[Cyrus Lockhart]

Blair najpewniej zaśmiałaby mu się prosto w twarz, gdyby zobaczyła go teraz, szykującego się na ten pieprzony bankiet. Te paręnaście lat temu to właśnie ona najczęściej słuchała jego narzekania, gdy rodzice ciągnęli ich po tych wszystkich zjazdach. Cy namiętnie powtarzał wówczas, że jak już będzie miał więcej do powiedzenia, to popierdoli te wszystkie imprezy. Nienawidził fałszywości, jaka płynęła z ludzi na takich zebraniach; a jeszcze bardziej nienawidził tego przechwalania się, kto i ile osiągnął. Dlaczego on w ogóle się na to zgodził? Nigdy nie czuł się jakoś specjalnie związany z resztą osób, z którymi niegdyś studiował. Cyrus o wiele częściej, siedział ze starszymi rocznikami, bo te wydawały mu się... dojrzalsze. Mądrzejsze. W ten sposób poznał Calluma, swojego najlepszego przyjaciela i parę innych osób, z którymi kontakt utrzymywał aż do dzisiaj. Niestety, w ciągu paru ostatnich dni, spotkał swojego byłego wykładowcę, którego bardzo cenił i który wręcz namawiał go, żeby pojawił się na bankiecie, żeby mieli więcej możliwości do rozmowy. Nie miał wyboru, prawda? Poprawił krawat, by nie uwierał go tak boleśnie w szyję i wyszedł z sypialni, stając w progu salonu, prawie połykając swój język, gdy zobaczył Calliope.

Jego wzrok mozolnie przesunął się po całej sylwetce dziewczyny. Wyglądała obłędnie. Nigdy wcześniej nie widział jej w takim oficjalnym, a jednocześnie cholernie gorącym wydaniu. Blondyn podszedł do niej, subtelnie obejmując ją w pasie i przyciągając łagodnie do swojej klatki piersiowej. — Callie... Teraz jeszcze ciężej mi będzie stąd wyjść — mruknął do jej ucha, składając lekki pocałunek na jej policzku. — Wyglądasz niesamowicie — przyznał bez zająknięcia, gładząc palcami jej talię. — Jeszcze świadomość, że jesteś tylko moja? Fucking insane — szepnął, odwracając ją w swoją stronę, by spojrzeć w jej czekoladowe oczy, w których przepadał za każdym razem.

Boże, jak bardzo nie chciał iść na ten bankiet. — Dwie godziny i wracamy — zarządził, co i tak wydawało mu się okropnie długim okresem. Będzie potrzebował drinka, żeby to przetrwać. — Porozmawiam z moim byłym profesorem i znajdę nam znacznie fajniejsze zajęcie — obiecał, nachylając się, by skraść z jej ust dłuższy pocałunek. Poza tym to było ich pierwsze wspólne wyjście jako para; Cyrus naprawdę miał nadzieję, że wszystko przebiegnie bez dodatkowych atrakcji. Taksówka powinna dojechać w przeciągu piętnastu minut, więc zostało mu jeszcze parę dodatkowych chwil, by podziwiać swoją piękną dziewczynę. — Jak ręka? — zapytał, unosząc ją, by zerknąć na szycie, które ładnie się już goiło. Przesunął lekko opuszkiem po ranie, niechętnie powracając myślami do tamtego wieczoru.

my bbygirl

[calliope nerreza]

the very least,
my sanity...

Nie miała zielonego pojęcia, jak to się z czym jadło. Jakieś fancy bankiety? W cholerę dużo ludzi, którzy byli pewnie tak samo zadufani w sobie, jak Cyrus był zadufany w sobie do momentu, kiedy znowu jej nie zobaczył? Like, nie oszukujmy się… dalej taki był, ale teraz przynajmniej trochę wyluzował. Zluzował ten swój niewidzialny krawat, który podduszał mu tętnice, blokując dopływ krwi do mózgu i sprawiając, że był rasowym dupkiem… Dobra, Jezu, czemu ona po nim tak jechała? Musiała, co nie? Choć troszeczkę. Chociażby tylko w myślach, bo próbowała tak mocno przystopować fakt, że z kazdym dniem lubiła go coraz bardziej… że się w nim zakochiwała.

Chciała mu to powiedzieć przy tak wielu okazjach. Przez te ostatnie miesiące z nim, każde zbliżenie, każdy pocałunek, to, jak jej dotykał, jak podziwiał, każdy z jej tatuaży, jak się nią opiekował, pomimo że momentami miała wrażenie, że nie potrafiła wnieść do tego związku niczego poza swoim wariactwem… naprawdę zaczynała czuć się przy nim widziana. I chciana. Coś, co przez całe życie było jej wpajane jako coś, na co zwyczajnie nie zasługiwała. Więc teraz, szykując się do wyjścia na ten bankiet, naprawdę chciała zrobić wrażenie. Bardzo chciała, żeby był z niej dumny. I żeby się jej nie wstydził.

Jezu…
Masakra, co?
Gdy jej spojrzenie zetknęło się z tym jego, uśmiechnęła się niemal nieśmiało i zaśmiała nerwowo pod nosem. Odwróciła wzrok, poprawiając jeszcze sukienkę tak, żeby leżała na niej idealnie. Uśmiechnęła się szerzej, czując jego ciepło, kiedy przytulił ją do siebie. - Podoba ci się? - zapytała, czując, jak policzki zaczynają jej się rumienić. Boże, zachowywała się jak jakaś nastolatka in love. Funny how it was him back then as well, eh? - Jestem tylko twoja - odparła dumnie, kiedy obrócił ją twarzą do siebie. Spojrzała prosto w jego błękitne oczy i przesunęła dłonią po jego policzku. - Ty też wyglądasz bardzo przystojnie. Mam nadzieję, że nie będę zbyt zazdrosna o ciebie, postaraaaaam się - uśmiechnęła się niewinnie. No coooo. Przynajmniej po ich ostatniej kłótni zdawała sobie sprawę, że była ciapkę zazdrośnicą. Spojrzała na niego uważniej. - Nie przejmuj się, będziemy tam tyle, żebyś później nie miał problemów, że za szybko się zmyłeś - uśmiechnęła się. - Tak długo, jak będzie jedzenie i drinki, jakoś damy radę. - Kiwnęła głową pokrzepiająco, zanim zerknęła na swoją dłoń. - Już dobrze. A teraz chodź, chcę z tobą potańczyć - rzuciła, po czym pociągnęła go za rękę w stronę wyjścia.

Na miejscu roiło się od ludzi, którzy dosłownie kipieli pieniędzmi i Calliope od razu poczuła, że no… nie do końca tam pasowała, ale mając Cyrusa przy boku, wiedziała, że chyba jakoś da sobie radę, co nie? - No to ten no… prowadź? - mruknęła do niego, chwytając go za dłoń i ściskając ją mocniej, zanim razem ruszyli w głąb ogromnej sali.

hey handsome

[Cyrus Lockhart]

Cyrus czuł się znacznie lepiej ze świadomością, że zabiera tam ze sobą Calliope. Sam najpewniej umarłby z nudów lub zostałby zasypany lawiną niewygodnych, irytujących pytań. Mógł ją trochę potraktować jako wymówkę, bo przecież przede wszystkim, powinien zająć się swoją dziewczyną, prawda? Na razie nie czuł się zdenerwowany, samym faktem pokazania się z nią publicznie po raz pierwszy. W końcu wszystko między nimi dobrze się układało, a to, że jeszcze nie przedstawił jej swoim rodzicom tak oficjalnie, to już drugorzędna kwestia. No, ale był dorosły, więc dlaczego miałby czekać na ich zezwolenie albo opinię? Nie interesowało go też to, co jego znajomi mieli do powiedzenia, mimo że część z nich z pewnością pamiętała Callie jako jego dziewczynę z tych młodych lat. Blondyn zdążył dorosnąć do tego, by nie przejmować się gadaniem obcych; jedyne, co zwykle zabijało go od środka to jego własny, pieprzony perfekcjonizm. Tak czy inaczej, Lockhart chciał po prostu zaliczyć ten chrzaniony bankiet i wrócić do domu, resztę wieczoru, spędzając na przyjemniejszych rzeczach. Mniej sztywnych i fałszywych, a bardziej... uczuciowych i ciekawych, jak na przykład skupienie się na swojej kobiecie. Niesamowite, jak szybko spodobała mu się ta cała otwartość z własnymi emocjami, huh? Jeszcze nie przytłoczyły go tak, jak początkowo myślał, co uznał za niemały sukces.

Rozbrajało go to, w jaki sposób Callie poprawiała swoją sukienkę, by wyglądać jeszcze lepiej, choć w jego oczach już i tak była najpiękniejsza. Jeszcze parę lat temu, nawet nie zerknąłby w kierunku kobiety o podobnym guście czy stylu, a teraz nie potrafił oderwać od niej spojrzenia, bez cichego westchnięcia. Samotność musiała całkowicie przeprogramować mu ten popieprzony łeb; nie potrafił inaczej wyjaśnić tej nagłej zmiany w sposobie postrzegania świata. Była też szansa, że Cyrus miał po prostu dość wiecznego wpasowywania się w znajome schematy. To wiele by wyjaśniało, zważywszy na kryzys, który przechodził przez te wszystkie miesiące, zanim znowu na nią natrafił, przerywając ten ciąg denerwujących stanów. — Mhm, bardzo — mruknął, unosząc spojrzenie z jej sylwetki na oczy. Przysunął ją bliżej siebie za talię, która niemal perfekcyjnie wpasowywała się w jego dłonie.

Jestem tylko twoja.

— Lubię, kiedy to mówisz — przyznał, unosząc palce, by unieść nieco wyżej jej podbródek. Nie potrafił się skupić, kiedy na nią patrzył; musiał wrócić do rzeczywistości, zanim będzie za późno, ale prawda była taka, że... Z każdym dniem, lubił ją coraz bardziej i coraz częściej myślał o niej jak o nieodłącznym elemencie jego codzienności. Przerażające. Ale może właśnie jedynym sposobem, żeby pozbyć się tego niepokoju, który wiązał z całkowitym oddaniem się jej i ich uczuciom, było odpuszczenie? Nie walczył ze sobą — już nie. — Nie dam ci do tego powodów — odparł, przypominając sobie ich ostatnią kłótnią, która skończyła się wizytą w szpitalu. No i prawie dramatycznym rozejściem się. Szczęście w nieszczęściu. — Lubisz tańczyć? — rzucił marudnie za jej plecami, gdy pociągnęła go w stronę wyjścia. Miał dwie lewe nogi.

Cyrus, pojawiając się na sali, miał to same, duszące uczucie, co za każdym razem. Jakby krawat zamieniał się w wisielczy sznur. Rezydent uniósł jej dłoń, naprowadzając ją na jego przedramię, a sam wsunął dłonie w kieszenie spodni garniturowych. — Jest szansa, że spotkamy mojego ojca — ostrzegł powoli. Nie kontaktował się z nim od pewnego czasu, więc nie wiedział o jego planach, ale jego ojciec też był znanym, szanowanym lekarzem. Miał nadzieję, że go unikną, ale wolał ją uprzedzić, jakby mieli na niego wpaść. Przechodząc obok kelnera, chwycił lampkę z białym winem i podał alkohol dziewczynie, może w ten sposób, chcąc dodać jej trochę otuchy.
— Cyrus Lockhart. Kopę lat. —Usłyszał za swoimi plecami. Blondyn odetchnął niecierpliwie, uśmiechając się krzywo, by odwrócić się w stronę znajomego głosu. — Dan, cześć — mruknął, spoglądając na jednego ze swoich starych przyjaciół. Przyszedł ze swoją kobietą, której Cy niekoniecznie pamiętał. — Pamiętasz Dolores? Była rok niżej. Jezu, co u ciebie? Jak rezydentura? — zalał go pytaniami. Blondyn zerknął na jego partnerkę, nie mając zielonego pojęcia, kim jest. Uśmiechnął się sztywno, przedstawiając Nerrezę i zaraz odpowiadając na pytania odnośnie do pracy. Nic ciekawego. Typowa, rutynowa pogawędka na tego typu spotkaniach. — A ty, Calliope? Czym się zajmujesz? — zapytała Dolores, zerkając z ciekawością na Callie, dość ostentacyjnie patrząc na jej tatuaże. — Gangsterką? — rzuciła. — Żartuję. Jesteś prze-pię-kna — westchnęła, układając palce na jej ramieniu. Cyrus dość odruchowo miał ochotę schować ją za sobą, zastanawiając się, czy to wszystko było na pewno dobrym pomysłem.

calliope

[calliope nerreza]

Ostatnimi czasy, od momentu ich ogromnej kłótni, naprawdę czuła, że rzeczy zaczęły się powoli układać. Chociaż momentami jej drugi głos przebijał się z coraz większą częstotliwością, to serio wydawało jej się, że miała wszystko pod kontrolą. Doktor Bowen próbował jej uświadomić, że może po prostu bała się swoich uczuć, jakimi darzyła Cyrusa, i że musiała się na nie otworzyć. Całe szczęście, że doktor nie wiedział, że Lockhart był chłopakiem, który miał połączenie z jej koszmarami i latami terapii, bo wtedy na bank próbowałby wyprzeć jej z głowy spotykanie się z nim. Teraz jednak? Cieszyła się, że pomagał jej uciszyć ten głos, który powoli znowu próbował przebić się na pierwszy plan, ignorując jej pragnienia... a jej jedynym pragnieniem i kimś, na kim chciała tak bardzo się skupić, był Cyrus…

Ten bankiet… Nie mogła się rozkojarzać, nie dzisiaj, nie kiedy dziesiątki par oczu będą się w nią wpatrywać i próbować wyłapać jakikolwiek, najmniejszy błąd w jej wykonaniu. Zdawała sobie sprawę, jak bardzo zależało mu na nieskazitelnym wyglądzie i chciała… tak cholernie mocno chciała, żeby był z niej dumny, z tego, że z nią tam był. Uśmiechnęła się, zerkając na niego. - No dobrze, będę liczyła, ile wygłodniałych spojrzeń skieruje się w twoim kierunku, jak będziemy przechadzać się po sali - parsknęła pod nosem. - A lubię, ale jeszcze nie tańczyłam w takim miejscu, więc jeżeli nie lubisz, będziesz musiał się zmusić, bo znając twoją rodzinę, na bank zmusili cię do lekcji tańca. - Uniósła brew i puściła mu oczko na chwilę, gdy się obróciła. Wchodząc na salę, zobaczyła cholernie wiele ludzi, którzy wręcz wyglądali, jakby byli kimś bardzo ważnym. Ta sama energia po prostu emanowała z nich, co tylko zaalarmowało Calliope. Jakoś tak od razu się wyprostowała i ścisnęła jego dłoń mocniej. - Będę grzeczna - uśmiechnęła się do niego na wieść, że mogą spotkać jego ojca, a tak poza tym chciała trochę wyluzować i pokazać mu, że wszystko było okej, choć uścisk jej dłoni w dalszym ciągu był dość usilny.

Chwyciła lampkę wina od Cyrusa, uśmiechając się do niego w podzięce, zanim zanurzyła usta w alkoholu. Od razu jednak się spięła, słysząc, jak jakiś mężczyzna podekscytował się na widok jej chłopaka. Na szczęście nie byli to Marcus, Victor ani Conrad, więc odetchnęła z ulgą i tylko stała obok, przysłuchując się ich rozmowie. Na szczęście jedynie musiała się uśmiechnąć i przywitać, gdy Cyrus ją przedstawił, i miała nadzieję, że nic więcej nie będzie od niej wymagane. Dolores jednak miała dla niej inne plany i obsypała ją najbardziej fałszywym uśmieszkiem, jaki dosłownie mogła z siebie wydusić, oraz tym komplementem, który za cholerę nim nie był. Calliope spięła się, przysuwając kieliszek do ust, zanim upiła resztkę alkoholu i wsunęła pusty kieliszek do dłoni Cyrusa, mając nadzieję, że zrozumie, że potrzebowała więcej. Po czym rzuciła, - Robię biżuterię i dziękuję za komplement - uśmiechnęła się do niej. - Ładna sukienka - dodała do kobiety zanim zauważyła kelnera idącego z przekąskami. - Ooo, Cy, głodna jestem, chodź. - Rzuciła to, kierując się z nim w stronę mężczyzny niosącego tace. Inny przechwycił kieliszki od blondyna, by zaraz podać im nowe drinki. - Ale nudni ludzie tutaj są, boooooooże - mruknęła szeptem, zanim się zaśmiała i upiła drinka.

Po chwili jednak nie sądziła, że usłyszy kolejny głos, tym razem charakterystyczny dla tego, co słyszała wtedy w szpitalu, jednak z innym wydźwiękiem. - Cholera, Lockhart, ale przystojniak się z ciebie zrobił - rzucił Marcus, podchodząc do niego i klepiąc go po ramieniu, zanim utkwił wzrok w Calliope. - Stary, wydziaraną laskę masz? Jezu, myślałem, że matka tyrała cię, żebyś sobie jakąś panią domu znalazł, jak wtedy, co musiałeś chodzić z tą Narrizą Namezą… Fuck, tą blondyne, czy jak tam jej było. - Rzucił to rozbawiony, a Nerreza tylko się spięła i chwyciła Cyrusa za rękę, nie wiedząc zbytnio, co ma zrobić... bo jej instynkt samozachowawczy tylko krzyczał, że powinna uciekać.

mine

[Cyrus Lockhart]

Cyrus dość naiwnie wierzył, że perfekcja, na której zależało mu przez całe życie, weszła mu w jakiś nawyk. Liczył na to, że nie musiał już więcej tak gorączkowo wszystkiego pilnować i analizować, że jest dobrze, że ma wszystko pod kontrolą bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Obraz, który budował przez lata był już przecież na tyle stabilny, że nie musiał się niczym martwić i może mógł być w końcu sobą, prawda? Tą marudną wersją, która może pozwolić sobie na więcej niż ta fałszywa tożsamość, którą wpoiła mu matka, gdy był jeszcze małym chłopcem. Złotym dzieckiem, zesłanym przez samego, pieprzonego Zeusa czy innego Boga. W cokolwiek sobie tam wierzyła, bo w przeciwieństwie do jego ojca, wcale nie była tak zdroworozsądkową osobą, jak mogłoby się to wydawać. Tak czy inaczej — Lockhart naprawdę wierzył, że wszystko ma już poukładane w głowie, ale w chwili, gdy pojawił się na bankiecie, znów uderzyło w niego to znane uczucie.

Napięcie z tyłu głowy. Szum w skroniach, zagłuszający jego myśli. Ściśnięte gardło. Próbował zgrywać luzaka i skupiać całą swoją uwagę na Calliope, ale nie potrafił udawać przed samym sobą, że nic się nie dzieje. Obserwował otoczenie; oceniał swoje szanse i pilnował absolutnie wszystkiego, jakby bał się, że w chwili kryzysu przegapi ten najważniejszy szczegół, który mógłby mu pomóc. Cyrus odetchnął cicho, próbując odzyskać opanowanie i... zwykłe zaufanie do samego siebie.

— Niech się gapią. Też bym się patrzył. Na ciebie — powiedział poważnie, znów otaksowując jej sylwetkę uważnym spojrzeniem. Tak mu się podobała, że czuł pewną dumę, że to właśnie z nim przyszła na to spotkanie, mimo że kompletnie nie wpasowywała się w otoczenie. — Cóż... Tak. Masz rację — parsknął pod nosem. Jak został świeżo upieczonym nastolatkiem, jego matka siłą zaciągała go na lekcje tańca, by poznał chociaż podstawy. Nienawidził tego robić. Boże, zwiewał setki razy, tłumacząc się nauką lub innymi obowiązkami, byle tylko nie wylądować na parkiecie z Panią Willson, która strasznie blisko przyciągała go do swojej klatki piersiowej. Trauma na całe życie. — Dla ciebie zrobię wyjątek, Callie, ale potem muszę się napić — parsknął, bo z chęcią by tego uniknął.

Cyrus nie wątpił, że Nerreza potrafi się zachować. To po prostu on nie chciał spotykać swojego ojca, skoro od paru tygodni, udawało mu się go unikać. Nie miał konkretnego powodu, po prostu nie rozumieli się w wielu sprawach i ich pogawędki, zwykle kończyły się kłótniami. Jego ojciec był zadufanym w sobie lekarzem, który uważał się za kogoś niezastąpionego i to pewnie po nim, Cy odziedziczył jebany kompleks bóstwa.

Rezydent kompletnie nie miał ochoty na te pogawędki, ale wiedział, że to nieodłączny element tych bankietów, więc po prostu dalej w to brnął, próbując wydobyć z siebie resztkę kultury osobistej. Nie było łatwo. Cyrus zerknął niechętnie na Dolores, która komentowała jego dziewczynę, ale wiedział, że tak to może wyglądać od samego początku. Odszedł na bok z ulgą, zaraz spoglądając na Calliope z rozbawieniem. — Jej sukienka jest okropna, kłamczucho — rzucił pod nosem ze śmiechem. — Wyobraź sobie, że znam ich prawie całe życie. Rozumiesz, dlaczego nie znoszę tych zjazdów? — mlasnął z niezadowoleniem.

Medyk odwrócił się, słysząc głos Marcusa za swoimi plecami. Ten człowiek kompletnie nie potrafił dać sobie z nim spokoju, stale wychodził po kontakt, jakby nie mógł pogodzić się, że zerwali relację całe wieki temu. — Naprawdę nie czaję, dlaczego tak bardzo interesujesz się moją kobietą, Marcus — mruknął. To prawda, że za młodu Cyrus nie umawiał się zbyt często z dziewczynami, bo był skupiony na nauce i karierze, ale bez przesady. Lockhart zmrużył oczy, wbijając w niego nerwowe spojrzenie; miał wrażenie, że krew zawrzała w jego żyłach, gdy tylko słyszał to pierdolenie. — Tak się składa, że to jest właśnie Calliope, więc moja matka tak bardzo się nie pomyliła — rzucił, obejmując ją łagodnie ramieniem. Marcus rozszerzył oczy, zatrzymując swoje parszywe spojrzenie na twarzy dziewczyny. — No nie wierzę — wymruczał, robiąc krok w jej stronę, przez co blondyn dość odruchowo wyszedł przed Callie, żeby ją nieco zasłonić. — Pomóc ci w czymś, Marcus? Drinka? — zapytał sztucznie. Drażniło go to zachowanie mężczyzny; był nachalny i bezpośredni, jakby od samego początku zwiastował kłopoty.

A może to Cyrus popadał w paranoję? Nad wszystkim może dałoby się jakoś zapanować, gdyby nie Conrad, który podszedł do Marcusa, zarzucając mu rękę na ramię. — No proszę. Stara ekipa znowu razem. Powinniśmy zrobić reaktywację? — rzucił. Lockhart uniósł kącik ust; dlaczego Callum nie mógł zostać lekarzem? Życie byłoby prostsze.

oh god, trouble coming

[calliope nerreza]

i don't have to see you
right now

Zdawała sobie sprawę, że był przyzwyczajony do tego otoczenia. Do cholernie wpływowych ludzi, do tego przesytu wszystkiego. Ona nie pławiła się w luksusach, a to, że w ogóle została wtedy jego dziewczyną, zawdzięczała temu, że trafili do tego samego college’u. Takiego, do którego można było dostać się bez fortuny na koncie i wpływowych rodziców. Ich światy zderzyły się ze sobą i już wtedy wiedziała, że nie będzie do niego pasowała. Wizualnie może tak, bo przecież była skromną blondynką o niczym nieskalanej skórze, ale w kwestii majątkowej? W kwestii prestiżu? Cyrus był skazany na sukces, a ona na porażkę. Takie były realia ich relacji. Tak różne były oczekiwania rodziców wobec nich. I teraz, stojąc z tą lampką szampana, przyglądając się temu, jak zwracał się do tamtych ludzi, jak oni wpatrywali się w niego niczym w obrazek, znowu zaczynała się zastanawiać, czy w ogóle pasowała do tego świata. Może tak cholernie uparcie próbowała wmówić sobie, że chciała go, za przeproszeniem, wychujać, pobawić się jego uczuciami, a w całej tej grze… znowu raniła tylko siebie? Hah. Jezu, zatrważające, jak historia potrafiła zatoczyć koło, no nie? Jeszcze niedawno była tak cholernie pewna, że uda jej się zrealizować swój genialny plan, a teraz? Wpatrywała się w jego profil, wsłuchiwała w intonację tego niskiego głosu, którego mogłaby słuchać godzinami, i znowu znajdowała się w tym wszystkim na straconej pozycji.

Z negatywnych myśli wyrwał ją Lockhart, kiedy rzucił ten tekst o sukience. Zerknęła na niego, starając się nie wybuchnąć śmiechem. - Cicho, bo jeszcze cię usłyszą. - Chwyciła za dół jego marynarki i lekko pociągnęła za materiał, próbując ukryć uśmiech cisnący się jej na usta, po czym spojrzała mu prosto w oczy. - Serio ich nie znosisz? - zapytała z nadzieją, że może jednak nie lubił tego życia. Może to, które wiedli do tej pory, naprawdę mu wystarczało? No i kiedy już przez moment zaczęła wierzyć, że wszystko jakoś się ułoży, usłyszała tamten głos. Chwilę później zobaczyła twarz jednego ze swoich napastników. Cholera, kurwa mać. Kiedy Cyrus potwierdził mu, że tak, to była ona, myślała, że zaraz tam zejdzie, ale na całe szczęście objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie. - Ummm, wiecie co, jjjjaaa… ja pójdę przypudrować nos, dobrze, Cy? - Spojrzała na blondyna, stanęła na palcach i pocałowała go w policzek, po czym przecisnęła się między chłopakami, prawie wpadając na kolejnego mężczyznę. A kiedy ich spojrzenia się spotkały, rozpoznała w nim kolejnego z trójki mężczyzn z tamtej nocy. Poczuła, jak robiło jej się gorąco. Do łazienki niemal wpadła, od razu kierując się do umywalki. Odkręciła lodowatą wodę i oblewała nią szyję, starając się jakoś uspokoić. Miała nadzieję, że kiedy stamtąd wyjdzie, już ich nie będzie.

‿̩͙‿੭　∔⠀ৎ‿̩͙‿
W tym samym czasie…
Conrad zarzucił kumplowi rękę na szyję, wspominając o reaktywacji. - Kurwa, stary, dajesz wiarę, że Lockhart jest z Calliope? - parsknął śmiechem, zanim obaj spojrzeli na blondyna. - No fucking way. Cholera, a mówiłeś mu, jak się z nami wtedy przespała? - zapytał wyszczerzony, a Marcus tylko objął Cyrusa. - Ale nie martw się, stary, upewniliśmy się, że już nie byliście razem. A poza tym powiedz… czy ona faktycznie coś tam robi, czy nie? Bo o ile mnie pamięć nie myli, to kiedy się z nią zabawialiśmy, leżała jak kłoda. - No i akurat w tamtym momencie Nerreza usłyszała końcówkę rozmowy i to, jak wypowiadał się o niej jeden z oprawców. Nie potrafiła stwierdzić, czy któryś z tych śmiechów należał do Lockharta, ale widząc, jak stali przytuleni do siebie, była pewna, że się nie myliła.. że przez cały ten czas miała rację. Czuła, jak się w niej gotowało. Ruszyła w ich stronę, po drodze zgarniając z tacy jeden z kieliszków, i przepchnęła się między tymi gnojkami. Kiedy tylko stanęła przed Cyrusem, chlusnęła mu alkoholem w twarz. Pusty kieliszek wcisnęła w łapska jednego z nich i skierowała się do wyjścia, zostawiając go, żeby dalej mógł cieszyć się towarzystwem ludzi, z którymi ona nigdy więcej nie chciała dzielić tego samego powietrza.

i knew you were trouble

[Cyrus Lockhart]

Cyrus nie znał innego życia niż tego, w którym mógł funkcjonować w pełnym komforcie finansowym. Jego rodzina miała pieniądze od zawsze. Nie dorobili się ich, pracując ciężko przez cały dzień i noc. Nie wygrali loterii, która gwałtownie i zupełnie niespodziewanie odmieniła ich codzienność. Nie dostali spadku po zmarłym dziadku. Lockhartowie byli bogaci od samego początku. Z dziada na pradziada, długa linia lekarzy, prawników, biznesmenów; drzewo genealogiczne pieprzonych geniuszy, zbudowali ich własne, małe imperium, którego Cyrus, pomimo zgrywania buntownika, był nieodłącznym elementem. A więc pomimo szczerej niechęci i braku sympatii do tego typu spotkań, stanowiły one jego normalność i smutną rzeczywistość. Podobnie jak wyróżnienia naukowe, drogie ubrania i samochody, rodzinne zjazdy, bankiety i gadanie o tak płytkich rzeczach, że chciało się rzygać na samą myśl o tym wszystkim. Poznając Calliope i zaczynając się z nią spotykać, rezydent robił to głównie dla popisu, dla głupiego zakładu. Wydawało mu się, że gdyby nie to, to nigdy nie zwróciłby na nią uwagi, ale jak było w rzeczywistości... Tego nie mógł już przewidzieć. W końcu teraz nikt nie zmuszał go do związku z dziewczyną. Robił to, co czuł, nawet jeśli czasem wydawało mu się to kompletnie abstrakcyjne i po prostu dziwne.

— Mogę powtórzyć głośniej — zapewnił ją z krzywym uśmiechem, który pojawił się na jego ustach tak prędko, jak tylko usłyszał jej rozbawiony ton głosu. — No co? Zasługują, żeby znać prawdę — rzucił ironicznie, w końcu fantastycznie się bawiąc, gdy mógł komuś ponarzekać na swoje towarzystwo. Nareszcie nie musiał zbyt długo przytakiwać tym nudnym, irytującym rozmowom, tylko mógł zwyczajnie odciągnąć Callie na bok; miał przecież pretekst, którego nikt nie podważał. — Calliope. Za kogo ty mnie masz, co? — parsknął. Nigdy tego nie lubił. Nawet, gdy był młody i jeszcze próbował się w tym wszystkim jakoś odnaleźć. — Jak byłem nastolatkiem i zaciągano mnie na takie uroczystości siłą, to włączałem pierdolony stoper w telefonie na dwie godziny, a potem tłumaczyłem się nauką i uciekałem — przyznał.

Lockhart wypuścił ją ze swoich ramion, gdy uciekła do łazienki i na chwilę skupił się na swoich starych znajomych. Wydawało mu się, że nic a nic się nie zmienili, co było dość przykre, zważywszy na to, że minęło już dziesięć lat i powinni być zupełnie innymi (dojrzałymi) już ludźmi. Blondyn wsunął dłonie w kieszenie swoich spodni garniturowych, oscylując wokół nich spojrzeniem.

Cholera, a mówiłeś mu, jak się z nami wtedy przespała?

Huh? Cy zamrugał z zaskoczeniem oczami, nie potrafiąc do końca zrozumieć tych głupot, o których właśnie mówili. Jego serce nagle przyspieszyło, a oddech ugrzązł gdzieś w płucach. Zalała go fala tak różnych, skrajnych odczuć, że sam już nie wiedział, co w nim najbardziej dominowało. Irytacja, że wygadywali takie bzdury? Obawa, że to wszystko to była prawda? A może poczucie zdrady, że nigdy o niczym mu nie wspomniała? Nie bawiło go to. Ba, Lockhart miał wrażenie, że znajomy szum w jego głowie, stał się tak głośny, że jego skronie niemal p u l s o w a ł y z bólu. — O czym wy, do cholery, pierdolicie? — rzucił, wyciągając dłoń, by zacisnąć ją na marynarce Marcusa, gdy nagle Calliope zmaterializowała się tuż obok. Nie zdążył nawet otworzyć ust, bo Nerreza chlusnęła mu alkoholem prosto w twarz.

Cyrus odkaszlnął, przecierając mokrą twarz dłonią i odgarniając swoje loki do tyłu, spojrzał na nią z niedowierzaniem. Zalała go fala potężnego wstydu, gdy wszystkie spojrzenia odwróciły się w ich stronę. — Cholera, nabrała charakterku — rzucił Conrad, a Lockhart nie wytrzymywał już tego całego napięcia. Zacisnął dłoń w pięść i po prostu przyłożył mu prosto w twarz, prawie łamiąc sobie przy tym palce. Syknął pod nosem, zerkając na zdarte knykcie gdzieniegdzie i nie odpowiadając na jego zaczepkę, od razu wyszedł z lokalu.

Gdy wydostał się na zewnątrz, od razu ruszył za Calliope. Nie starał się jej dogonić, raczej szedł za nią szybko w odpowiedniej odległości. — Zamierzasz mi, kurwa, wyjaśnić, co się właśnie wydarzyło? — rzucił, podnosząc głos. Na wargach czuł posmak szampana, którym chlusnęła mu w twarz. — Zatrzymaj się — powiedział ostro, ostatecznie chwytając ją za przedramię, by jednym szarpnięciem, odwrócić ją w swoją stronę. — Wiesz, ile mi wstydu narobiłaś? Zwariowałaś? — wydusił, próbując przenalizować całą sytuację. — Poza tym... Ciekawych rzeczy się o tobie dowiaduję od moich znajomych — parsknął, cofając swoją dłoń, bo bał się, że zrobi jej krzywdę. Nie potrafił teraz panować; ani nad sobą, ani nad swoimi słowami.

callie

[calliope nerreza]

H̞͊ě̖̠̥͗ h̪̬̆̎ā̠̎t̟̑̿͑ȇ̦s̗̟̪̑ y̰̱͑̇̓o̰̰̟͂u̥̙̜̿̍̈.̩͒̓
H̱̠͋ě̬̱̤ d̟̯̙̐̊͂o̠̜͑͂͒ë̤̗̗́͒͋s̠̞̊̿n̫̰̭̊̑’̤̩̑͊t̠̄̿ l̦̟͌̈̄o̘̠̙̎̃̿v̦̮̬͌e̪̗͊̍ ȳ̱̪̱o̦̍û̯̰̿̍.̫̞̤̊͂̓
S̥̿̓͊t̯̃̎͑u̥̱͊p̝̤͗i̫̮̮̇d̝̗̎,̟̖̱͊͑̈́ ș̦̩͑t̗̩͗̍̇u̙͗p̜̱̞̈̆ï̬d̫̝̮͗ g̘͋i̠̤̝̅͋r̭̞͒l̬̩̠̈́̈̆.̩̜̎
Naprawdę myślałaś, że się zmienił? Ostrzegałam cię przed nim, Calliope, ale ty jak zwykle swoje. Musiałaś zobaczyć w nim coś więcej, musiałaś uwierzyć, że tym razem będzie inaczej. No i teraz masz. Przyłożyła dłoń do ust, próbując powstrzymać nie tylko mdłości wywołane stresem, ale też łkanie, które coraz boleśniej zaciskało jej gardło. Słysząc jego głos za plecami, tylko przyspieszyła. Nie chciała go słuchać. Nie chciała znowu odwrócić głowy i zobaczyć w jego twarzy czegoś, co kazałoby jej zostać. Pal licho z tym całym planem, z chęcią zemsty. Chciała po prostu stamtąd zniknąć. Upokorzył ją. Sprawił, że znowu poczuła się nikim.

PONOWNIE.
Kiedy poczuła jego dłoń na przedramieniu, gwałtownie się odwróciła. - Nie dotykaj mnie! - podniosła głos, wpatrując się w niego i dopiero wtedy naprawdę na niego spojrzała... na tę samą twarz, do której jeszcze niedawno sama się nachylała, żeby zostawić krótki pocałunek na policzku. Poczuła obrzydzenie do samej siebie. Jezu, jak on mógł jej się podobać? Jak mogła tak bardzo chcieć jego bliskości, skoro wiedziała, jak to się kończyło? Twarz anioła spowita diabłem, a ona kolejny raz pozwoliła się jej oszukać. Znowu znalazła się w tym samym piekle, tylko kiedyś miała jeszcze siłę szukać drogi na zewnątrz. Teraz stała przed nim i nawet oddychanie przychodziło jej z trudem. - już dawno zwariowałam - powiedziała cicho. Ten spokój zabrzmiał obco po tym, jak jeszcze przed chwilą drżał jej głos. Zerknęła na jego cofającą się dłoń i wyprostowała plecy, - Ciekawych? Jakich? - zapytała, zmuszając się do uśmiechu. - Aaa… - przyłożyła palec do ust, udając, że właśnie coś sobie przypomniała. - Powiedzieli ci o tym, jak miałam z nimi grupowy seks?

Jezu, Callie, powiedz mu prawdę.
Przez moment naprawdę chciała. Otworzyła nawet usta, ale patrząc na niego, znowu poczuła ten sam strach. A jeśli nie uwierzy? Jeśli będzie musiała opowiedzieć mu wszystko, a potem jeszcze patrzeć, jak uznaje, że sama była sobie winna? Łatwiej było pozwolić mu myśleć, że była okropna.. że zrobiła to celowo. Przynajmniej wtedy nie musiałaby go błagać, żeby jej uwierzył. - Głupia Callie to, głupia Callie sramto. Myślisz, że byłeś takim cudownym chłopakiem, na którego chciało mi się czekać? - parsknęła śmiechem, który moglaby przysiąc, że zadrapał ją w gardło. - Och, chyba skłamałam z tym, że jesteś drugim facetem, z którym spałam… - Zbliżyła się do niego i uniosła dłoń, teatralnie prostując kolejne palce. - jesteś pierwszym, drugiiim… - liczyła powoli, choć miała ochotę chwycić własną rękę i kazać sobie przestać. - Ups, piątym.

Wzruszyła ramionami, uparcie utrzymując uśmiech na twarzy. Jeszcze chwilę. Musiała wytrzymać jeszcze chwilę. - naprawdę myślałeś, że mogłabym być z kimś takim jak ty? - Boże, jak to cholernie bolało. Przecież chciała. - Z aroganckim dupkiem, który szasta pieniędzmi na prawo i lewo i myśli tylko o sobie? - zaśmiała się krótko. - Chciałam się tylko pobawić. Zrobić z tobą to samo, co ty zrobiłeś ze mną. Ale muszę przyznać, Cyrus… - Chwyciła jego dłonie, zanim zdążyła się rozmyślić, i przyłożyła je do swoich policzków. Sama nie wiedziała, po co to robiła. Może chciała poczuć to ciepło jeszcze jeden raz. Zapamiętać, jak to było, kiedy ją dotykał, zanim własnymi słowami sprawi, że już nigdy nie będzie chciał tego zrobic ponownie, - Przez chwilę naprawdę myślałam, że będę w stanie się w tobie zakochać. Ale potem przypomniałam sobie, że ty to ty, i jakoś… wszystko prysło. - Ścisnęła jego dłonie, patrząc mu w oczy. Jej własne były już zaszklone i nie potrafiła nic na to poradzić.

Odsunęła się w końcu, puszczając jego ręce. - Wrócę do hotelu się przebrać i wezmę taksówkę do Briana. Proszę, nie idź za mną. To już koniec. Definitywnie. - Odwróciła się i ruszyła przed siebie, zanim ostatnie słowo zdążyło naprawdę do niej dotrzeć. Definitywnie. Sama to powiedziała, a teraz nie potrafiła przełknąć śliny. Chciała zostać sama, pozbierać myśli, jakoś pozbyć się tych wszystkich uczuć i okropnego przeczucia, że właśnie zrobiła najgorszą rzecz w swoim życiu. Powiedziała mu tyle świństw. Tyle nieprawdziwych, cholernie okrutnych rzeczy. Dlaczego nie potrafiła po prostu przyznać, że tamtej nocy, kiedy z nią zerwał, oni ją wykorzystali? Że nie tak to wyglądało? Przez cały ten czas żyła w przekonaniu, że Cyrus to ukartował, a to, co jej zrobili, było częścią jego zemsty za to, że nie pasowała do tego idealnego obrazka, w którym najwyraźniej próbowała znaleźć dla siebie miejsce, ale Cyrus, którego poznała na nowo, był inny. A zarazem tak cholernie taki sam. Arogancki, a jednak opiekuńczy. Wredny, ale potrafiący być czułym w momentach, kiedy zupełnie się tego nie spodziewała. Dupek, który pokazywał, że mu zależało, i sprawiał, że chciała przy nim zostać, nawet kiedy działał jej na nerwy... no i właśnie takiego go pokochała. Całym sercem, choć przecież miała pilnować, żeby do tego nie doszło. Naprawdę nie sądziła, że jeszcze kiedykolwiek coś takiego poczuje, a teraz szła przed siebie, przyciskając dłoń do ust, żeby nie usłyszał, jak bardzo nie chciała od niego odchodzić.

our story loves to repeat itself

[Cyrus Lockhart]

Nie dotykaj mnie!

Znowu to samo. Kącik jego ust drgnął nerwowo, choć daleko mu było do choćby najdelikatniejszego uśmiechu. Wbił w nią dość obojętne i chłodne spojrzenie, choć nijak miało się ono z tym, co czuł tak naprawdę w tym momencie. Zabrał dłonie zgodnie z jej życzeniem, choć na swój popaprany sposób, nie chciał i tak jej teraz dotykać. Nie wiedział tylko, czy ze względu na siebie czy na nią. To, co zobaczył na jej twarzy, a w tym całą gamę różnych, niezbyt przyjemnych dla oka, emocji... Coś w nim zamarło. Spoliczkowanie byłoby mniej bolesne niż jej spojrzenie. Cyrus naprawdę się starał. Kurwa, od samego początku ich znajomości, starał się jak mógł, aby ją zrozumieć. Udawał, że te wszystkie różnice między nimi nie istnieją i nie mają znaczenia. Próbował się do niej dopasować. Próbował się przed nią otworzyć, by też mogła zrozumieć jego utarte schematy, ale... To nie miało prawa bytu. Dotarło to do niego już w pierwszej chwili, gdy otworzyła usta.

Powiedzieli ci o tym, jak miałam z nimi grupowy seks?

Lockhart cały spiął się na dźwięk tych słów. Jego wzrok sunął po jej twarzy, jakby próbował zrozumieć, czy to wszystko było tylko jakimś żenującym żartem. Nie powinien jej oceniać, jeśli rzeczywiście tak postąpiła, bo zerwali, tak? Ale poczuł się oszukany; przez nią i przez swoich starych kumpli, którzy nie zawahali się, żeby przelecieć jego dziewczynę. Na samą myśl o tym robiło mu się kurewsko niedobrze. Jej słowa cięły jego serce jak pieprzony nóż. Ach, a więc to takie uczucie? Cyrus zawsze stał po tej drugiej stronie. To on był człowiekiem, który ranił lub wykorzystywał. Zawsze znajdował sposób, żeby obrócić coś na swoją korzyść. Ale nie teraz. Nie potrafił odnaleźć się w takiej rzeczywistości. Szczególnie, że cholera, chciał się dla niej zmienić. Wydawało mu się do tej pory, że świetnie sobie radził, ale może jednak był w błędzie. — Calliope... — rzucił cicho, choć nie był w stanie powiedzieć nic więcej. Może jeszcze przez chwilę chciał się bronić, wyjaśnić to wszystko, zachować się jakoś dojrzale.
Był wściekły, bo go ośmieszyła i to bez logicznego powodu. A on niczego nienawidził tak jak tego. Ludzie będą gadać o tym tygodniami, psując jego nieskalaną reputację. Do tego momentu, to było dla niego najistotniejsze i to był główny powód burzy, panującej w jego głowie.

Naprawdę myślałeś, że mogłabym być z kimś takim jak ty?

Cyrus nawet nie drgnął. Na jego twarzy nie było ani jednej emocji. Jego wzrok pozostawał niewzruszony. Ach... Z kimś takim jak on. Kto by pomyślał, że takie słowa kiedykolwiek zabrzmią jak obelga. Z aroganckim dupkiem, który szasta pieniędzmi na prawo i lewo i myśli tylko o sobie. Jej śmiech wypełnił jego umysł, zatruwając go bardziej niż cokolwiek wcześniej. Może rzeczywiście na to zasługiwał? Może to była karma za wszystko, co robił przez te wszystkie lata? Ale potem przypomniałam sobie, że ty to ty, i jakoś… wszystko prysło.

Poczuł się jak śmieć. Chciał się obronić lub zaprzeczyć, ale nie potrafił.
Od zawsze była jego jebaną trucizną. Mógł się tego spodziewać, prawda? Gdy puściła jego dłonie, ręce opadły mu bezwiednie wzdłuż ciała. Dowiadywał się takich rzeczy od starych znajomych, a potem jego ukochana — jedyna osoba, której mówił wszystko — odwraca się od niego, uznając go przy tym za najgorszego człowieka na świecie. Zupełnie, jakby ostatnie miesiące nie miały najmniejszego znaczenia.

To już koniec. Definitywnie.

Blondyn podążył za nią spojrzeniem, ale nie ruszył się biegiem, by ją zatrzymać. Zupełnie, jakby cała ta sytuacja wyssała z niego całą energię, całe chęci do życia, całą... wolę walki. Im bardziej Calliope oddalała się od niego, tym bardziej szum w jego głowie narastał. Medyk wsunął palce w swoje włosy, rozwalając swoją idealną fryzurę i pociągnął za kosmyki zdenerwowany. Kucnął, przykładając swoją dłoń do ust, jakby nie potrafił zebrać swoich rozszalałych myśli. Co się właśnie, kurwa, wydarzyło? Koniec? Koniec. Poczuł się, jakby z każdą sekundą zaczynał tracić zdrowy rozsądek, dlatego po prostu zaczął iść przed siebie. Chciałam się tylko pobawić.

Cy zaśmiał się pod nosem. Szedł przez całe miasto na piechotę, wypalając jednego papierosa za drugim aż skończył całą paczkę. A gdy dotarł na miejsce, po Callie nie pozostał nawet ślad. Cyrus usiadł na łóżku, zwieszając swoją głowę i zaciskając dłoń w pięść. Może rzeczywiście nie zasługiwał na nic więcej. Jak ostatni kretyn wybrał do niej numer, chcąc zapytać czy to jakiś dziecinny żart. Po sekundzie lub dwóch jednak się rozłączył, czując się przez to jeszcze bardziej żałośnie.

Poczuł się ludzko zraniony.
Samotny.
Rozczarowany.
...pusty?

•┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•

Wszystko wydawało się wrócić do normy. Normy, zanim Callie znowu pojawiła się w jego życiu. Z tą różnicą, że w rzeczywistości nic nie było takie samo. Cyrus na nowo postawił sobie pracę jako najważniejszą część swojego życia. Spędzał tam dnie i noce; szum w jego głowie przybrał na siłę, nie odpuszczając już ani na chwilę. Pił więcej niż chciałby przyznać i nie wychodził do ludzi, jeśli nie musiał. Nie miał na to ochoty, zupełnie jakby jego stan przed-depresyjny sprzed miesięcy wrócił, ale ze zdwojoną siłą. I nagle tego jednego dnia, gdy nie pozwolili mu już przyjść do pracy, Cyrus znalazł się przed kawiarnią, w której pracowała Nerreza. Wpatrywał się tępo w szyld, ale nie miał zbyt wiele odwagi, by wejść do środka. Narzucił kaptur od czarnej bluzy na głowę, opierając się o swój samochód. Wstyd i gorycz, którą wyraźnie odczuwał w gardle, nie pozwalała mu spać w nocy.

Prawdę mówiąc, czuł się jak pierdolony bałagan.
Bez niej czuł się jak bałagan.

you left my broken heart

[calliope nerreza]

Nie sądziła, że aż tak ją to zaboli... że ostatni miesiąc zleje się w jedną szarą całość, w której kolejne dni będzie odróżniała tylko po tym, gdzie akurat zasypiała. Bez niego u boku. Nie próbowała się z nim kontaktować, a on również przez ten czas ani razu się nie odezwał. Musiał jej uwierzyć… w końcu brzmiała cholernie przekonująco, no nie?

Miał ją za szmatę, która puściła się z jego kumplami w noc, kiedy z nią zerwal, a ona tamtej nocy nawet nie potrafiła pojąć, co się z nią działo. Czuła, jakby odebrali jej dosłownie wszystko, łącznie z prawem do decydowania o sobie. Lockhart tego nie wiedział. Znał za to obrazek, który tak pięknie mu namalowała, a potem jeszcze dokładnie wyjaśniła, co przedstawiał. Dopilnowała przecież, żeby nie miał żadnych wątpliwości. Zupełnie jak wtedy, kiedy leżeli w jego sypialni, a ona opowiadała mu, co oznaczał każdy z tatuaży na jej ciele. Mogłaby przysiąc, że zajęło im to godziny, bo gdzieś pomiędzy jedną historią a drugą gubiła wątek pod jego dotykiem. Tonęła w czułości i pocałunkach, zanurzając palce w jego blond lokach i zapominając, co właściwie chciała mu powiedzieć.

Tonęła.
Tak samo jak tamtego dnia, kiedy umówili się na randkę, a on przez pół parku niósł ją przerzuconą przez ramię, zasłaniając jej tyłek, żeby nikt, ale to nikt nie zobaczył tej uroczej bielizny w Hello Kitty. A potem znowu, w jego objęciach, kiedy całował ją na przednim siedzeniu samochodu, a ona zupełnie nie chciała się od niego odsuwać.

Tonęła.
Tylko teraz nie miała się już czego złapać.
Cholera, gdyby wcześniej wiedziała, co naprawdę oznaczała tęsknota, zrobiłaby wszystko, żeby nigdy jej nie poczuć. Bo to, co czuła bez niego, nie mieściło jej się w głowie. Jak można było tak bardzo potrzebować czyjejś obecności? Mieszkała trochę u Briana, trochę po tanich motelach. Nie chciała ciągle zawracać przyjacielowi głowy, a poza tym raz na jakiś czas potrzebowała ciszy. Chwili, w której nie musiałaby udawać, że było z nią lepiej, niż było naprawdę. Chociaż ten upragniony spokój i tak nie przychodził. Zamiast niego docierało do niej tylko, że wszystko spierdoliła i być może już nigdy nie zdoła tego odwrócić. Wciąż słyszała w głowie, jak wypowiadał jej imię tamtego wieczoru, kiedy na bankiecie zasypała go tymi wszystkimi kłamstwami. I miała nadzieję… jezu, jakaś głupia część niej naprawdę liczyła na to, że mimo wszystko ją zatrzyma... przejrzy ją na wylot i powie, żeby przestała, bo przecież wcale tak nie myślała. Ale znała go. Wiedziała, że po czymś takim za nią nie pójdzie. Sama go o to poprosiła, hm? Sama kazała mu zostawić ją w spokoju.

Idiotka.
Stała właśnie w pracy, czekając na kolejnego klienta, kiedy jedna z koleżanek szturchnęła ją w ramię i zapytała, czy na zewnątrz przypadkiem nie stał jej ex. Uniosła wzrok i zmrużyła oczy, dostrzegając za szybą znajomą sylwetkę. Cyrus. Oparty o samochód, jakby nigdy nic. Kurwa. Poczuła, jak serce ściska jej się boleśnie, a zaraz potem zaczyna walić tak szybko, że przez moment nie mogła nabrać pełnego oddechu. Wdech, wydech.- Zaraz wrócę - rzuciła, już kierując się do wyjścia. Nie zastanawiała się, po co przyszedł ani czym w ogóle powinna do niego podchodzić. Chciała go zobaczyć. Z bliska, bez szyby pomiędzy nimi, przekonać się, że naprawdę tam stał. Zimne powietrze uderzyło ją w twarz, kiedy wyszła na zewnątrz. Odruchowo poprawiła na sobie oversize’ową koszulę i chwilę później zatrzymała się przed nim. - Co tutaj robisz? - zapytała, odgarniając włosy, które wiatr nawiewał jej na twarz. Tak wiele razy wyobrażała sobie, co powie, jeśli znowu go zobaczy, a teraz nie potrafiła przypomnieć sobie ani jednego pieprzonego słowa. - Zapomniałam czegoś z twojego mieszkania?

u won't see my tears again