[Laurent Ashcroft]

Zareagował miękkim, cichym śmiechem na śmiałą sugestię Logana. Gdy ten stał nagi na środku pokoju, trudno było się z nim nie zgodzić. Żaden pogodynek nie mógł równać się z tym widokiem. Niewielu ludzi zresztą czuło się tak pewnie i swobodnie nago jak Logana. Cóż. Niewielu wyglądało tak dobrze. Laurent przygryzł dolną wargę, obcinając go głodnym spojrzeniem. Podobał mu się jeszcze bardziej z tym zadziornym, gorącym uśmiechem. Już żałował, że musiał wypuścić go z łóżka. Było jeszcze tak wcześnie. Za oknem robiło się dopiero jasno. Lance zdecydowanie częściej o tej porze zasypiał, niż wstawał.
Obserwował, jak Logan się ubiera, ale sam dalej tonął w pościeli i ani myślał wstać z ciepłego łóżka. Uśmiech na jego ustach tylko się poszerzył, kiedy Callahan go poinstruował. Czego jak czego, ale pewności siebie na pewno kowbojowi nie brakowało.
— Że tak lubisz się rządzić, też nigdy bym nie pomyślał — przeciągnął się, poprawiając kołdrę i podciągając ją nieco wyżej, bo przez otwarte okno do środka wdarło się poranne, chłodne powietrze. — I że przez to możesz być jeszcze bardziej seksowny — podsumował, uśmiechając się do niego szeroko.
Wysunął się spod kołdry i miękkim krokiem zbliżył do mężczyzny, nim ten zdążył przekręcić klucz w zamku. Zarzucił mu ręce na ramiona i pocałował go krótko.
— Nie mógłbym przegapić lekcji z najlepszym trenerem — puścił mu oczko, przyjemnie podekscytowany perspektywą spędzenia razem czasu. W końcu pozwolił Loganowi udać się do pracy, a sam zakopał się w pościeli jeszcze na kilka cennych godzin.

Pochłonięty pracą, uniósł głowę, dopiero kiedy poczuł na sobie ciężkie i uważne spojrzenie. Skinął Loganowi głową, zachowując obojętny wyraz twarzy. Przywitał się z nim już o poranku. Poza tym dostrzegł, jakiegoś faceta wyglądającego mu zza ramienia, jakby miał przed sobą interesujący okaz w zoo. Wyjął słuchawki z uszu i odłożył je na swoim udzie.
— Coś się stało? — uniósł głos, by przekrzyczeć wściekłe burczenie pracującego na pełnej mocy generatora.
— Nie! Nic. Gra wszystko. Generator sprawdzamy, czy działa — Greg odpowiedział szybko, nim się nie wycofał. Mogli śmiać się z Laurenta za plecami, ale przecież ostatecznie był ich szefem i żaden z pracujących na ranczu kowbojów nie był na tyle głupi, by bezpośrednio z nim zadrzeć. To Ashcroftowi wystarczało. Udawał nawet przed samym sobą, że nie dba o ich zdanie. Zarzuciliby mu to samo, co przez lata powtarzał ojciec.
Zignorował ich, ponieważ w tym momencie miał na głowie pilniejsze sprawy niż czyjeś podśmiechujki. Czasem czuł się znowu jak w szkole. Spędził w niej pierwsze lata, znosząc przytyki dotyczące swojego pochodzenia, przestarzałych manier czy akcentu. Zrobił wszystko, by uczniowie przestali się z niego śmiać, a nauczyciele wytykać braki. Teraz brzmiał i wyglądał jak facet urodzony w jednej z bogatszych dzielnicy Toronto. Osiągnął to wszystko tylko po to, by znów stać się obiektem kpin.
Tylko teraz nie był już nieśmiałym nastolatkiem i nawet jeśli nadal mogło go to zaboleć, to potrafił sobie też z tym radzić.
Ciekawość sprawiła, że zacisnął palce na słuchawkach i wychylił się lekko do przodu, wytężając słuch. Docierały do niego strzępki słów, ale łatwo mógł zrozumieć ich kontekst. Już gotów był wstać i wyjaśnić Noahowi, który z nich jest głupi, kiedy do rozmowy włączył się Logan. Laurent pochylił się jeszcze bardziej i wstrzymał oddech, choć to raczej generator utrudniał mu podsłuchiwanie. Uśmiechnął się kącikiem ust, gdy Callahan szorstko zakończył dyskusję, stając w jego obronie.
Miał wrócić do spisywania umowy, ale jeszcze raz podniósł wzrok, by natrafić na krzywy uśmiech Callahana. Wydął wargi, w ten sposób z psotnym błyskiem w oku posłał mu komicznego całusa.
Ta sytuacja utwierdziła go w przekonaniu, że podejmuje właściwą decyzję, czego skutki odczuł zmuszony do naprawy starej drukarki Brett. Nie zwlekał z przekazaniem Loganowi przygotowanej umowy. Nie chciał rozmyślać zbyt długo i zacząć liczyć straty czy wymieniać ryzyka. Pozwolił, żeby tę decyzję podjęło za niego serce. Nie żałował, kiedy zobaczył zdumienie na twarzy Logana. Nie dbał szczególnie o to, że zachował się właściwie. Dostrzegł jednak ulgę w oczach mężczyzny, którego kochał i tyle mu wystarczyło. Nie zastanawiał się nad ceną.
— Jestem zajebiście dobrym prawnikiem ale-
Urwał, bo Logan podniósł się od stołu, a chwilę później przycisnął ich wargi do siebie. Tym razem jego spontaniczną reakcją zaskoczony był Laurent, który zacisnął dłonie w pięści na jego koszulce i przytrzymał go tak jeszcze chwilę dłużej. Zawsze brał sobie trochę więcej. Serce znów zaczęło mu szybciej bić.
Pochylił się nad dokumentami i wskazał miejsca, które wymagały podpisu. Jego własny już tam był. Wyglądało na to, że na najbliższe pół roku naprawdę byli na siebie skazani.
— Nie czekajmy — odpowiedział na jego pytanie i kiedy Logan wkładał kapelusz, on dopiął kołnierzyk koszuli i poprawił mankiety. Nim wyszli, stanął oparty o drzwi i przyciągnął go do siebie do kolejnego pocałunku. — Słyszałem was w szopie — szepnął mu do ucha, tłumacząc, za co było to krótkie podziękowanie. Cmoknął go jeszcze krótko w ucho, a następnie pewnym krokiem wyszedł na zewnątrz. Zakurzony, szary Beau dreptał dumnie obok. Ruszył w kierunku zgromadzonych pod płotem wybiegu mężczyzn, którzy również zakończyli przerwę na lunch i czekali na polecenia Logana.
Laurent zignorował ich posępne i podejrzliwie spojrzenia rzucane spod rond kapeluszy. Czuł, bijącą od tych facetów niechęć. Nawet ich za nią nie winił. Stanął naprzeciw nich, jak w jakimś krzywym zwierciadle. Przedstawiali dwie skrajnie różne opcje. Oparty łokciami o płot Noah splunął przez ramię, jak człowiek przesądny na widok czorta.
— Wiem, że macie robotę, więc będę się streszczał — zaczął i na szczęście tyle wystarczyło, żeby skupił na sobie uwagę. — Wszyscy są? — upewnił się, spoglądając krótko na Logana i poczekał na potwierdzenie.
— Nawet nie wie, ile ludzi pracuje na tym ranczu — Gregg rzucił komentarz pod nosem, a paru facetów się zaśmiało. Lance zniecierpliwiony przeniósł na niego spojrzenie.
— Chcesz się dowiedzieć, co mam do powiedzenia, czy będziesz komentował każde zdanie? — zaczepił go, rzucając wymowne i odrobinę pobłażliwe spojrzenie, choć Gregg był dobre dziesięć lat starszy. Problem w tym, że ci kowboje nie mieli bladego pojęcia, jak to jest kończyć prestiżową uczelnię w tym kraju. Ich docinki były ledwie pozbawionym znaczenia ukąszeniami.
Laurent poczekał chwilę na odpowiedź, ale Gregg wolał już się nie wychylać.
— Zdaję sobie sprawę, że macie wątpliwości co do przyszłości. Sytuacja po śmierci mojego ojca przez chwilę była niejasna, ponieważ Logan w spadku po nim otrzymał połowę rancza — stwierdził, nie próbując zataić tej informacji i tym samym ostatecznie pozbawiając się możliwości szybkiego sprzedania całego obiektu, a potem po długiej batalii w sądzie ewentualnie spłaty Callahanowi połowy majątku, jeśli udałoby mu się udowodnić, że w ogóle do niego należy. Teraz miał i umowę i świadków. Laurent zresztą od początku nie był pewien, czy mógłby sprzeciwić się woli zmarłego ojca. Choć to rozwiązanie było kusząco proste. Nie poczekał aż zdumione pomruki umilknął. Mówił dalej. — I na wasze szczęście przekonał mnie, że będzie w stanie nim zarządzać tak, by zaczęło przynosić zyski. Zresztą od jakiegoś czasu kieruje tu niemal wszystkim, więc dla was niewiele się zmieni. Nadal będziecie musieli słuchać jego gderania — dodał, czemu towarzyszył głośny śmiech i szczekanie Beau. Żart był słaby, ale stojący przed nim mężczyźni mogli odetchnąć z ulgą, bo zachowają pracę, więc tyle wystarczyło, by atmosfera się rozluźniła. Logan dawał im poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa. — Ustaliliśmy, że w piątek po robocie wypijemy szklaneczkę czegoś mocniejszego, by uczcić waszego nowego-starego szefa i pamięć mojego ojca, dlatego dajcie znać żonom i kochankom, że wrócicie do domu później.
— A panienki będą? — Brett zaśmiał się rubasznie, wyjmując z ust wykałaczkę.
— Jedna na pewno — Noah wskazał brodą na Laurenta, ukazując zęby w uśmiechu.
Lance pochylił się w kierunku Logana, który oczywiście o żadnej imprezie nie miał pojęcia, ale przecież zasługiwał na małe święto.
— Nie mam pojęcia, dlaczego chcesz użerać się z tą bandą wrednych skurwieli, ale powodzenia — zażartował, mówiąc specjalnie na tyle głośno, by faceci go usłyszeli. W odpowiedzi znów zarechotali, uznając słowa Laurenta za komplement. Klepnął Logana w ramię, posyłając krzywy uśmiech i ruszył w stronę domu.
— Ty szczwany lisie!
— Co nic nie mówiłeś! Baba mi w domu żyć nie dawała.
— Gębę na kłódkę trzymał.
— Dlatego taki głupio uśmiechnięty od rana chodził.
— Teraz to właściciel. Jeszcze bardziej będzie do roboty gonił.
Mężczyźni poklepywali Logana po plecach i nabijali wesoło najwyraźniej uspokojeni krótką przemową Laurenta, a przede wszystkim obrotem sytuacji. Ashcroft nie powiedział o kłopotach finansowych rancza ani o ich półrocznej umowie, bo to i tak było bez znaczenia, a potrzebowali podnieść pośród pracowników morale.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

W żaden sposób nie zareagował na całusa, którego Laurent psotnie posłał mu ze swojego miejsca przy generatorze. Nie sądził też, że młody Ashcroft, (który w zasadzie był już teraz starym Ashcroftem, a nawet jedynym) słyszał cokolwiek z szorstkiej wymiany zdań z pracownikami. A już tym bardziej, że nawiąże do tego mimochodem, tuż po tym jak z determinacją stwierdzi żeby już na nic nie czekali.
Callahan przyciągnięty do kolejnego pocałunku, oparł dłoń o drzwi nad ramieniem Laurenta i nieznacznie pochylił się żeby ułatwić mu zadanie. To z jaką łatwością przychodziło im sięganie do siebie było niebezpieczne, ale dopóki nie mieli widowni i dopóki był pewny, że w domu nikogo nie ma, nieszczególnie się o to martwił. Teraz zresztą, coś zupełnie innego zaprzątało mu myśli. W końcu właśnie podpisał umowę, która dawała mu niemal pełną swobodę w zarządzaniu ranczem. Nie żeby wcześniej Luke mu jej nie dawał, ale to jednak coś zupełnie innego.
- Przekonają się do ciebie. Daj im trochę czasu - mruknął, uśmiechając się pod nosem. Był tego pewien. Jeśli zauważą jego zaangażowanie w sprawy rancza i przekonają się, że dobrze prosperuje pod jego okiem, szybko zmienią o nim zdanie.
Odbił się od drzwi i poprawił kapelusz zanim Laurent pchnął je i ruszył do zgromadzonych pod ogrodzeniem pracowników. Logan szedł obok drepczącego pomiędzy nimi Beau, który radośnie merdając ogonem zerkał to na niego, to na Laurenta, jakby również przeczuwał, że dzieje się coś dobrego. Kowboje byli jednak innego zdania. Widząc ich razem, wyraźnie się spięli, przewidując najgorsze.
Logan, zapytany o kompletność załogi, krótko spojrzał po znajomych twarzach, ogorzałych; niektórych pomarszczonych, innych z meszkiem młodzieńczego zarostu. Wszystkie dobrze znał, nawet młodzików. W końcu mieszkali w okolicy, Logan znał ich rodziny, sytuacje, wiedział o nich dużo więcej niż Laurent w ogóle przypuszczał. Dlatego w uszczypliwym komentarzu dopatrzył się nie tyle złośliwości, co podkreślenia, jak wiele Laurent musiał się jeszcze nauczyć, jeśli chciał pójść w ślady swojego staruszka.
Kiwnął do niego głową i nie upomniał facetów. Dobrze wiedział, że jeśli otwarcie będzie go chronił, jedynie przysporzy mu problemów. Laurent sam musiał zmusić ich do posłuchu. I jak się zaraz okazało, zrobił to bez problemu.
Logan obserwował, jak na twarzach zebranych pojawia się zdumienie, a potem ulga. Poniosły się podekscytowane komentarze. Tak, sam też był trochę zaskoczony, ale z niczym nie czuł się tak dobrze, jak ze świadomością, że wciąż będzie mógł użerać się z tą bandą wrednych skurwieli.
Nic nie wiedział o piątku, ale to bez znaczenia. Laurent widać miał świadomość, że nic tak nie poprawia humoru starym kowbojom jak kilka szklaneczek czegoś mocnego w piątkowy wieczór. Dobrze to rozegrał.
Logan uśmiechnął się kątem ust i zerknął za nim, kiedy ruszył z powrotem do domu. To dziwne, ale poczuł wdzięczność i sam nie był pewien dlaczego. Przecież to Luke’owi powinien być naprawdę wdzięczny. Coś ciepłego rozlało mu się jednak w piersi, kiedy pomyślał, że od teraz naprawdę będą współpracować żeby przywrócić Ashcroft Ranch dawną świetność. Gdy wrócił spojrzeniem do podekscytowanych pracowników, uśmiechał się tak, jak chyba jeszcze nigdy, a w sercu czuł przyjemną lekkość. Ośmieleni jego reakcją kowboje, żartowali i poklepywali go po ramionach, ale on nie dał się wciągnąć w żadną dyskusję.
– Bo nie było jeszcze o czym mówić - uciął oskarżenia o to, że wszystko trzymał dla siebie. – Dobra, do roboty. Pogadamy w piątek. Teraz czeka nas jeszcze więcej pracy.
– A nie mówiłem?! - zaśmiał się ten, który twierdził, że będzie bardziej gonił ich do roboty.
Logan pokręcił głową, ale wciąż się uśmiechał i ten grymas nie schodził mu z ust nawet, kiedy okazało się, że kilka metrów płotu po zachodniej stronie trzeba będzie jak najszybciej wymienić, bo przegniły słupy ogrodzeniowe. Zajął się tym osobiście, dlatego pojawił się w domu trochę później niż zamierzał. Powoli zachodziło już słońce, kiedy psy rozszczekały się słysząc, jak otwiera drzwi. Pogłaskał oba zanim zdjął z głowy kapelusz i powiesił go na haczyku przy wejściu.
– Cześć, tato! Słyszałem nowiny - powiedział Travis od wejścia, zwabiony harmidrem. Stanął w korytarzu, wciąż jeszcze tyczkowaty i chudy, ale już z kiełkującym pod nosem zarostem. Oczy mu lśniły i Logan nie miał żadnych wątpliwości, co tak poprawiło mu humor.
– Ta? A co to za nowiny? - droczył się jednak, wchodząc głębiej do domu.
– Nie żartuj! - Dzieciak trącił go w ramię. - Że wujek zapisał ci połowę rancza i nigdzie się nie wyprowadzamy.
Logan rzucił synowi podejrzliwe spojrzenie. Nie spodziewał się, że tak to zinterpretuje, ani że w ogóle myślał o takiej ewentualności. Nie wydawał się przecież przejęty całą tą sprawą, ale może po prostu niewiele po sobie pokazywał? Widać niedaleko pada jabłko od jabłoni.
– Nigdy nie mówiłem, że będziemy musieli - zauważył ruszając do kuchni. Oba psy podążyły za nim radośnie merdając ogonami.
– Ale to było wiadomo! Gdyby Larry sprzedał ranczo, przecież musielibyśmy się wyprowadzić - powiedział z przekonaniem, idąc za ojcem.
To nie była prawda. Nawet gdyby próbował je sprzedać, istniała szansa, że nabywca zachowa pracowników. Callahan byłby wtedy zdeterminowany żeby wynegocjować pozostanie na ranczu tak, jak dobrej pory. Na szczęście nie będzie musiał. Przynajmniej przez najbliższe pół roku.
– Możesz się już tym nie przejmować. Nigdzie się stąd nie ruszamy - zapewnił, bo nie było sensu o tym dyskutować, skoro wszystko dobrze się potoczyło.
– Nie przejmowałem się! - zaprzeczył Travis, jakby posądzenie go o zmartwienia było ujmą na honorze.
Logan zamruczał z powątpiewaniem, sięgając do lodówki po sok. Nalał sobie do szklanki, gestem pytając Travisa, czy też chce. Chłopak pokręcił głową. Zanim zdążył znów się odezwać, w progu pojawił się Laurent, ubrany zdecydowanie inaczej niż zwykle. Logan zmrużył oczy, bo czarna, sprana koszulka z logiem kanadyjskich targów koni, którą miał na sobie, bardzo przypominała jego własną. Wygląda na to, że czekał.
– Daj mi chwilę - rzucił do niego. - Musieliśmy wymienić płot z zachodniej strony. Śmierdzę jak wół. Wezmę prysznic i możemy ruszać.
– Gdzie idziecie? - zainteresował się Travis, przeskakując spojrzeniem pomiędzy nimi. Może to paranoja, ale Logan cholernie bał się, że może coś podejrzewać.
Kupił sobie chwilę na dobranie odpowiednich słów, biorąc łyk soku.
– Laurent potrzebuje paru lekcji żeby przypomnieć sobie jak się siedzi na koniu. Potem zabieram go na przejażdżkę żeby nie zapomniał też, jak wyglądają jego włości.
Spojrzał na wspomnianego z krzywym uśmieszkiem, trochę się z nim drocząc.
Travis wyraźnie się ożywił.
- Mogę jechać z wami? Dawno nigdzie razem nie byliśmy.
Logan zamarł ze szklanką przy ustach, bo kompletnie nie spodziewał się takiej propozycji. W końcu od lat nie jeździł z nim na przejażdżki, chociaż kiedyś robili to regularnie całą rodziną. Teraz częściej jeździł na nie z przyjaciółmi z miasta, którzy czasem wpadali do niego na weekend. Naraz poczuł się jak dupek, bo nawet nie przyszło mu do głowy, że jego dorastającego syna interesują jeszcze takie rozrywki ze swoim staruszkiem. Ale może chodziło o Laurenta? Młody zdawał się go lubić, był nim zafascynowany i wyraźnie chciał spędzać z nim czas. Logan nie wiedział jeszcze czy to dobrze. Zachowując kamienną twarz, rzucił krótkie spojrzenie swojemu kochankowi, będąc przekonanym, że nie spodobał mu się taki obrót spraw. On też nie był zachwycony, ale widząc szczerą nadzieję i entuzjazm syna, po prostu nie miał serca mu odmówić.
– Jasne, dzieciaku - mruknął więc, wywołując tym szeroki uśmiech na jego twarzy.
– Super! - Chłopak odwrócił się do Laurenta i do niego też wyszczerzył zęby. Wyglądało na to, że nie ma pojęcia w czym przeszkodził.
– Mogę wziąć Apollo?
– Nie ma mowy. Dla Lance’a bierzemy Clover. Chyba nie chcesz żeby go poniosła jak ci się rozbryka?
– To wezmę Montanę.
– Albo Sundance - podsunął, ale dzieciak już pobiegł na górę, przygotować się do jazdy.
Kiedy zostali w kuchni sami, Logan uśmiechnął się łagodnie z odrobiną skruchy.
– Przepraszam - powiedział półgłosem. Odstawił szklankę i zbliżył się, ale chociaż miał ochotę go dotknąć, nie zrobił tego. Laurent mógł za to odczytać tę chęć z jego twarzy. Ze spojrzenia, które stało się nagle odrobinę cięższe i z podświadomego oblizania warg, jakby chciał go pocałować. Gdyby jednak Travis nagle sobie o czymś przypomniał i wrócił się do kuchni, mieliby poważny problem.
– Czy ty masz na sobie moją koszulkę? - Jego głos był jeszcze cichszy i zdecydowanie niższy. Logan nie był pewien, jak czuje się z tym, że Laurent grzebał w jego rzeczach. Coś buntowało się w nim na tę myśl. Ale to, że pewnie założył tę koszulkę specjalnie, jak zakochana małolata, było idiotycznie satysfakcjonujące.
Zrobił jeszcze jeden krok i wyciągnął dłoń, chwytając palcami za jej przód. Naciągnęła się na plecach Laurenta. Logan rzucił szybkie spojrzenie w górę schodów, ale nikogo tam nie zobaczył. Pochylił się więc i pocałował go. Krótko, przelotnie. A gdy się odsunął, wyglądał jak zadowolony z siebie łobuz.
Cholera. Zdecydowanie nie powinno mu się to aż tak podobać.

Laurent Ashcroft

[Laurent Ashcroft]

Nie był taki pewien, czy stojący przy płocie mężczyźni o surowych twarzach kiedykolwiek będą w stanie go zaakceptować. Za bardzo przypominał wkurwiających polityków i pizdy z Wall Street, czyli wszystko, co ich zdaniem doprowadzało ten kraj do ruiny, a przede wszystkim drenowało ich kieszenie. Laurent stanął naprzeciw i poczuł, że w ich niechęci było coś odświeżającego. Przynajmniej mieli jaja wprost pokazać, że go nie lubią  i mu nie ufają, a nie knuli za jego plecami, skrywając podłe intencje za pełnym kurtuazji, ładnym uśmiechem.
Podzielił się z nimi dobrymi wiadomościami. Logan wyglądał, jakby właśnie zdjął mu z barków ogromny ciężar, a do tego uśmiechał się jak gówniarz, który pod choinką znalazł wymarzony prezent. Do twarzy mu było z tym seksownym grymasem. Laurent chciał go widywać częściej. Zostawił kowboja pośród pracowników rancza, dając im czas, by nacieszyli się wiadomościami. Zawołał jedynie Beau, który uradowany machał ogonem przy nodze Logana, jakby również czekał na gratulacje. 
Po powrocie do domu usiadł jeszcze do laptopa, ale szybko zrozumiał, że w związku z brakiem prądu i tak nie uda mu się wiele załatwić. Sytuacja w mieście wyglądała dużo gorzej niż na ranczu. 
Cóż. Przynajmniej miał pretekst, żeby tutaj zostać. 
Czekanie na Logana mu się dłużyło. Gdy słońce zawisło nisko nad horyzontem, zaczął na poważnie obawiać się, że facet dostał, co chciał i go wystawił. Nie byłoby w tym nic nowego. Próbował działaniem odsunąć od siebie te głupie myśli, dlatego po tym jak pomógł Mergy w kuchni, wziął na ręce niczego niespodziewającego się Beau i zaniósł do łazienki z zamiarem wykąpania.
Jeszcze niedosuszony pies wystrzelił z wanny, gdy tylko usłyszał, że drzwi się otwierają. Puszyste futro opadło, więc teraz rzeczywiście przypominał mokrego szczura i na dodatek był rozżalony z powodu tej całej kąpieli, popiskując schował się za Loganem, gdy dostrzegł Laurenta na korytarzu.
— Beau, wracaj — Laurent zwrócił się do psa zniecierpliwiony i umęczony kąpieli na tyle, że na początku w ogóle nie zwrócił uwagi na Logana. Pies nie zareagował na wołanie, więc wyjął zza pleców paczkę smaczków, która okazała się na tyle przekonująca, by kundel wrócił, zostawiając ślady mokrych łapek na podłodze. — Zaraz przyjdę — rzucił, zgarniając biednego Beau do łazienki, z której rozległ się szum suszarki.
Gdy weszli razem do kuchni, pies był puszysty i śnieżnobiały jak w dniu, w którym przyjechał na Ashcroft Ranch. Nie wyglądał jednak na zadowolonego z tego faktu. Laurent oparł się ramieniem o futrynę i skrzyżował nogi w kostkach.
— Tobie też przydałaby się porządna kąpiel — rzucił wesoło, a choć słowa brzmiały jak groźba, to tak naprawdę znaczyły tyle, co “każda okazja, żeby zobaczyć cię nago, jest dobra”. Beau na wzmiankę o kąpieli cicho zaskomlał, wciskając się za nogi Logana, jakby od niego oczekiwał ratunku. Laurent tylko zaśmiał się pod nosem i pokręcił lekko głową. — Nie dramatyzuj. Trzeba było się w kurzu nie tarzać — rzucił do niego, na co Beau odpowiedział szczeknięciem i zaraz znowu się schował. Obecność Logana najwyraźniej dodawała mu odwagi.
Lance podniósł spojrzenie wyżej, gdy Travis zapytał o przejażdżkę. Złapał kontakt wzrokowy z Loganem, ale zachował obojętny wyraz twarzy. Schował za nim naturalne w tej sytuacji rozczarowanie i złości, bo miał wrażenie, że Callahan zgodził się szybko i bez żalu. Nie mógł jednak nie uśmiechnąć się do nastolatka, który wyglądał na uradowanego możliwością spędzenia czasu z ojcem. Postarał się, by uśmiech nie był wymuszony. Nawet jeśli oglądanie, jak mogła wyglądać jego relacja z Lukiem, gdyby obydwoje nie byli tak uparci, było jedną z ostatnich rzeczy, na którą miał ochotę. Nie potrafił mieć za złe Travisowi chęci dołączenia do nich. Dzieciak prawdopodobnie właśnie próbował wybawić go od milczącego towarzystwa swojego gburowatego ojca.  
Podszedł do szafki i nalał sobie soku, podczas gdy Callahanowie dyskutowali o tym, jakie konie wybrać. Po tym, jak zostali sami, odstawił szklankę, kładąc dłoń na biodrze Logana. Zadarł podbródek i przechylił lekko głowę.
— Nadal wisisz mi randkę — mruknął niezadowolony i pociągnął go bliżej za szlufkę spodni. Beau pod nogami Logana szczeknął, jakby próbował go bronić. — I lepiej, żebyś znalazł na nią czas między zarządzaniem ranczem i wychowywaniem syna. Chcę cię chociaż na chwilę mieć tylko dla siebie — dodał, wstrzymując oddech, gdy Logan znalazł się tak nieprzyzwoicie blisko. Płuca wypełnił mu zapach potu i siana, ale ta woń w niczym mu nie przeszkadzała, nawet jeśli sam pachniał drogimi, lekkimi perfumami. Podniecał go ten kontrast. — Tak? Naprawdę to twoja koszulka? — zgrywał głupa, nim nie otrzymał krótkiego całusa. Uśmiechnął się po nim szeroko, a potem lekko odsunął, czując, że cała ta przejażdżka może szybko zmienić się w tortury. Wziął głębszy oddech, poprawił fiuta w spodniach i dopił swój sok, kiedy akurat Travis zbiegł na dół.
Ekscytacja chłopaka najwyraźniej mu się udzieliła. Poza tym wolał mieć dzieciaka po swojej stronie. No i on przynajmniej zachowywał się, jakby go lubił.
— Pomyślałem sobie, że skoro Logan zabiera nas na wycieczkę po ranczu, to może my powinniśmy zabrać go na wycieczkę po mieście? — zwrócił się do Travisa, wyczuwając w nim sojusznika. Obrócił się do Logana z niecnym uśmieszkiem, unosząc pustą już szklankę po soku i oblizując z niego drapieżnie usta. Synowi przecież nie odmówi. Zerknął z łobuzerskim błyskiem w oku na chłopaka. — Twój staruszek zwiedziłby stolicę. Pokazalibyśmy mu coś ciekawego. Nie siedziałby tylko na tym ranczu, bo kompletnie od tego zdziczeje. Co ty na to? Mam apartament z pokojem gościnnym i dużym salonem w samym centrum. Pomieścimy się.

Logan Callahan

[Logan Callahan]

Na widok mokrego psa i zmęczonego Laurenta, Logan uniósł brwi. Beau i tak skończy zakurzony gdy tylko wyjdzie na zewnątrz, chyba że Laurent przygotowywał go do powrotu do domu. Czyżby zamierzał wrócić już jutro? W końcu zasilanie wróciło i chyba miał tam jakieś swoje adwokackie obowiązki. Na tę myśl Loganowi zrobiło się dziwnie nieswojo. Wiedział, że zamierza niebawem wrócić do miasta, oczywiście, że tak. Że nie będzie pomagał na ranczu w pełnym wymiarze godzin, ani spędzał z nim każdej nocy. Ale nie chciał czuć się tak, jak przez ostatni tydzień. Co prawda byli wtedy pokłóceni, więc teraz powinno być… Sam nie wiedział. Lepiej? Inaczej? Nie miał na to żadnego planu. Do tej pory liczyło się przede wszystkim ranczo, a gdy jego sytuacja trochę wyjaśniła, przed Callahanem rysowały się inne problemy, których nigdy nie brał pod uwagę. Może nie powinien zbyt dużo o tym myśleć? Zresztą teraz i tak nie miał na to czasu bo Travis skutecznie odciągnął jego uwagę od sercowych rozterek, psując jedyny plan, jaki miał wobec tej relacji.
Dłoń na biodrze sprawiała początkowo, że lekko się spiął, nerwowo zerkając w kierunku korytarza, ale zaraz zwilżył językiem wargi i wrócił wzrokiem do naburmuszonego Laurenta.
- Szz - upomniał psa krótko, jakby mógł szczekaniem ściągnąć im na głowę kłopoty, a potem pocałował adwokata w ramach przeprosin, chociaż nie był pewien czy złościł się szczerze, czy jedynie się zgrywał. Nie chciał sprawiać mu zawodu. Przecież ta przejażdżka miała być właśnie dla niego.
- Coś wymyślę - zapewnił tonem człowieka, który jest w stanie rozwiązać każdy problem. Potem jeszcze raz chwycił go za przód koszulki i nachylił się, prawie muskając ustami jego policzek. Zapach potu i koni znów wypełnił Laurentowi płuca.
- No i miałeś mnie dla siebie w nocy - szepnął arogancko niemal wprost do jego ucha. - I możesz mieć też dzisiaj - dodał. W końcu dobrze było dzisiaj obudzić się obok niego, więc chętnie powtórzy to również jutro. Miał nadzieję, że Laurent nie ma innych planów.
Puścił, odchylił się i przez moment patrzył na niego, jakby nigdy nie miał żadnych problemów z przyznaniem się do swojej orientacji. Flirtował z nim bezczelnie przy kuchennym blacie i wyraźnie go to bawiło.
Na to urocze zgrywanie głupa zareagował leniwym, pobłażliwym uśmiechem. Obaj dobrze wiedzieli jaka była prawda i obu sprawiała satysfakcję na swój własny sposób. Wyglądało też na to, że Laurent nie gniewa się już o zmianę planów. Dobrze. Logan zamierzał jakoś to ogarnąć. Najwyżej adwokat i Travis będą wypełniać ciszę swoją paplaniną, a on po prostu trochę się zrelaksuje i tak też będzie dobrze. Przecież jeszcze będą mieli okazję pobyć sam na sam.
Kroki na schodach zmusiły ich do przybrania neutralnych masek. Logan zerknął w dół na dłoń Lance’a poprawiającą spodnie i z trudem powstrzymał pełen zadowolenia uśmiech. Adwokat wyraźnie nie trafił apetytu na seks. Ale gdy Travis wpadł do kuchni w bryczesach i bluzie, na twarzy Logana nie było nawet cienia poprzednich emocji. Znów wyglądał jak standardowa, gburowata wersja siebie.
- Jestem gotowy! - obwieścił chłopak. Logan kiwnął tylko głową i ruszył wziąć prysznic. Słowa Laurenta zatrzymały go jednak w pół kroku. Co on znów wymyślił?
Travis też był zaskoczony propozycją. Wiedział, że przekonanie staruszka do czegokolwiek graniczy z cudem, więc nieco się zawahał. Dopiero kolejny komentarz Laurenta sprawił, że nabrał odwagi. Adwokat rozmawiał z Loganem inaczej niż większość ludzi, jakby był odporny na jego mrukliwość i jakby uchodziły mu na sucho wszystkie głupie pomysły, w jakie spróbuje go wciągnąć. Dla chłopaka to była nowość, ale szybko podłapał jego pewność. Wyglądało na to, że ma dobre intencje.
– Jestem za - stwierdził śmiało. Lubił ranczo, traktował je jak swój dom, ale równie dobrze czuł się w mieście. Jednak kiedy popatrzył na ojca, widać było w tym ostrożność i próbę wybadania terenu.
Logan obrzucił ich obu ciężkim spojrzeniem starego psa, który nie ma ochoty uczyć się nowych sztuczek.
– Nie potrzebuję wycieczek do miasta - stwierdził szorstko. - Lubię swoją dzicz. - Wymownie zwrócił się do Laurenta, który wyraźnie miał ubaw. Próbował odegrać się za zmianę planów?
- Moglibyśmy w końcu skoczyć na strzelnicę. Kiedyś obiecałeś, że pojedziemy - zasugerował Travis, wciąż ostrożnie, ale wyczuwając, że Laurent go poprze, wyszczerzył się do ojca zachęcająco.
Logan potarł spieczony słońcem kark i cmoknął zniecierpliwiony. Nie wiedział, co tu się odwala i dlaczego Laurent nagle zawiązywał komitywę z młodym, ale wyczuwał kłopoty. Zresztą wolał żeby Travis za bardzo im się nie przyglądał. Dzieciak był bystry, czasem aż za bardzo.
- Zobaczymy - burknął i zostawił ich z tą nie podjętą decyzją, uznając że jeśli rozciągnie ją w czasie, chłopaki zapomną o nigdzie nie będzie musiał jechać.
Kiedy Logan zniknął w korytarzu, Travis wsunął ręce w kangurkę bluzy, spojrzał na Laurenta i wzruszył ramionami.
- On zawsze tak - powiedział półgłosem, uśmiechając się trochę przepraszająco. - Ciężko go… no wiesz. Przesadzić. Mama zawsze tak mówiła, że jest jak takie stare drzewo.
Chłopak przykucnął i zaczął tarmosić Beau po polikach, uznając sprawę wyjazdu za raczej niemożliwą do zrealizowania.
- Kto jest czystym pieskiem? - pieścił się do szpica, zagłębiając palce w białą, miękką sierść. - No kto?
Beau merdał napuszonym ogonem, najwyraźniej zapominając już o nieprzyjemnościach kąpieli.
Po kilkunastu minutach Logan zszedł na dół pachnący żelem pod prysznic. Miał na sobie świeżą koszulkę z długim rękawem, całkiem nieźle podkreślającą sylwetkę, i jedne z kilku wygodnych dżinsów. Wyglądał w zasadzie całkiem zwyczajnie.
Zajrzał do kuchni i ruchem głowy kazał chłopakom ruszyć tyłki na zewnątrz.
- Psy zostają.
Nogą zagrodził hiperkatywnemu Beau możliwość wyjścia. Jeszcze się zgubić gdzieś w lesie i potem będzie płacz.
Zachód słońca zaczynał złocić niebo na horyzoncie malując chmury różem. W powietrzu unosił się zapach traw i było bardzo cicho, jak zwykle o tej porze na ranczu. Z daleka niosło się jedynie ciche rżenie koni i beczenie owiec. Żwir szutrowej drogi chrzęścił im pod butami, gdy szli bez pośpiechu w kierunku stajni. Travis zagadywał Laurenta o życie w mieście, o jego zajęcia i jak zawsze chętnie dzielił się spostrzeżeniami. Logan towarzyszył im niezmiennie milcząco, patrząc przed siebie spod ronda kapelusza. Odezwał się dopiero, gdy zaczęli przygotowywać konie, wtedy pomógł Laurentowi osiodłać Clover. Dawał mu wskazówki i bardzo pilnował się żeby nie uśmiechać się zbyt szeroko ani przypadkowo go nie dotknąć.
– Możesz trochę rozruszać tę dziecinkę, synu. Muszę dać Laurentowi kilka wskazówek. To chwilę zajmie - rzucił do Travisa, kiedy chłopak czekał już w siodle palominowej klaczy. Jego wiecznie potargane włosy idealnie współgrały z jasną grzywą Sundance. Siedział na końskim grzbiecie z tą samą pewnością, jaką Laurent widywał u Logana. Jakby dokładnie tam było jego miejsce.
– To wezmę ją na padok na chwilę. - Dał klaczy łydkę, która posłusznie ruszyła. Logan pokiwał głową, a potem brodą wskazał adwokatowi osiodłaną Clover. Klacz stała spokojnie, czekając na jeźdźca. Czasem leniwie smagnęła ogonem zad, odganiając się od natarczywej muchy.
– Mam ci pomóc? - zapytał, patrząc jak Lance chwyta za łęk i nieumiejętnie przymierza się do siodła. Sposób w jaki Logan to powiedział, był odrobinę zaczepny i trochę sugestywny, chociaż minę miał niemal zupełnie neutralną.
– Czekaj - mruknął, stając zdecydowanie bliżej niż należało. Chwycił go za nadgarstek i prawidłowo ułożył dłoń na łęku. – Musisz się mocno wybić - tłumaczył jakby nie było to oczywiste. Przez moment obserwował, jak Laurent próbuje podciągnąć się, najwyraźniej nie do końca wiedząc, co zrobić z resztą ciała, chociaż Callahan miał dziwne wrażenie, że robi to specjalnie. W końcu ostatnim razem poszło mu całkiem nieźle.
Uśmiechnął się pod nosem i stając za nim, oparł dłonie na jego biodrach. Pogładził je kciukami.
– Na trzy, wskakujesz - powiedział, nachylając się tak, że Lance poczuł na karku ciepło oddechu. Logan miał ochotę docisnąć do bioder jego tyłek, ale jedyne na co sobie pozwolił, to przesunięcie dłoni na talię powolnym, niepotrzebnym, ale przyjemnie intymnym gestem. Lekko zacisnął palce.
– Raz, dwa, trzy - odliczył tuż przy jego karku, na trzy asekurując i pomagając Laurentowi wybić się z ziemi. Wystarczyło jedno zdecydowane podparcie, żeby znalazł się wyżej, ocierając lekko o sylwetkę Logana. Kiedy wreszcie przerzucił nogę nad zadem klaczy, on przytrzymał go jeszcze przez moment, zanim pozwolił mu opaść na siodło.
Clover nawet nie drgnęła, przyzwyczajona do nieumiejętnych jeźdźców.
Logan poprawił strzemię, które przekręciło się podczas całej operacji, a potem pomógł mu wsunąć w nie stopę, na koniec z uczuciem ściskając za łydkę. Wtedy cofnął się o pół kroku, unosząc wzrok na siedzącego przed nim Laurenta. Posłał mu krzywy uśmiech.
– Tym razem jedziesz sam. Potem spróbujemy trochę po kłusować, ale żadnego szarżowania, zrozumiano? - Podał mu wodze i poklepał Clover po szyi. – Możesz zrobić inny użytek z ładnego ruszania biodrami.
Puścił mu oczko i odwiązał wodze Chasha, którego zostawił przy ogrodzeniu żeby pomóc Laurentowi. Kary ogier należał do niego. Logan wykupił go od Luke’a niemal na samym początku i chociaż koń miał już swoje lata, wciąż prezentował się doskonale z lśniącą w zachodzącym słońcu, czarną sierścią. Na jego grzebiecie, Logan nie musiał się zastanawiać nad każdym ruchem. Znał jego reakcje, kaprysy i przyzwyczajenia. Była między nimi wypracowana przez lata porozumienia, bardzo silna więź. Cash był jego partnerem w pracy, towarzyszem długich dni i prawdziwym przyjacielem.
Logan z łatwością wskoczył na siodło i lekko ściągnął wodze, ruchem bioder dając znak ogierowi żeby ruszył. Nie musiał się nad tym zastanawiać. Jego ciało zachowywało się w siodle równie swobodnie, co na spacerze czy przy robieniu jakiejkolwiek innej, odruchowej czynności.
Odwrócił się do Laurenta, przyglądając się jego postawie. Wciąż wydawał się niepewny w siodle, ale dobrze wygladal na końskim grzbiecie. Logan miał nadzieję, że po kilku lekcjach poczuje się na tyle swobodnie żeby wybrali się na prawdziwą przejażdżkę, a nie rekreacyjny spacer.
– Plecy proste, Lance. Biodra miękko - poinstruował, a potem
gwizdnął krótko, ściągając uwagę Travisa, który w tym czasie z gracją kłusował po padoku. Słysząc sygnał, przeszedł do stępu i dołączył do nich, lekko zarumieniony od wysiłku.
– Gdzie jedziemy?
– Najpierw na Wzgórze, potem zobaczymy.
Logan miał wcześniej inny plan, ale w takim wypadku standardowa trasa po ranczu była lepszym wyborem. Tym bardziej, że niedługo zapadnie zmrok. Cmoknął i lekko ściągnął wodze, ruszając stępem wzdłuż drogi. Po kilku krokach odwrócił się, oceniając jak radzi sobie pan adwokat, bo przecież o Travisa wcale nie musiał się martwić. Chłopak ruszył dopiero po Laurencie, trzymając się za nim, tak jak robi się to gdy w pochodzie są żółtodzioby. W ten sposób obaj mogli kontrolować tempo jego konia i zmniejszyć szansę, że się spłoszy.
– Bardzo dobrze ci idzie. - Travis zawołał do Laurenta ze szczerym entuzjazmem. – Nie brakowało ci tego? - zapytał po chwili z rozbrajającą, dziecięcą jeszcze, szczerością. – Ja chyba nie potrafiłbym tak zupełnie z tego zrezygnować.

Laurent Ashcroft