[pixie fontaine]

O matko, wcale nie chciała nastraszyć Perry tym więzieniem! To był tylko niewinny żart, a dziewczyna tak się przejęła, że aż zaczęła się przejęzyczać. A może to zapach szamponu Pixie tak namieszał jej w głowie? Nie no, bez przesady. Cała sytuacja, w której się znalazły, była po prostu stresująca. Nie dość, że od tygodni miasto musiało funkcjonować w blackoutcie, to jeszcze zaczęły padać agregaty. A co, jeśli w końcu ich zabraknie, a inne metropolie nie będą już mogły dłużej pomagać Toronto? Wolała odsunąć te myśli na tył głowy, zupełnie jak te durne klauny.
— Oj, byłoby słabo, gdyby moje włosy pachniały gorzej niż spalone kable — zaśmiała się, ale bez pretensji. Z pewnością zapach herbaty i poziomek był o wiele przyjemniejszy. Fontaine chyba powinna sobie powciskać pojedyncze kosmyki włosów do nozdrzy, żeby nie musieć dłużej wdychać tego okropnego swądu. Chociaż im bliżej była Perry, tym mniej go wyczuwała. Może to i dobrze, bo zaczynała się już zastanawiać, czy spalona instalacja elektryczna nie wniknęła jej przypadkiem do płuc. — Nowe perfumy? — zapytała, co było strasznie idiotyczne, bo przecież Wallace mogła mieć dziesiątki flakoników przeróżnych marek, a one widywały się zbyt rzadko, żeby Pix była w stanie wszystkie spamiętać. Tego zapachu jednak nie kojarzyła. Kiedy były razem w zoo, Perry pachniała inaczej. Tak samo kilka dni wcześniej, kiedy przyszła do Griffina. Wtedy też nie wyczuła tej konkretnej woni.
Dobra, ale jakim cudem Griff nie powiedział swojej dziewczynie, czym zajmują się jego rodzice? Już trochę ze sobą byli, a Wallace bywała w ich domu. Co prawda rodzice mieli swoją pracownię na na tyłach ogrodu, więc nie rzucała się w oczy, ale wnętrza zdobione były ich pracami. Tylko Pers nie mogła wiedzieć, że autorami są właśnie państwo Fontaine.
— Tworzą na zamówienie i wystawiają też swoje dzieła w internecie. Czasami zapraszają ich na zorganizowanie wystaw w różnych galeriach — wyjaśniła pokrótce, jak to mniej więcej wyglądało. — Czego uczy twoja mama? I nie gadaj, że potrafisz otwierać kłódki za pomocą wsuwki! Z zamkami też byś sobie poradziła? — przyjrzała się uważnie Perry. Cholera, czyli jednak miała w sobie coś z kryminalistki!
Poczekała, aż dziewczyna odłoży śrubokręt na miejsce i zajmie się szukaniem początku taśmy izolacyjnej, żeby Pixie mogła szczelnie owinąć nią przewody. To nie mogło się nie udać. A właściwie mogło, bo przecież żadna z nich nie miała w tym większego doświadczenia. Naprawdę nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby na koniec jeszcze zarwały opierdol od profesora Webba.
— Jasne, że możesz użyć — odparła, bo nie widziała żadnego powodu, dla którego miałaby zabronić Wallace skorzystania z szamponu. Zwłaszcza że tak bardzo podobał jej się jego zapach! — Masz zapas maseczek? Wykupujesz na promocjach całą drogerię? — zaśmiała się i przejęła od dziewczyny taśmę. Mocno zacisnęła palce na przepalonym kablu i zaczęła owijać go izolacją. Jaka była szansa, że jakkolwiek zadziała to na przepalone przewody? Pewnie zerowa, ale przynajmniej Fontaine nie będzie mieć wyrzutów sumienia, że niczego nie zrobiła.
— Dobra, jeszcze tylko z tej strony — mruknęła, tym samym dając Perry do zrozumienia, żeby trochę przesunęła strumień światła. Na wszelki wypadek okręciła całość jeszcze dwa razy i oderwała taśmę, zawijając jej początek, żeby nikt inny nie musiał się później męczyć. — Chyba skończyłam. Uwaga, sprawdzam! — wyprostowała się i nacisnęła przycisk zasilania.
Agregat zawarczał, a jarzeniówka nad nimi zamigotała kilkakrotnie. Zaraz jednak wszystko ucichło. I to by było na tyle z całej naprawy.

Perry

[Perry Wallace]

Tak w sumie to w ciemnościach wszystkie inne zmysły nagle wariowały i wyostrzały się, prawda? Nic więc dziwnego, że Perry od razu zwróciła uwagę na zapach włosów Pixie, a Pixie - na nowy zapach perfum Perry. No bo… było ciemno, więc im się wyostrzył węch! Jednak to mogło być również spowodowane stresem, oczywiście. - Tak, skąd wiedziałaś? Są aż tak intensywne? Podobają ci się? - odpowiedziała na pytanie o perfumy, a w jej oczach pojawiło się zaskoczenie, że Pixie zwróciła na to uwagę. Zupełnie jakby umknął jej fakt, że przed ułamkiem sekundy sama zachowała się dokładnie tak samo, pytając o szampon. - Wyrwałam je dwa dni temu na promocji, bo taka drogeria pod moim mieszkaniem zorganizowała sobie event, że podczas blackoutu dużo nie zobaczysz, ale dużo możesz poczuć… I trafiłam na to cudo! Ojeju, a może ci przeszkadzają, a ja się tak zachwycam? - dodała szybko, próbując przyjrzeć się twarzy Fontaine, ale w słabym świetle latarki nie było to proste.

W międzyczasie Perry zaczęła się zastanawiać, jak to było możliwe, że Griffin nigdy nie powiedział jej, czym zajmowali się jego rodzice?! Przecież byli już ze sobą jakiś czas, a Wallace często bywała u nich w domu… W domu, w którym znajdowało się dużo obrazów i rzeźb. Kiedyś nawet zapytała Griffina, czy byli aż tak bogaci, że stać ich było na obrazy jakichś sławnych malarzy, a on rzucił w odpowiedzi, że to "nic takiego". Nic takiego!!!! - Chciałabym kiedyś iść na ich wernisaż z tobą… i Griffinem, oczywiście - zrehabilitowała się błyskawicznie, dodając pospiesznie imię swojego chłopaka, bo co też ją podkusiło, żeby tak perfidnie o nim zapomnieć i w pierwszej kolejności proponować spotkanie jego własnej siostrze? Szlag by to. - Chociaż nie wiem, czy go to w ogóle interesuje, skoro nic mi wcześniej nie powiedział? W sumie on bardzo mało o sobie mówi tak sam z siebie, wiesz? - dodała, po czym westchnęła. Nie chciała być tą wredną narzekającą na swojego chłopa jędzą, aleee… No trochę była wredną narzekającą na swojego chłopa jędzą. Nieraz odbyli rozmowę na ten temat, a on nic sobie z tego nie robił. - I nie chcę zabrzmieć jak zołza, ale zawsze muszę wyciągać z niego informacje - rzekła na koniec. Ups. No i pięknie, właśnie publicznie skarżyła się na swojego chłopaka jego nierodzonej siostrze. Jesteś genialna, Perry.

Ummm, czas na szybką zmianę tematu. - Mama uczy biologii, a wsuwkami nie próbowałam otwierać kłódek. Spinaczem już tak, bo wiesz, jest bardziej giętki niż wsuwka i lepiej możesz go sobie ułożyć, i… w sumie to spróbowałabym też wsuwką jednak, to nie musi być takie trudne, nie? Tak samo jak sklejenie kilku kabli izolacją, duh, podziwiam cię, Pixie… A, i zamki też próbowałam otwierać, ale nie zawsze mi wychodzi, to tata jest w tym mistrzem - uśmiechnęła się. Tak, tata próbował nauczyć ją w życiu wszystkiego, co potrafił sam - to po prostu Perry bywała dość mozolnym uczniem, bo zamiast skomplikowanych zamków wolała słodkie szczeniaczki i… PROMOCJE! Normalnie oczęta jej zapłonęły na samą myśl. - Kocham promocje, Pix! - wyznała, przykładając dłoń do serca. - Kup dwa, trzeci gratis… I takie tam. Jestem mega podatna na wszystkie chwyty marketingowe - zaśmiała się słodko, po czym rzuciła okiem przez ramię Fontaine, żeby przyjrzeć się jej dziełu. - Bardzo ładnie ci to idzie - pochwaliła ją chwilę później i zgodnie z jej prośbą przesunęła światełko latarki w bok, żeby oświetlić drugą stronę kabelków.

Gdy Pixie nareszcie obwieściła sakramentalne SPRAWDZAM, Perry wyprostowała się, zerknęła najpierw na agregat, potem na jarzeniówki… potem znowu na agregat… Pixie nacisnęła włącznik… Światło nad nimi zamigotało obiecująco… po czym… zgasło. Na dobre. Szlag by to. Perry zamrugała oczami i spojrzała na blondynkę. - Ummm… to chyba nie tak powinno być, co nie? - palnęła, oświetlając latarką nieposłuszny agregat. - Spróbujemy jeszcze raz czy wracamy do profesora Webba? Przerastają mnie powoli te ciemności - westchnęła. Nagle w jej głowie pojawił się kolejny fantastyczny pomysł. - Hm, a może trzeba przylutować ten kabelek… Ale… nie mamy prądu, no tak - zreflektowała się od razu, wzdychając, bo lutownicy w kieszeni też oczywiście nie nosiła! Jakby tego było mało, telefon wysłał jej ostrzegawcze powiadomienie. Bateria spadła poniżej 10%. - Wiesz, zaraz rozładuje mi się telefon - rzuciła z niepokojem w głosie, bo bateria wskazywała już zaledwie 9%, mimo że od rana miała włączone oszczędzanie baterii. - A ty ile masz procent? - spytała, przysuwając się bliżej Pixie, która w dalszym ciągu pachniała szamponem do włosów z dodatkiem zielonej herbaty i poziomek... Damn.

pixie 🫯

[pixie fontaine]

— Nie wiedziałam — odparowała trochę za szybko. — To znaczy, wcześniej ich nie kojarzyłam. Ale są bardzo ładne — pokiwała entuzjastycznie głową, żeby Perry nie pomyślałam przypadkiem odwrotnie. Nie chciała też wyjść na taką, co obwąchuje ludzi! Zaraz potakiwanie głową zmieniło się w energiczne kręcenie. Ten zapach naprawdę pasował do Wallace i w niczym nie przeszkadzał Pixie. Gdyby ją drażnił, raczej dostrzegłaby to na jej twarzy po zmarszczonym nosie i ściągniętych brwiach. Wtedy od razu byłoby widać, że coś jej ewidentnie nie pasuje. Ale nic takiego się nie wydarzyło. I doskonale rozumiała jej słabość do wyprzedaży promocji. Sama była przecież dziewczyną. — Uspokój się — szturchnęła ją żartobliwie ramieniem, dając do zrozumienia, że wygaduje głupie głupoty.
Nie miała pojęcia, dlaczego Griffin tak mało mówił na temat swój temat. Rodzina raczej nie była powodem do wstydu. Państwo Fontaine byli naprawdę przeuroczymi i kochającymi ludźmi, a i rodzeństwo miał może wkurzające, ale fajne.
— Mój brat zawsze był trochę... — zamyśliła się, szukając odpowiedniego określenia. — Powściągliwy. Ale za to zawsze zadaje dużo pytań. Chyba? — zerknęła niepewnie na Perry. Miała nadzieję, że w jej przypadku też tak było i że chłopak wykazywał zainteresowanie. Bo jak nie, to Pix inaczej sobie z nim porozmawia. Chociaż tyle, że odpowiada, jak już się o coś go zapyta, a nie milczy i siedzi jak jakiś totalny gbur.
Ożywiła się znacznie, słysząc, czego uczyła matka Wallace. Spojrzała na nią z zachwytem i błyszczącymi oczami.
— Biologii? — powtórzyła z szerokim uśmiechem. Fontaine studiowała biologię, więc nic dziwnego, że z automatu polubiła panią mamę, mimo że w życiu nie widziała jej na oczy. — Mhm, czyli jednak umiesz otwierać zamki, a twój tata jest w tym mistrzem. Rozumiem. Oboje powinniście skończyć w kryminale — oznajmiła poważnym tonem, ale tak naprawdę żartowała. To była w sumie całkiem przydatna umiejętność. To znaczy, nie żartowanie, a otwieranie zamków przy pomocy różnych przedmiotem, które nie były kluczem. Chociaż żartowanie zawsze było w cenie.
Kto nie kochał promocji? Chyba tylko jakiś skończony dureń! Pixie uwielbiała kupować dwie rzeczy w cenie jednej. Albo kupować coś w większej ilości i dostawać co w gratisie. Wtedy czuła się jak prawdziwy rekin biznesu. A ile można było na tym zaoszczędzić!
Westchnęła pod nosem, bo jednak nie szło jej tak dobrze, jak uważała Perry. Zresztą widać było to po efektach i agregatory, który za cholerę nie chciał współpracować. Nie nadawał się do niczego, tylko do kosza.
— Chyba na nic się tutaj zdadzą nasze dobre chęci — rzuciła smutno i rozejrzała się dookoła. Faktycznie ciemności zaczynały być trochę przytłaczające, a on słabego światła z latarek zaczynały boleć ją oczy. — Wracajmy. Profesor Webb będzie musiał przysłać tutaj kogoś, kto się na tym zna — dodała, bo nie obejdzie się bez wizyty profesjonalnych techników. — Nie chcę więcej przy grzebać, bo jeszcze coś popsuję i dopiero będzie lipa — mruknęła, zerkając na ekran swojego telefonu. — Prawie połowę — oznajmiła w nawiązaniu do ilości procent baterii. — Lepiej oszczędzaj swoją — dodała i zaczęła powoli wycofywać się z pomieszczenia, jednocześnie podświetlając dziewczynie drogę. — Ciekawe czy zajęcia dalej trwają — zastanowiła się na głos, kiedy już wyszły na korytarz i ruszyły w stronę, z której przyszły. — Szczerze mówiąc, nie widzi mi się siedzieć w totalnych ciemnościach. Może powinnyśmy się urwać? — rzuciła luźną propozycją, mając nadzieję, że nie będzie musiała siedzieć do końca wykładów.

Perry

[Perry Wallace]

Gdyby wygadywanie głupot było dyscypliną olimpijską, Perry bez wątpienia wracałaby do domu ze złotym medalem każdego dnia. Gadała dużo i szybko, nakręcając się własną narracją jak mały, nakręcany bączek. - A. No okej. To dobrze. To dziękuję! - podziękowała z ulgą, no bo miło bylo dostać uroczy komplement, że ładnie się pachniało. Perry nie znała nikogo, kto byłby niezadowolony z takiej pochwały. Gdy Pixie szturchnęła ją lekko ramieniem, nakazujac spokój, Perry wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się do niej rozbrajająco. - Ach, no wiesz, mówiłam ci, mam tak czasem - wyjaśniła i machnęła ręką.

Przechyliła głowę na bok, gdy Pixie zaczęła mówić o Griffinie - och, tę jego słynną powściągliwość Wallace znała aż za dobrze. Czasem wyciągnięcie z niego jakiejkolwiek informacji graniczyło z cudem, ale… miał przecież tyle innych zalet. Tak samo jak ona kochał zwierzęta, cierpliwie zabierał ją na spacery i randki, był niewiarygodnie wyrozumiały i potrafił słuchać. Naprawdę nie miała na co narzekać. - To prawda… W sumie można powiedzieć, że się uzupełniamy, bo ja ciągle gadam, a on jest dobrym słuchaczem. To słodkie - uśmiechnęła się. Kurczę, może jednak niepotrzebnie narzekała? Nie no, każdemu czasem zdarzało się ponarzekać! Niech pierwsza rzuci kamieniem ta dziewczyna, której nigdy w życiu nie zdarzyło się popsioczyć (nieszkodliwie!!!) na drugą połówkę! Zaraz Perry ożywiła się i szturchnęła leciutko Pixie ramieniem, bo przecież zbiegły z najważniejszego na świecie tematu! - No ale hej, dasz mi cynk o najbliższej wystawie, co nie? - upewniła się, bo przecież skoro już wpadła na ten genialny pomysł, to naprawdę chciała iść zobaczyć dzieła państwa Fontaine i przekonać się na własne oczy, jak bardzo utalentowanych miała przyszłych teściów.

Aż miło było popatrzeć, jak Pixie się ożywiła, gdy usłyszała słowo biologia. - Ano, biologii! Wie dużo mądrych rzeczy, tak samo jak ty. Polubiłyście się - odpowiedziała i pokiwała głowa na potwierdzenie swoich słów. Ach, uwielbiała otaczać się mądrymi ludźmi. Zawsze istniała szansa, że część tej wiedzy przejdzie na nią, hehehe. - Oj tam, Pixie, od razu w kryminale, pff - parsknęła i zachichotała pod nosem. No co mogła poradzić na to, że miała takiego zajebistego ojca, no!

Śmiechy jednak ucichły, gdy tylko Perry przyjrzała się niedziałającemu urządzeniu. No cóż, raz się wygrywało, a raz się przegrywało, prawda? Grunt to umieć zaakceptować ten fakt z godnością. - Tak chyba będzie najlepiej… Szkoda, ale trudno, nic tu po nas - wzruszyła ramionami. Żadna z nich nie była przecież licencjonowanym elektrykiem, a tata Perry, niestety, był tylko ślusarzem i nie nauczył swojej latorośli, na czym polegało działanie kabelków, woltów… i innych takich tam… rzeczy związanych z prądem. Zaczęły zbierać się do wyjścia. Wallace ostatni raz zerknęła na ekran swojego telefonu, gdzie czerwony pasek informował o zaledwie 7% baterii. Ech. - Hm… dobra - przytaknęła, po czym zgasiła latarkę i schowała telefon do kieszeni. Najważniejsze było to, żeby zostało jej baterii na tyle, żeby mogła odpisać Griffinowi na SMS-a w drodze do domu i poinformować go, że nie spłonęła w piwnicy.

Wyszły z pomieszczenia technicznego i zaczęły zmierzać korytarzem ku salom wykładowym. Ojejku, no i Pixie właśnie wtedy wpadła na wspaniały pomysł… Dla uszu Wallace brzmiał jak najsłodsza na świecie muzyka. - Pójście na wykład i tak byłoby czasem straconym, nie? I tak nic już nie zrobimy o tej porze... - stwierdziła powoli, po czym - po chwili namysłu - na jej twarzy pojawił się szatański uśmiech. - Raz się żyje, chodźmy stąd! - zadecydowała ostatecznie. Chwyciła Fontaine za rękę i pociągnęła ją w stronę najbliższego zakrętu, gotowa do ucieczki z wykładów, gdy nagle… z impetem na kogoś wpadły. Perry najpierw zamarła, spodziewając się tam morderczego klauna, ale… okazało się, że było gorzej. Nawet w mroku mogła rozpoznać tę charakterystyczną, wyprostowaną jak struna sylwetkę. - O, panienka Fontaine i… panna Wallace, zgadza się? - rozległ się głos pani Judy, surowej uniwersyteckiej bibliotekarki. Zmierzyła je surowym spojrzeniem. - Z tego co się orientuję, profesor Norton z powodu niefortunnego wypadku nie dotarł na zajęcia z zoologii, ale za to profesor Webb panienki szukał, panno Fontaine. Zmartwił się, że długo panienka nie wraca i szukał panienki w bibliotece - oznajmiła oschle.

No to masz babo placek. Perry stała z otwartymi ustami, z dłonią wciąż zaciśniętą na dłoni Pixie i… no… cała ta zaplanowana wolność legła im w gruzach, nie? Kurde, ale czemu profesor Webb szukał Pixie w bibliotece, zamiast pójść do pomieszczenia technicznego? Coś tu brzydko pachniało!

pixie

[pixie fontaine]

Perry była przeurocza. Nie musiała się rozbrajająco uśmiechać, żeby rozbroić Pixie samym swoim jestestwem. Ale zamartwianie się, że perfumy mogły nie przypaść jej do gustu było całkowicie niepotrzebne i Wallace ewidentnie wyolbrzymiała. Wszystko było w jak najlepszym porządku!
Pokiwała z aprobatą głową. Nie mogła się nie zgodzić, że dziewczyna uzupełniała się doskonale z jej bratem. W sensie z bratem Fontaine, a nie ze swoim własnym! Gdyby oboje byli takimi gadułami, to zatrajkotaliby się na śmierć. Albo nie dawaliby sobie dojść do głosu, przez co wynikałyby same nieporozumienia i tylko wściekaliby się na siebie, że jedno drugiego nie słucha.
— Jasne, że dam ci znać! I uczulę Griffina, żeby też cię poinformował — zaznaczyła, bo trochę głupio, że Perry wykazywała zainteresowanie, a on w nic jej nie wtajemniczał. Bycie cichym to jedno, ale żeby tak pomijać swoją dziewczynę w różnych ważnych wydarzeniach? Przecież Wallace była jak rodzina!
Szkoda, że nie udało im się niczego wskórać przy agregatorach. Pixie chyba przeceniła swoje umiejętności, które i tak wynosiły równe zero. Nie była małym majsterkowiczem, a przewody przy urządzeniu nie były popsutymi słuchawkami na kablu, które można było sobie podkleić taśmą, żeby nie przerywały. Lepiej zostawić takie rzeczy specjalistom, zanim faktycznie przez przypadek coś popsują albo podpalą.
— Za to chyba nie pójdziemy siedzieć — uśmiechnęła się szeroko, kiedy Perry podłapała jej sprytny pomysł z ucieczką z uczelni. — Poczekaj, zostawiłam swoje rzeczy w auli — dodała po tym, jak została zaciągnięta w przeciwnym kierunku. I w ogóle musiały przecież poinformować profesora Webba o fatalnym stanie agregatorów!
Chciała jeszcze coś dodać, ale wtedy usłyszała kroki, a dopiero potem z ciemności wyłoniła się bibliotekarka z haczykowatym nosem. Pani Judy zawsze poruszała się tak, jakby ktoś jej wsadził kija w tyłek. I ewidentnie tego kija tam miała, bo straszna była z niej służbistka.
— Naprawdę? — wypaliła, usłyszawszy, że wykładowca szukał jej w bibliotece. — A sam wysłał mnie, żebym sprawdziła...— urwała, kiedy tylko zobaczyła zniesmaczony wyraz twarzy pani Judy. — Nieważne. Zaraz go poszukam — kiwnęła głową, chcąc umocnić wypowiedziane słowa. Zacisnęła mocniej palce na dłoni Perry i pociągnęła ją w drugą stronę, ale wtedy bibliotekarka odchrząknęła głośno.
— A panna Wallace dokąd się wybiera? Czy ja dobrze pamiętam, że nie jesteśmy jeszcze rozliczone z wypożyczonych książek? — przyjrzała się podejrzliwie Perry. Pixie zerknęła nerwowo na koleżankę, kompletnie nie wiedząc, jak się zachować. Powinna coś powiedzieć? Stanąć w jej obronie? Znaleźć jakąś super wymówkę, dzięki której pani Judy odczepi się do niej może nie raz na zawsze, ale przynajmniej w tym momencie?
— To moja wina, proszę pani — odezwała się w końcu. — Pożyczyłam od Perry kilka książek, żeby nie iść celowo do biblioteki. Ale obiecuję, że jutro wszyściutkie zwrócimy. Co do jednej! — w tym miejscu Fontaine przycisnęła sobie rękę do piersi, dając bibliotekarce słowo honoru.

Perry