[Temperance Fournier]

002. A friend is a gift you give yourself

outfit
"Many people will walk in and out of your life, but only
true friends will leave footprints in your heart.

Tony Rivers


Rodzinna kolacja. Można więc powiedzieć, że tutaj miałaby się czuć o wiele bezpieczniej ale też przyjemniej jeśli chodzi o tego typu spotkania w gronie tych, których tak dobrze znała. Choć i tutaj mogły być wyjątki, przecież nie każdy dzielił się z nią tym co aktualnie działo się w ich życiu. Może to dlatego, że zwyczajnie nie zawsze chciała o tym słuchać i nie miała problemów by o tym wszystkim głośno mówić. Temperance jest kobietą, która nigdy nie obawiała się mówić głośno o tym co myśli. Rzecz jasna nie jest też kompletnie wyprana z jakichkolwiek uczuć i potrafiła pokazać swoją dobrą i ciepłą stronę. Niestety można uznać, że była zepsuta przez własną rodzinę i tym, że otaczała się osobami, które naprawdę nie liczą się z uczuciami. Raczej te zawsze pozostawały na drugim planie. Skrzętnie ukrywane i przez wielu uznawane za słabość, a tej nie mogła okazywać.
Czy nie miała wyboru? Chyba tak właśnie było. Musiała się tutaj pojawić, zwyczajnie z szacunku do swoich rodziców ale też dlatego, że zbyt wiele poświęciła by tak po prostu utracić swoją pozycję we własnej rodzinie. Zdecydowanie miała miejsce tutaj hierarchia, chora i niezrozumiana przez tych, którzy mogli patrzeć na to wszystko z boku. Po śmierci ojca chciała się od tego odciąć. Wyrwać ze szponów, które przez wiele lat trzymały ją na swoim miejscu. Jednak czy łatwo było zrobić to matce? Przecież ciągle darzyła ją silnym uczuciem, choć nigdy nie wybaczy jej tego czego sama była świadkiem. W dodatku skrywała przed nią sekrety, które powoli wychodziły na światło dzienne i całkowicie zmieniały jej spojrzenie na rodzicielską miłość. Wręcz nie rozumiała tego jak można tak postąpić z własnymi dziećmi. Może nigdy nie będzie w stanie jej wybaczyć, powiedzieć że ją rozumie. Rozumie każdą decyzję jaką podjęła w swoim życiu. W chwili obecnej po prostu tolerowała jej obecność. Przecież nie mogła być wyrodną córką, która porzuca swoją przeszłość. Mimo tego, że skupiała się na swojej karierze, na tym by wybudować coś własnymi siłami to nie dało się zapomnieć o tym, że miała o wiele lepszy start niż przeciętny Amerykanin.
Jej życie nigdy nie było idealne, nie miało takie być ale przecież to nie ona tworzyła bajkę, którą żyli inni. Po jakimś czasie po prostu przestała na to zwracać uwagę. W jakimś sensie chciała przypodobać się innym ale szybko zrozumiała, że nie tędy droga. Powinna przecież myśleć o tym co najlepsze dla niej, bez oglądania się za siebie. Bez zatrzymywania się i ciągłego korygowania samej siebie. Nawet jeśli zawsze wychodziło jej to naturalnie, bo przecież przywykła do tego by w jakimś sensie zachwycać. Teraz spoglądała na to z przymrużeniem oka bo przecież zna swoją wartość, a to że wykorzystuje to dla własnych celów, nie jest przecież karalne. Może jeszcze nie teraz. Nie zawsze myślała tylko o sobie. Nie zawsze wydawała się być samolubną panienką, która robi wszystko by zwrócić na siebie uwagę i być w centrum zainteresowania. Choć przynosiło jej to wszystko satysfakcję, to pod tym co rysowało się na powierzchni, jej wnętrze na pewno było o wiele głębsze. Jak każdy z nas i ona potrafiła się martwić. Jej życie również nie było usłane różami, jak mogło się to komuś wydawać. Pochodzenie wcale nie oznaczało, że nic nie robiła. Wręcz przeciwnie.
Pojawiając się w ogromnej posiadłość, rodzinnej posiadłości czuła się pewnie, choć jeszcze chwilę przed tym jak wysiadła z samochodu, modliła się, żeby ta kolacja nie była męczarnią. Niestety ostatnie spotkania rodzinne nie były zbyt przyjemne. Dzisiaj widziała jednak światełko w tunelu, wiedziała że nie jest to wydarzenie skierowane głównie dla nich. Mają się tutaj pojawić inni goście i to z nimi wiązała pewne nadzieje. Nadzieje na to, że nie będzie musiała rozmawiać z matką, rodzeństwem. Z pewnością bawiło ją to na swój sposób ale ciągłe wysłuchiwanie tego jak niewdzięczną jest córką albo siostrą, doprowadzało ją do szału. Wbrew pozorom jej cierpliwość zaczynała się skracać, jeśli mowa o jej najbliższych. Z ich pretensjami nie radziła sobie najlepiej ale przecież tego też, nie mogła tak po prostu pokazać. Nie w obecności znamienitych gości, którzy chcieli widzieć w niej dobre maniery, może nawet coś więcej.
W głównej sali, można powiedzieć że bankietowej zebrało się już sporo gości. Wydawać się mogło, że nie była przed czasem co chyba przyjęła z ulgą, teraz mogła jeszcze sprawniej wtopić się w tłum, jeśli to będzie w ogóle możliwe. W dłoni trzymała już białe wino, za którym nie do końca przepadała ale bez alkoholu na pewno nie poradzi sobie z tym by przebrnąć przez ten wieczór. Delikatny uśmiech, który posłała kelnerowi i po chwili zniknęła za jednym z ogromnych filarów. Zaśmiała się pod nosem bo z pewnością jej zachowanie nie było ani normalne.
- Proszę cię, nic nie mów - niemal wyszeptała te słowa, wiedząc że ktoś zbliżył się do niej. Poczuła znajomy zapach, woda kolońska? Tak naprawdę nie zastanawiała się kto to był, oczekiwała jednak, że nie będzie osądzana. Niestety z tym żyła niemal na co dzień - Jedno twoje słowo. Jeszcze czas by zasiadać do stołu, w dodatku nie zgłodniałam jeszcze na tyle mocno by rzucać się do talerzy - podniosła kieliszek z trunkiem i upiła odrobinę. Przymykając przy tym oczy i delektując się względną ciszą, a raczej tym, że jej towarzysz nie jest nachalny. Nie próbuje ją do niczego przekonać. Przynajmniej nie do tej chwili, jakby chciał dać jej chwilę dla siebie, coś co z pewnością teraz było jej potrzebne.

[Tony Rivers]

Nowy York,
siedem lat temu...


Temperance Fournier
outfit

Studia były tym okresem w życiu Riversa, w którym oddalony od rodzinnych stron, mógł korzystać z życia, bez ograniczeń, nigdy jednak nie był w tym nad wyraz zuchwały, aby wykorzystywać każdą sposobność do tego, aby odreagować nawał nauki, który spadał na barki młodego człowieka. Paradoksalnie, był człowiekiem czynu; idącym pewnie wyznaczoną ścieżką, ku celowi majaczącemu na horyzoncie. To skupienie eliminowało większość irytujących bodźców z otoczenia, nieraz tego nawet najbliższego, gdy przyjaciele próbowali go po raz setny wyciągnąć do klubów – odmawiał, zawsze z wrodzoną elegancją i stanowczością. Lubił święty spokój, to uczucie towarzyszące, gdy nocne miasto, mógł oglądać z okien przestronnego loftu w jednej z historycznych części miasta.
Bywały jednak okazje i wydarzenia, na jakich zwyczajnie: „wypadało” być tym, co mogło oderwać pilnego studenta od notatek i książek, było eleganckie zaproszenie na „kameralną” kolację u znajomych rodziny z dawnych lat. Dziwił się, że pamiętali, o jego obecności w mieście, zaskakiwał fakt tej fatygi, którą wykazali, lecz odpowiedział na zaproszenie, tym samym skazał się na przebywanie, wśród hien i innych sępów przez kilka godzin w nadziei, jedynie pozostając, że kucharze i serwowane dania wynagrodzą mu tę niedogodności i wyjazd poza granice aglomeracji, która nigdy nie śpi.
Jechał prywatnym wozem; burgundowe Porsche 911 o usportowionym charakterze i dodatkowo zmodyfikowanym pod właściciela wyglądzie z gracją pokonywało szerokie łuki i długie proste asfaltowej nawierzchni, jakby i ono czerpało przyjemność z wolności, którą odczuwał po wyrwaniu się z miejskiej dżungli. Mimo całej sympatii do tego miasta zdecydowanie tęsknił za Toronto i dzikością Kanady, tam wszystko było takie… prostsze i mniej przytłaczające, zaś tutaj w jednym z najważniejszych miast na świecie, nigdy nie odnalazł prawdziwie własnego zakątka.
Rezydencja nawet na nim robiła wrażenie, choć przecież całe życie spędził w podobnych temu gmachach. Lubił architekturę i historię, te w parze tworzyły obrazy, jakie Rivers chciał oglądać, co owocowało, bo przyciągany przez tę pasję podróżował regularnie do Europy i chłonął tamtejsze perełki: katedry, kościoły, ratusze i kamienice. Nigdy nie widział siebie w roli architekta, nawet nie potrafił szkicować, zbyt dobrze, ale coś w tym monumentalnym budownictwie przyciągało jego uwagę i budziło ciekawość. Może to kwestia inspiracji w poszukiwaniu wzorców w końcu te historyczne często budowle przetrwały wieki w niemal niezmienionej, często formie. Pozostawiając, trwały ślad w obrazie miasta, a niejednokrotnie stanowiły jego centrum. Chciał również zapisać się swoimi osiągnięciami, jako ktoś, kto nie był wyłącznie epizodyczną postacią w życiu firmy, a kimś faktycznie istotnym. Nawet jeśli wiedział, że próba porównywania się do ojca lub dziadka i tego, jak firma pod ich skrzydłami się rozwinęła, było z góry pomysłem chybionym. Tak zamierzał spróbować osiągnąć swój cel.
Leniwemu krokowi towarzyszyła muzyka, dość smętnie wykonywana przez muzyków na podwyższeniu, być może jesienna szara i mglista aura odbijała się również na ich nastrojach, a może zwyczajnie za mało im zapłacono, aby wysilać się na większy entuzjazm, nie wiedział i nie zamierzał tego sprawdzać. Tuż po tym, jak na samym początku powitał gospodarzy, wręczając im kwiaty i drobny upominek starał się zniknąć w tłumie, bez żadnego konkretnego celu.
Uśmiechnął się; czując w nozdrzach słodki zapach kobiecych perfum, a perlisty śmiech na moment przysłonił wszystko inne. Rozpoznał ją, nawet odwrócona plecami, była na tyle charakterystyczna w jego pamięci, że trudno o pomyłkę. Podszedł bliżej, bo filar był faktycznie słusznych rozmiarów i mógł ich na moment skryć w swoim cieniu.
— W takim razie możemy wspólnie pomilczeć na tarasie i odpocząć od gwaru tych rozmów i muzyki — mruknął rozbawiony. Nie był pewien czy Temmy piła pierwszy kieliszek wina, czy któryś z kolei, ale w każdym razie uznał, że świeże, rześkie wieczorne powietrze zrobi jej dobrze. Bez żenady i z czystą kurtuazją podał kobiecie ramię, a kiedy wyszli na kamienny taras, z jakiego rozciągał się widok na przystrzyżoną trawę i las tonący za mglistym oparem, narzucił, bez słowa marynarkę na ramiona przyjaciółki.
— Jak się ma twoja wojenka z matką, dalej jesteś na nią cięta, czy już wam przeszło? — zagadnął, opierając się dłońmi o kamienną balustradę i zerkając ciekawie na towarzyszkę.