[Patrick Wood]

— Dean… chodzi o to, że się boję. Ja… kiedyś pływałem i poczułem jak coś mnie wciąga pod wodę. Bolała mnie noga, widziałem dużo krwi… to był rekin. Nie wiem jakim cudem przeżyłem i znalazłem się na plaży, jakim cudem nie straciłem nogi i została mi jedynie blizna… ale od tamtej pory boję się pływać, bo wszystko mi się przypomina. Dlatego panikuję i dlatego nie chciałem iść pływać. — powiedział. Miał nadzieję, że teraz Dean nie będzie go więcej zmuszał do pływania. Mógł siedzieć na plaży jak już musiał albo pluskać się tam, gdzie woda sięgała mu do kolan, ale nic dalej. Gorzej jak już tracił grunt, bo wtedy całkiem zaczynał panikować.
— Możemy pójść na spacer. Może coś w lesie Cię zainspiruje. — zaproponował. Na pewno brzmiało to o wiele lepiej niż pływanie łódką. Chyba żaden z nich nie chciał wylądować ponownie w wodzie przez co Vanberg znowu musiałby go ratować. On nie potrafił sobie poradzić sam, kiedy przed oczami wciąż widział rekina i czuł potworny ból w nodze. Nie opowiadał o tym każdemu, a bliznę zamaskował tatuażem, żeby nikt nie zadawał mu niewygodnych pytań. To było zbyt traumatyczne, żeby chciał o tym opowiadać za każdym razem jak ubierze krótsze spodnie.
— Nie wiem. Wątpię, żeby właścicielka miała samochód do pożyczenia, a taksówki tu nie jeżdżą. Na dostawę pewnie też nie ma co liczyć, więc możemy jedynie pójść. Ale mogę zapytać o rower. — rzucił. Rower na pewno brzmiał o wiele lepiej niż spacer, który mógł trwać nie wiadomo ile. Ale skoro w tym miejscu można było wynająć domek, powinien być w pobliżu sklep. No bo jak przetrwać bez zakupów? To mogło być zadupie, gdzie przyjeżdża autobus raz na tydzień, ale sklep musiał być.
— Nie można powstrzymywać artysty kiedy ma przypływ inspiracji, bo robi się sfrustrowany. Ale póki co powinieneś odpoczywać. — odparł. Nie chciał mówić mu co ma robić, ale skoro byli w takim miejscu praca powinna być ostatnią rzeczą o której powinni myśleć.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Słuchał jego słów pochłaniając kolejną porcję tosta. Nie spodziewał się takiej odpowiedzi, zakładając bardziej, że chłopak po prostu był zbyt leniwy, by poświęcić pływaniu wszystko. Każdy trening wiązał się bowiem z wyrzeczeniami, postanowieniami, ciężką pracą i rezygnacją z dotychczasowego życia. Wood nie wyglądał na kogoś, kto był skłonny do czegoś podobnego, więc nic dziwnego, że Dean ocenił go tak, jak oceniłaby każda osoba wiedząc, jak pracuje i gdzie mieszka. Dlatego nic dziwnego, że na jego twarzy pojawiła się nutka zaskoczenia, kiedy chłopak podzielił się z nim swoją historią. I tak, pewnie każdy w tym momencie poczułby skruchę, że źle ocenił swojego rozmówcę, ale umówmy się - Dean to Dean i nie można było wymagać od niego podobnych rzeczy, kiedy jego światem rządziły jego własne zasady.
-Proszę, czyli jednak coś w twoim życiu jest interesujące. Duży był ten rekin? Ktoś cię wyciągnął z wody, czy to był czysty przypadek? - spytał. W jego głosie faktycznie dało się dosłyszeć nutkę zainteresowania, która nie pojawiała się tam zbyt często, gdy rozmawiał z Patrickiem. Wszak nie miał go za zbyt dobrego towarzystwa dla siebie, głównie dlatego, że nie miał, jego zdaniem, ambicji. A jak wiadomo, Vanberg lubił otaczać się osobami, które w przyszłości mogły coś wnieść do jego życia. - Ale wiesz, że w basenie, czy jeziorze nie ma rekinów? Dobra, ocean zrozumiem, ale tu pewnie nie ma żadnych niebezpiecznych zwierząt, które mogłyby odgryźć ci nogę - zauważył, dość logicznie. Z tym można było walczyć, a kto wie, czy faktycznie nie okazałby się perfekcyjny w pływaniu, gdyby ponownie spróbował.
-W lesie… pełnym robaków. Tak, zdecydowanie to one będą moją inspiracją- skrzywił się, nie szczędząc sarkazmu. Nie był fanem natury, ale to z całą pewnością Wood zdążył zauważyć. Czemu więc tak usilnie starał się wyciągnąć go do miejsca, w którym mógł zginąć? Albo złapać jakieś podejrzane choróbsko? Ile to się słyszało o owadach, które przenosiły jakieś groźne bakterie.
-Wspaniale, jak nie rower to piechota. Ale jeśli to będzie za daleko, idziesz sam. A i od razu mówię, że butelek z wodą nosić nie będę. Mogę co najwyżej wziąć coś lekkiego, jak łosoś - zaznaczył, żeby później nie było przepychanek w sklepie, które i tak Patrick mógł jedynie przegrać. - Idziemy od razu, nie chcę myśleć o tym, czy zastanie nas noc - wstał, upijając kolejną porcję kawy. - Och, czyli teraz jestem dla ciebie artystą. Cóż za ciekawa zmiana - stwierdził i być może lekko się uśmiechnął. Ironicznie, ale zawsze coś.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

Uniósł brwi do góry słysząc, że coś w jego życiu jest interesujące. Serio? Prawie zginął tamtego dnia, ale coś musiało nad nim czuwać i pomogło mu się uratować. A jego interesuje rekin. Przecież to najgorsze co mogło spotkać człowieka.
— Duży. I nie wiem. Straciłem przytomność, a potem obudziłem się dopiero w szpitalu. — odpowiedział. Przez miesiąc dochodził do siebie, zanim odważył się wstać i z kimś porozmawiać. Przez cały ten czas po prostu leżał i milczał, trzymając swoją matkę za rękę, która była przy jego boku jak tylko kończyła pracę. Nie poradziłby sobie gdyby go wtedy zostawiła. — Wiem, ale po prostu uczucie otaczającej mnie wody sprawia, że wszystko mi się przypomina. Widzę krew i czuję ból w nodze. To nie pomaga. Ale bałem się Ci powiedzieć wczoraj, kiedy zmusiłeś mnie do wypłynięcia na środek jeziora. — powiedział, wycierając rękawem łzy, które zebrały się w jego oczach. Zawsze robiło mu się przykro jak o tym mówił.
— Mam spray na komary. Ale może znaleźlibyśmy jakąś łąkę czy coś. Może coś wpadłoby Ci w oko. — nie rozumiał czemu Dean tak bardzo nie lubił robaków. Przecież one były wszędzie i nie dało się ich uniknąć w żaden sposób. A natura była piękna. Inspirowała. Lubił ją malować i wtedy oboje mogliby znaleźć inspirację w takim miejscu.
— Rower jest na pewno lepszy niż pójście na piechotę. Dobrze, dobrze, niech będzie. — westchnął, godząc się na wszystko. Już i tak był przyzwyczajony do dźwigania, więc mógł zabrać więcej zakupów niż Dean. I tak nie kupią zbyt wiele, bo za parę dni ich tu nie będzie. — Już? Poczekaj, muszę się ubrać. — rzucił, odkładając brudne naczynia do zlewu i poszedł szybko się ogarnąć w łazience. Dean kazał mu od razu zabrać się za śniadanie, więc nie miał czasu na poranną toaletę, a nie chciał iść w piżamie i z potarganymi włosami. Zrobił to szybko i po paru minutach już był gotowy, nie chcąc by Dean dłużej na niego czekał.
— Możemy iść. — powiedział, ubierając buty. Złapał klucze do domku, który zamknął jak tylko wyszli. Od razu skierował się do recepcji, żeby zapytać właścicielkę o najbliższy sklep i na szczęście nie był aż tak daleko. — Idziesz czy zostajesz? — zapytał jak tylko wyjaśnił Vanbergowi gdzie znajduje się sklep.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Teraz, kiedy wleciał chociaż trochę fascynujący temat, Dean chciał dowiedzieć się znacznie więcej i to nie dlatego, że jego rozmówca w jakikolwiek sposób stał się dla niego bliższy. po prostu wychodził z założenia, że te informacje mogą mu się w przyszłości przyda no i zapewne wyjaśnią, czemu właściwie Patrick zrezygnował z bycia kimś, co tylko pokazywało, że nie nadawał się elitarnego świata. Na dodatek osobiście Vanberg nie miał nigdy do czynienia z osobą, która zaliczyła bliskie spotkanie z rekinem! A to takie coś można było wykorzystać dla dobrego fejmu.
-I nie zainteresowałeś się ani trochę? Nie pytałeś o szczegóły? Nic, a nic? To trochę nudne. Przynajmniej miałbyś o czym opowiadać. Kto wie, może nawet dzięki temu zyskałbyś grupkę jakichś przyjaciół - stwierdził i jakoś nagle odeszła mu ochota na drążenie tego tematu. Skoro i tak miał nie dowiedzieć się niczego więcej, nie było sensu by strzępić sobie język. Ostatecznie Wood okazał się być tak nudny, jak zakładał początkowo. Ach, jaka szkoda. Przynajmniej sam Dino mógłby opowiadać o tym, jak jego pracownik przeżył atak rekina. Niby nadal mógł coś napomknąć, ale słuchacze oczekiwali porywającej historii, a nie zaledwie mdłych szczegółów. - Nie kąpiesz się? Jasne, prysznic jest fajne, ale taka kąpiel nie ma sobie równych. Poddawanie się i dawanie satysfakcji rekinowi, że zniszczył twoje życie, jest raczej żałosne - zauważył. On sam po każdej porażce czuł się znacznie silniejszy. Chciał pokazać wszystkim na około, że był w stanie osiągnąć wszystko, co tylko sobie zaplanował. Dawanie satysfakcji innych nie było w jego stylu.
Uniósł brwi, kiedy zobaczył, że ten jest bliski rozpłakania się. Serio? Postanowił tego nie komentować stwierdzając, że ma lepsze rzeczy do roboty.
-Komary są najmniejszym problemem. Łąka… z mrówkami i osami jak rozumiem - powiedział sceptycznie. Już widział, jak próbuje zająć miejsce na trawie, a jakiś paskudny robal postanawia zaatakować jego idealne ciało. Nie, dziękuję. To nie było dla niego, chyba, że miałby pewność, że faktycznie na około niego nie było niczego obrzydliwego.
-I myślisz, że załatwisz dwa rowery? Samochód nie, ale rowery tak? Może jeszcze o konie zapytasz? - wyrzucił z siebie, przewracając oczami. Jeszcze chwila, a okaże się, że nieopodal faktycznie jest jakieś lotnisko. Ewentualnie będą musieli płynąć do sklepu łódką, a tego po tym wszystkim Patrick z pewnością by nie przeżył.
Chwilę później byli gotowi do wyjścia.
-Prowadź. Ale jak nas zgubisz, zginiesz - ostrzegł, wychodząc z domku i upewniając się, że wygląda odpowiednio. Wiocha czy nie, musiał prezentować się godnie, spełniając własne oczekiwania. Nigdy bowiem nie wiadomo, kogo przyjdzie im spotkać.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

— Ludzie niekoniecznie chcą znać wszystkie szczegóły, wiesz? Poza tym równie dobrze mogłem po prostu sam wylądować na brzegu, a ktoś mógł mnie zauważyć i mi pomóc. I nie potrzebuję przyjaciół z tego powodu — mruknął, krzywiąc się. Przyjaźnił się tylko z osobami, które lubiły go takim, jaki był, a nie z powodu ataku rekina czy czegoś podobnego. Co było w tym interesującego? Nie potrzebował litości. Ale Dean tego nie rozumiał, bo wszyscy jego przyjaciele byli z nim dla pieniędzy. Nie znosił tych zadufanych w sobie dzieciaków, którzy w życiu nawet palcem nie kiwnęli, żeby komuś pomóc. Wszystko dostawali od swoich rodziców i właśnie tak wyobrażali sobie resztę życia. Ciekawe, jak poradziliby sobie, gdyby stracili wszystko.
— Kąpię się. Wanna to co innego, ale większe zbiorniki wodne już odpadają, zwłaszcza jeśli nie czuję gruntu pod nogami. Ale po co ci to mówię, skoro i tak nie rozumiesz tego, co czuję? — westchnął, zerkając na Deana. Łatwo było mówić, ale Vanberg nie był tak wrażliwy jak Patrick. Nie wiedział, przez jakie traumatyczne przeżycie chłopak nie mógł już więcej pływać.
— Wszędzie są mrówki. Nawet w twoim ogrodzie. I osy. Nie unikniesz ich — mruknął. Robaki nie stanowiły dla niego żadnego problemu. Wystarczyło machnąć ręką i zaraz uciekały. Przecież go nie pogryzą, a osa sama z siebie też go nie zaatakuje, więc wystarczyło po prostu zachować spokój.
— Nie wiem. Rowery prędzej uda nam się załatwić niż samochód. Widzisz tu gdzieś wypożyczalnię samochodów? — zapytał. W takim miejscu prędzej udałoby im się znaleźć rowery niż samochód. Ale Oliver inaczej podchodził do takich spraw. — To prosta droga. Przecież nie idziemy przez las — powiedział, wskazując na prostą ścieżkę. Musieli iść przed siebie aż do rozwidlenia, a potem skręcić w prawo. Po chwili powinni zobaczyć sklep. Podobno nie był zbyt duży, ale powinien im wystarczyć.
Ruszyli przed siebie w ciszy. Patrick nie wiedział, o czym powinien rozmawiać z Deanem, ale chciał znaleźć jakiś temat, żeby przerwać tę niezręczną ciszę.
— Czemu właściwie nie lubisz robaków? Przecież prawie ich nie widać. — stwierdził, zerkając na mężczyznę. Zawsze taki poważny i pewny siebie, a na widok małego robaczka stawał się kimś zupełnie innym.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Ten to jednak potrafił wszystko zniszczyć, nawet potencjalnie wyjątkowo fascynującą historię, która być może mogłaby zakrawać na scenariusz do jakiegoś filmy przygodowego. Niestety, ponownie okazało się, że Patrick nie posiadał żadnego instynktu ani umiejętności, dzięki którym w przyszłości mógłby zostać sławny i bogaty. Nie dość, że zrezygnował z pływania, tak na dodatek nie potrafił przekształcić swoich przeżyć w nic, co można było sprzedać. Tragedia sama w sobie!
-Nudne. Ja od razu chciałbym wiedzieć jak najwięcej, by później móc o tym opowiadać. Zero zmysłu strategicznego, wiesz? Może twoje życie wyglądałoby inaczej, gdybyś zainteresował się sprawą, która uczyniłaby cię influencerem - stwierdził. Jego poprzednia ciekawość, która rozbudziła się w Deanie, zniknęła całkowicie w chwili, w której okazało się, że Wood nijak nie wiedział, jak dokładnie wyglądała sprawa z rekinem. Dziabnął go i to wszystko. Przecież tego nie można było nawet za bardzo podkoloryzować. Nogę miał całą, co najwyżej została jakaś blizna, które nie mogła wyglądać imponująco.
-Masz rację, nie zrozumiem. Bo nie ma rekinów w jeziorze, stawie, czy rzece. Ba, w większości nie ma nawet krokodyli - stwierdził, wywracając oczami. Na litość wszystkiego, skąd on brał takie pomysły? Jakby się bał samego aktu utonięcia, to mooooże jeszcze Vanberg by to zrozumiał, ale tak nie miał żadnych podstaw, by się o to pokusić. Raczej miał chłopaka za żałosnego i słabego, tak po prostu.
-Co nie znaczy, że mam się specjalnie narażać na kontakt z nimi. Jeśli ogień parzy, pchać się do niego sam z siebie? No właśnie - zadał pytanie, od razu samemu na nie odpowiadając. Może i w tym momencie trochę zalatywało hipokryzją, jednak już wielokrotnie zostało ustalone, że Dino mógł uważać wszystko, za to jego rozmówca, zwłaszcza pokoju syna gosposi, niekoniecznie.
-A widzisz tu gdziekolwiek jakąś cywilizację? Rowery są nudne i bezużyteczne - skwitował, nie ustępując. Nie jeździł na nich i nie chciał tego zmieniać. Jeśli nie samochód, pokusi się o spacer, przynajmniej będzie miał pewność, że nie przytyje. Chociaż z kuchnią Patricka specjalnie mu to nie groziło.
Kiedy ruszyli, zapanowała cisza, którą ten się rozkoszował. Do czasu, aż chłopak obok nie postanowił ponownie wszystkiego zniszczyć. No tak, czego innego mógł się po nim spodziewać. Najwidoczniej jakiekolwiek, nawet drobne wymagania, były dla niego zbyt skomplikowane.
-Bo są obrzydliwe? Ohydne? I nie mają w sobie niczego interesującego. Może poza motylami, na nich można się wzorować w modzie. A taki chrząszcz? Jest paskudny - powiedział i aż się wzdrygnął, profilaktycznie sprawdzając, czy żaden się tu nie kręci. -Daleko jeszcze? - spytał po chwili, nie wiedząc nawet ile właściwie zdążyli przejść.

Patrick Wood

[Patrick Wood]

— Przykro mi, że zawiodłem twoje oczekiwania, ale nie interesuje mnie sława z takiego powodu. Wolałbym o tym zapomnieć niż opowiadać wszystkim dookoła to samo. — mruknął, zaciskając palce na kolanie, gdzie znajdowała się blizna. Na samo wspomnienie noga zaczynała go boleć, a Dean oczywiście nie potrafił go zrozumieć. Chciał o tym zapomnieć, a nie wzbogacić się na tym, że rekin prawie odgryzł mu nogę. Miał cholerne szczęście, że jej nie stracił i mógł teraz chodzić na dwóch nogach. Nie mógł tylko robić tego co kiedyś tak kochał.
— Chodzi o samo to, że otacza mnie woda. Nie świadomość, że coś w tej wodzie pływa. — odparł, wzruszając ramionami. Czyli miał rację; Dean ani trochę nie zrozumiał o co mu chodziło i jak wielką traumę miał z tego powodu. Był taki nieczuły czy po prostu chciał mu bardziej dokuczyć?
— Wszędzie możesz się na nie narazić. Nigdy nie wiesz kiedy postanowią zamieszkać w twoim pokoju. — mruknął. Może powinien sobie w ten sposób z niego zażartować? Umieścić kilka mrówek w jego pokoju i niech poczuje jak to jest. Kilka tygodni temu może by to zrobił, ale teraz odkąd widział Deana w innym świetle jakoś nie umiał być dla niego złośliwy. Co on mu zrobił podczas tamtego pocałunku?
Westchnął na słowa malarza. Rowerami na pewno byłoby szybciej i nie musieliby aż tak się męczyć dźwigając ciężkie torby, więc nie były bezużyteczne, ale skoro on tak uważał… kłócić się nie będzie. W końcu Dean zawsze wie lepiej, prawda?
Patrick zawsze dużo mówił, więc nic dziwnego, że w końcu musiał zacząć rozmowę z Deanem. Ale przez brak wspólnych tematów nie wiedział od czego zacząć. Trudno im było się dogadać, ale dla chcącego nic trudnego.
— W większości przypadków nawet nie masz jak ich spotkać, więc nie musisz zwracać na nie uwagę. — mruknął. On i te robaki. Były o wiele mniej groźne i przerażające niż rekin, którego bał się Patrick.
— Jeszcze… kawałek… — odparł, nie wiedząc jak daleko muszą iść, ale w oddali widział już rozwidlenie, więc muszą tylko skręcić w prawo i powinni mieć niedaleko sklep. Taka prosta droga, więc nie powinni się zgubić.

Dean Vanberg