Dotychczas jedyny dotyk, jaki dzielili, był dotykiem powodowanym potrzebą niesienia pomocy albo wyznaczenia granicy. Badała jego skórę niejednokrotnie, gdy opatrywała rany, utrzymując wszystko w granicach profesjonalizmu. On ofiarował bliskość jej, początkowo w próbach wyperswadowania, że to coś, czego powinna unikać. Później robił to, chcąc zapewnić jej komfort i opiekę. Jednak tego wieczoru żadne z nich nie potrzebowało ratunku ani stawiania barier. Każdy kontakt, który więc się pojawiał, był albo bezwarunkowym odruchem, albo starannie zaplanowanym gestem. Niósł ze sobą zupełnie inne odczucia. Nie było tej neutralności i niewinności, a cielesność przestała być spychana na drugi plan. Kiedy więc poczuł, że dłoń Joe znajduje się na jego udzie, przez moment spiął się mocniej i zamarł. Bo nawet, jeśli próbowała tylko utrzymać równowagę, nachylając się przez przednie siedzenia, by zdradzić kierowcy adres, znalazła się blisko. Palce naciskały na ciało przez materiał spodni, przesuwały się po gładkiej powierzchni, posyłając po skórze dreszcze. To tylko niewielki fragment, przestrzeń tuż nad kolanem, a jednak Carlos miał wrażenie, że pierwszy raz był tak świadomy czyjejś obecności. Nie było to odczucie nieprzyjemne, wręcz przeciwnie, chciał żeby trwało jak najdłużej. Chciał wiedzieć jak zareaguje na dotyk, który potrwałby dłużej, na umyślne przekroczenie pewnej granicy. Równocześnie pozostawała w nim jeszcze jakaś blokada, nakazująca trwać w bezruchu, kuriozalnym paraliżu, by nie zdradzić własnych pragnień i tej rozrywającej umysł ciekawości – co by było gdyby…
Udawał więc, że nie zarejestrował dłoni Joe, choć jej ciężar był wyczuwalny jeszcze długo po przerwanym kontakcie.
Chodź.
Szedł więc tuż obok jak wierny pies. Tak naprawdę zupełnie nie dbał o miejsce, do którego zmierzali. Gdyby chciała zabrać go do miejskiego parku albo galerii sztuki, podążałby za nią z takim samym zapałem. Celem Carlosa na ten wieczór nie była bowiem niezbadana przestrzeń Toronto, a niezbadana przestrzeń
Joe Grainer. Chciał odkryć tę nową odsłonę, którą stopniowo dzieliła się z nim, dozując doświadczenia z chirurgiczną precyzją. Musiała być doskonale świadoma, że to dawka tworzy truciznę.
Vertigo zasługiwało na swoją nazwę. Najpierw był dźwięk. Muzyka pulsowała, jak bijące gwałtownie serce. Rozchodziła się po ciele wibracjami, niemal od razu wymuszając na nim reakcję. Spięcie i rozluźnienie mięśni, wyrzut hormonów, tętno mimowolnie dopasowujące się do miarowo uderzającego rytmu. Rozmowy ludzi, głośne i urywane, które w końcu zlewały się w niezrozumiały szum.
Później przychodził zapach i smak. Mieszanka alkoholu, potu i perfum, która wpierw drażniła nos, by w końcu osiąść na języku, pozostawiając po sobie słodko-gorzkie doznanie.
Obraz. Światła gwałtownie uderzające w oczy. Czerwone pasma przecinające powietrze, błękit i fiolet tańczące na parkiecie. Prześwietlone włosy, neony liżące błyszczącą od potu skórę. Źrenice zwężają się, jakby chciały ograniczyć atakujące je bodźce, ale później znów się rozszerzają, pragnąc dostrzec więcej. Ludzi o różnym statusie, rasie, stanie fizycznym i mentalnym. Każdy rzucający się w oczy, pozornie błahy szczegół.
—
Okay. — Wyłapał jej spojrzenie i uśmiechnął się delikatnie. Vertigo mogło przytłaczać, ale przecież bywał w podobnych miejscach. Dawno temu, w Meksyku, gdy życie wydawało się odrobinę prostsze. Jeszcze zanim zaczęto wykuwać z niego człowieka, którym był dzisiaj. Wtedy, gdy krew była rzadsza, pełna buntu. Wtedy, gdy zamiast ranić ludzi, po prostu przyciągał ich do siebie, pozwalając sobie na przyjęcie ciepła, które chcieli mu dać. Wtedy, gdy sądził, że świat da mu więcej niż odbierze. W tym miejscu nie było nic obcego, stanowiło raczej przywrócone wspomnienie, które Carlos celowo zakopał głęboko w odmętach umysłu.
Jedynym, co mogło więc zawrócić mu w głowie dzisiejszej nocy, była ona sama.
Jeśli zetknięcie się Joe ze znajomym barmanem miało być inscenizacją, uświadamiającą Carlosowi, że wiedział niezwykle mało o Joe Grainier, zdecydowanie była to próba udana. Od samego początku obserwował nieznajomego mężczyznę czujnym spojrzeniem, uważnie śledząc rozgrywającą się rozmowę. Pozostawał świadomy każdego ruchu, każdego spojrzenia i każdego słowa. To, jak niepozorny i równocześnie intensywny wydawał się Silas. Pocałunek złożony na policzku kobiety. Ciepły ton głosu. Niezrozumiały fragment wspólnej historii, którą dzielił z panią doktor.
To twój ochroniarz, Joey?
Place Carlosa zacisnęły się na materiale jego spodni. Mimowolne spięcie mięśni musiało być doskonale widoczne. Nie chciał wysuwać pochopnych wniosków. Nie powinno obchodzić go, kim był dla Joe ten mężczyzna. A jednak zalała go fala gorąca – nieprzyjemny żar, który uderzał do głowy. Bolesne ukłucie zazdrości, jakby odebrano mu
kogoś coś. Przecież to nigdy nie było jego. Nie powinien czuć żadnej z tych rzeczy, a jednak nieustannie go prześladowały.
To mój przyjaciel.
Tym właśnie byli?
Przyjaciółmi? Czymś, więcej niż sądził, że kiedykolwiek będą. Czymś mniej niż by chciał. Ludźmi zupełnie od siebie różnymi, a jednak wciąż krążącymi wokół siebie. Magnesami, które się odpychały, by później znów zacząć się przyciągać. A może to też tylko gra? Przeniósł spojrzenie na Joe, jakby próbował odnaleźć w jej twarzy odpowiedź na wszystkie pytania, których nigdy nie zadał.
A przyjaciel może jest singlem?
Konsternacja pojawiająca się na twarzy Carlosa była odbiciem zaskoczenia Grainer. Nastąpił chwilowy paraliż, irracjonalne rozbawienie, a później… ulga. Spojrzenie Salazara jeszcze przez moment wędrowało po postaci Joe. Zsuwająca się z ramion marynarka, która pozwoliła dojrzeć nagą skórę ramion, przeciągnęła ten kontakt. Zawiesił się, chwilę za długo, by było to niezauważalne. W końcu jednak wzrok przeskoczył na barmana, a usta wykrzywiły się w niewielkim uśmiechu. Jeśli badali swoje granice, zamierzał sprawić, że dotkną każdej ostrej krawędzi.
—
Myślę, że przyjaciel doceniłby, gdybyś spytał go o to bezpośrednio. — Oparł się o bar, nachylając się nad lakierowanym drewnem. —
Może postawił mu kolejkę. — Choć uwaga Carlosa pozornie utrzymywała się na Silasie, był doskonale świadomy każdego ruchu Joe. Bo nawet, jeśli zamierzał flirtować z tym mężczyzną, udowadniając, że poza murami
The Painted Lady istniały przestrzenie, w których potrafił poruszać się równie swobodnie co ona, wciąż chodziło tylko o ich dwójkę. —
Dopiero później powinieneś przejść do pytania o to, czy jestem zajęty. — Odpowiedział z uśmiechem równie bezczelnym, dopasowując się do postawy swojego rozmówcy. —
La bandera. Cztery razy, jeśli chcesz poznać odpowiedź. — Byłoby niemal rozkosznie zabawnym, gdyby musiał wytłumaczyć Silasowi, o co prosił. Gdyby napotkał w jego spojrzeniu niezrozumienie i zaskoczenie. Jednak oczywistym było, że ktoś taki jak on doskonale będzie wiedział czym była La bandera.
Dwanaście kieliszków. Cztery kolejki.
Kwaśna limonka. Pierwsze zetkniecie. Drobna uszczypliwość, prowokacja i flirt. Coś, co nie pozostawi obojętnym i długo pozostanie w pamięci. Obietnica, że za moment czeka coś więcej, odczucie znacznie głębsze i bardziej wyraziste.
Tequila. Intensywna i rozgrzewająca. Chemia, która powoli przejmuje ciało. Następuje upojenie i zatracenie, rozum przestaje grać główną rolę, a impulsy przejmują władzę. To uczucie pali, ale właśnie dlatego ciężko pomylić je z czymś innym. Tak wyraźne, tak niebezpieczne.
Snagrita. Najpierw łagodna słodycz. Czułe ukojenie, które nadaje głębi wszystkiemu, co nastąpiło przed nim. Wkradająca się powoli pikantność, wybijająca skrywany temperament. Zazdrość.
Carlos sięgnął do kieliszka z sokiem z limonki.
Pierwsze ukąszenie. Po nim od razu posmakował tequilli.
Utrata rozsądku. Jeszcze raz złapał kontakt wzrokowy z Silasem, gdy dłoń wędrowała po ostatni element układanki. Sangrita.
Powód, dla którego jednak się zostaje. Wzrok przebiegł po męskiej twarzy, by przesunąć się dalej, szukając obecności Joe. Patrzył, jakby rzucał jej wyzwanie, jakby chciał sprawdzić, czy również sięgnie po kieliszki.
To tylko drink, tylko flirt, tylko przyjaźń. Drżenie ciała spowodowane basowymi uderzeniami muzyki. Znajoma lekkość wywoływana przez alkohol rozrzedzający krew. Mogli zmienić się w zwierzęta nocy, usprawiedliwić wszystko chwilą słabości, pragnieniem oderwania się od tego, co powróci do nich nad ranem, znów odbierając dech.
To tylko gra na zwłokę.
joe grainier