[tymczasowy nick]

Christopher (Chris) Baker

Glen Powell

homeprofilebiopermits

data i miejsce urodzenia

17 grudnia 1990 I Portage la Prairie, Manitoba, Kanada

zaimki

męskie

zawód

aktualnie bezrobotny

miejsce pracy

aktywnie szuka

orientacja

heteroseksualny

dzielnica mieszkalna

Parkdale, West End

pobyt w toronto

od kilku dni

umiejętności

bardzo dobrze prowadzi auto, wózek widłowy, traktor, a nawet koparkę; szybko uczy się manualnych rzeczy; z łatwością przychodzi mu rozwiązywanie problemów; ma podejście do zwierząt i naturalnie je sobie zjednuje; jest bardzo pracowity (co kiedyś uważał za wadę, aktualnie za zaletę); uwielbia kontakt z ludźmi; niemal w każdej dziedzinie życia bardziej fascynuje go proces niż efekt końcowy obranej ścieżki

słabości

niechętnie przyznaje się do błędów; jest zatwardziały w swoich przekonaniach; szybko wybacza, ale długo chowa urazę; jest idealistą (co kiedyś uważał za zaletę, dziś za wadę); nienawidzi kombinatorstwa i tajemnic; nie umie długo usiedzieć w miejscu, musi mieć cały czas jakieś zajęcie; nie zawsze panuje nad chaosem w swoim najbliższym otoczeniu

nagranie z połowy 2023 roku, gdzieś w Tanzanii
Okej, to do której kamery mam patrzeć? Tej...? (wskazanie palcem na kamerę i bezpośrednie spojrzenie w obiektyw) Aha, okej... mhmm...
(klaśnięcie w dłonie)
No, to od czego mam zacząć? (gromki śmiech) Nie wiem... to znaczy... (poprawianie się na krześle) nigdy nie wiem, co mam w takich sytuacjach mówić. (zamaszyste gestykulowanie rękami do boku) Raczej nie lubię i nie umiem mówić o sobie. Kto lubi, prawda? (uśmiech w stronę rozmówcy za kamerą i przelotne spojrzenie w kamerę)
No to... od czego by tu zacząć... (nerwowe oblizanie ust)
No więc jestem z Kanady, z centralnej części. (wskazanie w powietrzu rękami na środek "mapy") Miasto nic ci nie powie, to mała mieścina. Stan? Manitoba. (śmiech) Mówiłem, że nic ci to nie powie, miasto jest jeszcze mniej znane. Portage la Prairie. (pauza) Nie, nie, Portage la Prairie. W złym miejscu akcent. To bardziej... a zresztą, nieważne. (śmiech)
(wyraźne cięcie między ujęciami)
Rodzice byli raczej z tych podstarzałych. Pamiętam, jak w dzieciństwie bardzo martwiłem się, że mama umrze, jak tylko skończę dwadzieścia lat. W mojej głowie istniała granica śmierci. Tak, sześdziesiąt lat i koniec, umierasz z definicji. (stworzony w powietrzu krzyż z dłoni) Z definicji co prawda się nie umiera w tym wieku, ale na raka piersi już tak. (niezręczna pauza) Może to wytnijmy, co? Nie wiem, po co o tym mówiłem.
(wyraźne cięcie między ujęciami)
Rodzice prowadzili trzy małe, lokalne sklepy wielobranżowe. Wiesz, sklepy z tego typu, że pani za ladą zna wszystkich w okolicy i na jej oczach dorastają pokolenia młodych Kandyjczyków, a ona niezłomnie cały czas stoi za tą ladą i dzień w dzień sprzedaje ci świeże bułeczki drożdżowe. Z uśmiechem na twarzy. I czasem, jak myśli, że właściciele nie patrzą, wrzuca dzieciakom cukierki do torby. (rozmarzony, nostalgiczny uśmiech)
No, a ja od dzieciaka pomagałem w tych sklepach. Wtedy jeszcze nie było aż takich obostrzeń, jak teraz. Zresztą, u nas w Portage świat wyglądał zupełnie inaczej niż w "cywilizacji", jak śmialiśmy się z tatą o wielkich miastach. No, i na pewno inaczej niż tutaj. (roztoczenie ręką dookoła, żeby wskazać na ściany namiotu, w którym przeprowadzany był wywiad)
Niee, nie miałem rodzeństwa. Ale po sąsiadach wszyscy się znaliśmy, razem się wychowywaliśmy. Jak u jednych był jakiś problem, to dzieciki siedziały u drugich, i tak dalej. Mała społeczność. Wiem, że to totalnie coś innego, ale w pewnym sensie podobną energię czuję tutaj. Ludzie się autentycznie wspierają, na ile mogą. To uczucie nie do podrobienia. (chwila zamyślenia, po której następuje krótkie pokręcenie głową i lekki uśmiech)
Czas w takich miastach płynie wolniej. Leniwiej. Nie powiedziałbym, że nudniej, ale rutyna była zawsze taka sama na danym etapie życia. W dzieciństwie rano szło się do szkoły, potem pomagało się w sklepie, potem bawiło się z dzieciakami, wieczorem siedziało się nad zeszytami, szło się spać i od rana to samo.
(przygarbienie ramion, wyraźne zmniejszenie ekspresji i osłabienie początkowego entuzjazmu)
Jak już człowiek dorósł, robił rundki między jednym sklepem, a drugim, a trzecim i znów do pierwszego. Popołudniami spędzało się czas ze znajomymi czy na boisku, czy w pubie, czy po prostu chodziło się po domach i grało się w gry.
No i dziewczny, wiadomo! (gromki śmiech) Z Veronicą byłem... (pauza; nieme poruszanie ustami) czternaście lat. Kupa czasu, nie? (przygaszony kącikowy uśmiech) Nie wiem, nigdy nie spieszyło nam się do małżeństwa. Ani wesela. (nerwowe patrzenie na dłonie i wykręcanie paców) Wiesz, ile kosztuje wynajem sali? Veronice marzyła się impreza jak z filmu. Mnie było stać na skromny obiad w małym bistro. No. I tak o... (wzruszenie ramion)
Studia? Chciałem iść, ale nie było szans. (kręcenie głową do boków i kwaśna mina, którą szybko zastępuje niezręczny uśmiech) Rodzice by sobie nie poradzili beze mnie. Tata... (zawahanie i poruszenie się w krześle) po śmierci mamy i tak podupadł na zdrowiu, a nie miał serca sprzedać interesu. To był dorobek jego życia, rozumiesz klimat? Chociaż i tak od lat już cienko przędliśmy na nim. Wiesz, świat poszedł do przodu, supermarkety na każdym rogu z konkurencyjnymi cenami... (ciężkie westchnienie, grymas na twarzy i zaciśnięcie dłoni w pięści)
Tata nie wiedział, jakie mieliśmy problemy z tymi sklepami. Nie umiałem mu powiedzieć o długach i problemach z zaopatrzeniem... (kolejne westchnienie i pauza)
No, a potem umarł, ja sprzedałem wszystko, zamknąłem przeszłość za sobą i tak oto jestem tutaj! (wymuszony uśmiech, teatralne wypięcie piersi do przodu, rozłożenie szeroko rąk do boku)
Co dalej? Szczerze? Nie wiem. Na razie mam tu umowę do końca roku. Co będzie później, to wyjdzie w praniu. Na razie trzeba zakasać rękawy i ruszać do pracy! (nerwowy uśmiech) Nie wiem, jak się kończy takie wywiady. Mam spojrzeć w kamerę? Uśmiechnąć się? Podziękować? (zdezorientowany wyraz twarzy, nerwowe oglądanie się na boki)
(cięcie)

listopad 2026, Toronto (usunięcie nagrania z pamięci telefonu)
(czarny ekran)
No, to zobaczymy, co przyniesie powrót "do domu"...

zgoda na powielanie imienia

tak

zgoda na powielanie pseudonimu

tak

Zgody MG

poziom ingerencji

wysoki

zgoda na śmierć postaci

nie

zgoda na trwałe okaleczenie

nie

zgoda na nieuleczalną chorobę postaci

tak

zgoda na uleczalne urazy postaci

tak

zgoda na utratę majątku postaci

tak

zgoda na utratę posady postaci

tak

[tymczasowy nick]

Maple Hearts gotowe proszę od razu o zmianę nicku na Christopher Baker