, że Joan przyszła oddać jego własność, po czym skierowała się do baru, siadając na jednym z wysokich stołków, i zamawiając manhattan. Pierwszy łyk przyniósł znajomą, głęboką gorycz, złamaną obietnicą kandyzowanej wiśni, do której dało się dotrzeć dopiero opróżniwszy kieliszek. Oparłszy łokieć o ladę, Joe wreszcie pozwoliła własnemu spojrzeniu rozpanoszyć się po wnętrzu nieco śmielej, natrafiając na półksiężyc niewielkiej estrady. Dopiero kiedy muzyka zmieniła rytm, a światło reflektora skupiło się na szkarłacie kurtyny, Joe zaczęła podejrzewać, że scena ta nie służyła wyłącznie popisom muzyków.
Początek występu był jedynie mirażem. Ledwie zarysem kobiecej sylwetki, powoli wyłaniającym się tak zza kotary, jak i spomiędzy cieni. Ciemnowłosa tancerka nie była kompletnie roznegliżowana - z kształtnym ciałem okrytym gorsetem i lejącą się tkaniną peniuaru - ale równie dobrze mogła być zupełnie naga. Każdy jej gest był obietnicą. Przyciągała wzrok jak magnes, jednocześnie pozostając poza zasięgiem wszystkich pozostałych zmysłów.
Zupełnie nieświadomie, Joe wyłuskała zegarek Carlosa z torebki, oplatając jego bransoletę wokół własnego nadgarstka; był za duży i zbyt ciężki, więc musiała przytrzymać go kciukiem, niemal sennie trąc krawędzią paznokcia o prostokąt sprzączki.
I pewnie właśnie taką statecznie musiał zobaczyć ją Carlos - wpatrzoną w centralny punkt estrady dokładnie tak, jak robili to znajdujący się w jej pobliżu mężczyźni, i z policzkami płonącymi żywym ogniem.

Carlos Salazar
45 y/o
For good luck!
185 cm
Przemytnik, właściciel The Painted Lady The Painted Lady
Awatar użytkownika
God save us everyone, will we burn inside the fires of a thousand suns?
For the sins of our hand, the sins of our tongue, the sins of our father, the sins of our young.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

in the land of gods and monsters
I fantasized I feel you like a bullet and all your layers to the fullest
Wrap me in your skin and bones, yeah, you're electrical
Oh, I'm gonna lose control, yeah, as you pull me close

Nie zauważył nieobecności zegarka. Z pewnością jednak był boleśnie świadomy nieobecności Joe. To nie tak, że starał się jej unikać – obiecał sobie w końcu, że będzie jej oparciem, w tym trudnym czasie – utrzymywał jednak bezpieczny dystans. Tamta felerna noc, pełna strachu, gniewu, ale również pewnej zgody i niespodziewanej bliskości, pozostawiła w nim ślad. Otworzyła drzwi, które pozostawały szczelnie zamknięte przez lata. Problem leżał w tym, że Carlos bał się uchylić je mocniej, zajrzeć przez powstałą szparę, by dowiedzieć się, co czekało po drugiej stronie. Wiedział, że z jakiegoś powodu przecież zatrzasnął je, umyślnie pozbywając się klucza. Skąd miała go Joe? Jakim cudem to właśnie o n a, z tych wszystkich ludzi, wdarła się tak głęboko?
Nie mógł pozwolić, by sięgnęła dalej. Nie mógł o tym myśleć. Oddał się więc pracy, starając się postawić The Painted Lady na nogi, podczas gdy blackout trwał nieprzerwanie, zaburzając rytm całego Toronto. Rzadko wracał do mieszkania, noce spędzając w biurze, z karafką whisky, kolejną paczką papierosów, stosem papierów, zimną kawą i tą rozrywającą potrzebą, by znaleźć sobie miejsce. Nie mógł zliczyć ile razy otwierał telefoniczną konwersację z Joe, by napisać wiadomość, a później skasować niemal całość, pozostawiając jedynie bezpieczne słowa.

Jak się masz? Chciałbym się z tobą zobaczyć. Zrobię zakupy. Nie rozumiem tego co się ze mną dzieje, gdy jesteś blisko. Naprawię ten przeciekający zlew. Może to był błąd?

Był tak ocięty od świata, pochłonięty próbą wyrzucenia jej z głowy, że ludzie pracujący w The Painted Lady zaczęli niemal nalegać, by Carlos wziął sobie wolne. Chyba wyczuwali napięcie, które czaiło się pod jego skórą. Obiecali, że zajmą się lokalem pod jego nieobecność, proponowali by wyjechał na jakiś czas, odetchnął i nie dał się pożreć pracoholizmowi. Może pamiętali co działo się z Salazarem, gdy odszedł Martin? Tylko tym razem to nie było to samo. Nikt nie umarł. Mógł się niemal pokusić o stwierdzenie, że obecność Joe sprawiała, że chciało mu się żyć. Właśnie to przerażało go najbardziej – jego serce biło szybciej, w końcu zaczynało mu na czymś zależeć, a on nie potrafił poradzić sobie z tym uczuciem. Było prościej, gdy trwał uśpiony, czekając na nieuchronny sąd.
Tego wieczoru również znalazł się w The Painted Lady.
Kiedy w drzwiach stanął ochroniarz, mówiąc mu, że w sali czeka na niego niejaka Joan, wydawało mu się, że się przesłyszał. Musiał dopytać o imię jeszcze raz, a później kolejny, póki posłaniec sam nie zwątpił w to, kim naprawdę była kobieta. Carlos rzucił wszelkie niedokończone sprawy, niemal od razu wychodząc z biura, nawet nie zdając sobie sprawy jak gwałtowne były jego ruchy. The Painted Lady było ostatnim miejscem, w którym się jej spodziewał, bo czego mogła tu szukać?
Jego, to jasne, ale przecież wystarczyła krótka wiadomość, by odebrał ją spod szpitala po kolejnej zmianie lub pojawił się w jej mieszkaniu. Nie musiała tu przychodzić - nie chciał, żeby tu przychodziła, choć sam nie wiedział dlaczego tak było. Bo przecież o tym wciąż myślał, prawda? O ich ponownym spotkaniu. Po prostu nie tam, nie wśród lakierowanego drewna, sensualnej muzyki, przygaszonych świateł, tańczących na scenie artystek, subtelnego negliżu, rozmów prowadzonych szeptem, uważnych spojrzeń mężczyzn ubranych w drogie garnitury. Ta przestrzeń, którą tak dobrze znał, w której poruszał się lekko, jak organiczna część maszynerii, nagle wydała się zupełnie obca i nieprzychylna. Zbyt ciasna i duszna. Po drodze do sali zsunął z ramion marynarkę, pozostawiając ją na jednym z wieszaków i odpiął guzik czarnej koszuli, czując jak materiał nieprzyjemnie trze o skórę. Musiał wydawać się blady i rozedrgany, bo jedna z tancerek, która kończyła swoją zmianę, spytała go czy wszystko w porządku. Uśmiechnął się jedynie wymijająco, próbując odzyskać rezon.

Przemknął przez salę, trzymając się cieni. Trwający występ nie przykuwał jego uwagi. Nie magnetyzował, nie poruszał wyobraźni. Był formą sztuki, tej rozbudzającej zmysły, subtelną erotyką, która nie syciła, pozostawiając miejsce na domysły. Było w tej niedostępności coś uwodzicielskiego, co sprawiało, że mężczyźni i kobiety tak chętnie powracali do The Painted Lady, próbując odtworzyć te doznania. Carlos Salazar pozostawał jednak obojętny. Jego oczy wypatrywały tylko jednej sylwetki, ale nie potrafiły jej odnaleźć. Mógł po prostu się pomylić; może nie czekała na niego ta konkretna Joan. Kiedy jednak znajoma twarz mignęła przy barze, oświetlona nagłym błyskiem światła, zrozumiał już, dlaczego zlokalizowanie jej było to tak trudne.
Wyglądała inaczej, zupełnie jak nie ona. Nie było pracowniczego uniformu, zbyt dużego swetra, w którym widział ją wiele razy w ciągu ostatnich tygodni. Nie było włosów spiętych w niedbały kok. Pofalowane pasma opadały kaskadą na ramiona obleczone w tweedową marynarkę. Zbyt dużą, a jednak pasującą do jej postaci idealnie. Czerwona pomadka nadawała ustom pełnego wyrazu, czyniąc je niemal kuszącymi. Ciało Joe opinała satynowa suknia, eksponując kształty, które na co dzień pozostawały znacznie bardziej ukryte. Posunął spojrzeniem po zarumienionych policzkach, szybko omijając delikatnie rozwarte wargi, jedynie przelotnie spoglądając na łuk szyi i linię obojczyków. Śliski materiał zmusił go, by zsunął wzrok niżej, na kształtny dekolt – źrenice znów uciekły w bok, gdy złapał się na tym, że zdecydowanie zawiesił się na zbyt długo. W końcu jednak, nie mogąc powstrzymać rosnącej ciekawości, podążył dalej. Tam czekała jego zguba, w postaci rozcięcia materiału sukni, które odsłaniało kolano i eksponowało część biodra. Cieniutkie rajstopy nie stanowiły żadnej bariery. Miał wrażenie, że jego spojrzenie zaczęło badać jej skórę aż nazbyt intensywnie, jakby chciał zapamiętać każdy jej cal – już nawet nie próbował tego powstrzymać, bo nie miał w sobie wystarczająco dużo woli. Chciał na nią patrzeć. Chciał patrzeć, póki sama nie odrywała błyszczącego spojrzenia od spektaklu rozgrywającego się na scenie. Wyglądała kusząco elektryzująco. I może pierwszy raz od początku ich znajomości zobaczył w niej kobietę, a nie tylko dziewczynkę, którą musiał chronić. Tym razem to ona była tą, której należało się wystrzegać.
Ostatni punkt, który przyciągnął jego uwagę, był czymś, co całkowicie przelało czarę. Jego zegarek, luźno oplatający smukły nadgarstek, po którego sprzączce bezwiednie błądził jej palec. Poczuł jak dreszcz spływa po karku, a skroń pulsuje falą ciepła. Próbował się ruszyć, ale mięśnie były sztywne. Ciężko przełknął ślinę, chcąc nawilżyć wysuszone gardło. Światło znów błysnęło, malując wnętrze lokalu na karmazynowy odcień.
Wędrówka do baru dłużyła się. Dystans kilku metrów zmienił się w długie mile. Czas poplątał kroki. Zerknął w stronę barmana, niemal niezauważalnym gestem dając mu znak, by napełnił szklankę. Porcja old fashioned wylądowała na lakierowanym blacie, tuż obok wysokiego kieliszka, na którego brzegu została smuga czerwonej pomadki.
— Joan. — Głos Carlosa okazał się słaby i zduszony. — Joe. — Poprawił się, próbując zabrzmieć nieco pewniej. Zajął miejsce obok, otulony zapachem jej perfum. Miał ją na wyciągnięcie ręki; tak bliska, a zarazem tak niedostępna. Chciał spytać co robiła w The Painted Lady. Dlaczego nie uprzedziła go, że się pojawi. Dlaczego piła manhattan, obserwując występ tancerki, która powoli mamiła widownię swoim wdziękiem. Zapomniał jednak o tym wszystkim, jakby rzuciła na niego urok, który kazał mu uwierzyć, że znajdowała się w odpowiednim miejscu i czasie. — Wyglądasz zniewalająco. — Ostatnie zdanie, nim zatopił usta w szklance z whisky, chcąc uchronić się przed wypowiedzeniem kolejnych słów.


joe grainier
sheriam
nic co ludzkie nie jest mi obce
27 y/o
For good luck!
179 cm
studentka medycyny university of toronto
Awatar użytkownika
You're a loaded gun, I should probably run, cut all our connections
Without you, babe, think my heart would cave with a sadness the size of Texas
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Układając w myślach plan dzisiejszego wyjścia do The Painted Lady, Joe zmagała się przede wszystkim z jedną, podstawową obawą: że zamiast świadomie powziętego przeobrażenia, na które po cichu liczyła, wyjdzie jej z tego dziecięcy teatrzyk. Że — pomimo płynności satyny, czerwieni szminki i starannie dobranych dodatków — finalnie poczuje się zwyczajnie przebrana. Jak mała dziewczynka, która pod wieczną nieobecność matki dobrała się do jej garderoby, włożyła za duże buty i zaczęła przed lustrem ćwiczyć miny podpatrzone u dorosłych kobiet.
Ale Joan nie była rolą. Nie była też fantazją ani kamuflażem. Była tą wersją szatynki, która nie miała zwyczajnie okazji zbyt często dochodzić do głosu. Jak rzadki gatunek ćmy, który przez większość życia doskonalił sztukę mimikry, upodabniając się do kory drzew i zeschniętych liści, choć pod niepozornymi skrzydłami kryły się barwy zdolne przyciągnąć wzrok z odległości kilku metrów. Grainier była wszak stworzeniem nokturnalnym, tyle że dotychczas jej nocne życie sprowadzało się przede wszystkim do późnych dyżurów, zimnej kawy i powrotów do domu o godzinach, w których rozsądni ludzie albo spali, albo wręcz powoli zbierali się do wstania z łóżka. Noc znała więc doskonale, ale rzadko kiedy miała okazję uczestniczyć w jej bardziej ekscytującej odsłonie.
W bieżącej chwili, Joe zaśmiałaby się nerwowo. Naprawdę? — spytałaby w pierwszym odruchu, a potem zbyła komplement złożony jej przez mężczyznę jakimś niezręcznym żartem, być może nawet przewróceniem oczami. Daj spokój, Carlos. Spróbowałaby odwrócić uwagę od własnego wyglądu, zanim zdążyłaby poczuć się zbyt wyeksponowana, zbyt świadoma jego spojrzenia i tego, jak nieoczekiwanie wiele mogło ono znaczyć. Wierzchem dłoni starłaby z warg karmin szminki i szczelniej okryła się marynarką, zakrywając tym samym odsłonięty dekolt i brutalnie kończąc taniec cieni w zagłębieniach obojczyków i tam, gdzie kończył się mostek, a zaczynała sugestia jej piersi.
Ale Joan wytrzymała ciężar jego wzroku. Ba, nawet chyba poczuła się pod jego naporem odrobinę śmielsza; jak gdyby coś, co jeszcze kilka tygodni wcześniej odebrałaby jako zagrożenie, teraz mogło stać się potwierdzeniem jej prawa do bycia dostrzeganą. Niespodziewanie w spojrzeniu Carlosa tętniło bowiem coś, czego nie doświadczała od innych mężczyzn. Coś, co pozwalało jej poczuć się nawet nie tyle bezpieczną, ile obecną: świadomą własnego ciała i tego, jak ciało to reagowało na jego bliskość. Tak, był drapieżnikiem - ale czy nie widziała już jego kłów wystarczająco często by wiedzieć, że użyje ich co najwyżej aby ją chronić, a nie skrzywdzić?
— Dziękuję — powiedziała po prostu, nie kłócąc się kurtuazyjnie z jego oceną i nie krygując jak zawstydzona licealistka. Dopiero teraz, dotychczas zwrócona ku niemu bokiem, odwróciła się w stronę bruneta, pozwalając, by ruch ten jakby sam zsunął brzeg marynarki z jej lewego ramienia. W lokalu było na tyle ciepło, że nawet negliż nie groził przeziębieniem, a jednak nie zamierzała pozbywać się kolejnych warstw garderoby wyłącznie dlatego, że miała ku temu sposobność. Odsłanianie się było procesem stopniowym. Być może takim, na którego finalne stadia Salazar musiał sobie dzisiaj zwyczajnie zapracować. — Ty wydajesz się natomiast nieco zmęczony? — zaczepiła.
Spostrzeżenie to było bezczelną półprawdą. Kliniczna wprawa Grainier umożliwiała jej natychmiastowe dostrzeżenie symptomów przepracowania, niedoboru snu i pewnie nieco zbyt niskich poziomów więcej niż jednej witaminy: cienie pod oczami Carlosa, echo bladości w cerze i napięcie czające się w mięśniach twarzy nie pozostawiały za wiele miejsca na optymistyczną interpretację. W innych okolicznościach prawdopodobnie zaczęłaby już wypytywać go o czy śpi wystarczająco dużo, kiedy ostatnio jadł zielone warzywa i czy pamięta jeszcze dotyk promieni słońca na swojej skórze?
Nie oznaczało to jednak, że Joan nie dostrzegała również rzeczy, których wypadało uwzględniać w wywiadzie medycznym. Jej spojrzenie grawitowało ku mocnej linii mocnej szczęki i miejscu, gdzie gładka koszula uchylała się, odsłaniając niewielki skrawek oliwkowej skóry. Nawet wyraźnie zmęczonemu, Carlosowi dobrze było w czerni ubrania, i w czerwieni tutejszych reflektorów. W otoczeniu ciężkich zasłon, lakierowanego drewna i przyciszonych rozmów nie wyglądał już wyłącznie jak nieszczęśnik, któremu należało zmienić opatrunek i przypomnieć o konieczności regularnego odkażania rany. To miejsce należało do niego tak samo, jak on należał do niego.
Nie bez żalu (nie przestawaj), Joe przeniosła spojrzenie na scenę, gdzie tancerka nadal zdawała się z równą swobodą panować nad własnym ciałem, co nad uwagą zgromadzonej publiczności. Było w tym coś przewrotnego, że Carlos — człowiek, którego dotychczas kojarzyła przede wszystkim z przemocą, krwią i ranami wymagającymi wielokrotnego szycia — stworzył miejsce poświęcone tak wyrafinowanej celebracji zmysłowości. Nie mogła nie zastanowić się, jak wiele jeszcze podobnych sprzeczności skrywało się pod powierzchnią jego tożsamości. Jak wyglądał w sytuacjach, w których nie musiał nikogo chronić i w miejscach, w których istniała przestrzeń na przyjemność. Na rozkosz. Jakby to było —


Przestań, Joe. Wystarczy.

— Nie powiedziałeś mi nigdy, że zajmujesz się sztuką. — powiedziała, przeciągając palcem po brzegu kieliszka, tam, gdzie czerwona pomadka pozostawiła po sobie wyraźny ślad. W jej głosie pobrzmiewało autentyczne zainteresowanie, ale również odrobina przekory, jak gdyby chciała sprawdzić, czy sam Salazar gotów był nazwać to, co działo się na scenie, czymś więcej niż rozrywką dla dobrze sytuowanych gości. — Dlaczego?
Prowokowała go? Być może. W końcu zbyt zmęczona byciem wyłącznie tą rozsądną, tą, która zawsze miała pod ręką jałową gazę, i którą podziwiało się za kompetencję, ale niekoniecznie cokolwiek innego. W życiu spędzonym w cieniu w towarzystwie Cassandry, była przede wszystkim powierniczką, niekiedy głosem rozsądku, a czasem po prostu wdzięcznym tłem dla powabu brunetki. Ale Cass tutaj nie było. I mimo miłości nieprzerwanie żywionej do przyjaciółki, Grainier nie mogła zaprzeczyć, że przynosiło jej to pewien rodzaj ulgi.
Na jej ustach pojawiła się zapowiedź uśmiechu, a palce wreszcie celowo odnalazły sprzączkę zegarka. Wolno, niemalże z namaszczeniem, podważyła jej zapięcie, zanim w końcu zsunęła przedmiot z przegubu i położyła go ostrożnie na blacie pomiędzy sobą, i Salazarem.
— Przyszłam oddać zgubę. Chyba że założyłeś, że zamierzam ją sobie przywłaszczyć, i pogodziłeś się już ze stratą?

Carlos Salazar
45 y/o
For good luck!
185 cm
Przemytnik, właściciel The Painted Lady The Painted Lady
Awatar użytkownika
God save us everyone, will we burn inside the fires of a thousand suns?
For the sins of our hand, the sins of our tongue, the sins of our father, the sins of our young.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Pamiętał jak zareagowała na jego bliskość wtedy, gdy stali razem w jej łazience, spowici przez mork, wymęczeni i zupełnie niestabilni. Jak abstrakcyjne wtedy wydawało się wszystko co ich dotyczyło. Może spodziewał się podobnego nerwowego chichotu, który wyrwałby się z jej gardła, przywracając mu przekonanie, że wciąż ma przed sobą tą samą dziewczynę. Z pewnością byłoby to wygodne, znacznie łatwiejsze do przyswojenia i kontrolowania. Czerwone usta pozwoliły jednak, by opuściło je tylko jedno słowo – dziękuję – jakby zaczęła zdawać sobie sprawę z mocy, którą posiadała. Carlos natomiast pierwszy raz naprawdę nie wiedział czego się po niej spodziewać, zupełnie jakby znalazł się przed tą wersją Joe, która stanowiła dla niego zupełnie nowe doświadczenie. Ziemię niczyją, po której należało stąpać ostrożnie, by nie wpaść w żaden z zasieków. Czuł pewien niepokój, bo miał wrażenie, że ich role niemal się odwróciły. To on wydawał się zagubiony, podczas gdy ona przejmowała przestrzeń. Zarazem budowało w nim to pewną ekscytację i pragnienie, by lepiej zrozumieć kim tak naprawdę była siedząca przed nim kobieta. Obecna postawa była jedynie udaną grą pozorów czy czymś, co Joe powoli w sobie odkrywała? Po tygodniach pełnych wycofania i przygaszenia, śledzenia powolnego zanikania z jej skóry śladów napaści, nocy pełnych podskórnego napięcia, zdecydowanie zasługiwała na to, by poczuć się dobrze. Ze sobą, ze swoim ciałem, z tym kim była. I jeśli czegoś był pewien, to właśnie tego – chciał patrzeć jak Joan rozkwita, nawet jeśli miało to być tylko chwilowe wcielenie się w rolę. Potrzebowała tego. Dlatego nie zamierzał udawać, że jej nie dostrzega i jest obojętny.
Bo nie był. Przyłapałaby go na kłamstwie, wiedział o tym.
Obserwował więc jak marynarka zsuwa się z ramienia przy drobnym ruchu. Śledził odkrytą skórę, gasząc pragnienie alkoholem. Starał się wyważyć ciężar spojrzenia, ale było to t r u d n e. Coś w jej postawie przyciągało go tak mocno, że po prostu zapominał o tym, że nie wypadało – patrzeć, chłonąć, pragnąć, szukać i dostrzegać. Niemal ulżyło mu, gdy trafnie zauważyła jego stan. W innym wypadku zapewne nie zamierzałby rozmawiać o własnych odczuciach, ale tym razem było to wybawienie. Chwilowe odciągnięcie uwagi od niej.
— Po prostu starałem się postawić The Painted Lady na nogi po blackoucie. — Wzruszył ramionami. Połowiczna prawda. Lokal nie wymagał od niego większej uwagi niż zazwyczaj, ale potrzebował zająć czymś głowę, żeby przestać myśleć o wszystkim, co było związane z tamtą nocą. O tym jednak nie musiała wiedzieć, prawda? — Zapewne zapomniałem o tym, że człowiek nie może żyć samą kawą i pracą, ale obiecuję się poprawić, pani doktor. — Zaśmiał się cicho, obracając szklankę w dłoni. Nie czuł się zmęczony, raczej przytłoczony, zagubiony i dręczony przez coś, czego nie potrafił określić. Choć cienie pod oczami widocznie się pogłębiły, a skóra zmatowiała, każdy subtelny uśmiech, który pojawiał się na jego twarzy, wydawał się szczerszy niż kiedykolwiek. Nie miał w sobie też tego gniewu, jakby na krótką chwilę uśpił w sobie tę część.
Powędrował za jej spojrzeniem, nie bez żalu (nie przestawaj), pozwalając sobie na oglądanie spektaklu. Z pewnością była to forma sztuki. Tancerka musiała pozostawać świadoma własnego ciała, ale również podsycać ciekawość widowni, składać obietnicę, która być może nigdy nie zostanie spełniona. Umiejętnie manipulować emocjami, przejmować narrację, balansować między byciem niedostępną a otwartą na interakcję. Korzenie burleski sięgały daleko – nim stała się formą rozrywki kojarzoną z pewnym luksusem, była skierowana do ludzi prostych. Stanowiła parodię, teatr, burzyła społeczne konwenanse, pozwalała wyrazić siebie w sposób otwarty. Przyciągała mniejszości, łamała tabu i nie zamykała się na mniejszości. Nie był to tylko striptiz – jak uważała część społeczeństwa – posiadając w sobie znacznie więcej głębi.
Mógł odpowiedzieć na jej pytanie wymijająco. Jednak nie tylko jej prezencja była nowa, ale również sposób w jaki z nim rozmawiała. Sprawiała, że czuł się, jakby rzucała mu wyzwanie. Wbrew sobie chciał je podjąć. — Bo prościej było, gdy widziałaś we mnie kryminalistę. — Szczerość paliła bardziej niż whisky. Był pewien, że Joe już dawno przestała spoglądać na niego jak na kogoś, od kogo należy trzymać się z daleka. Walczył o to, przynajmniej na początku, próbując uświadomić jej, że jest złym wyborem. Teraz jednak oboje siedzieli w tym zbyt głęboko, by się wycofać.
A może po prostu nie chcieli?
Obserwował niewielki uśmiech, który zatańczył na jej twarzy, a później ruchy zgrabnych palców, które rozpięły sprzączkę zegarka. Sięgnął po przedmiot, przesuwając go po blacie w swoją stronę. Wzrok Salazra skakał między swoją własnością i oczami Joe. Bransoleta była rozgrzana od ciepła jej skóry. Powiódł opuszkami po metalu, zbadał śliską powierzchnię tarczy i umilkł na dłuższą chwilę, jakby zastanawiał się co powinien zrobić z oddaną zgubą.
Nie odpowiedział. Zahaczył stopą o podnóżek barowego krzesła, by zapewnić sobie stabilność i nachylił się w jej stronę. Dłonią sięgnął do kieszeni marynarki, wsuwając do niej zegarek. Ciężar metalu sprawił, że materiał mocniej zsunął się z ramienia Joan. Naga skóra została otulona przez ciepły oddech Carlosa. Naruszył jej osobistą przestrzeń na moment nie dłuższy niż mrugnięcie, z pewnością jednak wystarczał, by pozostawić po sobie ślad. Mogła poczuć jego perfumy – tytoń i wanilia. Zapach cytrusów i whisky z old fashioned. Fantomowe muśnięcie skóry o skórę, gdy cofał się, by znów nabrać dystansu.
— Powiedzmy, że zapomnę go ponownie. Ze względu na przepracowanie. — Uśmiechnął się, unosząc do ust szklankę z alkoholem. — Gdyby którekolwiek z nas potrzebowało pretekstu do spotkania. — Zegarek stał się ich metaforyczną strzelbą Czechowa; raz zawieszona, musiała w końcu wypalić. — Bo przecież nie musiałaś przychodzić aż tutaj, by go oddać. Wystarczył telefon, Joan. — To, co początkowo było subtelną sugestią, zaczęło przeradzać się w zdecydowanie bardziej świadomy flirt. Nie potrafił się powstrzymać - nawet jeśli zaczął przekraczać granicę, którą sam postawił. Nawet jeśli jutro wszystkiego pożałuje.

joe grainier
sheriam
nic co ludzkie nie jest mi obce
27 y/o
For good luck!
179 cm
studentka medycyny university of toronto
Awatar użytkownika
You're a loaded gun, I should probably run, cut all our connections
Without you, babe, think my heart would cave with a sadness the size of Texas
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

— Mhm. Jak na odpowiedzialnego właściciela przystało — Wtrąciła krótko, kiwając głową z — z czym, w zasadzie? Aprobatą? Rozbawieniem? Pewną dozą pobłażliwości, pozbawionej jednak jawnego okrucieństwa? — Pani doktor? — Zaprotestowała zaraz potem, niemal kokieteryjnie podważając tytuł, którym się do niej zwrócił. Zawsze upewniała się, żeby sprostować sprawę za każdym razem gdy pacjenci przeceniali jej doświadczenie i kompetencje - czasem z powodu nieuwagi czy niedopatrzenia, innym razem świadomie próbując sobie zdobyć jej sympatię lub zapewnić lepsze traktowanie na oddziale. Joe była na to odporna, od prestiżu znacznie bardziej ceniąc sobie zwyczajną uczciwość. Teraz jednak, poprawiając Carlosa, miała zupełnie inne pobudki. Droczyła się, nie pozwalając, by dzisiejszego wieczora to on miał ostatnie zdanie. — Proszę cię - Wymownie machnęła dłonią. - Jestem tylko stażystką.
Tak, to był flirt. O ironio, sam w sobie w jakimś sensie podobny do burleskowej sztuki - prowadzony powolnie i przemyślanie, stanowiąc trochę karykaturę wszystkich ich dotychczasowych interakcji, ale trochę też obietnicę, czym jeszcze mogłyby się stać pod kotarą nocy. Joe wyciągnęła dłoń, sięgając po szklankę Salazara, i z zaskakującą swobodą wysunęła ją z objęcia jego palców. Przechyliła szkło, pozwalając chłodnej krawędzi zetknąć się z czerwienią własnych warg; karmin pozostawiony na chłodzie kryształu nie był tyle szkarłatną literą, co raczej formą zaznaczenia terytorium. Bezczelnym aktem przywłaszczenia, na który nie zdobyłaby się jeszcze kilka tygodni wcześniej, a już na pewno nie w otoczeniu innych osób.
— Przydałoby się, mimo wszystko, żebyś pamiętał też o piciu wody... — Upomniała, odstawiwszy szklankę z powrotem na blat. A potem, na jawny przekór własnej radzie, przywołała spojrzeniem barmana i poprosiła o kolejny manhattan.
Potrzebowała alkoholu. Nie dlatego jednak, że działanie procentów rozluźniało mięśnie i przyjemnie przytępiało czujność umysłu — nawet pijana w sztok, Joe zazwyczaj wykazywała się niezwykłą przytomnością i jasnością myślenia; ot, nawyk nabyty w trakcie wielu wieczornych eskapad z Cass, kiedy to Joe zawsze przypadała rola tej od zamawiania taksówek i upewniania się, że noc skończy się bezpiecznie i pod odpowiednim adresem. Dziś, wysoki kieliszek był w jej dłoni relikwią, symbolem. Joe ze skalpelem albo buteleczką gencjany w dłoni była opiekunką cierpiących, męczenniczką od rozwiązywania problemów. Joan natomiast, uzbrojona w koktajl, zyskiwała przyzwolenie na rzeczy znacznie mniej pożyteczne i przyzwoite. Na ciekawość, kaprysy, drobne akty egoizmu. Na przyjemność, której nie trzeba było uzasadniać żadną wyższą koniecznością.

Patrzyła, jak mężczyzna odwraca wzrok ku estradzie, łapiąc się na moment na ostry haczyk tego uśmiechu, w którym kąciki jego warg unosiły się ciut asymetrycznie, jakby lewy był nieco leniwszy, nieco bardziej uparty od prawego, a wokół jego oczu powstawały drobne pajęczynki zmarszczek. Sprawa byłaby prosta, gdyby ostatecznie chodziło wyłącznie o pożądanie. Problem leżał w tym, że Joe dawno już nie czuła, by ktoś ją fascynował. I że być może nigdy nie czuła, by ktoś fascynował ją tak bardzo.
— Prościej? — Parsknęła cicho, kiedy Carlos odezwał się ponownie. Pokręciła głową, prawie rozbawiona. — Może dla ciebie.
Mogła napisać cały esej o uczuciach i wewnętrznych konfliktach, które kotłowały się w niej podczas ich pierwszych spotkań, i pewnie niejeden tomik poezji o uldze, którą odczuwała za każdym razem gdy Salazar pozwalał sobie na rzadkie przejawy człowieczeństwa, a nawet odrobiny bezbronności. Nie zdążyła jednak rozwinąć tej myśli, gdy brunet sięgnął po zegarek, i wsunął go do kieszeni jej marynarki.
Jego oddech rozpanoszył się na powierzchni skóry Joe dreszczem — nagłym, ale nie nieproszonym. Poczuła, jak drobne mięśnie u nasady jej karku napinają się odruchowo, skóra ramion obsypuje gęsią skórką, a sutki skryte pod cienką satyną twardnieją w zawstydzającym niemal tempie. Carlos nie mógł tego zobaczyć, ale mógł się domyślić. Dokładnie tak samo, jak Joe domyślała się ciepła własnego ciała, osiadłego na klamrze zegarka, którą przed chwilą gładził opuszką palca.
Wypuściła wstrzymywane odruchowo powietrze przez nozdrza, wolno jak dym z dzielonego kiedyś na dwoje papierosa. Zanim odezwie się ponownie, musiała uspokoić umysł i ciało. Nabrać dystansu, nawet gdy ten fizyczny zniwelowany został teraz przez Salazara do ledwie parunastu centymetrów półmroku.
— Masz rację — Potaknęła w końcu, choć przecież mogła wymówić się blackoutem, powołać na wyłączone linie telefoniczne, zepsutą ładowarkę, coś idiotycznego, w co Carlos i tak by nie uwierzył, ale czym przynajmniej kupiłaby sobie trochę czasu na wymyślenie pełnoprawnego kłamstwa wytłumaczenia. — Nie musiałam.
Zawiesiła wzrok na nowej porcji alkoholu, postawionej przed nią przez barmana, uznając, że jest gotowa ją poświęcić. Wyjęła z torebki kilka banknotów, odliczonych na tyle starannie, by skrupulatnie pokryły sumę za zamówione przez nią tego wieczoru koktajle, na tyle jednak hojnie, by kwota ta zawierała również stosunkowo obfity napiwek. Niespiesznym ruchem wsunęła je pod nóżkę kieliszka, po czym poprawiła zsuniętą marynarkę.
— W takim razie następnym razem po prostu zadzwonię. — oznajmiła, zsuwając się gładko z barowego stołka. Na szpilkach była od Carlosa odrobinę wyższa; smukła, atrakcyjna, młoda, z włosami opadającymi swobodnie na ramiona i biodrem wypchniętym lekko w bok w celu utrzymania perfekcyjnej równowagi. Zupełnie jakby tej jednej nocy przeobraziła się w jedną z tych eterycznych, ale jednocześnie jakby niebezpiecznych istot, w których towarzystwie zawsze wyobrażała sobie mężczyzn takich, jak on. Zrobiła pierwszy krok tam, gdzie subtelne, neonowe strzałki pozwalały odnaleźć wyjście z lokalu.
Chciała, żeby ją zatrzymał. Oczywiście, że chciała. Ale nie zamierzała prosić o to wprost, podobnie jak nie zamierzała tłumaczyć mu, że cała jej dzisiejsza wyprawa była czymś znacznie bardziej osobistym niż uprzejmym zwrotem zapomnianej własności.

Carlos Salazar
45 y/o
For good luck!
185 cm
Przemytnik, właściciel The Painted Lady The Painted Lady
Awatar użytkownika
God save us everyone, will we burn inside the fires of a thousand suns?
For the sins of our hand, the sins of our tongue, the sins of our father, the sins of our young.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Tak to był flirt, którego Salazar stawał się coraz bardziej świadomy.
Jak inaczej nazwać sposób w jaki sięgnęła po jego szklankę, wyciągając ją z jego dłoni, jakby była jej (i o n również) własnością? Obserwował jak wędrujące szkło błyszczy w świetle, a usta Joe powoli zbliżają się do gładkiej krawędzi. Karmin szminki wydawał się jeszcze intensywniejszy, prawie wyzywający. Upiła łyk, przykładając wargi tam, gdzie wcześniej znajdowały się usta Carlosa, gestem tym uwalniając go i zniewalając jednocześnie. Nie próbował odwrócić spojrzenia, nawet wtedy, gdy szklanka z powrotem wróciła na blat. Trwał w stanie zawieszenia, nie potrafiąc znaleźć w sobie siły, by odpowiedzieć na jej przekorne słowa. Pamiętał jak kilka tygodni temu pojawiła się w jego mieszkaniu, wiedziona prośbą Cassandry o przypilnowanie go, by nie popełnił nieodwracalnego błędu. Stanęła wtedy, z głową zadartą wysoko, próbując udowodnić mu, że potrafi to zrobić – że jest siłą nie do ruszenia. Wtedy był to obraz niemal karykaturalny.

Sądzisz, że twoja obecność coś zmienia? Że zmienię plany, bo staniesz mi na drodze? 
Pamiętał jak cofnęła się, gdy wyciągnął broń. Krótki przejaw strachu, który ustąpił bardzo szybko. Jak chłodna wydawała się lufa przejeżdżająca po linii żeber. Jak wyglądała Joe, gdy wycelowała we własną pierś, nagle odbierając mu jakąkolwiek kontrolę nad sytuacją. Nawet wtedy potrafiła sprawić, że przestawał rozumieć przestrzeń w jakiej się znajduje. A teraz? Cała była bronią. Wystarczyło tylko nacisnąć na spust.

Odpuść, zanim narobisz sobie większych problemów.
Miała rację, byłoby prościej – dla niego. Może przez cały ten czas nie chodziło o to, by uchronić Joe przed niebezpieczeństwem jakie stanowiła obecność Carlosa. Zaadaptowała się. Pomimo wszystkiego, co się stało, nie zatraciła w sobie tej iskry, która tak przyciągała Salazara. Tymczasem jego świat zaczął obracać się w zupełnie innym kierunku, a rytm, w jakim toczyło się życie, zaczął się zmieniać. Ona odkrywała w sobie zupełnie nową naturę, ale on gubił się we własnej.
Nie chciał ochronić jej przed sobą. Chciał ochronić siebie przed tym, co mogło się stać, jeśli wpuści ją głębiej. Nie posłuchał jednak własnej rady – nie odpuścił – a od tego problemu nie sposób było uciec. Zabrnął zbyt daleko. — Tak. Dla mnie.

Nie tylko ona musiała uspokoić umysł i ciało. Choć nie chciał zastanawiać się nad tym, do czego prowadził inicjowany przez jego kontakt, nie sposób było się powstrzymać. Mięśnie spinają się same, skórę obsypuje dreszcz. Oddech najpierw grzęźnie w gardle, a później przyspiesza. Napięcie przeskoczyło między nimi, rozchodząc się po ciele przyjemnym ciepłem. Mógł się domyślić jak reagowała – na udawanie obojętności było za późno – bo przecież czuł dokładnie to samo.
Przysunął szklankę z old fashioned, dopijając pozostałość drinka, nim w umyśle mignęła krótka, niebezpieczna wizja; jego usta na odkrytej skórze, palce zaciskające się na materiale satynowej sukni, jej zapach i smak.

Banknoty wsunięte pod kieliszek zwiastowały nieuchronny koniec. Ruch jej dłoni był wyważony i miękki, ale sama czynność wyszarpnęła Carlosa z marzeń i wrzuciła z powrotem do rzeczywistości. Nie zaproponował, że za nią zapłaci, bo nie sądził, że wypadało. Nie tym razem. To była jej gra, jej starannie dobrane słowa, jej triumf i jej niezależność. Nie zamierzał odbierać Joe możliwości wygrania tej krótkiej wymiany zdań, która między wierszami zawierała bardzo wiele ukrytych znaczeń. Ona jednak podbiła stawkę jeszcze bardziej, gdy zsunęła się z barowego krzesła, poprawiając marynarkę i po prostu ruszyła w stronę wyjścia, pozostawiając Carlosa zmrożonego. Następnym razem po prostu zadzwonię. Jej głos nadal wybrzmiewał w głowie. Dźwięk obcasów uderzających o posadzkę przebijał się przez muzykę. Zapach jej perfum obiecywał, że nie była tylko wytworem jego wyobraźni. Zerknął na pozostawiony na barze manhattan.
Nie było w tym momencie wersji Carlosa, która nie podążyłaby za Joe.
Nie dbało o to, by wrócić po marynarkę czy przekazać komukolwiek ze swoich pracowników, że wychodzi. Ruszył jej śladem, nie zastanawiając się nad tym co zrobi, gdy w końcu ją zatrzyma. Liczyło się tylko to, by nie pozwolić jej odejść, nie teraz, nie kiedy każda komórka ciała rwała się, by znaleźć się blisko - powie cokolwiek będzie potrzebne – cokolwiek chciała usłyszeć.
Wypadł na zewnątrz klubu, odnajdując ją spojrzeniem. Chłodne powietrze powinno otrzeźwić gorączkę, która trawiła jego ciało, ale była to złudna nadzieja. Szybkim krokiem skrócił dzielący ich dystans i złapał jej dłoń, stawiając opór. Palce musnęły palce w delikatnym, choć stanowczym uścisku.
— Proszę, nie… — zaczął, łapiąc się na tym, że nie wiedział jak ubrać w słowa to, czego oczekiwał. Przełknął ślinę, szukając w jej twarzy jakiejkolwiek wskazówki. — Nie chcę żebyś szła. Zasługujesz… — na znacznie więcej niż to, co mogę ci zaoferować – na to żeby pozwolić sobie na chwilę oddechu. Oboje na to zasługujemy. — Zabrzmiał jakby proponował jej ucieczkę, ale to nie był odwrót. To była oferta i wyzwanie. Zachęta do tego, by jednak nie wycofywali się po raz kolejny i przestali się dusić we własnych głowach, pozwalając sobie na bycie nieco bardziej otwartymi.
Nadal trzymał jej dłoń. Nie zamierzał puścić, póki sama się nie wyrwie, wybierając powrót do domu, zrzucając skórę, którą przybrała albo ich i to, co mogło zaoferować im pulsujące nocnym rytmem Toronto.

joe grainier
sheriam
nic co ludzkie nie jest mi obce
27 y/o
For good luck!
179 cm
studentka medycyny university of toronto
Awatar użytkownika
You're a loaded gun, I should probably run, cut all our connections
Without you, babe, think my heart would cave with a sadness the size of Texas
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Gdyby Joe potrafiła czytać w myślach Salazara — a nie tylko z niego, jak z otwartej księgi, w której kolejne wersety bezwstydnie opowiadały historię o słabnącej sile woli i rosnącym pożądaniu — zrozumiałaby, dlaczego tamto wspomnienie z jego salonu wydawało mu się wręcz karykaturalne. Gdy wtedy do niego przyszła, mogło się przecież wydawać, że Grainier nie tyle nawet improwizuje, co zwyczajnie miota się na oślep, w panice, kompletnie nie wiedząc, co ma robić (ze sobą, z nim, z nimi obydwojgiem). Ale prawda była odrobinę odmienna. Tamto nie było z jej strony pastiszem. Było szkicem. Pierwszą, jeszcze nieporadną próbą nakreślenia dynamiki, która dopiero z czasem mogła nabrać właściwych proporcji, głębi i charakteru. Rozwinąć się jak kwiat, bardzo piękny, choć niepozbawiony cierni.
Cordero miał rację. Z jasnością skóry połyskującą w zduszonym świetle klubu, z zewnątrz chłodna, ale wewnątrz wprost rozjątrzona skumulowaną w niej siłą, Joan cała była bronią. Tak, cała była bronią. Wystarczyło tylko nacisnąć na spust. Ale to Carlos położył palec na cynglu.

Powstrzymanie potrzeby, by odwrócić się przez ramię i sprawdzić, czy Salazar za nią podąża, wymagało od niej więcej siły woli niż wszystkie jej dotychczasowe próby zachowania wyważonej obojętności. Całe jej ciało błagało, by poddała się temu impulsowi, zerknęła w kierunku baru, upewniła się, że jej mały, głupi trick zadziałał. A co, jeśli nie? Co, jeśli przeliczyła się — w akcie nieprzemyślanej zuchwałości, butnej pewności siebie? Salazar mógł zostać dokładnie tam, gdzie się z nim rozstała. W pracy, w świecie, do którego należał, w towarzystwie pięknych kobiet i niebezpiecznych mężczyzn oraz pięknych mężczyzn i niebezpiecznych kobiet. Czy dopiero wtedy odezwałby się w niej wreszcie wstyd? Czy dopiero wtedy dotarłoby do Joe, że równie dobrze mogła porywać się z przysłowiową motyką na słońce? Czego właściwie chciała? Upokorzyć go? Nie. Uwieść? Nie wiedziała, co mogłoby to oznaczać.
Mimo wszystkich tych rozważań, unosząc wysoko głowę, przecisnęła się przez gardziel klubowego korytarza. Choć nie mogła już usłyszeć kroków Carlosa za sobą, nadal czuła go w ciemności. Czuła go tak, jak czuje się niekiedy wzbierającą dopiero w ciele gorączkę.
Przed The Painted Lady, asfalt pociemniał od niedawnej mżawki. Po drugiej stronie ulicy, pod jaskrawym światłem szyldu, tłoczyli się ludzie, zbici w małe grupki przed innym klubem nocnym i, parę metrów dalej, pod pstrokatą witryną małego sklepu całodobowego. Za szybą sklepu, ciemnooki kasjer siedział nieruchomo na wysokim stołku, z twarzą oświetloną bladym prostokątem telefonu. Absolutnie nikt nie zwracał na Joe uwagi. Absolutnie nikt nie wiedział, że właśnie porwała się na akt niebywałej wprost dla siebie odwagi.
Sześć godzin wcześniej zszywała rozcięty łuk brwiowy niesłychanie gadatliwej nastolatki, która na jej dyżur trafiła prosto z popołudniowego treningu rugby, i zajmowała się oględzinami parszywego ropnia na pośladku innego pacjenta. Cztery godziny temu wracała do domu autobusem, z policzkiem dociśniętym do zaparowanej szyby i nogami wyciągniętymi ciężko przed siebie. Ale teraz miała na sobie satynę i nylon. Pachniała piżmem, nie lizolem i talkiem. Była heroiną. Żywiołem. Zwierzęciem świadomym własnej zdolności, by gryźć.
Carlos dogonił ją, nie tyle zdyszany, co raczej zachłyśnięty chłodem powietrza i, być może, gwałtownością własnego pośpiechu. Zaskoczył ją nagłością dotyku, sposobem, w jaki sięgnął ku jej dłoni, jakby w ostatniej chwili przypomniał sobie, że nie wystarczy za nią podążyć — trzeba jeszcze znaleźć powód, dla którego miałaby się zatrzymać. Pozwoliła mu zacisnąć palce na swoich. Nie odpowiedziała jednak uściskiem, przynajmniej nie od razu.
Powiodła po nim wzrokiem. Po przystojnej twarzy, na której jednak próżno było szukać typowej Carlosowi pewności siebie graniczącej ze zwyczajną nieprzystępnością, i po wilgotnych jeszcze od alkoholu wargach, z których padały słowa dziwnie nieprzystające do człowieka, jakiego znała. Chłonęła niemal błagalny ton jego głosu. Wcześniej słyszała go u bruneta wyłącznie wtedy, gdy ten ostrzegał ją, by trzymała się z daleka. Teraz jednak prosił, by została. Odkrywając o sobie prawdy wcześniej nienazwane, mogła tak łatwo stać się jego zgubą.


I chciała tego. Chciała tego. Nie tyle z premedytacją, co po prostu szczerze. Chciała, żeby jej chciał. Pragnęła, żeby jej pragnął.

— Przecież powiedziałam, że następnym razem zadzwonię — Przypomniała mu zaskakująco łagodnie, cierpliwie. — Nie, że nie chcę cię już nigdy widzieć.
Potem się uśmiechnęła. Nie triumfalnie, nie z satysfakcją kobiety, której wreszcie udało się dopiąć swego, lecz raczej w niedowierzającym rozbawieniu myślą, że Salazar mógłby się przestraszyć jej nagłego zniknięcia. Delikatnie, krótko, ścisnęła jego dłoń własną. A następnie wysunęła ją z oplotu jego palców.
— Tak myślisz? — Podchwyciła jego wcześniejsze słowa o chwili oddechu. Przez moment pewnie wyglądała tak, jakby naprawdę musiała zastanowić się nad jego propozycją - i jakby oboje nie wiedzieli doskonale, że możliwość samotnego powrotu do domu kompletnie jej dziś nie interesowała. — Może masz rację.
Zawiesiła wzrok na jego sylwetce. Rzęsy, obciążone kilkoma warstwami maskary, ciążyły jej na powiekach dziwnie przyjemnie, niemal lubieżnie. Każde mrugnięcie było zmysłową odmianą wysiłku, wymagającego intencji i czasu. W innych okolicznościach Joe uznałaby to za nieznośną niedogodność. Ale teraz chętnie poddawała się temu powolnemu, rozleniwiającemu rytmowi.
— Carlos. Gdzie jest twoja marynarka? - Zapytała niemal oburzona perspektywą, w której Salazar mógłby przesadnie zmarznąć. Wyciągnęła dłonie, ledwie wyczuwalnie muskając nimi przód męskiej koszuli. Pod czernią materiału, jego pierś była ciepła i twarda, dokładnie taka, jak Joe sobie wyobrażała (wmawiając sobie przy tym, że wcale, n i g d y o tym nie myśli). Pokręciła głową. — Nie myśl, że oddam ci swoją. Po pierwsze, jest pożyczona - Oznajmiła z cichym westchnieniem. - A po drugie, byłaby na ciebie za mała. Zwłaszcza w ramionach.
Dopiero po wypowiedzeniu tych słów zdała sobie sprawę, jak wiele uwagi poświęciła właśnie szerokości jego barków. I że trudno byłoby jej przekonująco wyjaśnić tę obserwację wyłącznie troską o odpowiedni dobór garderoby. Na szczęście nie zamierzała podejmować podobnej próby, zdeterminowana, by zdecydować, jak dalej rozwinie się ich wieczór.
— Znam pewne miejsce — Powiedziała, nie zadając sobie trudu, by pytać, czy Carlos w ogóle miał ochotę jej towarzyszyć. Na to pytanie odpowiedział już chyba wystarczająco klarownie, wybiegając za nią z klubu. — Zamów nam taksówkę.
Żadnego proszę, czy mógłbyś?, będę zobowiązana. Odsunęła się od niego o kolejny krok, zbierając ciaśniej poły marynarki by osłonić ciało przed nocnym chłodem. Lokal, który przyszedł jej do głowy, znała z autopsji, choć znacznie więcej informacji na jego temat zawdzięczała pacjentom, którzy trafiali na oddział z najróżniejszymi pamiątkami po nocnych eskapadach. Ogarnęła zaraz Carlosa spojrzeniem, w którym pojawiła się znajoma, nieco złośliwa iskra.
— Sprawdzają wiek na wejściu. Ale przynajmniej dla jednego z nas nie powinno to być problemem.

Carlos Salazar
45 y/o
For good luck!
185 cm
Przemytnik, właściciel The Painted Lady The Painted Lady
Awatar użytkownika
God save us everyone, will we burn inside the fires of a thousand suns?
For the sins of our hand, the sins of our tongue, the sins of our father, the sins of our young.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Faktycznie zabrzmiał, jakby błagał. Ściskał jej palce, jakby błagał. Patrzył, jakby błagał. Każdy gest dodawał nowy fragment do tego obrazu, który zaczął jawić się jako zupełnie nowa sztuka. Carlos nigdy wcześniej nie wydawał się tak mały, nawet wtedy, gdy miotał się w gorączkowych wizjach w jej mieszkaniu. Nie był bezbronny, przybywając Joe na ratunek o kilka minut za późno. Był łagodny, tam, w zaciemnionej przestrzeni łazienki, ale nie w ten sam sposób co teraz. Każde spotkanie z Grainier rzeźbiło go na nowo, kawałek po kawałku wykuwając nowego człowieka. Nie była tylko więc tylko bronią, była również narzędziem. Dłutem, które z determinacją odłupywało kolejne warstwy kamiennego posągu. Czasami wbitym zbyt głęboko, powodującym pęknięcie, ale przecież był w nich cały – to jedno nie robiło różnicy. I choć ta praca początkowo wydawała się nierówną walką, z czasem, gdy kolejne fragmenty odpadały, pojawiła się nadzieja. Bo może kryło się w nim coś więcej. Umiejętnie wyrzeźbiony marmur zaczyna wydawać się miękki, jakby nie był tylko bezkształtnym, zimnym blokiem.
Łagodny ton jej głosu nie sprawił, że poczuł się rozgrzeszony z tej nagłej, niespodziewanej słabości. Wybiegł za nią, jakby faktycznie miała rozpłynąć się w powietrzu. Wiedziony czymś, czego nie rozumiał i czego – może bardziej niż trochę – po prostu się obawiał. Tygodnie obsesyjnego wręcz myślenia o niej, sprawiły, że gdy w końcu pojawiła się blisko, nie potrafił jej wypuścić. Przyciągała go kokieteryjność, sposób w jaki na niego patrzyła, każdy wyważony gest, zapach piżma, ciepło skóry. Ton jej głosu, gdy próbowała się z nim droczyć. To, że wciąż próbowała się o niego troszczyć, gdy zauważyła, że od chłodu nocy dzielił jego ciało tylko cienki materiał koszuli.
Nie czuł zimna. Było mu gorąco – a później duszno – gdy ledwie musnęła palcami jego pierś. Przełknął ślinę, próbując wyrwać się z tego letargu, pozbyć napięcia, które otaczało go ze wszystkich stron. Zaśmiał się krótko i pokręcił głową, odsuwając się o krok, choć umysł krzyczał, by podszedł bliżej.
— Daj spokój, Joe. Odrobina świeżego powietrza nie zrobi mi krzywdy. Przeżyłem gorsze rzeczy niż jesienny wieczór. — Uśmiechnął się, przyglądając się jej sylwetce oświetlanej przez zbłąkane migotanie lamp. Nie miał możliwości wcześniej obejrzeć jej w całej okazałości, zbyt przejęty tym, by po prostu ją zatrzymać. Każdy element garderoby pasował do niej idealnie. Szpilki wymuszały napięcie mięśni w smukłych łydkach. Wcięcie sukni eksponowało udo, ale później ten sam materiał ucinał fantazję, ściśle przylegając do ciała. Dziękował Bogu za to, że okryła się szczelniej marynarką, by uchronić się przed chłodem, bo eksploracja kolejnych milimetrów znów przyniosłaby na niego zgubę. Wydane przez nią polecenie wpierw wydawało się kolejnym testem jego woli, ale odnalazł w nim bezpieczną ucieczkę. Bez najmniejszego protestu wyciągnął telefon, by zadzwonić po taksówkę. Odsunęła się od niego, a on zwiększył dystans jeszcze bardziej, pod pretekstem złapania sygnału. Prawda była zupełnie inna.
— Sądzę, że kiedy cię zobaczą, zapomną o co powinni spytać. — Rzucił, krzyżując z nią spojrzenie, nim na linii odezwał się głos.


Po marynarkę nie wrócił. Gdy pojawił się transport, otworzył jej drzwi, jak przystało na dżentelmena. Zajął miejsce po drugiej stronie, wślizgując się do ciasnej i ciepłej przestrzeni taksówki. Tym razem nie było dokąd uciec. Zapach jej perfum stał się znacznie bardziej wyczuwalny, a świadomość, że naprawdę próbują odetchnąć – zabawić się – uderzyła w Carlosa zbyt gwałtownie.

Gdzie państwo zawieść?
Bo może powinien zastanowić się jaka była dla niego definicja rozrywki, nim się na nią zdecydował. Od lat nie wychodził na miasto, by zatracić się w chwili lekkomyślnej wolności. W klubach pojawiał się tylko wtedy, gdy musiał ratować Cassnadrę, która kolejny raz przesadziła z alkoholem. The Painted Lady stanowiło przestrzeń biznesową, względnie bezpieczną, ale daleko było jej do czegoś, co zapewniało relaks. Samotne wieczory w mieszkaniu wiązały się raczej z nieuchronnie nadchodzącymi wyrzutami sumienia, a nie upragnioną ulgą. Niewielkie ukojenie, przynajmniej do czasu, przynosił czas spędzany w kościele. Szczere rozmowy z Bogiem szybko jednak przeradzały się w spowiedź skruszonego grzesznika. Chwilowe katharsis umykało po wyjściu z świątyni, gdy zdawał sobie sprawę, że przecież popełni te same błędy, nawet pomimo postanowienia poprawy.

To pani wybiera, dokąd jedziemy. Ja jestem tylko pasażerem.

Co więc było dla Carlosa formą zabawy i ucieczki?
Alkohol. Mijał ból – fizyczny i psychiczny – gdy krew stawała się rzadsza. Myśli płynęły szybkim nurtem, na tyle płytkim, że nie mógł się w nim utopić. Odchodził gniew i niechęć. Spięte mięśnie w końcu się rozluźniały. Tak łatwo było nalać kolejną szklankę, a później w końcu oddać się w objęcia snu bez snów. Poczuć jak ciało ciąży i zapada się w materacu łóżka.
Seks. Przecież tak prosto zapomnieć o sobie, gdy można ukryć się w kimś innym. Skupić na instynkcie. Wyładować napięcie, nie raniąc przy tym zupełnie nikogo, w końcu poczuć jakąś przyjemność, nawet jeśli najbardziej prymitywną, bo cielesną. Nie musiał rozmawiać, pytać, nie musiał rozumieć i być rozumianym. To tylko transakcja. Nie doszukiwał się w tym emocjonalnego uniesienia, bo chodziło przecież o to, by uczucia zagłuszyć. Wystarczyło wbić palce w rozgrzane ciało, nakreślić językiem wilgotną ścieżkę, zamknąć usta pocałunkiem, a później uciec nad ranem, by nie dostrzec w rozszerzonych źrenicach pytania – czy było warto?

Oparł potylicę o zagłówek, gdy ruszyli pod adres wskazany przez Joe. Nie pozwoli, by jego zepsucie, zepsuło również ją. Ta noc należała do Grainier. Może, jeśli będzie miał odrobinę szczęścia, nie spieprzy chociaż tej jednej rzeczy. Jedynej, która ostatnimi czasy sprawiała, że dostrzegał w sobie coś więcej.
— Czym właściwie jest miejsce, do którego jedziemy? — Spytał, obserwując zarys jej twarzy, migający na tle przesuwającego się za szybą pejzażu Toronto.


joe grainier
sheriam
nic co ludzkie nie jest mi obce
27 y/o
For good luck!
179 cm
studentka medycyny university of toronto
Awatar użytkownika
You're a loaded gun, I should probably run, cut all our connections
Without you, babe, think my heart would cave with a sadness the size of Texas
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Joe parsknęła cicho; na chłodnym powietrzu, krótki ruch skrzydełek jej nosa przemienił wypchnięte z płuc powietrze w dwa drobne obłoczki pary.
— Tak? — Podchwyciła. — A co takiego, na przykład? Zimowy wieczór?
Stał przed nią człowiek, który na jej własnych oczach już dwukrotnie znalazł się zatrważająco blisko śmierci, a znali się zaledwie parę miesięcy. Oczywistym było zatem, że mówił prawdę - przeżył z pewnością rzeczy o wiele dotkliwsze niż nawet najzimniejsze jesienne wieczory. Joe zamrugała, tym samym przywołując zaskakująco żywe wspomnienie jego półnagiej sylwetki, pooranej hieroglifami blizn i znamion, wyświetlane teraz na wewnętrznej stronie jej powiek niczym pojedyncza klatka filmu. Pamiętała zagłębienia skóry, miejsca, w których tkanka utraciła swoją pierwotną elastyczność, i własną, graniczącą z niemal religijnym namaszczeniem ostrożność, z jaką dotykała go wówczas, próbując odróżnić dawne urazy od tych wymagających natychmiastowej uwagi. Miał rację. Odrobina chłodu nie mogła być mu straszną.
Mimo to, do Joe docierało, że nie potrafiła się o niego nie martwić - nawet jeśli chodziło o rzeczy tak błahe, jak potencjalne przeziębienie. Nie spierać się z nim zawadiackim tonem, w którym zawsze pobrzmiewała jednak jakaś nuta szczerej troski. Nie zabiegać o niego, choć przez większość czasu robiła to z rozbrajającą nieporadnością, dopiero dziś zdobywając się na niemal wirtuozerski popis kokieterii. Jednym słowem, nie istniała taka wersja Joan, której los Carlosa Salazara mógł pozostać obojętny. I to nie od dzisiaj.


Być może było tak od pierwszej chwili, w której zawiesiła na nim spojrzenie.

Gdy następnie rozbroił ją jednym krótkim stwierdzeniem, którym nie tylko odbił jej drobną złośliwość, ale także wytrącił jej z dłoni wszelki oręż dodatkowych argumentów, wsiadła do samochodu rumieniąc się leciutko — i wmawiając sobie z powodzeniem, że to od nocnego chłodu.
Taksówkę wypełniała gęsta ciemność, i nieco syntetyczne ciepło. Po krótkiej wymianie uprzejmości, Joe udało się ustalić, że kierowca znał rejon, w który chciała ich zabrać, ale nie sam adres, jaki podała mu z tylnego siedzenia. Ruszył wprawdzie z miejsca, lecz po przejechaniu kilku przecznic zwolnił, próbując odnaleźć właściwy zjazd. Joe wychyliła się do przodu, w wąską lukę między przednimi siedzeniami, cierpliwie pokazując kierowcy punkt na elektronicznej mapie wyświetlanej w jej telefonie. Dla zachowania równowagi automatycznie sięgnęła drugą dłonią w tył, pozwalając palcom znaleźć oparcie na udzie Carlosa. Bezpiecznie, tuż powyżej kolana, gdzie pod materiałem spodni wyczuła podłużną wypukłość napiętego mięśnia.
Dotykała go już wielokrotnie, ale nigdy w taki sposób. Jej wcześniejsze gesty zawsze obarczały pośpiech, pragmatyzm, i medyczna neutralność. Teraz jednak Joe nie miała dokąd się spieszyć. Miała świadomość, że Carlos musi czuć nacisk jej palców: opuszki przylegające do materiału, paznokcie przesuwające się wolno po tkaninie.
Dopiero kiedy kierowca potwierdził, że już wie, dokąd jechać, cofnęła rękę, ponownie oparła plecy o siedzenie, i zwróciła głowę ku Salazarowi. Światła mijanych samochodów wydobywały z półmroku raz ostry kant jego żuchwy, raz wypukłość grdyki poruszającej się nieznacznie, kiedy przełykał ciężko ślinę. Przez krótką chwilę obserwowała ten ruch z ciekawością, która nie miała już nic wspólnego z czysto teoretycznym zainteresowaniem ludzką anatomią.
— Niczym szczególnym, przysięgam — Zapewniła, choć w zasadzie nie stanowiło to żadnej konkretnej odpowiedzi na zadane jej przez mężczyznę pytanie. Bo czym w zasadzie było Vertigo?
Trzypiętrowym, postindustrialnym kompleksem zaadaptowanym z dawnego budynku przemysłowego. Przestrzenią wystawową za dnia i klubem nocnym po zmroku. Żywym organizmem z surowego betonu i oksydowanej stali, w którym muzyka tętniła jak puls, a wijące się między kondygnacjami korytarze przypominały układ krwionośny. Miejscem, w którym łatwo można było się zgubić, a jeszcze łatwiej zatracić. Gdyby Joe przyszło określić rys demograficzny stałych bywalców, strzelałaby, że zazwyczaj znajdowali się gdzieś pomiędzy dwudziestym piątym a pięćdziesiątym rokiem życia. Przeważnie nieco starsi od niej, choć niekoniecznie zamożniejsi, ale zawsze ubrani z nonszalancją wymagającą albo ogromnej pewności siebie, albo wieloletniej praktyki. Bywali tu tak artyści i ludzie związani z modą, jak i pracownicy pobliskich korporacji. Nie brakowało też osób, dla których Vertigo stanowiło jedną z niewielu przestrzeni, gdzie nie musiały wyjaśniać nikomu własnej tożsamości.
Czy zależało jej na tym, co Carlos pomyśli o jej wyborze? Może.
Tak, dawał jej wolną rękę i przyzwolenie, by przejęła kontrolę nad dalszymi losami ich wspólnego wieczoru. Nie znaczyło to jednak, że miała gdzieś jego komfort, upodobania albo granice tolerancji. Jak do tej pory, przynajmniej na pierwszy rzut oka, wydawało się zawsze, że pochodzili z dwóch kompletnie odmiennych światów. Ale dzisiaj atrament nocy i brutalna niemal prostota noszonej przez nich oboje czerni zacierały różnice pomiędzy ich sylwetkami, pozostawiając jedynie zarys dwojga ludzi zmierzających w tym samym kierunku. Być może właśnie Vertigo miało stać się punktem stycznym, miejscem, w którym wszystko, czym się od siebie różnili, na kilka godzin zupełnie utraci znaczenie.

Taksówka zatrzymała się pod niepozornym wejściem oflankowanym przez dwa strzeliste filary. Choć w The Painted Lady akt zapłacenia za nienapoczętego jeszcze drinka był dla Joe wymownym aktem własnej emancypacji, teraz nie protestowała, gdy Carlos zapłacił za kurs taksówką. Poczekała, aż Salazar otworzy jej drzwi, ale zaraz wyprzedziła go sprawnie na chodniku, kierując się ku drzwiom Vertigo.
— Chodź — Rzuciła przez ramię, tym jednym, krótkim poleceniem jakby szarpiąc subtelnie za niewidzialną smycz, od początku wieczoru oplecioną wokół męskiej szyi.
W środku przywitała ich głęboka, jednostajna wibracja basu wsączającego się w ciało przez skórę i rozchodzącego aż do kręgosłupa. Wnętrze było większe, niż sugerować mogła fasada. Dwie kondygnacje otwierały się na wspólną przestrzeń wysoką na kilkanaście metrów, wypełnioną czerwienią rozproszonego światła. Z monumentalnej antresoli obserwować można było wypełniony ludźmi parkiet. Żadnych ozdobników, żadnych przypadkowych krzywizn. Nawet bar stanowił jeden długi, geometryczny blok, którego ciemny blat odbijał zarys pochylających się nad nim gości.
Joe zatrzymała się, odwracając w stronę Carlosa.
— Okay? — Zapytała, trochę retorycznie, bo przecież nie zamierzała zawracać go do taksówki po pierwszych trzydziestu sekundach. — Znam tu kogoś. Chcę tylko się przywitać.
Czy to również było częścią jej małej inscenizacji? Kolejnym sposobem na pokazanie Cordero, że poza murami The Painted Lady istniały przestrzenie, w których to ona potrafiła poruszać się z większą swobodą? Była tu wcześniej raptem parę razy — zbyt rzadko, by ktokolwiek przy wejściu pamiętał jej imię. Wiedziała jednak, że za barem może spotkać kogoś, kto rozpozna ją bez trudu.
Silas stał przy jednym z końców kontuaru, skrupulatnie odmierzając uncje bursztynowego alkoholu, przelewane do kieliszków z rżniętego szkła. Miał pociągłą twarz, ciemne, zaczesane do tyłu włosy i wąskie usta, których kąciki zdawały się wyginać w permanentnym, ledwie dostrzegalnym uśmiechu. W lewym uchu miał mały, srebrny kolczyk, a na palcach dwa cienkie pierścienie, dzwoniące o szkło przy każdym ruchu dłoni. Ciemne dżinsy i czarny, dopasowany podkoszulek nie wyróżniały go spośród pozostałych pracowników klubu; cała ekstrawagancja Silasa mieściła się raczej w sposobie, w jaki poruszał nadgarstkami, odchylał głowę i pozwalał spojrzeniu zatrzymywać się na rozmówcy o sekundę dłużej, niż nakazywała zwykła uprzejmość. W górę jego prawego przegubu, od nasady dłoni, wiła się wyrazista, jasna blizna. Joe znała jej przebieg niemal na pamięć, przede wszystkim dlatego, że sama była autorką tego szycia.
Chłopak dostrzegł ją, kiedy podeszli bliżej. Najpierw ściągnął brwi, a potem uśmiechnął się szerzej, odkładając miarkę na blat.
— Pani doktor, własnym oczom nie wierzę! — Oznajmił z przesadną emfazą. — Zaczynałem myśleć, że już nigdy się nie spotkamy...
Joe oparła łokieć o kontuar.
— A ja, że straciłeś tę rękę przez zakażenie, skoro nie pojawiłeś się na kontroli. — Odparowała, zerkając demonstracyjnie na jego dłoń. — Najwyraźniej obydwoje byliśmy w błędzie.
Silas roześmiał się, wychylając się ponad barem by pocałować ją w policzek, zostawiając na jej skórze krótkotrwały ślad ciepła i perfum, pachnących trochę jak cukier i krew. Dopiero teraz, chłopak zahaczył spojrzeniem o Carlosa, bez najmniejszego skrępowania lustrując jego sylwetkę, pierś, twarz. Uniósł nieznacznie brew.
— To twój ochroniarz, Joey? — Rzucił do Joe, rozkosznie bezczelnie, wzbudzając w szatynce mieszaninę rozbawienia i konsternacji. Zagryzła dolną wargę, zaskoczona własną niezdolnością do odnalezienia odpowiedniego rzeczownika w całym dostępnym jej leksykonie.
— To mój... — Zawiesiła głos w zawahaniu. — Przyjaciel.
Silas przyjął tę informację z wyraźnym zainteresowaniem. Przesunął wzrokiem po Carlosie jeszcze raz, tym razem bez najmniejszej próby ukrycia własnych intencji.
— A przyjaciel jest może singlem? — Zapytał bez ogródek.
Joe na moment zabrakło tchu. Najpierw ogarnęło ją zaskoczenie, potem rozbawienie. Ostatecznie pojawiła się także inna reakcja — drobne, (nie)przyjemnie ostre ukłucie gdzieś pod mostkiem. Zazdrość? Jeśli tak, prosiła się o nią sama, rzucając Carlosa na pożarcie mężczyzny, który miał imponujący tupet, i absolutnie zero wstydu. Przez krótką chwilę poczuła irracjonalną, palącą ochotę żeby odpowiedzieć za Carlosa.
Powstrzymała się. W końcu pytanie barmana było dokładnie tym samym, jakiego ona sama nie odważyła się dotąd wypowiedzieć. Nie dlatego, że nie interesowała jej prawda. Przeciwnie. Joe mierzyła się z puszką Pandory, której wieka jak do tej pory nie ośmieliła się choćby podważyć. Czy Carlos spotykał się z kimś innym? Czy w jego życiu było miejsce na jakąkolwiek relację, której nie traktowałby jako kolejnego zobowiązania albo misji ratunkowej? I przede wszystkim — co właściwie zrobiłaby z odpowiedzią, gdyby okazała się inna, niż chciała usłyszeć?
— Przyznam, że nigdy nie pytałam — Powiedziała wreszcie, wzruszając ramionami, z których zsunęła teraz poły marynarki. — Musiałby sam ci powiedzieć.

Carlos Salazar
45 y/o
For good luck!
185 cm
Przemytnik, właściciel The Painted Lady The Painted Lady
Awatar użytkownika
God save us everyone, will we burn inside the fires of a thousand suns?
For the sins of our hand, the sins of our tongue, the sins of our father, the sins of our young.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Dotychczas jedyny dotyk, jaki dzielili, był dotykiem powodowanym potrzebą niesienia pomocy albo wyznaczenia granicy. Badała jego skórę niejednokrotnie, gdy opatrywała rany, utrzymując wszystko w granicach profesjonalizmu. On ofiarował bliskość jej, początkowo w próbach wyperswadowania, że to coś, czego powinna unikać. Później robił to, chcąc zapewnić jej komfort i opiekę. Jednak tego wieczoru żadne z nich nie potrzebowało ratunku ani stawiania barier. Każdy kontakt, który więc się pojawiał, był albo bezwarunkowym odruchem, albo starannie zaplanowanym gestem. Niósł ze sobą zupełnie inne odczucia. Nie było tej neutralności i niewinności, a cielesność przestała być spychana na drugi plan. Kiedy więc poczuł, że dłoń Joe znajduje się na jego udzie, przez moment spiął się mocniej i zamarł. Bo nawet, jeśli próbowała tylko utrzymać równowagę, nachylając się przez przednie siedzenia, by zdradzić kierowcy adres, znalazła się blisko. Palce naciskały na ciało przez materiał spodni, przesuwały się po gładkiej powierzchni, posyłając po skórze dreszcze. To tylko niewielki fragment, przestrzeń tuż nad kolanem, a jednak Carlos miał wrażenie, że pierwszy raz był tak świadomy czyjejś obecności. Nie było to odczucie nieprzyjemne, wręcz przeciwnie, chciał żeby trwało jak najdłużej. Chciał wiedzieć jak zareaguje na dotyk, który potrwałby dłużej, na umyślne przekroczenie pewnej granicy. Równocześnie pozostawała w nim jeszcze jakaś blokada, nakazująca trwać w bezruchu, kuriozalnym paraliżu, by nie zdradzić własnych pragnień i tej rozrywającej umysł ciekawości – co by było gdyby…
Udawał więc, że nie zarejestrował dłoni Joe, choć jej ciężar był wyczuwalny jeszcze długo po przerwanym kontakcie.

Chodź.
Szedł więc tuż obok jak wierny pies. Tak naprawdę zupełnie nie dbał o miejsce, do którego zmierzali. Gdyby chciała zabrać go do miejskiego parku albo galerii sztuki, podążałby za nią z takim samym zapałem. Celem Carlosa na ten wieczór nie była bowiem niezbadana przestrzeń Toronto, a niezbadana przestrzeń Joe Grainer. Chciał odkryć tę nową odsłonę, którą stopniowo dzieliła się z nim, dozując doświadczenia z chirurgiczną precyzją. Musiała być doskonale świadoma, że to dawka tworzy truciznę.
Vertigo zasługiwało na swoją nazwę. Najpierw był dźwięk. Muzyka pulsowała, jak bijące gwałtownie serce. Rozchodziła się po ciele wibracjami, niemal od razu wymuszając na nim reakcję. Spięcie i rozluźnienie mięśni, wyrzut hormonów, tętno mimowolnie dopasowujące się do miarowo uderzającego rytmu. Rozmowy ludzi, głośne i urywane, które w końcu zlewały się w niezrozumiały szum.
Później przychodził zapach i smak. Mieszanka alkoholu, potu i perfum, która wpierw drażniła nos, by w końcu osiąść na języku, pozostawiając po sobie słodko-gorzkie doznanie.
Obraz. Światła gwałtownie uderzające w oczy. Czerwone pasma przecinające powietrze, błękit i fiolet tańczące na parkiecie. Prześwietlone włosy, neony liżące błyszczącą od potu skórę. Źrenice zwężają się, jakby chciały ograniczyć atakujące je bodźce, ale później znów się rozszerzają, pragnąc dostrzec więcej. Ludzi o różnym statusie, rasie, stanie fizycznym i mentalnym. Każdy rzucający się w oczy, pozornie błahy szczegół.
— Okay. — Wyłapał jej spojrzenie i uśmiechnął się delikatnie. Vertigo mogło przytłaczać, ale przecież bywał w podobnych miejscach. Dawno temu, w Meksyku, gdy życie wydawało się odrobinę prostsze. Jeszcze zanim zaczęto wykuwać z niego człowieka, którym był dzisiaj. Wtedy, gdy krew była rzadsza, pełna buntu. Wtedy, gdy zamiast ranić ludzi, po prostu przyciągał ich do siebie, pozwalając sobie na przyjęcie ciepła, które chcieli mu dać. Wtedy, gdy sądził, że świat da mu więcej niż odbierze. W tym miejscu nie było nic obcego, stanowiło raczej przywrócone wspomnienie, które Carlos celowo zakopał głęboko w odmętach umysłu.
Jedynym, co mogło więc zawrócić mu w głowie dzisiejszej nocy, była ona sama.

Jeśli zetknięcie się Joe ze znajomym barmanem miało być inscenizacją, uświadamiającą Carlosowi, że wiedział niezwykle mało o Joe Grainier, zdecydowanie była to próba udana. Od samego początku obserwował nieznajomego mężczyznę czujnym spojrzeniem, uważnie śledząc rozgrywającą się rozmowę. Pozostawał świadomy każdego ruchu, każdego spojrzenia i każdego słowa. To, jak niepozorny i równocześnie intensywny wydawał się Silas. Pocałunek złożony na policzku kobiety. Ciepły ton głosu. Niezrozumiały fragment wspólnej historii, którą dzielił z panią doktor.

To twój ochroniarz, Joey?

Place Carlosa zacisnęły się na materiale jego spodni. Mimowolne spięcie mięśni musiało być doskonale widoczne. Nie chciał wysuwać pochopnych wniosków. Nie powinno obchodzić go, kim był dla Joe ten mężczyzna. A jednak zalała go fala gorąca – nieprzyjemny żar, który uderzał do głowy. Bolesne ukłucie zazdrości, jakby odebrano mu kogoś coś. Przecież to nigdy nie było jego. Nie powinien czuć żadnej z tych rzeczy, a jednak nieustannie go prześladowały.

To mój przyjaciel.
Tym właśnie byli? Przyjaciółmi? Czymś, więcej niż sądził, że kiedykolwiek będą. Czymś mniej niż by chciał. Ludźmi zupełnie od siebie różnymi, a jednak wciąż krążącymi wokół siebie. Magnesami, które się odpychały, by później znów zacząć się przyciągać. A może to też tylko gra? Przeniósł spojrzenie na Joe, jakby próbował odnaleźć w jej twarzy odpowiedź na wszystkie pytania, których nigdy nie zadał.

A przyjaciel może jest singlem?
Konsternacja pojawiająca się na twarzy Carlosa była odbiciem zaskoczenia Grainer. Nastąpił chwilowy paraliż, irracjonalne rozbawienie, a później… ulga. Spojrzenie Salazara jeszcze przez moment wędrowało po postaci Joe. Zsuwająca się z ramion marynarka, która pozwoliła dojrzeć nagą skórę ramion, przeciągnęła ten kontakt. Zawiesił się, chwilę za długo, by było to niezauważalne. W końcu jednak wzrok przeskoczył na barmana, a usta wykrzywiły się w niewielkim uśmiechu. Jeśli badali swoje granice, zamierzał sprawić, że dotkną każdej ostrej krawędzi.
— Myślę, że przyjaciel doceniłby, gdybyś spytał go o to bezpośrednio. — Oparł się o bar, nachylając się nad lakierowanym drewnem. — Może postawił mu kolejkę. — Choć uwaga Carlosa pozornie utrzymywała się na Silasie, był doskonale świadomy każdego ruchu Joe. Bo nawet, jeśli zamierzał flirtować z tym mężczyzną, udowadniając, że poza murami The Painted Lady istniały przestrzenie, w których potrafił poruszać się równie swobodnie co ona, wciąż chodziło tylko o ich dwójkę. — Dopiero później powinieneś przejść do pytania o to, czy jestem zajęty. — Odpowiedział z uśmiechem równie bezczelnym, dopasowując się do postawy swojego rozmówcy. — La bandera. Cztery razy, jeśli chcesz poznać odpowiedź. — Byłoby niemal rozkosznie zabawnym, gdyby musiał wytłumaczyć Silasowi, o co prosił. Gdyby napotkał w jego spojrzeniu niezrozumienie i zaskoczenie. Jednak oczywistym było, że ktoś taki jak on doskonale będzie wiedział czym była La bandera.
Dwanaście kieliszków. Cztery kolejki.
Kwaśna limonka. Pierwsze zetkniecie. Drobna uszczypliwość, prowokacja i flirt. Coś, co nie pozostawi obojętnym i długo pozostanie w pamięci. Obietnica, że za moment czeka coś więcej, odczucie znacznie głębsze i bardziej wyraziste.
Tequila. Intensywna i rozgrzewająca. Chemia, która powoli przejmuje ciało. Następuje upojenie i zatracenie, rozum przestaje grać główną rolę, a impulsy przejmują władzę. To uczucie pali, ale właśnie dlatego ciężko pomylić je z czymś innym. Tak wyraźne, tak niebezpieczne.
Snagrita. Najpierw łagodna słodycz. Czułe ukojenie, które nadaje głębi wszystkiemu, co nastąpiło przed nim. Wkradająca się powoli pikantność, wybijająca skrywany temperament. Zazdrość.
Carlos sięgnął do kieliszka z sokiem z limonki. Pierwsze ukąszenie. Po nim od razu posmakował tequilli. Utrata rozsądku. Jeszcze raz złapał kontakt wzrokowy z Silasem, gdy dłoń wędrowała po ostatni element układanki. Sangrita. Powód, dla którego jednak się zostaje. Wzrok przebiegł po męskiej twarzy, by przesunąć się dalej, szukając obecności Joe. Patrzył, jakby rzucał jej wyzwanie, jakby chciał sprawdzić, czy również sięgnie po kieliszki.
To tylko drink, tylko flirt, tylko przyjaźń. Drżenie ciała spowodowane basowymi uderzeniami muzyki. Znajoma lekkość wywoływana przez alkohol rozrzedzający krew. Mogli zmienić się w zwierzęta nocy, usprawiedliwić wszystko chwilą słabości, pragnieniem oderwania się od tego, co powróci do nich nad ranem, znów odbierając dech.
To tylko gra na zwłokę.


joe grainier
sheriam
nic co ludzkie nie jest mi obce
ODPOWIEDZ

Wróć do „The Painted Lady”