[Celeste Williams]

009.

Jude Iverson

Blond włosy poruszały się z tą samą swobodą, z jaką stawiała kroki, opadając miękko na plecy wysokiej, smukłej kobiety. Upięte nisko, odsłaniały linię karku i delikatnie zarysowane ramiona, a pojedyncze pasma wymykały się spod upięcia przy skroniach. Szła przed siebie bez pośpiechu, z naturalną pewnością kogoś, kto doskonale wie, dokąd zmierza, i nie ma potrzeby rozglądać się w poszukiwaniu właściwej drogi. Ciemny, doskonale skrojony garnitur podkreślał jej sylwetkę, nie odbierając jej przy tym lekkości. Prosta marynarka o wyraźnie zaznaczonej linii ramion, dopasowane spodnie i jedwabna bluzka w chłodnym odcieniu stanowiły połączenie, w którym nie było miejsca na przypadkowość. Całość dopełniały klasyczne szpilki i subtelna biżuteria. Nie potrzebowała rzucających się w oczy dodatków, krzykliwych marek ani szczególnie wyszukanych fasonów. Jej elegancja zawsze opierała się na czymś znacznie prostszym: odpowiednich proporcjach, jakości i wyczuciu, które pozwalało jej wyglądać nienagannie nawet wtedy, gdy wybierała najbardziej minimalistyczne rozwiązania.
Kiedy minęła recepcję i skierowała się w stronę wejścia do części konferencyjnej, można było dostrzec jej twarz. Jasne włosy kontrastowały z chłodną tonacją stroju, a błękitne oczy przesuwały się po otoczeniu z uważnością, która nie miała wiele wspólnego ze zwykłą ciekawością. Nie było w tym przesadnej teatralności ani demonstracyjnego dążenia do zwracania na siebie uwagi. Przeciwnie, jej wygląd miał w sobie coś niemal powściągliwego, a mimo to trudno było przejść obok niej obojętnie. Wiedziała, co jej służy, i nie widziała powodu, by komplikować coś, co od dawna działało bez zarzutu.
The Ritz-Carlton stanowił tego dnia miejsce spotkania dwóch zupełnie odmiennych środowisk. Hotelowe wnętrza, łączące nowoczesną architekturę z charakterystyczną dla marki powściągliwą wystawnością, doskonale nadawały się do organizacji wydarzeń o podobnej randze. Jasne kamienne powierzchnie, wysokie przeszklenia i starannie dobrane oświetlenie tworzyły przestrzeń, która zachowywała reprezentacyjny charakter, nie sprawiając przy tym wrażenia przesadnie chłodnej. W przestronnym lobby rozmieszczono grupy wypoczynkowe z tapicerowanymi fotelami i niskimi stolikami, a dalej znajdowały się wejścia do poszczególnych sal konferencyjnych. Całość uzupełniały dyskretne dekoracje, świeże kompozycje kwiatowe i obsługa, która potrafiła pozostać niemal niezauważalna, jednocześnie dbając o każdy szczegół.
Po jednej stronie hotelowej przestrzeni odbywało się North American Investment & Capital Forum, gromadzące przedstawicieli funduszy inwestycyjnych, banków, firm zarządzających prywatnym majątkiem i rodzinnych holdingów z Kanady oraz Stanów Zjednoczonych. Po drugiej trwało sympozjum medyczne, w którym uczestniczyli lekarze różnych specjalizacji, badacze i przedstawiciele środowisk akademickich. Oba wydarzenia miały własne zaplecze i sale, jednak ich uczestnicy korzystali ze wspólnego foyer, co tworzyło dość osobliwy kontrast. Ludzie rozmawiający o wielomilionowych transakcjach, stopach zwrotu i światowych rynkach kapitałowych mijali się z osobami wymieniającymi uwagi na temat najnowszych metod diagnostycznych i postępów w leczeniu. W obu przypadkach nie brakowało nazwisk o ugruntowanej pozycji, choć powody, dla których znaleźli się w tym samym budynku, były zupełnie inne.
Tegoroczne forum inwestycyjne skupiało się przede wszystkim na długoterminowych strategiach zarządzania kapitałem, zmianach zachodzących na światowych rynkach i sposobach zabezpieczania wartości portfeli w warunkach rosnącej niepewności gospodarczej. Wśród zaproszonych gości znaleźli się przedstawiciele największych kanadyjskich instytucji finansowych, zarządzający funduszami emerytalnymi, niezależni doradcy inwestycyjni i reprezentanci międzynarodowych przedsiębiorstw. Celeste Williams występowała w roli jednej z głównych ekspertek wydarzenia, reprezentując Northbridge Capital Partners, którym kierowała jako większościowa udziałowczyni i osoba odpowiedzialna za strategiczny rozwój przedsiębiorstwa.
Jej nazwisko znalazło się w programie nie bez powodu. Przez lata wypracowała sobie pozycję osoby, której opinie w zakresie oceny ryzyka, restrukturyzacji i zarządzania dużym kapitałem traktowano poważnie. Potrafiła oceniać przedsięwzięcia bez ulegania ich pozornemu potencjałowi, dostrzegać słabe punkty w strategiach i podejmować decyzje, których konsekwencje rozciągały się na kolejne lata. Organizatorzy zaprosili ją więc do udziału w panelu poświęconym odpowiedzialności zarządzających za powierzony kapitał oraz budowaniu długoterminowej wartości inwestycji. Miała przedstawić perspektywę osoby, która nie tylko analizowała rynek, ale również ponosiła rzeczywistą odpowiedzialność za podejmowane decyzje.
Odkąd Mitchella Howarda zabrakło w NCP, jej nazwisko pojawiało się w branżowych rozmowach znacznie częściej niż wcześniej. Minęły dwa miesiące, a okoliczności jego śmierci wciąż stanowiły wdzięczny temat dla tych, którzy lubili uzupełniać brakujące informacje własnymi przypuszczeniami. Pojawiały się plotki, mniej lub bardziej wiarygodne wersje wydarzeń i pytania dotyczące przyszłości firmy. Niektórzy zastanawiali się, czy Northbridge utrzyma dotychczasową pozycję, inni próbowali doszukiwać się związku pomiędzy odejściem Howarda a wcześniejszymi zmianami w obrębie zarządu. Znalazło się również kilka osób przekonanych, że Celeste zawdzięcza swoją pozycję znacznie więcej niż własnym kompetencjom. Ona sama nie zamierzała jednak prostować każdej pogłoski ani tłumaczyć się z decyzji, które podjęła. Nie przyjechała tutaj po to, by opowiadać o Mitchellu. Miała znacznie ciekawsze rzeczy do zrobienia.
Program rozpoczął się przed południem i obejmował kilka wystąpień poświęconych między innymi zmianom w alokacji kapitału, inwestycjom infrastrukturalnym i zarządzaniu ryzykiem w portfelach instytucjonalnych. Celeste uczestniczyła w pierwszej części spotkania, później wzięła udział w dyskusji panelowej zatytułowanej Capital in Transition: Risk, Responsibility and Long-Term Value. Zasiadła obok Stephena Caldwella, przedstawiciela jednego z kanadyjskich funduszy emerytalnych, dyrektora firmy zajmującej się inwestycjami infrastrukturalnymi i profesora ekonomii specjalizującego się w rynkach kapitałowych. Rozmawiali o tym, jak zmieniające się warunki gospodarcze wpływają na strategie inwestycyjne i w jakim stopniu zarządzający powinni brać pod uwagę konsekwencje decyzji podejmowanych z myślą o wieloletnim horyzoncie.
Celeste nie potrzebowała przygotowanych wcześniej notatek, by odnaleźć się w dyskusji. Odpowiadała spokojnie, rzeczowo i bez zbędnego rozwijania wypowiedzi. Nie unikała trudniejszych pytań, nie starała się również dopasowywać swoich opinii do stanowiska pozostałych uczestników. Kiedy jeden z rozmówców zwrócił uwagę na konieczność ostrożnego podejścia do nowych rynków, podkreśliła, że zachowawczość sama w sobie nie stanowi strategii, podobnie jak ekspansja nie musi oznaczać nieodpowiedzialności. Wszystko sprowadzało się do właściwego przygotowania, znajomości własnych możliwości i umiejętności rozpoznania momentu, w którym potencjalny zysk przestaje rekompensować podejmowane ryzyko. Nie mówiła wiele o planach NCP, ale nie ukrywała, że firma znajduje się obecnie na etapie, w którym rozważa poszerzenie działalności o kolejne rynki. Nie składała przy tym żadnych deklaracji, których nie mogłaby później poprzeć konkretnymi działaniami.
Po zakończeniu panelu nie zabrakło osób zainteresowanych krótką rozmową. Kilku przedstawicieli instytucji finansowych chciało wymienić się kontaktami, ktoś inny zaproponował spotkanie dotyczące potencjalnej współpracy przy jednym z projektów inwestycyjnych, a organizatorzy przypomnieli jej o kolejnej części programu. Przez następne godziny Celeste pozostawała w centrum wydarzeń, przemieszczając się między salą konferencyjną a wydzieloną przestrzenią przeznaczoną do mniej formalnych spotkań. Przyjmowała wizytówki, odpowiadała na pytania, słuchała propozycji i sama zadawała ich wystarczająco dużo, by rozmówcy szybko orientowali się, że nie mają do czynienia z osobą, którą łatwo przekonać kilkoma dobrze dobranymi hasłami.
Dopiero po kilku godzinach zaczęła odczuwać zmęczenie, którego nie potrafiła już całkowicie zignorować. Nie chodziło o brak zainteresowania samym wydarzeniem. Przeciwnie, dyskusje były wartościowe, a kilka przeprowadzonych rozmów mogło zaowocować całkiem obiecującymi kontaktami. Problem polegał na tym, że od pewnego czasu jej organizm coraz wyraźniej upominał się o rzeczy, których nie potrafiła mu zapewnić. Niewystarczająca ilość snu, częste wybudzenia i trudności z ponownym zaśnięciem zaczynały odbijać się na samopoczuciu w ciągu dnia. Nie na tyle, by nie mogła normalnie pracować, ale wystarczająco, by po kilku godzinach intensywnej koncentracji odczuwać potrzebę wycofania się choćby na moment.
Przypomniała sobie przy tym rozmowę z Winstonem Grimsbym, lekarzem prowadzącym, która odbyła się kilka dni wcześniej.
– Celeste, wciąż masz problemy ze snem. Może poszukamy innego rozwiązania? – zapytał lekarz, przeglądając wyniki i notatki z poprzedniej wizyty.
– Jakiego? – zapytała wprost. Grimsby uniósł wzrok znad dokumentów.
– Alternatywnego. Może pomoże.
Lekarz najwyraźniej miał na myśli coś, co uważał za warte rozważenia, ale sama propozycja nie wzbudziła w niej szczególnego entuzjazmu. Pozostawiła rozmowę bez dalszego komentarza, uznając, że wrócą do niej innym razem, jeśli zajdzie taka potrzeba.
A l t e r n a t y w n e g o.
Samo słowo powróciło teraz z nieco większą wyrazistością. Celeste przesunęła spojrzeniem po materiałach leżących przed nią na stole, jakby mogła znaleźć wśród nich odpowiedź, której wcale nie zamierzała szukać. A co może być bardziej trafnego od pigułek, bez których nie kładzie się spać? Miała już swoje sposoby, mniej lub bardziej skuteczne, i nie widziała szczególnego powodu, by komplikować sprawę kolejnymi pomysłami. Nie oznaczało to jednak, że zamierzała całkowicie zignorować zalecenia Grimsby'ego. Po prostu niektóre propozycje wymagały od niej znacznie więcej przekonania, niż była gotowa im poświęcić.
Kiedy kolejna rozmowa dobiegła końca, zdecydowała, że potrzebuje kilku minut przerwy. Uprzejmie pożegnała się z rozmówcami, przekazała jednej z organizatorek, że za chwilę wróci, i opuściła salę konferencyjną. Już samo przekroczenie progu przyniosło pewną ulgę. Gwar pozostał za jej plecami, a przestrzeń foyer przywitała ją znacznie łagodniejszym szmerem. Wysokie przeszklenia wpuszczały do środka rozproszone światło, które rozlewało się po jasnej posadzce i odbijało od szklanych powierzchni. W dalszej części holu kilka osób siedziało w strefie wypoczynkowej, inni rozmawiali przy niewielkich stolikach, a pracownicy hotelu przemieszczali się pomiędzy nimi z dyskretną sprawnością.
Po przeciwnej stronie trwało sympozjum medyczne. Na tablicy ustawionej przy wejściu widniała nazwa wydarzenia oraz harmonogram kolejnych wystąpień. W pobliżu rejestracji zgromadziło się kilka grup uczestników. Niektórzy przeglądali program, inni prowadzili rozmowy, a jeszcze inni korzystali z przerwy, by napić się kawy i wymienić uwagi na temat wcześniejszych prelekcji. Co jakiś czas otwierały się drzwi jednej z sal, wypuszczając na korytarz kolejne osoby. Z tej odległości poszczególne głosy zlewały się w jeden spokojny szmer, nieprzypominający w niczym intensywnej dyskusji, którą Celeste przed chwilą opuściła.
Przez moment zatrzymała się przy wejściu do foyer, przesuwając wzrokiem po jego przestrzeni. Nie miała konkretnego celu. Chciała po prostu znaleźć miejsce, w którym przez kilka minut nikt nie będzie oczekiwał od niej odpowiedzi, decyzji ani choćby uprzejmego zainteresowania rozmową. W końcu wybrała jedno z głębokich, tapicerowanych krzeseł ustawionych nieco na uboczu, z dala od głównego przejścia. Usiadła, układając nogi z naturalną elegancją, a telefon położyła na niewielkim stoliku obok. Odchyliła się lekko, pozwalając ramionom opaść i rozluźniając dłonie, które przez ostatnie godziny niemal nieustannie zajęte były trzymaniem dokumentów, gestykulowaniem lub przyjmowaniem kolejnych wizytówek.
Dopiero teraz mogła poczuć, jak bardzo potrzebowała tej chwili. Nie zamierzała wracać do sali natychmiast. Przed nią pozostawała jeszcze część programu, a później prawdopodobnie kilka rozmów, których nie chciała odkładać na inny termin. Nie widziała jednak powodu, by przez cały dzień funkcjonować bez chwili wytchnienia. Przez kilka minut mogła zwyczajnie siedzieć, obserwować mijających ją ludzi i pozwolić, by myśli przestały krążyć wokół kolejnych punktów harmonogramu.
Z drugiej strony holu dobiegł ją krótki śmiech, po którym rozległ się dźwięk filiżanki odstawianej na spodek. Ktoś przechodził w stronę wind, dwie osoby zatrzymały się przy jednym ze stolików, a pracownik hotelu poprawił ustawienie fotela, który nieznacznie przesunął się poza wyznaczoną grupę wypoczynkową. Wszystko toczyło się swoim rytmem, niezależnie od tego, co działo się w salach konferencyjnych.
Przez chwilę przyglądała się jeszcze przestrzeni po drugiej stronie foyer, po czym oparła głowę o zagłówek i przymknęła oczy. Nie zamierzała zasypiać. Chciała jedynie przez moment nie musieć niczego robić.

[Jude Iverson]

21.

Nie chciał tu dłużej być.
Wierzył, że cała jego obecność jest tylko nędznym przypadkiem - dosłownie ciągnęli losy, od kiedy Hayward, cholerny, rozwodzący się Hayward starający się wypłakać opiekę nad córkami, postanowił w ostatniej chwili zrezygnować z uczestnictwa zasłaniając się sprawami rodzinnymi. Byli zmuszeni wybrać reprezentanta, kogoś, kto sporządzi notatki, o których wszyscy zapomną zaraz po odprawie, kogoś, na którego nazwisko przedstawiciele firmy farmaceutycznej przepiszą szybko umowę, aby nie zmarnować karnetu na udział w konferencji. W finansach, tak jak w przyrodzie, nic tak naprawdę nie ginęło. Nie chciał tu dłużej być - założony garnitur dusił go marynarką, którą ktoś zasznurował dookoła jego torsu, smycz z zawieszoną plakietką oraz kodem QR wgryzała się jak obroża, czuł się, jakby był teraz karykaturą, cieniem samego siebie. To nie miał być jego wygląd, w dużej mierze dlatego, że wyglądał jakby miał zamiar sprzedać coś łatwowiernej emerytce - proszek do prania który mógłby zmyć wszystkie grzechy dokładniej niż Jezus Chrystus, albo inną atrapę której cudowne właściwości aktualnie nie przychodziły mu do głowy. Nie był tutaj chirurgiem - chirurdzy nosili luźne, szpitalne stroje, najczęściej w odcieniu zielonym lub niebieskim, które były pomięte w przynajmniej kilku miejscach i zszyte przez pracowników pralni, oznaczone wyraźnie markerami, aby nie zdążyły wprowadzić nikogo w błąd podczas segregacji. Chirurdzy nosili czepki i zaglądali w stertę miękkich narządów, które u każdego człowieka były starannie zapakowane jak w walizce. Wolał być dużo bardziej na bloku operacyjnym niż słuchać dalej wykładów.
Konferencja, w której uczestniczył, miała wyjątkowo niewdzięczną tematykę, jaka stała się absolutną podstawą dla jego niezadowolenia. Leczenie żywieniowe nigdy nie znajdowało się w kręgu jego zainteresowań. Miał podstawową wiedzę, ale nigdy nie starał się wybiegać poza szereg, polegając całkowicie na innych członkach zespołu, którzy byli tym zafascynowani. Nie dostrzegał różnicy pomiędzy Protein Plus, Protein Plus Advanced albo Ultra, a od samego festiwalu nazw promowanych przez firmę robiło mu się niedobrze. Odkrył, pełen niesmaku, że zdążył wypić już trzecią swoją kawę. Wszystkie były w nieludzko małych filiżankach dodatkowo przelewanych przez ekspres, jeśli tylko ktoś pozostawał nieostrożny - lub prędzej odrobinę zbyt ufny w możliwości samego urządzenia. Kończyły mu się wymówki i nie znał też dużej części uczestników, z których spora grupa należała do grona członków oddziałów intensywnej terapii, gastroenterologów i specjalistów medycyny paliatywnej. Jednym zdaniem - nie dysponował żadną, zaufaną osobą, z którą mógłby spokojnie usiąść na tyłach sali i porozmawiać o czymś zupełnie innym niż składniki odżywcze i kalorie.
Zrezygnowany wyszedł z sali wykładowej. Sesja naukowa trwała dalej w najlepsze, miała zresztą trwać cały czas, aż do nadejścia wieczoru, uroczystej kolacji i bankietu. Pochwycił i wyciągnął telefon z kieszeni swoich spodni. Napisał szybko odpowiedź Haywardowi, który zapytał go w zatroskanym SMSie - jak mija ci konferencja?, że jeszcze jeden taki numer, a zamknie go osobiście w piwnicy i będzie kazał pić całą zgrzewkę nutridrinków, aż osra się dalej niż widzi. Westchnął cicho, zmęczony tą sytuacją i rozmasował swoje skronie. Kroki, które zaczynał stawać na posadzce, wydawały mu się obecnie absurdalnie donośne, tak jakby cały budynek starał się go przyłapać na gorącym uczynku i zaśmiać się z niego szmerem otwieranych co pewien czas drzwi wejściowych. Odkrył, że jedno z najlepszych miejsc w pomieszczeniu zostało na ten moment zajęte. Usiadła na nim kobieta, której nie znał z imienia i nazwiska, ani nawet nie kojarzył jej twarzy z żadnym, mijanym do tej pory uczestnikiem. Domyślał się, że najpewniej nie znajdowała się tutaj przypadkowo - była jedną z tych kobiet, przy których każdy, zdrowo myślący człowiek zastanawiał się poważnie kilka razy, czy powinien oddychać w dostatecznie bliskiej odległości. Nie patrzył na nią zbyt długo i nie usiadł też bezpośrednio obok niej. Nigdy nie był człowiekiem, jaki mając przed sobą inne, dostępne miejsca, postanowi zabierać komuś przestrzeń. W zamian za to usadowił się w odpowiedniej odległości na kanapie. Wyciągnął po raz kolejny plan spotkania, który rozdawali przy wejściu organizatorzy. Łudził się, że w ten sposób będzie w stanie przyspieszyć upływ czasu, chociaż było to najzwyczajniej żałosne i naiwne. Nie miał pojęcia, ile zdążyło minąć - sekundy? minuty? kwadrans? - kiedy przypomniał sobie o potrzebie nałogu, odchylając zarazem poły swojej marynarki. Kobieta miała przed chwilą jeszcze przymknięte oczy, chociaż czuł, że nie spała, zaśmiał się w myślach, że ludzie tacy jak ona mogli zresztą w ogóle nie zasypiać, jak metropolie i schowani drapieżnicy. Nie wiedział, dlaczego stworzył sobie podobne wyobrażenie. Idiota.
- Wie pani może, gdzie znajduje się tutaj miejsce dla palących? - zapytał niespodziewanie, spoglądając na nią spod rozłożonej ulotki. Nie miał ochoty wyjątkowo w tym celu zbliżać się do obsługi, która aktualnie odpowiadała na pytania innego z odwiedzających, trudząc się przy tym, ponieważ był cudzoziemcem ze zgrzytającą wyraźnie barierą językową. Głos miał spokojny, zupełnie, jakby od dawna przygasły w nim emocje. Nigdy nie był osobą, która zmieniała sposób, w jaki się wypowiada, aby brzmieć przed obcymi na dużo bardziej przyjazną i otwartą. - Czy nie ma to znaczenia i po prostu wychodzi się na zewnątrz - zakończył, podciągając nieznacznie swoje wargi do uśmiechu. Pogładził czubkami palców opakowanie papierosów, które trzymał obecnie w drugiej ręce.


Celeste Williams

[Celeste Williams]

Jude Iverson

Głos dobiegł ją z boku, wyrywając z krótkiego zawieszenia pomiędzy jawą a myślami, które od kilku minut nie chciały ułożyć się w nic szczególnie użytecznego. Nie otworzyła oczu od razu. Przez ułamek sekundy pozostała w tej samej pozycji, z głową wspartą o zagłówek i dłońmi luźno splecionymi na podłokietniku. Nie była na tyle pogrążona we własnych myślach, by nie zarejestrować czyjejś obecności, choć wcześniej nie zwracała szczególnej uwagi na ludzi przemieszczających się po foyer. Najpierw usłyszała kroki, potem ciche poruszenie materiału i charakterystyczny szelest papieru. Dopiero pytanie sprawiło, że zdecydowała się przerwać odpoczynek. Odwróciła lekko głowę w stronę nieznajomego, unosząc powieki z pewnym opóźnieniem, jakby chciała dać sobie jeszcze kilka sekund na nicnierobienie.
Mężczyzna siedział na kanapie w pewnej odległości od niej. Nie zajmował sąsiedniego fotela ani nie próbował nawiązać rozmowy w sposób, który wymagałby od niej natychmiastowego zaangażowania. Wybrał miejsce po drugiej stronie niewielkiego stolika, pozostawiając między nimi wystarczająco dużo przestrzeni, by nie naruszać jej prywatności. Celeste odnotowała ten szczegół, podobnie jak rozłożony w jego dłoniach program konferencji i papierosy, które trzymał w drugiej ręce. Przez moment przyglądała mu się bez pośpiechu, nie kryjąc szczególnego zainteresowania, ale też nie pozwalając sobie na spojrzenie, które mogłoby zostać odebrane jako nazbyt bezpośrednie. Nie miała zwyczaju przyglądać się obcym ludziom z przesadną ciekawością. Zwykle wystarczało jej kilka sekund, by wyrobić sobie pierwsze wrażenie, a później pozostawało już tylko przekonać się, czy miało ono cokolwiek wspólnego z rzeczywistością.
Nie przypominała sobie jego twarzy. Przez ostatnie godziny przewinęło się przed nią wystarczająco wiele osób, by pamięć nie nadążała z porządkowaniem wszystkich nazwisk i znajomych fizjonomii, ale jego obecność nie wywołała nawet odległego skojarzenia. Zwróciła uwagę na garnitur, nieco mniej swobodnie układający się na jego sylwetce, niż można byłoby oczekiwać od kogoś, kto sam zdecydował się założyć podobny strój. Nie wyglądał na szczególnie zadowolonego z miejsca, w którym się znalazł. W jego twarzy było coś zmęczonego, może nawet odrobinę zrezygnowanego, choć nie próbowała rozstrzygać, czy wynikało to z samej konferencji, czy z powodów zupełnie niezwiązanych z wydarzeniem. Zauważyła też drobny ruch dłoni, kiedy przesuwał palcami po opakowaniu papierosów. Nie wyglądał na człowieka, który przyszedł tutaj szukać towarzystwa. Raczej na kogoś, kto uznał, że rozmowa z przypadkową osobą może być mniej uciążliwa niż dalsze siedzenie w sali wykładowej.
Dopiero kiedy nieco wyprostowała plecy, jej wzrok zatrzymał się na identyfikatorze zawieszonym na smyczy. Nie był taki sam jak ten, który otrzymywali uczestnicy konferencji, na której uczestniczyła ona. Inna szata graficzna, odmienny układ i nazwa wydarzenia widoczna na niewielkiej plakietce. Sympozjum medyczne. Właściwie wystarczyło jedno spojrzenie, by wyjaśnić sobie, dlaczego wcześniej nie natknęła się na jego nazwisko. Był uczestnikiem drugiego wydarzenia, które tego dnia dzieliło z forum wspólną przestrzeń hotelowego foyer. Zabawne, jak łatwo można było znaleźć się w jednym miejscu z kimś, z kim w zupełnie innych okolicznościach prawdopodobnie nie zamieniłoby się nawet kilku słów. Dwa środowiska, dwa rodzaje zawodowych ambicji i dwa zupełnie odmienne powody, dla których ich przedstawiciele zdecydowali się spędzić dzień w hotelowych salach. A jednak najwyraźniej obydwoje mieli w tej chwili podobną potrzebę: znaleźć się gdziekolwiek indziej.
Przesunęła dłonią po podłokietniku, poprawiając ułożenie marynarki na biodrze. Chłodny materiał jedwabnej bluzki delikatnie przesunął się pod jej palcami, kiedy wyprostowała się nieco bardziej i odwróciła w jego stronę. Nie spieszyła się z odpowiedzią, choć pytanie nie wymagało przecież szczególnego namysłu. Nie miała pojęcia, czy hotel dysponował wyznaczoną strefą dla palących. Przez ostatnie kilkanaście minut jej zainteresowanie rozkładem pomieszczeń ograniczało się do znalezienia miejsca, w którym nikt nie będzie próbował zatrzymać jej na rozmowę. Możliwe zresztą, że nawet gdyby odpowiednie oznaczenia znajdowały się tuż obok, nie zwróciłaby na nie uwagi.
– Nie wiem – odpowiedziała spokojnie, zerkając na chwilę w stronę przeszklonego wyjścia. – Ale raczej nie przejmowałabym się tym za bardzo.
Kącik jej ust drgnął nieznacznie. Nie było w tym szczególnej przekory, raczej swobodne podejście do sprawy, która nie wydawała jej się warta większej uwagi. Trudno było przypuszczać, by ktoś postanowił urządzić im z tego powodu przesłuchanie. Zresztą hotelowe otoczenie miało tę specyficzną właściwość, że nawet najbardziej prozaiczne czynności przybierały w nim pozory czegoś, co należało wcześniej odpowiednio zaplanować. Celeste nie przepadała za takim podejściem. Potrafiła docenić dobrą organizację, ale nie widziała powodu, by każdą drobnostkę obudowywać szeregiem zasad i procedur. Czasami wystarczało po prostu wyjść, zapalić i uśmiechnąć się kącikiem ust, gdyby ktoś postanowił ich pouczać.
Dopiero wtedy jej wzrok ponownie powędrował ku papierosom. Zatrzymał się na nich odrobinę dłużej, niż wymagała tego zwykła obserwacja, i niemal natychmiast przypomniał jej o dość istotnym przeoczeniu. Nie miała przy sobie własnej paczki. Telefon i kilka niezbędnych drobiazgów wystarczały jej na czas wydarzenia, a o zabraniu papierosów zwyczajnie nie pomyślała. Być może dlatego, że ostatnie dni wypełniały jej sprawy znacznie bardziej wymagające uwagi niż pilnowanie zawartości torebki. Nie zamierzała zresztą przypisywać temu większego znaczenia. Nie należała do osób, które miały problem z proszeniem o drobne przysługi, szczególnie jeśli w zamian nie obiecywały niczego ponad własne towarzystwo. W tym wypadku wydawało jej się to całkiem uczciwą wymianą.
Przechyliła nieznacznie głowę, przyglądając mu się jeszcze przez krótką chwilę. W jej spojrzeniu pojawiło się coś nieco bardziej zaczepnego, choć trudno byłoby nazwać to otwartym rozbawieniem. Miała w sobie tę szczególną powściągliwość, która nie wykluczała drobnych złośliwości, o ile nie wymagały od niej zbyt wiele wysiłku. Nie zamierzała też przesadnie tłumaczyć swojej prośby. Nieznajomy miał przy sobie papierosy, ona nie, a przypadek sprawił, że znaleźli się w tej samej części hotelu. Nie widziała powodu, by komplikować tę sytuację.
– Nie wzięłam swoich. Użyczy mi pan jednego? – zapytała, nie odrywając od niego spojrzenia. – Wtedy chętnie dotrzymam panu towarzystwa.
Po tych słowach sięgnęła po telefon, przesuwając go nieco na stoliku, by zrobić sobie więcej miejsca. Następnie poprawiła mankiet marynarki i oparła się wygodniej, nie odwracając już wzroku w stronę sal konferencyjnych. Nie miała szczególnego powodu, by się spieszyć. Kilka minut nieobecności nie wpłynęłoby na przebieg wydarzenia, a pozostali uczestnicy z pewnością potrafiliby poradzić sobie bez jej obecności przez nieco dłuższą chwilę. Spojrzała ponownie na mężczyznę, tym razem z wyraźnym spokojem kogoś, kto przedstawił już swoją propozycję i nie zamierzał zabiegać o jej przyjęcie. Pozostawiła pytanie między nimi, czekając cierpliwie na odpowiedź.