ODPOWIEDZ
24 y/o
she’s kerosene
171 cm
wyprowadza psy i opierdala się za kasą w fox theatre
Awatar użytkownika
sweetness, I was only joking when I said I'd like to smash every tooth in your head
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/on, wszystko jedno
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

♯19
gasisz we mnie wojny i przykładasz lód
bierzesz mnie za rękę gdy porywa nurt
♫
──── ˗ˏˋ Obrazek ˎˊ˗ ────
Siedząc na krawężniku i czekając na Lucasa nie myślała wiele. Większość tego czasu spędziła w tej samej pozycji, zgięta w pół, z czołem opartym o własne kolana i spojrzeniem wbitym tępo gdzieś w beton. Chwilowo nie poczuwała się na wiele więcej — wystarczająco wysiłku kosztowało ją samo pozostanie w pionie, który trzymała nie z wyboru, a zwyczajnie dlatego, że po pierwsze była stanowczo zbyt trzeźwa na świadome, dobrowolne położenie się na upierdolonym chodniku, a po drugie, co chyba ważniejsze: nie chciała w ten sposób zwracać na siebie uwagi kolejnych gapiów. Dostanie w ryj w osiedlowym od byle frajera i to jeszcze o głupotę taką jak papier toaletowy było zdaniem Indie wystarczająco upokarzające samo w sobie, więc naprawdę nie potrzebowała nad sobą całego orszaku zaniepokojonych świadków, zwłaszcza jeśli miał tak zgodnie wtórować właścicielowi sklepu, który od piętnastu minut upierał się, że nie mógł w tym stanie puścić jej samej do domu.
Bzdura. Mógł i powinien, a przynajmniej przy tym obstawała Caldwell, argumentując, że przecież nie miała tam daleko. Fakt, nie miała, ale w protestach rzeczonego orszaku mimo wszystko mogło być trochę racji, bo niewielki dystans nie czynił tej trasy z automatu bezpieczną, nie w pogrążonym w ciemnościach Toronto, które z każdym kolejnym dniem blackoutu zaczynało coraz bardziej przypominać scenariusz Nocy Oczyszczenia. To może rzeczywiście nie były najlepsze warunki na samotny spacer dla kogokolwiek, a już zwłaszcza kogoś, kto niecały kwadrans wcześniej przyjął na łeb dwa szybkie i sierpowego od przeciwnika o głowę wyższego od siebie. Wbrew pozorom Indie od początku była świadoma tego, że nie miała w tym wszystkim większych szans, nawet przez moment nie łudząc się, że stając do tej (nikomu niepotrzebnej) walki z dorosłym mężczyzną podejmowała rozsądną decyzję. W chuju miała rozsądek, umówmy się, zrobiła to przede wszystkim w obronie własnego honoru, ewentualnie z doszczętnego braku pohamowań, ale na pewno nie ze szczerej wiary w to, że miało jej to wyjść na dobre.
I rację miała. Nie wyszło. Nie miała pojęcia, czy przed oczami migały jej teraz mroczki, czy może pojedyncze przebłyski wspomnień z ostatnich kilkunastu minut — te w jej pamięci zlewały się wszak w jedną, niewyraźną całość, z której dobrze pamiętała tylko kilka wybranych stopklatek. Pełną alejkę, lepkie łapy gnojka na JEJ bezcennym łupie i moment, w którym lekka popychanka na przestrzeni kilku sekund eskalowała do pełnoprawnej chryji, a poza tym… chyba już niewiele więcej. Siedząc na tym nieszczęsnym krawężniku i próbując odtworzyć w myślach całą scenę czuła się zupełnie tak, jakby grała z własną świadomością w jakieś pierdolone memo, zmuszona zgadywać połowę szczegółów i liczyć na najlepsze próbując dopasowywać je do reszty, a w ogóle nie miała na to sił. Ani kurwa trochę, dlatego szybko odpuściła sobie próby rekonstrukcji wydarzeń. Razem z adrenaliną z jej organizmu uleciała też cała energia, więc po prostu pozwoliła sobie całkiem się wyłączyć i czekać — siedzieć tam jak ta ostatnia frajerka, raz po raz ocierać sobie mordę z własnej krwi rękawem bluzy i próbować nie myśleć o tym, jak niewyobrażalnie głupio było jej znów prosić Lucasa o pomoc. Na nic więcej nie było jej obecnie stać, nawet na to, żeby kolejny raz spojrzeć na ekran własnego telefonu i sprawdzić, czy Miller w ogóle odczytał jej ostatnią wiadomość. Może powinna była, zwłaszcza że właścicielowi sklepu ewidentnie musiała zacząć kończyć się albo cierpliwość, albo wiara w niego, skoro po kilku minutach wspólnego czekania znów spróbował zaproponować Indie:
— A może jednak zadzwoni…
— Nigdzie Pan nie dzwoń — weszła mu bezczelnie w słowo, nawet nie podnosząc przy tym głowy. — Mówiłam już. Będzie.

ᥫ᭡.
Ostatnio zmieniony pn lis 02, 2026 7:54 pm przez Indie Caldwell, łącznie zmieniany 3 razy.
leo
nie lubię AI, braku przecinków i przerostu formy nad treścią
25 y/o
ROZPISANA STONOGA
189 cm
popcornman w fox theatre
Awatar użytkownika
Lucas jest człowiekiem, którego wszędzie pełno. Wulkan energii, który chociaż przeszedł w życiu poważną kontuzję, która wywaliła mu całe życie, wciąż bierze z niego to co najlepsze. Do tego jest durny.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

031.
Nie miał pojęcia, czego się spodziewać.
Odkąd tylko przeczytał smsa od Indie, że dostała w mordę kompletnie nie mógł się skupić. Od razu w głowie miał jakieś najczarniejsze scenariusze, a jeszcze więcej gniewu. Bo co to kurwa znaczyło, że jakiś gnój ją zaatakował? Miller chyba jeszcze nigdy tak szybko nie zerwał się z kanapy i nie ubrał. Co prawda wyjebał przy tym dwie świeczki i prawie spalił sobie mieszkanie, ale finalnie opanował sytuacje szklanką wody, która leżała obok. Standardowo porobił gnój, ale przecież to było najmniej istotne w tamtej chwili.
Zarzucił na siebie buty i od razu zbiegł na dół.
Doskonale wiedział, gdzie znajdował się osiedlowy spożywczak. Kupował tam czasami spod lady karty do albumu, ale tylko jak na zmianie był wnuk właściciela. Pewnie dziadek nawet nie wiedział, że jego następca kręci pod blatem czarne interesy.
Miller nawet nie odpisał Indie na ostatnią wiadomość, jednak to nie przez to, że nie chciał, a bo po prostu padł mu telefon. Przez ostatnie godziny żył na marnych pięciu procentach i te kilka smsów już kompletnie wykończyło mu komórkę.
Kolejne dwie ulice pokonał w tempie e k s p r e s o w y m, a gdy tylko dobiegł do lokalnego sklepu d razu dopadł do drzwi. Już miał szarpać za klamkę, już chciał wlatywać tam na pełnej, gotowy najebać temu gościowi, który wystartował do Indie, ale nim szarpnął za klamkę zobaczył Caldwell na krawężniku.
— Kurwa, Indie! — rzucił zdenerwowany i od razu wyrwał się w ich stronę. Przelotnie spojrzał na mężczyznę, który nad nią stał, szybko kalkulując, czy to przypadkiem nie ten gagatek, ale siwe włosy właściciela sklepu jasno dały mu do zrozumienia kim był. Skupił się więc na swojej… dziewczynie (??), dopadając do nich i przykucając przed Caldwell.
— Co jest?! Co się stało? — warknął, otulając wzrokiem jej twarz. W pierwszej kolejności rzuciła mu w się w oczy całkiem spora ilość krwi. Nienawidził tego widoku, od razu zawsze robiło mu się słabo, ale w tamtym momencie musiał założyć swoje big boy pants i się nie mazgać. Wyciągnął dłonie do przodu i ujął delikatnie jej policzki. — Jesteś cała? Bardzo boli? Gdzie jest ten gość? — nawijał jak nakręcony, chociaż ostatnie pytanie skierował akurat do mężczyzny stojącego nad nim. — Jak pan mógł na to pozwolić? — oh really? Ledwo przyszedł i już zaczęło się zrzucanie winy na osoby trzecie?
— A co ja mogłem? — fuknął oburzony, że Miller w ogóle miał czelność go oskarżać. — Raz prąd wywaliło w mieście i ludzie wariują… — pokręcił głową, wypuszczając ciężko powietrze. — Biją się, szarpią, ja nie wiem, za moich czasów ludzie mieli o wiele więcej kultury. A tej tu mówiłem, żeby puściła ten papier, a ona—
— Papier? — Miller uniósł brew ku górze i od razu wbił jasne spojrzenie w tak dobrze znajome, należące do Caldwell. — Pobiłaś się kurwa o papier?

🧻🧻🧻
kasik
Używania AI i brak ciągnięcia fabuły do przodu.
24 y/o
she’s kerosene
171 cm
wyprowadza psy i opierdala się za kasą w fox theatre
Awatar użytkownika
sweetness, I was only joking when I said I'd like to smash every tooth in your head
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/on, wszystko jedno
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nieszczególnie przejęła się ciężkim westchnieniem mężczyzny, którym postanowił skwitować jej natychmiastowy protest, po wyrzuceniu z siebie tych kilku marnych słów od razu wtórnie milknąc i wracając do czekania w ciszy. Nic nie było w stanie skłonić jej do podniesienia głowy znad kolan. Nic, z wyjątkiem jednej rzeczy — znajomego tonu głosu, na którego dźwięk Indie momentalnie oderwała nieprzytomne spojrzenie od asfaltu i uniosła je do góry, mimowolnie oddychając z ulgą, kiedy natrafiła nim na kucającego przed nią Lucasa.
Bogu kurwa dzięki.
— Co? — W tym stanie przetwarzanie rzeczywistości szło jej raczej opornie, powoli, więc ledwo nadążała za słowotokiem Millera, trudząc się poważnie z udzieleniem odpowiedzi na chociaż jedno z pytań, które zadał. Nie miała pojęcia, od którego powinna zacząć, więc w którymś momencie błyskotliwie postanowiła zrobić to na raz, zbiorczo: — Nie wiem. — Fenomenalnie. Dopiero po kilku sekundach zastanowienia Indie doszła do wniosku, że to chyba nie był najbardziej pomocny ani budujący sposób na zaadresowanie obaw i przejęcia Lucasa. — Nic mi nie będzie — poprawiła się, kręcąc niemrawo głową. Nie zabrzmiała przy tym szczególnie przekonująco, mimo, że zupełnie szczerze wierzyła w to, co mówiła — dostanie w pysk niekoniecznie było przyjemne, ale nie było opłakane w skutkach. Nie mogło być z nią aż tak źle: nos miała (chyba) nadal w całości, pamiętała gdzie była i jak miała na imię, no i przede wszystkim nadal była w stanie wykrzesać z siebie resztki energii na to, żeby za chwilę jeszcze raz stanąć w obronie własnych racji.
— A żebyś kurwa wiedział, że o papier — rzuciła pospiesznie w kierunku Millera, zaraz jednak podnosząc pełne wyrzutu spojrzenie na właściciela sklepu. — Ale przepraszam, pierwsza byłam, dlaczego miałabym puścić? Bo jakiś siur nie umie przegrywać z honorem? — obruszyła się natychmiast na jego słowa. — Nie mój problem, jeśli typ od tygodnia nie ma czym dupy podcierać. Trzeba było się orientować. — W ciągu ostatnich piętnastu minut zdążyła dwa razy spróbować wytłumaczyć mu, dlaczego wina absolutnie nie leżała po jej stronie i może byłaby skłonna zrobić to po raz trzeci, gdyby składanie zdań nie kosztowało ją ogromu energii i determinacji, których zwyczajnie w sobie nie miała. — Co, miałam mu ten papier po prostu oddać? — Gdyby była w stanie, popukałaby się w czoło, ale już nie znalazła w sobie na to sił. — Pokurwi mnie prędzej, tyle.
— ...ja mówiłem, ale właśnie taka z nią rozmowa — skwitował właściciel. — Tak jak mówię, za moich czasów to jednak było trochę kultury, a teraz to... no widać właśnie. Ja nie wiem co to się z ludźmi porobiło.
W innych warunkach pewnie ruszyłaby z kolejną tyradą w obronie swojego stanowiska, ale znów, nie miała na to za chuj grosz zasobów, więc wyjątkowo musiała sobie darować i zamiast tego skoncentrować swoją uwagę z powrotem na Lucasie.
— Nieważne — wymamrotała, odnajdując palcami jego dłoń. — Możemy iść? — spytała cicho. — Proszę.

ᥫ᭡.
leo
nie lubię AI, braku przecinków i przerostu formy nad treścią
25 y/o
ROZPISANA STONOGA
189 cm
popcornman w fox theatre
Awatar użytkownika
Lucas jest człowiekiem, którego wszędzie pełno. Wulkan energii, który chociaż przeszedł w życiu poważną kontuzję, która wywaliła mu całe życie, wciąż bierze z niego to co najlepsze. Do tego jest durny.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Martwił się o nią.
Kiedy napisała mu, że dostała po mordzie kompletnie nie wiedział, czego mógł się spodziewać. Indie często ładowała się kłopoty, głównie przez swój niewyparzony język, jednak zazwyczaj kończyło się to na skakaniu do gardeł, niczym Chihuahua na smyczy. Tyle. Bez większych szkód w postaci ran cielesnych. Ale to? To nie wyglądało za dobrze, a już na pewno nie dla Lucasa, który ostatnie dni przesiedział w domu w absolutnej n u d z i e. Blackout chyba wszystkim dawał juz się we znaki, jednak tym, którzy na codzień kochali aktywnie spędzać czas i nadmiar adrenaliny chyba podwójnie. Na łeb mu siadało, tyle książek, co Miller się naczytał, to w szkole nawet na oczy nie widział. Głownie kryminały, dlatego kiedy zobaczył Indie, w głowie już miał same najgorsze scenariusze.
Całe szczęście Caldwell wydawała się być w jednym kawałku.
Chociaż strona mentalna była pod znakiem zapytania.
— Jak to nie wiesz? — spytał zdziwiony, wyrzucając obie brwi w górę. Jak mogła nie wiedzieć? Aż tak mocno dostała? Dobrze, że chociaż jego pamiętała, bo wtedy naprawdę musiałby zacząć się martwić. Nigdy nie interesował się medycyną, jednak problemy z głową z pewnością były ciężej odwracalne i do opatrzenia niż samo naklejenie plasterka na rane.
Złapał w płuca więcej powietrza, gotowy przepytać ją z najważniejszych wydarzeń z jej życia. Sprawdzić, jak dużo pamiętała i do którego momentu straciła pamięć, może zmusić ją do jakiś testów, które podsunął by Google, ale wtedy stało się coś, co momentalnie wywołało u Millera szeroki uśmiech.
Indie zaczęła się pultać.
Oburzona naskoczyła na Lucasa jak i sprzedawcę, nawijając o papierze toaletowym i tym, że te rolki się jej najzwyczajniej w świecie należały. I chociaż dla właściciela sklepu pewnie brzmiało to jak kolejne pretensje, dla Millera była to czysta muzyka dla uszu. To znaczyło jedno: wszystko było z nią w jak najlepszym porządku.
— Jezu jak dobrze — wyrwało mu się wraz z głośnym westchnieniem. Kamień z serca. Czego nie mógł powiedzieć mężczyzna, który teraz na ich oboje patrzył jak na bandę wariatów. — Ona tak ma — wyjaśnił krótko, bo przecież nie będzie tam teraz stał i rozbijał zachowania Caldwell na czynniki pierwsze. Nocy by im nie starczyło, a Indie jeszcze trzeba było opatrzeć.
Wykonał krok w jej kierunku, kręcąc głową, gdy pytała, czy miała mu ten papier tak po prostu oddać. Oczywiście, że nie. Miller pewnie tez walczyłby o ostatnia rolkę papieru, gdyby to jego łazienka świeciła pustkami. W końcu w czasach, jakie nastały srajtaśma była towarem deficytowym i pewnie ważniejszym niż jedzenie. Dumny był z niej, że postawiła na swoim! Nie miał jednak zamiaru się sprzeczać z właścicielem, który ewidentnie dalej chciał prawić im morały.
— Jasne, to już się nie powtórzy — standardowa formułka, która nie raz wyciągała go z największych tarapatów. Wypowiedziana absolutnie nieintencjonalnie, ale po to, żeby zakończyć rozmowę. Tym razem również zadziałało, bo dziadek pokręcił głową, coś tam jeszcze mruknął, ale finalnie odpuścił. A ona… nawet nie musiała go prosić. Wystarczyło jej jedno spojrzenie, a Miller już wyrwał się do przodu.
— Trzymaj ten papier — podniósł paczkę srajtaśmy z chodnika i wcisnął między palce Caldwell. Swoje natomiast zwinnie umieścił pod jej kolanami, mocno przyciskając do siebie, a w następnej sekundzie już mogła poczuć, jak uniosła się w górę. Lucas był silnym facetem. Nie straszne mu było zaniesienie Indie nawet na drugi koniec osiedla i jeszcze dalej. I taki miał właśnie zamiar, biorąc pod uwagę jej stan.
Skinął głową na właściciela w ramach pożegnania i ruszył przed siebie.
— Teraz musisz się ze mną podzielić tymi rolkami — wtrącił, zaglądając na nią z góry. Jej zapach przyjemnie drażni mu nozdrza, a ciepło ciała powodowało, że i przez jego skórę przechodził przyjemny prąd. Dobrze było mieć ją blisko. — Wiesz, tak w ramach podziękowania, że się odeskortuje… no właśnie — poprawił ją sobie, lekko podrzucając. — Do mnie czy do ciebie?

Indie :impra:
kasik
Używania AI i brak ciągnięcia fabuły do przodu.
24 y/o
she’s kerosene
171 cm
wyprowadza psy i opierdala się za kasą w fox theatre
Awatar użytkownika
sweetness, I was only joking when I said I'd like to smash every tooth in your head
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/on, wszystko jedno
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Indie natomiast nie martwiła się już o nic.
Zupełnie. Cały stres i niepewność uszły z niej w momencie, w którym Miller znalazł się obok i z miejsca przejął stery nad całą sytuacją, całe szczęście. Ta bowiem już dawno temu wymsknęła się spod kontroli Caldwell, która z racji opadającej adrenaliny z każdą chwilą coraz dotkliwiej odczuwała konsekwencje własnej... brawury? Głupoty? Jak zwał tak zwał. Czegokolwiek nie przejawem była jej decyzja o podjęciu rękawicy i stanięciu do (niezbyt) epickiej walki o ostatnie kilka rolek papieru toaletowego, teraz przyprawiała ją o pulsujący ból głowy, okazjonalne mdłości i chęć przekręcenia się, więc nawet nie próbowała dalej aktywnie uczestniczyć w rozmowie z właścicielem sklepu. Jeszcze chwilę temu było jej na myśl o tym wszystkim niezmiernie głupio, ale o dziwo tym też szybko przestała zaprzątać sobie głowę.
Jeśli zostało jej jeszcze trochę wstydu, chwilowo skutecznie przysłaniały go ból i zmęczenie, dlatego w objęciach Lucasa nie czuła się niezręcznie, a przynajmniej nie sprawiała takiego wrażenia, nie kiedy po raptem chwili spaceru przymykała oczy i ufnie opierała skroń o jego bark. Może to nagły przypływ sentymentu, a może po prostu bezpośredni przejaw dostania po łbie, ale czuła się trochę tak, jakby znów byli dziećmi. Ostatnie miesiące ich znajomości z jakiejś przyczyny wydawały jej się teraz bardziej odległe niż lata, w których jako dwójka gówniarzy, równie beztroskich co głupich, co rusz ładowali się razem w kłopoty. I tak jak najczęściej wychodzili z nich cało, obronną ręką, bo jak wiadomo głupi zawsze ma szczęście, tak zdarzało się też wracać z wspólnych wypraw nie na tarczy. Na tarczy, to znaczy w jej przypadku na rękach, plecach albo tyle roweru Lucasa właśnie, bo nawet jeśli okazjonalnie coś szło nie tak, to nie zdarzyło jej się zostać z tym samą. Nigdy. Teraz też nie.
— Możemy do ciebie? Nie chcę straszyć współlokatorek. — Te oczywiście dobrze znały temperament Caldwell i wiedziały już z autopsji, że potrafiła być lekką zadymiarą, ale raczej nie aż taką, żeby w biały dzień okładać się po mordzie z przypadkowymi ludźmi w lokalnym osiedlowym. Stąd też wolała oszczędzić im tej rewelacji i załączonego doń widoku, a sobie samej — konieczności tłumaczenia się z sytuacji kolejnym osobom, na co niezmiennie brakowało jej zarówno chęci jak sił. — Nie wystarczy, że już z nimi muszę dzielić ten papier? — stęknęła, choć wbrew pozorom w dobie blackoutu szczerze ceniła sobie fakt, że nie mieszkała sama, bo zwyczajnie oszalałaby zmuszona spędzić tyle czasu z własnymi myślami. Wszyscy wiedzieli że dłuższe okresy samotności rzadko kiedy (o ile kiedykolwiek) jej służyły, dlatego wbrew tym skargom, Indie nie miała nic przeciwko dzieleniu się. Ani swoją przestrzenią, ani nawet tym zdobytym wysokim kosztem papierem toaletowym, niemniej w kwestii tego pierwszego nie zamierzała kryć, że w tym momencie akurat wcale nie pogardziłaby... odrobiną prywatności, po prostu. — Ale niech będzie, w wyrazie wdzięczności odpalę ci rolkę albo dwie — zgodziła się finalnie. Oczywiście, że tak, oddałaby mu nawet i wszystkie, gdyby z jakiejś przyczyny ją o to poprosił, nie tylko teraz, kiedy ewidentnie sobie zasłużył, ale kiedykolwiek, innymi słowy — zawsze, wbrew temu, na co wskazywały jej słowa. — Kto wie, za taką eskortę może nawet zostawię kilka w napiwku.

lucas :lof:
leo
nie lubię AI, braku przecinków i przerostu formy nad treścią
25 y/o
ROZPISANA STONOGA
189 cm
popcornman w fox theatre
Awatar użytkownika
Lucas jest człowiekiem, którego wszędzie pełno. Wulkan energii, który chociaż przeszedł w życiu poważną kontuzję, która wywaliła mu całe życie, wciąż bierze z niego to co najlepsze. Do tego jest durny.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Skinął głową, gdy spytała, czy mogli iść do niego.
Nigdy by jej nie odmówił.
Nawet gdyby spytała, czy zaniesie ją na nogach na drugi koniec świata. Poszedłby. Z kim jak z kim, ale akurat w towarzystwie Indie mógł robić wszystko. Nigdy się przy niej nie nudził, co zresztą było widać idealnie na załączonym obrazku, gdy to niósł ją przez środek opuszczonej ulicy, poobijaną, bo tak pokłóciła się z jakimś karkiem o papier toaletowy. No kurwa. Przecież to było po stokroć lepsze niż te wszystkie książki, które wcisnęła mu Marv na zaleczenie nudy.
— A z nimi po co się dzielisz? — spytał, gdy temat zszedł na papier toaletowy. Na moment spuścił na nią spojrzenie, podczas gdy jedna brew uniosła mu się ku górze. — To jest kurwa apokalipsa, Caldwell. A nie wiesz, że wtedy każdy gra na siebie? — pokręcił głową z dezaprobatą, bo jak ona tak mogła się dzielić papierem toaletowym z jakimiś swoimi współlokatorkami. — Powinnaś go kitrac w pokoju. Co jak zabraknie, a ciebie weźmie na dwójkę? — spytał kompletnie poważnie. Bo to były w a ż n e tematy, a srajtaśma naturalnie była produktem deficytowym. Trzeba było sobie o nią dbać, szczególnie, że nie miała terminu ważności i nie musiała leżeć w lodówce jak chociażby mleko czy masło. Laski z jej mieszkania nie powinny mieć do niej dostępu. Co innego Lucas. On był kurwa bohaterem chwili i należał mu się udział jak psu buda. To nawet nie podlegało jakiekolwiek wątpliwości. Szczególnie że teraz jak ten rycerz na białym koniu, niósł swoją księżniczkę prosto do zamku.
— Aż dwie rolki? Kurwa, Caldwell, miałaś już rzucić hazard — przewrócił oczami, chociaż jego uśmiech zdradzał dobry humor. — A w napiwku, to możesz po prostu zostać na noc — wzruszył ramionami. Chciał, żeby zabrzmiało to w miarę neutralnie, jakby wcale nie planował jej o to poprosić już kilka dni z rzędu. Ten blackout siadał wszystkim na banie, a przecież w swoim towarzystwie mogliby miło spędzić czas.
— Trzeba sięgnąć po kluczyki — rzucił po chwili. Ba, nawet sam spróbował po nie sięgnąć, jednak za każdym razem Indie wypadała mu z rąk lub tracił równowagę. Nie było opcji, żeby zrobił to samodzielnie, przy okazji trzymając ją i wielki papier toaletowy na rękach. Miał na to byt krótkie rączki. — Czekaj, to może… — przekręcił się ponownie, prawie potykając o krawężnik tuż przed blokiem, ale jakoś udało mu się odchylić minimalnie Indie od swojego ciała. — Sięgniesz? Mam w lewej kieszeni — poprosił, przy okazji patrząc w jej piękne, jasne oczy, podczas gdy jego kciuk jakoś tak mimowolnie przesunął się troskliwie po jej ramieniu. — Tylko musisz głęboko wsadzić — bo głębokie miał kieszenie, tak? Stęknął ze zmęczenia, bo Indie chociaż była leciutka, to jednak wykonanie jej i trzymanie na samych przedramionach wymagało odpowiedniej ilości siły. I akurat kiedy on tak sobie stękał, ona próbowała zlokalizować klucze w jego kieszeni, z klatki wyszła jedna z sąsiadek. Akurat w momencie, w którym Lucas dychnął... — Jeszcze głębiej!

Głebiej!
kasik
Używania AI i brak ciągnięcia fabuły do przodu.
24 y/o
she’s kerosene
171 cm
wyprowadza psy i opierdala się za kasą w fox theatre
Awatar użytkownika
sweetness, I was only joking when I said I'd like to smash every tooth in your head
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/on, wszystko jedno
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Szantaż emocjonalny — przyznała po chwili namysłu. — Mam wtedy kartę przetargową, żeby zmuszać je do grania ze mną w UNO. Nie mogą powiedzieć mi nie. — W teorii mówiła żartobliwie, ale właściwie wcale nie rozmijało się to aż tak dalece z prawdą. Jasne, w większości najpewniej sprowadzało się to jednak do zwykłej, instynktownej chęci podtrzymania spokoju i pozytywnych relacji z dziewczynami, ale akurat całkiem odpowiadał jej fakt, że te w efekcie czuły się zobowiązane jak najrzadziej odmawiać jej swojego towarzystwa. — Inaczej przecież kurwa oszaleję, serio, pierdolca idzie dostać w tym blackoucie. Poważnie, nie pamiętam kiedy ostatni raz aż tak mi się nudziło. — Czego skutki mogli podziwiać właśnie w praktyce, bo zaistniała sytuacja była niczym, jeśli nie wspaniałym, wymownym przykładem tego, jak bardzo blackout rzucał się Caldwell na łeb, dlatego wewnętrznie ogromnie ucieszyła ją propozycja, którą za chwilę między wierszami złożył jej Lucas.
— Mogę — zgodziła się miękko, bez zastanowienia, niby to swobodnie, zupełnie jakby przystawała właśnie na realną transakcję, a nie układ o nierównoważnym rozkładzie korzyści. To w końcu nie tak, że zgadzając się zostać u Lucasa na noc robiła przysługę komukolwiek innemu niż sobie samej, ale z troski o nędzne pozory przyzwoitości była skłonna udawać, że rzeczywiście uważała to za uważała to za uczciwą, równą ofertę.
Nawet jeśli jego wkład i wysiłek były dużo bardziej znaczące niż te jej, co do czego Indie osobiście nie miała wątpliwości, zwłaszcza po gimnastyce, którą kosztowały go próby samodzielnego sięgnięcia po kluczyki. Bardzo doceniała tą determinację i poświęcenie, ale w gruncie rzeczy nic nie stało na przeszkodzie, żeby na te ostatnie kilka metrów odstawił ją na nogi, więc już miała proponować pokonanie ich o własnych siłach, ale uprzedziło ją w tym pytanie Lucasa, który miał na to jeszcze inny pomysł.
— Ja nie sięgnę? — Nie miała zielonego pojęcia, jak to się działo, że w towarzystwie Millera nawet w tych arcychujowych okolicznościach nadal jeszcze dopisywał jej humor, wystarczająco, żeby posilić się na zaczepny ton i krótki uśmiech. — W chuj sięgnę. Poczekaj no — poleciła już nieco poważniej, tak samo podchodząc do swojego nowego zadania i wkładając resztki własnej energii i determinacji w próby sięgnięcia kieszeni Lucasa. — Kurwa, no głębiej przecież już się nie da — skwitowała te jego stęki, choć nie kapitulowała, zwłaszcza, że mogłaby przysiąc, że do sięgnięcia palcami kluczy brakowało jej już tylko milimetrów. Tyle tylko, że w tym samym momencie, w którym w końcu poczuła pod nimi metal, drzwi do bloku zaskrzypiały, każąc Caldwell podnieść spojrzenie do góry, na sąsiadkę, która niezręcznie zastygła kilka metrów od nich.
Jak to Indie, od razu poczuła się zobowiązana do tego, żeby spróbować od razu rozładować to zupełnie niepotrzebne napięcie dowcipem, a chociaż jako urodzony pajac na ogół radziła sobie z tym wręcz koncertowo, to nie dało się ukryć, że zmęczenie i szok chwilowo ujmowały jej co nieco na błyskotliwości. Jakakolwiek normalna osoba najpewniej po prostu dałaby sobie trochę czasu na zastanowienie, ale to akurat nie był zwyczaj, który Caldwell praktykowała zbyt często (albo kiedykolwiek) i nie inaczej miało być dziś, teraz, więc to właśnie tym sposobem skończyła za chwilę racząc sąsiadkę Lucasa prawdopodobnie najdurniejszym możliwym powitaniem:
— Pochwalony. — Może wypadało czuć się chociaż trochę tym wszystkim zakłopotanym, ale Indie zdawała się bardzo daleka od wstydu czy jakiegokolwiek zmieszania, niespecjalnie speszona obecnością kobiety. Ta z kolei wyglądała na równie przerażoną, co skonfundowaną, zupełnie jakby biedna kobiecina sama nie wiedziała, co dokładnie zbijało ją z tropu bardziej: sytuacja, w jakiej ich zastała, wybór powitania Caldwell, czy może jej obita morda, której przypatrywała się z głęboką konsternacją przez kilka sekund, zanim wymamrotała coś pod nosem, po czym... przeżegnała się i uciekła chodnikiem w dół ulicy. — Ups — skwitowała. — Chyba się trochę spłoszyła — rzuciła z lekkim rozbawieniem, przenosząc wzrok z oddalającej się sylwetki kobiety z powrotem na Lucasa zanim triumfalnie dodała: — ale przynajmniej nie na darmo. — W uniesionej do góry dłoni zwycięsko dzierżyła nic innego klucze Lucasa, które miała szczęście cudem wyłowić z jego kieszeni gdzieś pomiędzy swoim ostatnim stęknięciem a rzuconym sąsiadce przywitaniem.

<𝟑 .ᐟ
leo
nie lubię AI, braku przecinków i przerostu formy nad treścią
25 y/o
ROZPISANA STONOGA
189 cm
popcornman w fox theatre
Awatar użytkownika
Lucas jest człowiekiem, którego wszędzie pełno. Wulkan energii, który chociaż przeszedł w życiu poważną kontuzję, która wywaliła mu całe życie, wciąż bierze z niego to co najlepsze. Do tego jest durny.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Starał się nie zaśmiać.
Naprawdę się starał. Jednak mina starszej kobiety była tak obdarta z emocji, że nie dało się nie prychnąć. Oczy miała wielkie jak pięciozłotówki, usta rozdziabione tak, że dałoby się tam wcisnąć co najmniej trzydzieści pianek, a do tego jej lewa dłoń kompletnie niespodziewanie wykonała na piersi znak krzyża. Jakby to tym jednym ruchem miała odpędzić z nich wszystkie złe duchy. Jakby to jeszcze było takie proste.
Miller momentalnie ułożył usta w wąską linię i zacisnął wargi. Nie mógł się zaśmiać. Widywał ta kobietę codziennie, czasami wynosił jej zakupy na drugie piętro, nie miałby siły potem spojrzeć jej w oczy i tłumaczyć się ze swojego karygodnego zachowania. Dlatego tylko zacisnął mocniej palce na biodrze Caldwell i skinął głową. Całe szczęście kobieta była w tak wielkim szoku, na czym własnie ich przyłapała, że tak szybko jak wstrzymała powietrze, tak popędziła w stronę ulicy, wymijając ich z głową spuszczoną w dół.
— Jesteś kurwa niemożliwa — Miller spuścił głowę w dół, zaglądając Indie w piękne, jasne oczy. Tylko ona potrafiła tak przepędzać stare babki. — Pochwalony? -- prychnął. — A co ona kurwa, księdzem jest? — bo tak to się chyba mówiło do księży? A może księża do swoich wiernych? Chuj to wiedział, ale z pewnością nie tak witało się sąsiadki swoich… facetów? Tej kwestii też jeszcze nie mieli do końca wyjaśnionej. Problem w tym, ze w ostatnim czasie znajdowało się sto innych, bardziej ważnych rzeczy niż to, jak oficjalnie można było nazwać relacje w jakiej trwali. Te wydłużone spojrzenia, dwuznaczne teksty i dotyk, który dawno przestał być przypadkowy.
I teraz znowu było coś ważniejszego. A mianowicie klucze, które błysnęły w dłoni Caldwell.
—Niesamowita — wtrącił zadowolony, patrząc na nią z uśmiechem wymalowanym na twarzy. Może nawet trochę się na nią zapatrzył. Trochę za długo, bo drzwi po sąsiadce już zdążyły się na nowo zatrzasnąć. Ale to przecież żadnen problem, w końcu mieli klucze. — To teraz je ładnie otwórz — nachylił się nieco niżej. Nawet mu się nie śniło, żeby ją puścić. Trzymał mocno palce wbite w jej skórę, nawet na moment przejął do zębów paczkę papieru toaletowego, żeby lepiej jej się było rozprawić z zamkiem.
Pomógł jej dopiero gdy przekręciła klucz. Naparł biodrem na drzwi, a potem otworzył je szeroko. Dobrze, że był trzeźwy, bo pewnie po pijaku głowa lub nogi Indie huknęłyby o framugę, a tak? Taktycznie ją poobracał i nawet nie dotknęła drzwi. To samo w mieszkaniu, kiedy przeszli już na trzecie piętro.
— Przestań się wiercić — skarcił ją, gdy chciała stanąć na nogi w przedpokoju. — Dzisiaj dostajesz pełen pakiet — i to bez kolejki. Była jego jedyną pacjentką, dlatego mógł się postarać. Niezdarnie zrzucił z jej nóg buty. Pierdolnęły gdzieś na podłogę z hukiem, a Miller skierował się prosto do łazienki. Dopiero tam posadził ją na pralce. — Czekaj tu — poprosił, a sam sięgnął do szafki obok, prężąc się i stając na palcach, bo nawet dla niego było lekko za wysoko. Finalnie ściągnął apteczkę i postawił ją tuż obok uda Caldwell.
— Pokaż mi to — wcisnął się między jej nogi jeszcze nim wziął do ręki jakiekolwiek narzędzie zbrodni. Delikatnie ułożył jedną dłoń na jej podbródku, a druga gdzieś przy skroni i zadarł twarz Indie ku górze. — Jak to się w ogóle stało, że dostałaś po twarzy? — to była rzecz, której wciąż nie potrafił zrozumieć. Jeszcze dwóch typów bijących się o srajtaśmę? Okej. Dwie laski? Nawet hot. Ale kurwa gość dający kobiecie po twarzy? Przecież to się nie godziło.

Indie :nodepresso:
kasik
Używania AI i brak ciągnięcia fabuły do przodu.
24 y/o
she’s kerosene
171 cm
wyprowadza psy i opierdala się za kasą w fox theatre
Awatar użytkownika
sweetness, I was only joking when I said I'd like to smash every tooth in your head
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/on, wszystko jedno
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— A ja kurwa wiem? Nic nie poradzę, że to pierwsze, co przyszło mi na myśl. — Fakt, nie miała wpływu na to, jakie myśli podsuwał jej zmęczony umysł, ale na to, które z nich uzewnętrzniała akurat już jak najbardziej, więc... w teorii nic nie stało na przeszkodzie, żeby dać sobie pół sekundy na zastanowienie i raz w życiu nie powiedzieć pierwszej rzeczy, która akurat nawijała się na język. Po prostu nie miała ochoty się tym trudzić, jak zawsze zresztą.
Temat sąsiadki i tak musiał pójść w odstawkę, bo uporanie się z zamkiem i kluczami wymagało skupienia i zaangażowania od nich obojga, a chociaż cała operacja przebiegła pomyślnie i nikt nie przyrżnął głową o próg (Alleluja), jej powodzenie miało swoją cenę i kosztowało ich w chuj sporo wysiłku, więc kiedy w końcu trafili pod drzwi jego mieszkania, Indie czuła się kompletnie wyprana z sił. Nie miała już energii na n i c, nawet na to, żeby stanąć w obronie własnej niezależności i kłócić się z Lucasem o samodzielne pokonanie ostatnich kilku kroków pomiędzy jego przedpokojem a łazienką, kiedy uparł się zafundować jej pełen pakiet i nie wypuszczać z objęć aż aż do momentu, w którym zajęła miejsce na jego pralce. Chociaż to nie tak, że na to ostatnie kiedykolwiek zamierzała narzekać, akurat jakoś nie miała nic przeciwko zostaniu w nich jak najdłużej.
Czekaj tu.
Żaden problem. Nie planowała się ruszać, zwłaszcza, że jeszcze bardziej niż chęci brakowało jej na to sił, więc nie drgnęła kiedy powiodła wzrokiem za Millerem, biernie obserwując jego zmagania z górną półką i ściągnięciem apteczki.
— Nooo… normalnie — odpowiedziała błyskotliwie na pytanie Lucasa, wbrew pozorom bez jakiejkolwiek złośliwości. Bezceremonialny ton którym udzieliła tej odpowiedzi wynikał tylko i wyłącznie z jej zmęczenia, które odczuwała dużo, dużo bardziej dotkliwie odkąd przekroczyli próg jego mieszkania. Wcześniej chyba czuła się mimowolnie zobowiązana trzymać jakieś nędzne pozory, ale w komforcie tych już znajomych czterech ścian mogła w końcu przestać martwić się o własny honor i w pełni dopuścić do siebie zmęczenie, ból i wszystko inne. — W sensie — odchrząknęła, żeby spróbować jeszcze raz, kiedy po kilku sekundach namysłu doszła do wniosku, że nie była zadowolona z tej odpowiedzi. — Bo ja już miałam ten papier w rękach, co nie? — rozpoczęła swoje wyjaśnienia od środka historii, nawet nie zamierzając próbować opowiadać jej teraz w całości. Miała przeczucie, że z sprawozdania zdawanego w takim zdanie i tak niewiele by wynikało. — Dosłownie już mam iść do kasy, kiedy obok mnie materializuje się ten typ, mówi, że ten papier jest jego i próbuje wyrwać mi go z rąk. W y r w a ć — zaczęła relacjonować, o dziwo z względnym (jak na nią, znaczy) spokojem, chociaż to chyba też była zasługa wyczerpania, a nie nowonabytej wewnętrznej równowagi. — No sorry, kurwa, ale to nie do mnie tak — żachnęła się. — Kazałam mu spierdalać, to odpalił się jeszcze bardziej, zaczęliśmy się szarpać, a potem to już jakoś tak... — wzruszyła bezwiednie ramionami — nie wiem. Samo poszło. — Wyjątkowo to nie Caldwell była główna siłą napędową tego konfliktu, ale umówmy się, nie była w nim też zupełnie bez winy. Nie skorzystała z żadnej szansy na to, żeby spróbować z niego wybrnąć, jakoś deeskalować, zamiast tego reagując z tą samą (lub większą) niepotrzebną agresją, z którą podszedł do niej mężczyzna, więc niewykluczone, że gdyby podeszła do tego inaczej, na samej szarpaninie mogło się skończyć, ale... cóż, nie skończyło. I tak miała w tym wszystkim dużo szczęścia, bo jej obrażenia nie były groźne, mimo, że widok krwi mógł sugerować inaczej — tej na jej twarzy było akurat dość sporo, bo oberwała w nos, ale ten nawet przy bliższej inspekcji nie wyglądał aż tak źle, bo nie był złamany. Rozbity jak najbardziej, ale nie złamany. Poza tym blada skóra nosiła ślady stłuczeń i kilku mniejszych zadrapań i rozcięć, ale te też nie były powodem do większych zmartwień.
— W sumie mega progresywne ze strony tego typa — rzuciła bez większego zastanowienia po chwili ciszy, w której Lucas dokonywał uważnych oględzin jej obrażeń. Sama w międzyczasie też lustrowała Millera, chociaż akurat niekoniecznie uważnie — trudno powiedzieć, czy rejestrowała z tego widoku wiele, ale ani myślała oderwać od niego wzroku, cały czas bezmyślnie błądząc nieprzytomnym spojrzeniem po jego twarzy. — Wiesz, tak bezceremonialnie dać mi w ryj? Zero pierdolenia, że kobiet się nie bije, od razu standardowa wyjeba? No w chuj postępowo akurat. Nie powiesz, że nie.

lucas ❣️
leo
nie lubię AI, braku przecinków i przerostu formy nad treścią
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Dzielnica Mieszkalna”